DNR-13/2019

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ DNR - 4. 7 2 0 .121. 20 1 7 . K S Warszawa, 1 marca 20 1 9 r. DECYZJA NR DNR - 1 / 13 /201 9 Na podstawie art. 13 8 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 20 1 8 r. poz. 2 096 ) oraz art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku prze dsiębiorcy JOART spółka akcyjna z siedzibą w Bolesławcu z 28 stycznia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR - 1/ 5 /201 9 z 17 stycznia 2019 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kons umentów utrzym uje w mocy zaskarżon ą decyzję w zakresie pkt 2, nakładającego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł . UZASADNIENIE Pismem z 28 stycznia 201 9 r. przedsiębiorca JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu (wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu mentów 5 lutego 201 9 r.) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK lub „organ nadzoru” ) nr DNR - 1/ 5 /201 9 z 17 stycznia 201 9 r. We wniosku przedsiębiorca wniósł o anulowanie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, twierdząc, że dystrybucja produktów będących przedmiotem postępowania nie przyniosła mu żadnych k orzyści majątkowych, a wręcz przeciwnie – poniósł z tego tytułu stratę finansową. Do wydania zaskarżone j d ecyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 2 Pismami z 8 grudnia 2017 r. Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej prz ekazał Prezesowi UOKiK protokół wraz z aktami kontroli dotyczący bluzy 091ZCTCMR - 6018 „JEANS” oraz bluzy 090JDTS - 186 „The Original Mauston Varsity” (zwanych dalej „bluzami”) , wprowa dzonych na rynek przez przedsiębiorcę JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu. Produkty te zostały poddane ocenie bezpieczeństwa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz.U. z 2016 r. poz. 2047), zwanej dalej „ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów”, z uwzględnieniem wymagań normy PN - EN 14682:2015 - 02. Bezpieczeństwo odzieży dziecięcej – Sznury i sznurki ściągające w odzieży dziecięc ej – Specyfikacja (dalej jako „norma PN - EN 14682:2015 - 02”). W wyniku przeprowadzonej oceny organoleptycznej, inspektorzy Ins pekcji Handlowej stwierdzili , że bluzy stwarzają zagrożenie dla dzieci ze względu na zastosowanie sznurka ściągającego przy kapturac h, co jest niezgodne z punktem 3.2.1 normy, zgodnie z którym ubrania przeznaczone dla małych dzieci nie powinny być projektowane, produkowane ani dostarczane ze sznurkami ściągającymi w obszarze głowy, szyi i górnej powierzchni klatki piersiowej. Taka kons trukcja b l uz może być przyczyną nieszczęśliwych wypadków, z uwagi na ryzyko zaczepienia się sznurka o wystające elementy (np. huśtawki, zjeżdżalni) podczas typowego zachowania dziecka, np. w trakcie zabawy na placu zabaw albo podczas jazdy rowerem. W zwią zku z ustaleniami inspektorów Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK uznał za zasadne wszczęcie w tej sprawie postępowania administracyjnego na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ), (dalej jako: „Kodeks postępowania administracyjnego”), pismem z 18 maja 2018 r. Prezes UOKiK powiadomił przedsiębiorcę JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu (dalej jako „strona postępowania”) o wsz częciu postępowania administracyjnego w spraw ie ogólnego bezpieczeństwa obu modeli bluz, wyznaczając mu termin 14 dni na zajęcie stanowiska w sprawie. W toku postę powania jego strona podjęła działania w celu wycofania produktów z rynku i ostrzeżenia kons umentów o stwarzanych przez nie zagrożeniach. S trona postępowania wycofała dostępne w sklepach bluzy do magazynu , a następnie zutylizowała 18 bluz 090JDTS - 186 oraz osiem bluz 091ZCTCMR - 6018 , a także zamieściła na swojej stronie internetowej komunikat dla k onsumentów . 3 Decyzją nr DNR - 1/ 5 /201 9 z 17 stycznia 201 9 r. Prezes UOKiK na podstawie art. 24 ust. 14 pkt 2 w związku z art. 13 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów stwierdz ił , że JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu usunę ł a przyczyny zagrożeń stwarzany ch przez bluzy 091ZCTCMR - 6018 „JEANS” oraz bluzy 090JDTS - 186 „The Original Mauston Varsity” i um o rz ył postępowanie administracyjne w tym zakresie (pkt 1 decyzji) . Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ustawy o og ó lnym bezpieczeństwie produktów , za wprowadzenie na rynek produkt ów niespełniając ych wymagań bezpieczeństwa , nał ożył na tego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, płatną do budżetu państwa (pkt 2 decyzji) . W związku z e złożonym wnioskiem o pon owne rozpatrzenie sprawy, Prezes UOKiK p ismem z 1 2 lutego 2 01 9 r. poinformował stronę postępowania o wynikającym z art. 10 Kodeksu p ostępowania a dministracyjnego prawie do czynnego udział w każdym stadium postępowania, w szczególności wypowiadania się co d o zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządza nia z nich notat e k i odpis ów . Jednocześnie wezwał stronę postępowania do przekazania wszelkich dowodów które w jej opinii powinny zostać uwzględnione w t oku postępowania, a które przemawiają za podniesionymi przez nią przesłankami przemawiającymi za anulowaniem kary pieniężnej. Stron a postę powania nie skorzystała z przysługujących jej praw , nie przedstawiła także żadnych nowych dowodów . Prezes Urzędu Ochr ony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, co następuje . Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kodeks u postępowania administracyjnego , jest zapewnienie stronom postępowania prawa do dwukrotnego rozpatr zenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 127 § 3 K odeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządo we kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym art. 5 § 2 pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego stanowi , że przez „ministra” na leży rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych 4 lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których m owa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego . W świetle powyższego, od rozstrzygnięć wydanych przez Prezesa UOKi K – będącego centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który stosownie do art. 129 § 2 w związku z art. 127 K odeksu postę powania administracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stro nie postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR - 1/ 5 /201 9 z 17 stycznia 2019 r. został złożony przez stronę postępowania w terminie. Konstrukcja prawna odwołania jest oparta na zasadzie skargowości co oznac za, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową legitymowanego podmiotu - strony lub uczestnika na prawach strony. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, jeżeli strona postępowania jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części, organ drugiej instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W związku z tym, organ drugiej instancji nie może poddać kontroli niezaskarżon ej częś ci decyzji organu pierwszej instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia ( vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 556/06, LEX nr 338307). Z uwagi na fakt, że strona p ostępowania jednoznacznie zaskarżyła rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 decyzji Prezesa UOKiK nr DNR - 1 / 5 /201 9 z 17 stycznia 201 9 r. , rozstrzygnięci e zawarte w pkt 1 wskazanej decyzji jest ostateczne i prawomocne w trybie postępowania administracyjnego. Wnies ienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcie jej decyzją administracyjną przez organ drugiej instancji. Granice postępowania dowodowego general nie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oc eny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Istotą 5 postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnię cie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia orga nu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontrola decyzji organu I instancji czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu ( B. A damiak w : B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postę powania administracyjnego . Komentarz, Warszawa 2017). Organ jest zatem zobowiązany do ponownego rozważenia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierws zej instancji. Stosując się do wskazanych wytycznych , Prezes UOKiK w toku postępowania wszczętego na skutek wniosku strony postę powania dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie objętym zaskarżeniem. Przedsiębiorca JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu jest producentem bluz 091ZCTCMR - 6018 „JEANS” i bluz 090JDTS - 186 „The Original Mauston Varsity” w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie ze wskazanym przepisem, producentem jest przedsiębior c a prowadząc y działalność polegającą na wytwarzaniu produktu albo każd a inn a osob a , która występuje jako wytwórca, umieszczając na produkcie bądź do niego dołączając swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy bądź inne odróżniające oznaczenie. Na wszywkach załąc zonych do produktów umieszczono napis „SZACHOWNICA” wraz z symbolem graficznym, tj. znak towarowy zarejestrowany przez stronę postępowania w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej (nr zgłoszenia 446094 z 19 sierpnia 2015 r.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, za podstawowy obowiązek producent a należy uznać wprowadza nie n a rynek wyłącznie produkt ów bezpi eczn ych . Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca jest rzeczywistym wytwórcą; jeśli kupuje produkt od innego p odmiotu powinien podjąć takie działania, aby każdy wprowadzany przez niego na rynek produkt spełniał wymagania bezpieczeństwa. P rodukt em bezpiecznym jest produkt, który w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego uż ywania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego 6 (art. 4 ust. 1 ustawy ) . Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww . ustawy produkt, który nie spełnia wymagań określonych w art. 4, nie jest produktem bezpieczny m. W myśl art. 6 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, domniemywa się, że produkt spełniający wymagania wynikające z norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej będących transpozycją norm europejskich uznanych przez Komisję Europejsk ą za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów , do których odniesienia Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jest produktem bezpiecznym w zakresie wymagań objętych tymi normami. Uwzględniając, że no rma PN - EN 14682:2015 - 05 jest jedną z takich norm, inspektorzy Inspekcji Handlowej i Prezes UOKiK zasadnie dokonali oceny bezpieczeństwa obu modeli bluz posiłkując się wymaganiami zawartymi w tej normie. Prezes UOKiK w toku postępowania zakończonego zaskar żoną decyzją uznał, że wprowadzone przez stronę na rynek bluzy nie spełnia ją wymagań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i stwarza ją zagrożenie dla zdrowia lub życia użytkowników. JOART S.A. z siedzibą w Bolesławcu nie za kwestionował a tego ustale nia ani w toku postępowania prowadzonego w I instancji, ani też w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wprowadzenie na rynek produktu który nie jest bez pieczny stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpiecz eństwie produktów i uprawnia Prezesa UOKiK do nałożenia kary, o której mowa w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W niniejszej sprawie zaistniały więc przesłanki ustawowe, uprawniające Prezesa UOKiK do nałożenia kary pieniężne j na stronę postępowania . Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2414/10, „ decyzja o nałożeniu kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ewentualne rozstrzygnięcie co do ukarania należy d o organu, który dokonuje oceny działań producenta jako zagrażających i w jakiej mierze interesowi publicznemu, a wymierzając karę pieniężną w określonej wysokości, kieruje się stopniem oraz okolicznościami, w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wyni ka z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. ”. W przypadku k ar nakładan ych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie zastosowanie mają przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 189a § 2 Kodeks u postępowania administracyjnego a contrario ), w tym w szczególności przepisy dotyczące odstąpienia od 7 nałożenia administracyjnej kary pieniężnej . Oznacza to, że w przypadku ziszczenia się wskazanych w art. 189f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego p rzesłanek, organ powinien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Zgodnie z e wskazanym przepisem, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga narusze nia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawom ocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadk ach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwier dzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK nie wydał postanowienia o którym mowa powyżej . Rozw ażenia wymaga więc, czy w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 189f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego . W ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie nie można mówić o znikom ej wadze naruszenia prawa . Jak wynika z Komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Wierzbowskiego (Legalis), naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie ele menty przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc. Za i nteres c hroniony przez ustaw ę o ogólnym bezpieczeństwie produktów należy uznać zdrowie i życie konsumentów . Ustawa ta w sposób szczególny nakazuje także traktować niektóre grupy konsumentów, m.in. dzieci ( vide art. 4 ust. 2 pkt 4 ustawy). Prezes 8 UOKiK stoi więc n a stanowisku, że odstąpienie w przypadku naruszenia przepisów tej ustawy jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach. Jak to zostało pokreślone w zaskarżonej decyzji, produkty wprowadzane przez stronę postępowania na rynek wielokrotnie były kwestionowane przez Inspekcję Handlową i uznawane za niespełniające wymagań bezpieczeństwa ( vide decyzje