Tekst jednolity ustawy turystycznej już opublikowany: nie nowe obowiązki, lecz jedno aktu…

Branża turystyczna ma nowy oficjalny punkt odniesienia: w Dzienniku Ustaw opublikowano tekst jednolity ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. To nie jest kolejna nowelizacja, która sama tworzy nowe reguły, lecz uporządkowana wersja ustawy uwzględniająca obowiązujące już zmiany — przydatna przy audycie umów, formularzy i procedur obsługi podróżnych.

Kontekst: co ogłoszono i dlaczego to nie jest nowelizacja

9 lipca 2026 r. ogłoszono obwieszczenie Marszałka Sejmu z 3 lipca 2026 r., Dz.U. poz. 925. Obwieszczenie to akt urzędowy, którym publikuje się określoną treść; w tym przypadku jego funkcją jest przedstawienie pełnego, ujednoliconego brzmienia ustawy z 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Najważniejszy komunikat dla praktyka brzmi: tekst jednolity nie jest sam w sobie nowelizacją. Nie należy więc odczytywać publikacji pod poz. 925 jako nowego pakietu obowiązków wprowadzonego 9 lipca 2026 r. Jest to oficjalna redakcja ustawy, która zbiera w jednym dokumencie jej aktualne brzmienie.

Obwieszczenie wyraźnie wskazuje podstawę i zakres tej operacji redakcyjnej:

„ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211), z uwzględnieniem stanu prawnego na dzień 1 lipca 2026 r. oraz zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1806).”

— Obwieszczenie Marszałka Sejmu, pkt 1

W prostych słowach: aktualną ustawę należy czytać w wersji uwzględniającej stan prawny na 1 lipca 2026 r. oraz zmiany wynikające z ustawy zmieniającej z 7 listopada 2025 r. To właśnie czyni tekst jednolity wygodnym narzędziem bieżącej pracy.

Jednocześnie trzeba pamiętać, że tekst jednolity nie zawiera wszystkiego, co znajduje się w ustawie nowelizującej. Obwieszczenie zaznacza, że nie obejmuje jej art. 5 i 6, czyli przepisów przejściowych i przepisu o wejściu w życie. Przepis przejściowy to reguła wskazująca, jak stosować prawo do sytuacji powstałych przed zmianą.

Dla umów zawartych do 31 grudnia 2025 r. znaczenie może mieć właśnie taki przepis historyczny. Obwieszczenie przytacza, że do tych umów stosuje się art. 9 ust. 1 ustawy „w brzmieniu dotychczasowym”. Dlatego przy analizie starszej umowy nie wystarczy mechanicznie porównać jej z aktualnym tekstem jednolitym — trzeba najpierw ustalić datę zawarcia umowy.

Co dokładnie mówią przepisy: zakres ustawy i podstawowe rozróżnienia

Ustawa nie dotyczy wyłącznie klasycznego „wyjazdu z biurem podróży”. Jej art. 1 określa dwa zasadnicze obszary: zasady oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych, a także zasady działania Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego.

„Ustawa określa:

warunki oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z podróżnymi są zawierane przez przedsiębiorców turystycznych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

zasady funkcjonowania Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego.”

— Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, art. 1

Przepis ma praktyczne znaczenie dla firm sprzedających wyjazdy zagraniczne. Miejsce realizacji usług nie przesądza samo o wyłączeniu polskiej ustawy. Jeżeli umowy z podróżnymi zawiera przedsiębiorca turystyczny mający siedzibę w Polsce, ustawa obejmuje również działalność dotyczącą podróży za granicę.

W codziennej pracy kluczowe jest też rozróżnienie między imprezą turystyczną a powiązanymi usługami turystycznymi. Art. 4 pkt 2 definiuje imprezę jako połączenie co najmniej dwóch różnych rodzajów usług turystycznych na potrzeby tej samej podróży lub wakacji, przy spełnieniu warunków z art. 5 ust. 1. Z kolei art. 4 pkt 5 mówi o powiązanych usługach jako o połączeniu co najmniej dwóch rodzajów usług nabywanych na tę samą podróż, ale objętych odrębnymi umowami z dostawcami — przy warunkach określonych w art. 6 ust. 1.

Ustawa zalicza do usług turystycznych m.in. przewóz pasażerów, zakwaterowanie, wynajem pojazdów oraz inne usługi świadczone podróżnym, które nie są integralną częścią transportu, zakwaterowania lub najmu pojazdu.

„przez usługę turystyczną – należy przez to rozumieć:
a) przewóz pasażerów,
b) zakwaterowanie w celach innych niż pobytowe, które nie jest nieodłącznym elementem przewozu pasażerów,
c) wynajem pojazdów samochodowych lub innych pojazdów silnikowych,
d) inną usługę świadczoną podróżnym, która nie stanowi integralnej części usług wskazanych w lit. a–c;”

— Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, art. 4 pkt 1

To nie jest wyłącznie definicja słownikowa. Od prawidłowego zakwalifikowania oferty zależy, czy przedsiębiorca powinien traktować ją jako imprezę turystyczną albo jako powiązane usługi turystyczne, a więc stosować właściwe obowiązki ustawowe i właściwą dokumentację dla klienta.

Jak to działa w praktyce

Jeżeli firma sprzedaje podróżnemu zestaw obejmujący przewóz i zakwaterowanie na potrzeby jednego wyjazdu, nie powinna poprzestać na nazwaniu produktu „pakietem” albo „rezerwacją”. Powinna sprawdzić definicje z art. 4 oraz warunki wskazane dalej w art. 5 i 6 ustawy. Dopiero wtedy można poprawnie przygotować umowę, informacje przekazywane klientowi i wewnętrzną ścieżkę obsługi.

Praktyczne konsekwencje: tekst jednolity jako narzędzie audytu

Tekst jednolity warto potraktować jako punkt startowy do uporządkowanego przeglądu dokumentów stosowanych wobec podróżnych. Nie zastępuje on analizy konkretnego modelu sprzedaży, ale pozwala pracować na jednym, aktualnym brzmieniu ustawy zamiast porównywać starszy tekst z kolejnymi zmianami.

W pierwszej kolejności warto zweryfikować trzy grupy materiałów.

Po pierwsze — wzorce umów. Wzorzec umowy to przygotowany wcześniej, powtarzalny formularz lub regulamin przedstawiany klientom. Należy sprawdzić, czy firma używa aktualnego nazewnictwa ustawowego, zwłaszcza czy właściwie odróżnia imprezę turystyczną od powiązanych usług turystycznych oraz czy poprawnie opisuje rolę przedsiębiorcy.

Po drugie — obowiązki informacyjne. Ustawa zawiera przepisy o informacjach przekazywanych przed zawarciem umowy, formularzach, treści i formie umowy. W praktyce należy więc zestawić używane formularze, komunikaty na stronie, e-maile potwierdzające oraz dokumenty przekazywane w procesie sprzedaży z aktualnym tekstem ustawy i jej załącznikami.

Po trzecie — procedury obsługi klienta. Procedura to ustalony sposób działania personelu w powtarzalnej sytuacji. W turystyce warto przejrzeć przede wszystkim instrukcje dotyczące zmian umowy, rezygnacji, przeniesienia uprawnień na inną osobę, zgłoszeń dotyczących wykonania imprezy oraz odpowiedzi na roszczenia podróżnych. Aktualny tekst jednolity ułatwia wskazanie pracownikom właściwego przepisu bez ryzyka, że korzystają z nieaktualnego pliku lub wydruku.

Na co uważać: data umowy, wyłączenia i stare klauzule

Po pierwsze, zawsze trzeba ustalić datę zawarcia umowy. Obwieszczenie przywołuje przepis przejściowy dotyczący umów zawartych do 31 grudnia 2025 r. Ocena takiej umowy może wymagać odwołania do wcześniejszego brzmienia art. 9 ust. 1, a nie wyłącznie do tekstu jednolitego uwzględniającego stan prawny na 1 lipca 2026 r.

Po drugie, nie każda aktywność związana z podróżą podlega ustawie. Art. 3 wymienia trzy wyłączenia. Ustawa nie ma zastosowania m.in. do przedsięwzięć oferowanych okazjonalnie, niezarobkowo i wyłącznie ograniczonej grupie podróżnych, do usług nabywanych na podstawie umowy generalnej o organizowanie podróży służbowych oraz do wyjazdów krótszych niż 24 godziny, jeżeli nie obejmują noclegu.

„Ustawy nie stosuje się do:

imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych, które są oferowane oraz których zamawianie i realizowanie jest ułatwiane okazjonalnie, na zasadach niezarobkowych i wyłącznie ograniczonej grupie podróżnych;”

— Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, art. 3 pkt 1

Wyłączenie nie działa dlatego, że organizator sam nazwie wydarzenie „okazjonalnym”. Przepis wymaga łącznie okazjonalności, niezarobkowego charakteru i ograniczonej grupy podróżnych.

Po trzecie, aktualizacja dokumentów nie powinna polegać jedynie na podmianie numeru Dziennika Ustaw. W branży turystycznej szczególnej ostrożności wymagają postanowienia o cenie, rezygnacji, zwrotach oraz odpowiedzialności organizatora. Historyczne wpisy do rejestru klauzul niedozwolonych pokazują, że wzorce turystyczne były kwestionowane m.in. w zakresie jednostronnego podwyższania ceny oraz wyłączeń zwrotu ceny imprezy. Stare brzmienie wzorca może więc być ryzykowne nawet wtedy, gdy firma poprawnie wskaże aktualny tekst ustawy.

Co to oznacza w praktyce

Korzystaj z Dz.U. 2026 poz. 925 jako podstawowego tekstu roboczego przy bieżącej analizie ustawy turystycznej.
Nie traktuj publikacji tekstu jednolitego jako nowelizacji, ale sprawdź, czy Twoje dokumenty uwzględniają zmiany obowiązujące już w ujednoliconym stanie prawnym.
Ustal datę każdej analizowanej umowy — dla umów zawartych do 31 grudnia 2025 r. znaczenie może mieć przepis przejściowy.
Zweryfikuj kwalifikację produktu: impreza turystyczna, powiązane usługi turystyczne czy sytuacja wyłączona spod ustawy.
Przeprowadź jeden spójny przegląd wzorców umów, informacji przedkontraktowych, formularzy oraz procedur zmian, rezygnacji i reklamacji.

Tekst jednolity ustawy turystycznej już opublikowany: nie nowe obowiązki, lecz jedno aktualne miejsce do ich sprawdzenia