Prezesa UOKiK nr DNR - 1/54/20 14 z 14 lipca 2014 r., nr DNR - 1/54/2015 z 23 czerwca 2015 r., nr DNR - 1/12/2016 z 29 stycznia 2016 r., nr DNR - 1/97/2016 z 2 września 2016 r. oraz nr DNR - 1/12/2017 z 27 stycznia 2017 r. decyzja nr DNR - 1/6/2018 z 28 lutego 2018 r. , nr DNR - 1/8/2018 z 26 marca 2018 r. , DNR - 1/30/2018 z 21 maja 2018 r., DNR - 1/36/2018 z 29 czerwca 2018 r., DNR - 1/52/2018 z 9 sierpnia 2018 r., DNR - 1/ 68/2018 z 25 września 2018 r.) . Można więc w tym przypadku mówić o wielokrotnym naruszeniu przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie pr oduktów. Produkty których dotyczyło postępowanie są przeznaczone dla dzieci, a więc dla grupy konsumentów która podlega szczególnej ochronie, Przede wszystkim jednak, j ak wynika z ustaleń dokonanych przez Prezesa UOKiK, strona postępowania sprzedawała bluz y nie tylko przed wszczęciem postę powania, ale także w jego toku. Tym samym strona postępowania również w toku postępowania , w pełni świadoma zagrożeń stwarzanych przez bluzy wprowadzała na rynek produkty które nie były bezpieczne, narażając zdrowie konsum entów. Organ nadzoru nie posiada również żadnych informacji z których by wynikało, że strona postępowania została już ukaran a za to samo zachowanie przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie l ub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Z uwagi na powyższe, Prezes UOKiK nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania odstąpienia i poprzestania na pouczeniu. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona postępowania wniosła o „ anulowanie ” nałożonej kary pieniężnej. Strona postępowania podniosła, że poniosła koszty: obciążeń podatkowych należnych budżetowi, dystrybucji (magazynowania, transportu, wysyłki), sprzedaży, kosz t przeceny, zwrot towaru do magazynu. Strona postępowania stwierdziła również, że nie odniosła żadnej korzyści majątkowej, a dużą stratę finansową. Prawo administracyjne nie zna pojęcia „anulowania” kary pieniężnej, należy wię c uznać , że intencją strony postępowania jest żądanie uchylenie decyzji Prezesa UOKiK nr DNR - 1/ 5 /201 9 w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania 9 administracyjnego). W związk u ze złożonym przez stronę wnioskiem, Prezes UOKiK ponownie rozpatrzył wszystkie okoliczności jakie mogą przemawiać za uchyleniem zaskarżonej części decyzji, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów podniesionych przez stronę postępowania. Organ odwoławcz y uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty w tym zakresie, jeżeli stwierdzi, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe, tj. jest niezgodne z przepisami prawa lub niecelowe. Po ponownym przean alizowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, Prezes UOKiK nie dopatrzył się żadnej ze wskazanych wyżej przesłanek. Jak to zostało wyżej wykazane, zaskarżona decyzja jest oparta na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego i wydana w zakresie posia danych przez Prezesa UOKiK kompetencji. Organ nadzoru podtrzymuje również swoje stanowisko, że ze względu na podstawę przedsiębiorcy, w szczególności wielokrotne wprowadzanie na rynek produktów przeznaczonych dla dzieci które nie są bezpieczne, a także nie dostateczną współpracę w toku postępowania nałożenie na nią kary jest uzasadnione i celowe. Pomimo tego że ustawodawca nie podaje przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji, przyjmuje się, że organ powinien kierować się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli bezprzedmiotowością postępowania (wyrok NSA z 9 stycznia 1985 r., sygn. akt III SA 1105/84). Taka decyzja może zostać wydana m.in. wtedy, gdy organ odwoławczy ustali, że nie ma podstaw uzasadniających nałożenie na stronę obowiązku. W niniejszej sprawie Prezes UOKiK nie dopatrzył się podstaw do takiego rozstrzygnięcia, a tym samym stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Argumenty wskazane przez stronę postępowania w e wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą stanowić przesłanek do jej „anulowania”. Niemniej jednak, Prezes UOKiK postanowił się do nich odnieść aby ocenić, czy powinny mieć wpływ na jej wysokość. Istotą administracyjnych kar pieniężnych jest ich san kcyjny charakter, dzięki któremu stanowią one instrument urzeczywistnienia nakazów i zakazów publicznoprawnych . Administracyjna kara pieniężna to określona w ustawie sankcja o charakterze pieniężnym, nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ( art. 189b K odeksu postępowania administracyjnego ). Nałożenie administracyjnej 10 kary pieniężnej sprowadza się zatem do wydania przez organ administracji publicznej nakazu uiszczenia okre ślonej w akcie stosowania prawa kwoty przez podmiot, który nie wykonywał lub wykonywał nienależycie ciążący na nim obowiązek administracyjny ( L. Staniszewska , Materialne i proceduralne zasady, s. 29). Nakładanie kar pieniężn ych w ramach uznania administracyjnego o znacza możliwość dokonania przez organ wyboru spośród kilku możliwych rozstrzygnięć , z który ch każde będzie formalnie zgodne z prawem. W przypadku ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustawodawca określił maksymalną wysokość kary za dany delikt, a wybór wysokości kary jest pozostawiony uznaniu Prezesa UOKiK. W przypadku kar , które mogą być wymierzane w ramach uznania administracyjnego, organ administracji publicznej ma obowiązek, biorąc pod uwagę przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, jak również zasadę przekonywania, rozważyć całokształt okoliczności sprawy z uwzględnieniem wymienionyc h w ustawie przesłanek miarkowania administracyjnej kary pieniężnej, pamiętając, że zebrane w sprawie dowody mogą mieć wpływ nie tylko na złagodzenie wymiaru kary, ale także jej zaostrzenie. Wynik tych działań organu powinien zaś znaleźć swoje odzwierciedl enie w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę, bowiem to uzasadnienie w przypadku decyzji opartych na uznaniu „wymaga (...) od organu nie tylko wykazania legalności rozwiązania, lecz również jego celowości. Spełnia też istotną rolę z punktu widzenia kontro li, ponieważ wykazuje motywy, jakimi kierował się organ, realizując powierzone mu upoważnienie” (M. Jaśkowska , Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego, t. 1, 2015, s. 285). W o pinii Prezesa UOKiK brak jest podstaw do uznania argumentacji przedstawionej przez stronę postępowania za uzasadniającą uchylenie czy też zmniejszenie nałożonej na nią kary pieniężnej. Strona postępowania - pomimo wezwania zawartego w piśmie Prezesa UOKiK z 1 2 l utego 201 9 r. - nie przedstawiła żadnych dowodów które by potwierdziły jej twierdzenia o poniesionej stracie finansowej. Tymczasem należy przypomnieć, że w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że choć w procedurze administracyjnej regułą jest , że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń . Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy , g dy postępowanie zmierza do nałożenia na stronę obowiązków, 11 a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej (m.in. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 188/14). Jak już to zostało obszernie wyjaśnione w zas karżonej decyzji, dla celów wymierzania kar administracyjnych nakładanych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK uwzględnia wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez przedsiębiorcę. Sposób wyliczania korzyści majątkowej b ył już wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych i spotkał się z ich akceptacją – np. wyrok WSA w Warszawie z 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/10 czy z 15 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2374/12). Prezes UOKiK nie bada natomiast , jakie koszty dystrybucji, magazynowania, transportu wysyłki czy sprzedaży poniósł przedsiębiorca. Z asadność zastosowania tego pojęcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stwierdził, że „ cywilistyczne rozumienie korzyści majątkow ej na tle tego rodzaju spraw byłoby bowiem nieracjonalne. Uwzględnianie dla ustalenia korzyści majątkowej kosztów produkcji danego produktu prowadziłoby bowiem każdorazowo do analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, na koszty te składają się bowiem nie tylko proste koszty produktów i opakowań lecz koszty funkcjonowania całego przedsiębiorstwa, amortyzacja urządzeń, wynagrodzenie pracowników itd. Zastosowanie takiej wykładni wykracza poza ramy i cele ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ” (wyrok z 8 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2423/10; wyrok z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akr VI SA/Wa 3522/13). Ponadto należy zaznaczyć, że kryterium to przy określaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę postępowania miało jedynie charakter pomocniczy, co wyraźnie zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK ustalił, że korzyść majątkowa jaką uzyskała strona postępowania w wyniku sprzedaży produktów które nie są bezpieczne ma polskim rynku wyniosła 35 505,92 zł. Strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów które by podważały te wyliczania, w związku z czym Prezes UOKiK podtrzymuje stanowisko, że w ymierzona kara pieniężna nie może zostać uznana za nadmierną. Niezależnie od przedstawionych przez stronę postępowania zarzutów, Prezes UOKiK pono wnie dokonał oceny pozostałych przesłanek jakie zostały uwzględnione przy wymierzaniu nałożonej kary pieni ę żnej. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie stanowi, że wysokość kary ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowią zków (art. 33a ust. 4 ustawy). Należy za słuszne uznać, że profesjonalny charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez s tronę postępowania obliguje ją do znajomości i przestrzegani a przepisów prawa i dokładani a należytej staranności tak, by wprowad zane 12 przez nią na r ynek produkty były bezpieczne . Jak zauważył organ w zaskarżonej decyzji, z uwagi na up rzednio toczące się postępowania dotyczące odzieży dziecięcej , strona postępowania powinna wykazywać się zwiększoną świadomością z zakres u przepisów re gulujących bezpieczeństw o produktów. Na niekorzyść strony postępowania przemawia również okoliczność, że naruszone przez nią wymagani a dotyczące sznurków w odzieży dziecięcej funkcjonuj ą od wielu lat . Za okoliczność łagodzącą w niniejszej sprawie , która wp łynęła na obniżenie kary pieniężnej , Prezes UOKiK słusznie natomiast uznał brak skarg i reklamacji dotyczących kwestionowanych produktów , jak również informacji o wypadkach konsumenckich z udziałem tych produktów oraz fakt, iż strona postępowania podjęła w spółpracę z organem nadzoru – przedłożyła dowody potwierdzające, iż zagrożenia stwa rzane przez kwestionowane produkty zostały wyeliminowane. Należy jednak zaznaczyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych okoliczność braku skarg i reklamacji st anowi jedynie dodatkową okoliczność. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1855/09 wskazał, że: „ organ [Prezes UOKiK] uwzględniając interes strony postępowania wskazał, że wymierzając kar ę uwzględnił brak skarg konsumentów na sprzedawany produkt, choć, w ocenie Sądu, w obliczu udokumentowanego, realnego zagrożenia ze strony kwestionowanej rozpałki fakt ten powinien w najmniejszym stopniu wpływać na wysokość kary ”. Zgodnie z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istot y sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze . Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego ter minu, po przeprowadzeniu postępowania z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę postę powania, Prezes UOKiK nie znalazł p odstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżone j decyzji . Biorąc pod uwagę wymienione powyżej okoliczności, zarówno łagodzące jak 13 i obciążające, Prezes UOKiK uznał nałożon ą kar ę pieniężn ą za adekwatn ą do stwierdzonych naruszeń prawa. K ara pieniężna stanowi 8 % m aksymalnego wymiaru kary, wynoszącego - zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów - do 100 000 zł. W opinii Prezesa UOKiK , zaskarżon y pkt 2 decyzj i nr DNR - 1/ 5 /201 9 z 17 stycznia 2019 r. spełnia wymagania formalne, określone w art. 1 07 Kodeksu po stępowania administracyjnego, a z awarte w ni m r ozstrzygnięcie jest prawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem , jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. Strona postępowania wprowadzając na rynek produkty które nie są bezpieczne musi liczyć się z tym, że działalność ta spotka się z negatywną reakcją organów nadzoru rynku. Jednym z celów kar pieniężnych jest przecież skłonienie przedsiębiorców do przestrzegania przepisów prawa, w tym do wprowadzania na rynek wyłącznie produktów bezpiecznych. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji decyzji . Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję , zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami a dministracyjnymi (Dz. U. z 201 7 r. poz. 1369 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sąda mi administracyjnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z godnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administrac yjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi odpowiednio: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł ; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 14 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rad y Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sąd u, wskazując tytuł wpłaty oraz rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany. Ponadto, zgodnie z art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, 245 § 1 i art. 246 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie postępowania składającej sk argę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne go w Warszawie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożon y przed wszczęciem postępowania sądowoad ministracyjne go lub w jego toku, polegającego na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały z art. 252 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca Dyrektora Departamentu Nadzoru Rynku Jadwiga Gunerka Otrzymuje: