DNR-28/2020

P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY DNR - 4. 7 2 0 .5 4 .20 19 . KS Warszawa, 25 cze r w ca 20 20 r. DECYZJA NR DNR - 1 / 28 /20 20 Na podstawie art. 13 8 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 20 20 r. poz. 2 5 6 oraz 695 ) oraz art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit b i ust. 12 oraz art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 , art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku przedsiębiorcy Dajar spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Koszalinie z 1 9 maja 20 20 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR - 1/ 19 /20 20 z 27 kwietnia 20 20 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzym uje w mocy zaskarżon ą decyzję . UZASADNIENIE Pismem z 1 9 maja 20 20 r. przedsiębiorca Dajar sp. z o.o. z siedzibą w Ko szalinie (wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 25 maja 2020 r.) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”) nr DNR - 1/ 19 /201 9 z 27 kwietnia 20 2 0 r. Do wydania zaskarżone j decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 2 Pismem z 5 sierpnia 2019 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przekazał Prezesowi UOKiK protokół wraz z aktami kontroli dotyczący ceramicznej formy do tarty „GINGER” marki AMBITION, o średnicy 24 cm, kod EAN 5904134896957 (dalej jako: „forma do tarty”), wprowadzonej na rynek przez przedsiębiorcę D ajar sp . z o . o . z siedzibą w Koszalinie. I nspektorzy reprezentujący Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Ins pekcji Handlowej poddali ocenie organoleptycznej formę do tarty w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047), (dalej jako: „ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów”) , posiłkując s ię wymaganiami normy PN - EN 13834+A1:2009 „Naczynia kuchenne. Naczynia użytkowane w tradycyjnych piekarnikach domowych” (dalej jako: „norma PN - EN 13834+A1:2009 ”). Następnie próbka produktu (w ilości 3 sztuk) została przekazana do badań laboratoryjnych do In stytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych w Warszawie . Zakresem ww. badań objęto ocenę spełniania przez produkt wymagań w zakresie bezpieczeństwa określonych w pkt 6.1.7 normy PN - EN 13834+A1:2009 („odporność na szok cieplny materiałów kruchych”), z wykorzy staniem metody badawczej wskazanej w pkt 6.2 normy PN - EN 1183:2000 „Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z produktami spożywczymi. Metody badania szoku termicznego i odporności na szok termiczny” . Badania laboratoryjne wykazały, że wszystkie badane trzy sztuki formy do tarty uległy popękaniu przy różnicy temperatur ∆t=180°C (temperatura pieca t 1 =200°C, temperatura wodyt 2 = 20°C), co jest niezgodne z pkt 6.1.7 normy, zgodnie z którym trzy próbki badanego produktu powinny przejść pozytywnie badanie przy ∆t=180°C ( vide sprawozdanie z badań nr 80/P/LB/2019 z 3 lipca 2019 r.). W związku z ustaleniami inspektorów Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK uznał za zasadne wszczęcie w tej sprawie postępowania administracyjnego na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeńs twie produktów. Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 20 20 r. poz. 256 z późn. zm. ) ( dalej jako: „Kodeks postępowania administracyjnego” ) , pismem z 14 listopada 2019 r. Prezes UOKiK powiado mił przedsiębiorcę D ajar sp . z o . o . z siedzibą w Koszalinie ( dalej jako: „ strona postępowania ” ) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa formy do tarty . W tym samym piśmie Prezes UOKiK wyznaczył stronie postępow ania termin 14 dni na zajęcie stanowiska w sprawie. 3 W trakcie postępowania jego s trona zakwestionowała ocenę bezpieczeństwa produktu i zwróciła się o umorzenie postępowania administracyjnego . S trona postępowania powołała się na zapisy instrukcji użytkowan ia produktu, zakwestionowała metodologię przeprowadzonych badań laboratoryjnych oraz sporządzone przez Inspekcję Handlową szacowanie ryzyka związanego z używaniem produktu , jak również moc wiążącą normy PN - EN 1183:2000, na której badanie to zostało oparte . Decyzją nr DNR - 1/ 19 /20 20 z 27 kwietnia 20 20 r. Prezes UOKiK stwierdził, że ceramiczna forma do tarty „GINGER” marki AMBITION, o średnicy 24 cm, kod EAN 5904134896957 ze względu na niewystarczającą odporność na szok termiczny nie jest produktem bezpieczny m i na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 1 lit b i pkt 2 lit. b ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów zakazał stronie wprowadzania tego produktu i nakazał podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu, a także nakazał stronie pos tępowania natychmiastowe wycofanie tego produktu z rynku (pkt 1 sentencji decyzji). Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa nałożył na przedsiębiorcę Dajar sp. z o.o. z siedzibą w Koszalinie karę pieniężną w wysokości 6 000 zł, płatną do budżetu państwa (pkt 3 decyzji). W związku z e złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UOKiK p ismem z 2 czerwca 20 20 r. poinformował st ronę postępowania o wynikającym z art. 10 Kodeksu p ostępowania administracyjnego prawie do czynnego udział w każdym stadium postępowania, w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządza nia z nich notat e k i odpis ów . Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, co następuje . Istotą ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania adminis tracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kodeks u postępowania administracyjnego , jest zapewnienie stronom postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, realizowanego poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancj i. Stosownie do art. 127 § 3 K odeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy 4 czym art. 5 § 2 pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego stanowi , że przez „ministra” należy rozumieć również Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podporządkowanych lub nadzorowanych przez Preze sa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 4 K odeksu postępowania administracyjnego . W świetle powyższego, od rozstrzygnięć wydanych prz ez Prezesa UOKi K – będącego centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nad którego działalnością nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów – przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który stosown ie do art. 129 § 2 w związku z art. 127 K odeksu postę powania administracyjnego wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie postępowania. W związku z tym, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), który wszedł w życie 31 marca 2020 r., następnie uchylonym ustaw ą z 14 ma ja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS - CoV - 2 (Dz. U. poz. 875), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID - 19, począwszy od 31 marca 2020 r. bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna ł się, a rozpoczęty uleg ł zawieszeniu , w niosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr DNR - 1/ 19 /201 9 z 27 kwietnia 20 20 r. został złożony przez s tronę postępowania w terminie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy s trona postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Wniesienie odwołania prowadzi do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyj nej (tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) oraz rozstrzygnięcie jej decyzją administracyjną przez organ drugiej instancji. Granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zg odnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zasadą swobodnej oceny dowodów 5 (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwsz ej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnię cie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie kontrola decyzji organu I instancji czy t eż rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu ( B. A damiak w : B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postę powania administracyjnego . Komentarz, Warszawa 2017). Organ jest zatem zobowiązany do ponownego rozważenia wszelkich istotnych dla sprawy oko liczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Stosując się do wskazanych wytycznych , Prezes UOKiK w toku postępo wania wszczętego na skutek wniosku strony postę powania dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i rozpatrzył sprawę ponownie w całości . Dajar sp. z o.o. z siedzibą w Koszalinie zakupił ceramiczne formy do tarty „GINGER” marki AMBITION, o średnicy 24 cm, kod EAN 5904134896957 od chińskiego przedsiębiorcy i wprowadził te produkty na polski rynek , a zatem ponosi odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo na zasadach określonych w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów i jest producentem w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. b tej ustawy. Zgodnie ze wskazanym przepisem, producentem jest przedstawiciel wytwórcy, a jeżeli wytwórca nie wyznaczył przedstawiciela – importer produktu, w przypadkach gdy wytwórca nie prowadzi działalności w Unii Europejski ej lub na terytorium państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Ponadto na formie do tarty zamieszczono dane podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie produktu na rynek tj.: „ DA JAR sp. z o.o., ul. Połtawska 6, 75 - 072 Koszalin, Polska, numery tel./fax, www.dajar.pl ” . Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, za podstawowy obowiązek producent a należy uznać wprowadza nie n a rynek wyłącznie produkt ów bezpi ecznych. Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca jest rzeczywistym wytwórcą; jeśli kupuje produkt od innego podmiotu powinien podjąć takie działania, aby każdy wprowadzany przez niego na rynek produkt spełniał wymaga nia bezpieczeństwa. P rodukt em bezpiecznym jest produkt, który w zwykłych lub innych, dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania, z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu u ruchomienia 6 oraz wymogów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie, dające się pogodzić z jego zwykłym używaniem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzki ego (art. 4 ust. 1 ustawy ) . Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww . ustawy produkt, który nie spełnia wymagań określonych w art. 4, nie jest produktem bezpiecznym. Strona postępowania twierdzi , że Prezes UOKiK nieprawidłowo ustalił stan faktyczny i przyjął, że forma do tarty „GINGER” nie jest produktem bezpiecznym. W jej ocenie , Prezes UOKiK błędnie przyjął, że forma do tarty jest to naczynie do ogólnego i szerokiego zastosowania jako naczynie żaroodporne, co jest sprzeczne z przeznaczeniem tego produktu. W niniejsze j sprawie podstawowe znacznie ma ustalenie, jakie wymagania powinna spełniać forma do tarty. Dokonując oceny bezpieczeństwa tego produktu poprzez posiłkowanie się w trakcie jego badani a wymaganiami określonymi w normie PN - EN 13834+A1:2009 , inspektorzy Ins pekcji Handlowej kierowali się art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, który stanowi, że w przypadku braku szczegółowych przepisów Wspólnoty Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa określonego produktu , braku polskich szczegółowych wymagań bezpieczeństwa i norm uznanych za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa, bezpieczeństwo produktu ocenia się z uwzględnieniem spełniania przez ten produkt wymagań wynikających z dobrowolnych norm krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej będących transpozycją norm europejskich innych niż normy uznane przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z definicją zawartą w pkt 3.1 normy PN - EN 13834+A1 :2009, n aczynie m jest na czynie kuchenne w kształcie wgłębionego lub płaskiego pojemnika, przeznaczone do gotowania stałej lub płynnej żywności. Naczynia obejmują m.in. naczynia do wypieków, stosowane do przygotowania i pieczenia różnych rodzajów ciast. Z dołączonej do formy będą cej przedmiotem postępowania tekturowej wkładki wynika, że jest ona przeznaczona m.in. do piekarnika. W instrukcji do produktu zawarto natomiast zapis, że „naczynia ceramiczne przeznaczone są do pieczenia we wszystkich typach piekarników, podgrzewania potr aw w kuchence mikrofalowej. Odporne na temperaturę do m+ 260 °C” ( vide instrukcja użytkowania – pkt 1 opis produktu – przeznaczenie). 7 W świetle powyższego nie ma więc wątpliwości, że forma do tarty będąca przedmiotem postępowania jest naczyniem przeznaczon ym do użytkowania w piekarnikach w rozumieniu norm y PN - EN 13834+A1:2009 , a więc zasadnie Inspekcja Handlowa i Prezes UOKiK dokona li oceny bezpieczeństwa tego produktu z uwzględnieniem określonych w niej wymagań. Zgodnie z pkt 1 – Zakres normy, norma PN - EN 13834+A1 :2009 o kreśla wymagania dotyczące bezpieczeństwa i właściwości użytkowe odnoszące się do wszystkich naczyń kuchennych przeznaczonych do użytkowania w piekarnikach i ma zastosowanie do naczyń niezależnie od użytego materiału i sposobu ich produkcji. Jednym z wymagań w przypadku użycia materiałów kruchych (naczyń ceramicznych, ze szkła ceramicznego i szklanych) jest odporność na szok cieplny , czyli nagłą zmianę temperatury (vide pkt 2.1. normy PN - EN 1183:2000) . Zgodnie z pkt 6.1.7 – Odporność na szok cieplny materiałów kruchych norm y PN - EN 13834+A1 :2009 , wszystkie naczynia ceramiczne, ze szkła ceramicznego i szklane oraz ich pokrywki powinny być poddane badaniom zgodnie z metodą B podaną w pkt 6.2 norm y EN 1183:1997. Podczas badania próbki są ogrzewan e, a następnie gwałtownie ochładzane w kontrolowanych warunkach. Badanie należy przeprowadzić na trzech próbkach. Próbki, których powłoka uległa odpryśnięciu, które uległy pęknięciu, których powierzchnia uległa spękaniu lub które uległy rozłamaniu, zostają uznane za próbki, które nie przeszły badania. Oznacza to, że aby na czynie mogło zostać uznane za odporne na szok cieplny, musi uzyskać pozytywny wynik tego badania. Nie ma przy tym znaczenia, że strona postępowania w załączonej do produktu instrukcji zas trzegała by nie dolewać zimnych płynów do rozgrzanego naczynia ani nie stawiać go na zimnym lub mokrym podłożu . W przypadku naczyń przeznaczonych do użytkowania w piekarnikach, zawsze istnieje ryzyko nagłej zmiany temperatury . W ocenie Prezesa UOKiK, do sz oku termicznego może dojść w zwykłych lub dających się przewidzieć warunkach używania naczynia przeznaczonego do pieczenia , a żadne ostrzeżenie producenta nie jest w stanie wyeliminować takiej możliwości . Przeciwnie, producent przewidując, że w trakcie zwy kłego użytkowania konsument odruchowo stawia gorące naczynie na zimnym blacie, powinien zapewnić, aby wprowadzany przez niego na rynek produkt spełniał wymagania w tym zakresie. Prezes UOKiK uznaje, że niespełnienie wymaga ń w zakresie szoku termicznego oz nacza, że produkt będący przedmiotem postępowania nie spełnia wymagań bezpieczeństwa i nie może zostać uznany za produkt bezpieczny. 8 Strona przedstawiła także przepisy kulinarne na podstawie których dowodzi, że przepisy takie nie przewidują możliwości dol ewania zimnych płynów przy pieczeniu lub odgrzewaniu produktu. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, do szoku termicznego nie dochodzi tylko w przypadku dolewania zimnego płynu do rozgranego naczynia. Niemniej jednak, odnosząc się do dowodów przedstawi onych przez stronę postępowania t rzeba zauważyć, że istnieje szereg przepisów na tart y , w któ ry ch zimną masę należy wylać na gorące ciasto, wstępnie podpieczone w formie . Taki sposób użytkowania formy na tartę mieści się również w definicji zwykłego lub da jącego się przewidzieć sposobu użytkowania naczynia do zapiekania . W trakcie jej czynności może dość do kontaktu zimnej płynnej masy z rozgrzanym naczyniem ceramicznym. Trudno natomiast oczekiwać od konsumenta, aby posiadał dwie formy do tarty i używał ich zamiennie, w zależności od instrukcji obsługi, jaką do produktu dołączył producent. Dowód: https://www.mojewypieki.com/przepis/tarta - pomaranczowa - z - beza - wloska ; https://aniastarmach.pl/przepis/quiche - klasyka - kuchni - francuskiej/ ; Pieczone specjały, s. 24 (tarta śmietankowa), s. 26 (tarta cytrynowa), s. 28 (tarta se rowa), s. 29 (tarta pomarańczowa), wydawnictwo Parragon Strona postępowania podnosi także, że oceny bezpieczeństwa produktu dokonano przy uwzględnieniu wymagań nieobligatoryjnej normy, podczas gdy ona nie deklaruje, że forma do tarty spełnia wymagania ok reślone w tej normie. Prezes UOKiK podziela stanowisko strony postępowania, że normy, w tym norma PN - EN 13834+A1:2009 , nie są obligatoryjne. Należy jednak zauważyć, że art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów umożliwia dokonywania ocen y bezpieczeństwa produktów właśnie w oparciu o wymagania zawarte w normach nawet w sytuacji, gdy producent nie deklaruje zgodności produktu z daną normą . Przypomnieć należy, że norma to dokument przyjęty na zasadzie konsensu i zatwierdzony przez upoważnio ną jednostkę organizacyjną, ustalający zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzający do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie. Z tego względu w opinii Prezesa UOKiK zastosowanie metod badań określonych w normach 9 w najbardziej obiektywny i wiarygodny sposób pozwala ocenić, czy dany produkt spełnia wymagania . Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że a by naczynie przeznaczone do piekarnika mogło zostać uznane za bezpie czne, musi spełnić wymagania w zakresie odporności na szok cieplny. Norma PN - EN 1183:2000 określa metody badań w tym zakresie. Badania laboratoryjne przeprowadzone zgodnie z metodą określoną w normie wykazały, że forma do tarty nie spełnia tego wymagania. Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że strona postępowania mogła w oparciu o inne dowody niż metoda badania określona normie wykaz ać , że forma do tarty spełnia wymagania w zakresie odporności na szok cieplny , jednakże żadnych dowodów które by to potwierdziły nie prze dstawiła . Odnosząc się natomiast do stwierdzenia strony postępowania, że „ norma PN - EN 13834+A1/2009 nie jest uwidoczniona w Monitorze Polskim 2019 poz. 940 ” Prezes UOKiK wyjaśnia, że Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ogłasza numery i tytu ły Polskich Norm, będących transpozycją norm europejskich, uznanych przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów, do których odniesienia Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskie j , a więc normy, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Wskazana przez stronę postępowania norma nie należy do tej grupy norm, stąd nie została opublikowana we wskazanym przez nią publikatorze. Jest to natomiast norma, o której mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Ponieważ w przypadku naczyń kuchennych nie ma przepisów prawa, które by regulowały wymagania bezpieczeństwa dla tej grupy produktów, ani norm uznanych za zgodne z przepisami o o gólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK i Inspekcja Handlowa byli uprawnieni do posiłkowania się jej przepisami przy ocenie produktu będącego przedmiotem postępowania. W opinii Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie strona postępowania nie przedstawi ła wiarygodnych, potwierdzających spełnianie wymagań bezpieczeństwa przez wprowadzany przez siebie na rynek produkt dowodów. Tym samym strona postępowania nie jest w stanie dowieść, że produkt ten jest bezpieczny . Niezasadny jest podniesiony przez stronę zarzut, jakoby w zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK „ w całości pominął również fakt zgłaszanych przez Wnioskodawcę rozbieżności w ilości pobranych próbek do badań wyrażonych w normie PN - EN 1183:2000 oraz normie PN - EN 13834+A1:2009 ”. Prezes UOKiK wyjaśnił stronie postępowania w zaskarżonej decyzji , że zakres przeprowadzonych badań laboratoryjnych produktu obejmował 10 sprawdzenie zgodności z wymaganiami pkt. 6.1.7 normy PN - EN 13834+A1:2009, tj. odporności na szok cieplny materiałów kruchy ch. W tym punkcie normy wskazano, że naczynia powinny być poddane badaniom zgodnie z metodą B opisaną w pkt 6.2 normy PN - EN 1183 - 2000 „Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z produktami spożywczymi. Metody badania szoku termicznego i odporności na sz ok termiczny” , a badanie należy przeprowadzić na trzech próbkach przy różnicy temperatur ∆t=180°C, tak jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Stanowisko strony postępowania, jakoby prawidłowe przeprowadzenie badanie wymagało sprawdzenia co najmniej 10 próbek nie znajduje więc uzasadnienia. Strona postępowania twierdzi, że Prezes UOKiK w całości nie odniósł się do złożonych przez nią uwag do protokołu kontroli. Także ten zarzut jest niezasadny. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że kon trola jest post ę powaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, a żaden przepis prawa nie nakazuje Prezesowi UOKiK w decyzji ustosunkowanie się do zarzutów strony dotyczących ustaleń kontroli. Niemniej jednak należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Prezes UOKiK odniósł się do wszystkich zastrzeżeń dotyczących kontroli Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej . Strona postępowania będąca jednocześnie podmiotem kontrolowanym przez Inspekcję Handlową skorzystała z przysługującego jej praw a i zgłosiła zastrzeżenia do protokołu kontroli, a następnie skierowała do Prezesa UOKiK pismo z 26 sierpnia 2019 r. , które zostało zakwalifikowane jako skarga na wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej i do które go Prezes UOKiK ustosunkował się w piś mie z 29 października 2019 . Strona postępowania nie wniosła zastrzeżeń do tego pisma. S trona postępowania twierdzi, że Prezes UOKiK w sposób nieprawidłowy odniósł się do próbki kontrolnej, nie wskazując podstawy prawnej dotyczącej terminu złożenia wniosku o jej z badanie , wskazując, że strona postępowania powinna to zrobić „w wyznaczonym terminie”. Z akt kontroli wynika, że kontrola w trakcie której strona postępowania została zapoznana z wynikami badań formy do tarty została zakończona 23 lipca 2019 r. Z godnie z art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu bądź wnieść je na piśmie do wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej w ciągu 7 dni od przedstawienia protokołu do podpisu. Strona postępowan ia skorzystała z przysługującego jej prawa i w piśmie z 25 lipca 2019 r. przedstawiła swoje 11 zastrzeżenia, do których wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ustosunkował się pismem z 8 sierpnia 2019 r. Zwolnienie próbki kontrolnej natomiast nastąpiło dopi ero 3 0 sierpnia 2019 r. Ustawa o Inspekcji Handlowej nie precyzuje, do kiedy strona postępowania może wnioskować o badanie próbki kontrolnej, niemniej w jej interesie jest przecież, aby taki wniosek złożyła niezwłocznie po zapoznaniu się z wynikami próbki podstawowej. Skoro strona postępowania w przeciągu ponad miesiąca nie wystąpiła o zbadanie próbki kontrolnej, nie może czynić organowi zarzutu, że ją zwolnił. Podkreślić także należy, że złożenie zastrzeżeń do protokołu kontroli czy też zastrzeżeń do udzie lonej przez WIIH odpowiedzi nie jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o zbadanie próbki kontrolnej. Są to odrębne prawa kontrolowanego, a z tego drugiego strona postępowania nie skorzystała. Co więcej, strona postępowania była świadoma faktu, że nadal jes t w posiadaniu zabezpieczonej na czas trwania postępowania administracyjnego próbki rozjemczej i może wnioskować o jej zbadanie przez Prezesa UOKiK - z prawa tego nie skorzystała. O prawie tym Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania w piśmie z 20 gru dnia 2019 r. Skoro strona postępowania poinformowana o przysługujących jej prawach i dodatkowo reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie korzysta ze swoich praw, nie może czynić organowi z tego tytułu zarzutu. Z powyższych względów podniesione zarzu ty nie zasługują na uwzględnienie. Strona postępowania zarzuciła także Prezesowi UOKiK, ze w sposób nieuzasadniony uznał, że przedłożone przez nią sprawozdanie z badań nie ma znaczenia dowodowego, w sytuacji, gdy dotyczy produktu z tej samej partii. W to ku postępowania pierwszoinstancyjnego strona postępowania przedłożyła sprawozdanie z badań laboratoryjnych nr 105/P/LB/2019 z 31 maja 2019 r., przeprowadzonych przez Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych w Warszawie, dotyczących ceramicznej formy do t arty AM - GINGER Ramekin miętowy 9 cm AMBITION 31115 , kod 5904134896995, przeprowadzonych na zlecenie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Nie można bowiem uznać, by dwa różne produkt y, mające odmi enne wymiary, kolory, oznakowanie i ko d y kreskowe pochodziły z tej samej partii. Co więcej, strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które by potwierdzały to twierdzenie . W orzecznictwie sądowym ugruntował się natomiast pogląd, że choć w proce durze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży 12 obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na stronę obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. ak t II GSK 188/14). Aby skutecznie zanegować wyniki negatywne badanie produktu będącego przedmiotem postępowania jego strona mogła wystąpić z wnioskiem o zbadanie próbki rozjemczej, ale – jak to już zostało wyżej podkreślone – nie skorzystała z tego prawa. W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK nałoży ł także na stronę postę powania karę pi eniężną, w związku z czym ponownie rozpatrzył zaskarżoną decyzję także w tej części. Strona postępowania w złożonym wniosku nie podniosła w stosunku do tego rozstrzygnięcia żad nych zastrzeżeń. Wprowadzenie na rynek produktu który nie jest bez pieczny stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i uprawnia Prezesa UOKiK do nałożenia kary, o której mowa w art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpi eczeństwie produktów. W niniejszej sprawie zaistniały więc przesłanki ustawowe, uprawniające Prezesa UOKiK do nałożenia na stronę postępowania kary pieniężnej. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów stosuje si ę zasady odstąpienia od kar pieniężnych, określone w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z e wskazanym przepisem, organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia praw a jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie uk arana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z § 2 tego przepisu, w przypadkach inny ch niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzającyc h: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 13 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK nie wydał postanowienia wyznaczającego st ronie termin na przedstawienie dowodów, o którym mowa w art. 189f § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK zważył więc, czy w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 189f § 1 Kodeksu postępowania a dministracyjnego. W ocenie Prezesa UOKiK, nie można było uznać, że w niniejszej sprawie zaistniała znikom a wa ga naruszenia prawa . Jak wynika z Komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Wierzbowskiego (Legalis), naruszeniem znikomym bę dzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na p oszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, na które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc. Za i nteres chroniony przez ustaw ę o ogólnym bezpieczeństwie produktów należy uznać zdrowie i życie konsumentów . Prezes UOKiK stoi w ięc na stanowisku, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia przepisów tej ustawy jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach. Słusznie w zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK podniósł , że strona postępowania wprowadziła na rynek 768 s ztuk formy do tarty, z czego 505 zostało sprzedanych konsumentom i nie podjęła żadnych działań w celu ich wycofania , narażając przez to konsumentów na zagrożenie związane z używaniem tego produktu . Prezes UOKiK nie posiada również żadnych informacji z któr ych by wynikało, że strona postępowania została już ukarana za to samo zachowanie przez inny uprawniony organ . Z uwagi na powyższe, Prezes UOKiK zasadnie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania odstąpienia i poprzestania na poucze niu. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2414/10, „ decyzja o nałożeniu kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ewentualne rozstrzygnięcie co do ukarania należy do organu, który doko nuje oceny działań producenta jako zagrażających i w jakiej mierze interesowi publicznemu, a wymierzając karę pieniężną w określonej wysokości, kieruje się stopniem oraz okolicznościami, w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wynika z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. ”. 14 Istotą administracyjnych kar pieniężnych jest ich sankcyjny charakter, dzięki któremu stanowią one instrument urzeczywistnienia nakazów i zakazów publicznoprawnych . Administracyjna kara pieniężna to określona w ustawie sankcja o charakterze pi eniężnym, nakładana przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiad ającej osobowości prawnej ( art. 189b K odeksu postępowania administracyjnego) . Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej sprowadza się zatem do w ydania przez organ administracji publicznej nakazu uiszczenia określonej w akcie stosowania prawa kwoty przez podmiot, który nie wykonywał lub wykonywał nienależycie ciążący na nim obowiązek administracyjny ( L. Staniszewska , Materialne i proceduralne zasady, s. 29). Nakładanie kar pieniężn ych w ramach uznania administracyjnego o znacza możliwość dokonania przez organ wyboru spośród kilku możliwych rozstrzygnięć , z których każde będzie formalnie zgodne z prawem. W przypadku ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów ustawodawca określił maksymalną wysokość kary za dany delikt, a wybór wysokości kary jest po zostawiony uznaniu Prezesa UOKiK. W sytuacji gdy przepisy prawa regulują kary, które mogą być wymierzane w ramach uznania administracyjnego, organ administracji publicznej ma obowiązek, biorąc pod uwagę przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, jak równi eż zasadę przekonywania, rozważyć całokształt okoliczności sprawy z uwzględnieniem wymienionych w ustawie przesłanek miarkowania administracyjnej kary pieniężnej, pamiętając, że zebrane w sprawie dowody mogą mieć wpływ nie tylko na złagodzenie wymiaru kary , ale także jej zaostrzenie. Wynik tych działań organu powinien zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę, bowiem to uzasadnienie w przypadku decyzji opartych na uznaniu „wymaga (...) od organu nie tylko wykazania legalnoś ci rozwiązania, lecz również jego celowości. Spełnia też istotną rolę z punktu widzenia kontroli, ponieważ wykazuje motywy, jakimi kierował się organ, realizując powierzone mu upoważnienie” (M. Jaśkowska , Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrec jonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego, t. 1, 2015, s. 285). Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie stanowi, że wysokość kary ustala się uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków (art. 33a ust. 4 ustawy). Jak stwierdził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 15 w wyroku z 22 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3597/14 „przez stopień i okoliczności naruszenia obowiązków należy rozumieć takie okoliczności, jak: stopień współpracy z organem nadz oru rynku w zakresie eliminacji zagrożeń stwarzanych przez produkt, ilość niebezpiecznego produktu wprowadzonego na rynek, profesjonalny charakter działalności, ilość ewentualnych skarg konsumentów na produkt, przeznaczenie produktu dla kategorii konsument ów szczególnie narażonych czy też ewentualna notoryjność naruszania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów.” Należy za słuszne uznać, że profesjonalny charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez s tronę postępowania i fakt, że przewa żający przedmiot jej działalności gospodarczej stanowi sprzedaż hurtowa naczyń porcelanowych, ceramicznych i szklanych obliguje ją do znajomości i przestrzegani a przepisów prawa i dokładani a należytej staranności tak, by wprowadzane przez nią na rynek prod ukty były bezpieczne . Kolejną okolicznością przemawiającą na niekorzyść strony postępowania jest długość obowiązywania normy, która określa wymagania dla naczyń użytkowanych w piekarnikach kuchennych – strona miała wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać si ę z tymi wymaganiami i sprawdzić bezpieczeństwo wprowadzanych przez siebie produktów. Dodatkowo, P rezes UOKiK słusznie uwzględnił, że w stosunku do strony postępowania były już wcześniej prowadzone postępowania administracyjne na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, w związku z czym powinna być świadoma konsekwencji związanych z wprowadzaniem na rynek produktów które nie są bezpieczne. Jako okoliczność łagodzącą Prezes UOKiK zasadnie natomiast uznał niewielką ilość wprowadzonych na rynek p roduktów - 768 sztuk form do tarty z 9 600 zakupionych przez nią sztuk tego naczynia oraz fakt, że strona postępowania zadeklarowała wstrzymanie sprzedaży 8 832 sztuk form do tary będących w jej posiadaniu. Ponadto Prezes UOKiK uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, iż strona postępowania nie otrzymała skarg i reklamacji konsumenckich ani informacji o wypadkach z udziałem kwestionowanej formy do tarty. Jak już to zostało obszernie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, dla celów wymierzania kar pieniężnyc h nakładanych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów Prezes UOKiK uwzględnia wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez przedsiębiorcę. Sposób wyliczania korzyści majątkowej był wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych i spotkał się z ich akceptacją – np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/10 czy z 15 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2374/12. Korzyść osiągniętą ze sprzedaży stanowi iloczyn sprzedanych pro duktów, które nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa 16 i ś redniej ceny sprzedaży uzyskanej przez stronę postępowania. Z przekazanej przez stronę postępowania listy odbiorców produktu wynika, że stosowała ona różne ceny sprzedaży kwestionowanego produk tu, w związku z czym Prezes UOKiK przyjął jako średnią cenę sprzedaży jednej sztuki formy do tarty średnią arytmetyczną najwyższej (20,33 zł) oraz najniższej (10 zł) ceny sprzedaży produktu (15,16 zł). W związku z powyższym korzyść majątkowa osiągnięta prz ez stronę postępowania wyniosła 11 642,88 zł. Zgodnie z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną d ecyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze . Rozpatrując sprawę na skutek środka zaskarżenia wniesionego przez stronę postępowania z zachowaniem ustawowego terminu, po przeprowadzeniu postępowania z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów p odniesionych przez stronę postę powania, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżone j decyzji . Biorąc pod uwagę wymienione powyżej okoliczności, zarówno łagodzące jak i obciążające, Prezes UOKiK uznał nałożon ą kar ę pieniężn ą w wysoko ści 6 000 zł za adekwatn ą do stwierdzonych naruszeń prawa. K ara pieniężna stanowi 6 % maksymalnego wymiaru kary, wynoszącego - zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie - do 100 000 zł. W opinii Prezesa UOKiK , zaskarżon a decyzj a nr DNR - 1/ 19 / 20 20 z 27 kwie tnia 20 20 r. spełnia wymagania formalne, określone w art. 1 07 Kodeksu postępowania administracyjnego, a z awarte w ni m r ozstrzygnięcie jest prawidłowe zarówno pod kątem zgodności z prawem , jak i z punktu widzenia jego celowości i słuszności. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji decyzji . Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję , zgodnie z art. 52 § 1, w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o po stępowaniu przed sądami a dministracyjnymi (Dz. U. z 201 9 r. 17 poz. 2 3 2 5 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracy jnymi, skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W przypadku zaskarżenia administracyjnej kary pieniężnej należy uiścić wpis stosunkowy. Z godnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyj nymi, wysokość wpisu zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi odpowiednio: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedna k niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. W przypadku zaskarże nia obowiązków o charakterze niepieniężnym, zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), strona postępowania zobowiązana jest uiścić wpis stały, który wynosi 200 zł. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty ora z rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany. Ponadto, zgodnie z art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1, 245 § 1 i art. 246 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie postępowania składającej skargę na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przysługuje możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania 18 sądowoadministracyjnego lub w jego toku, polegając ego na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Wymogi formalne wniosku określone zostały z art. 252 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postę powaniu przed sądami administracyjnymi. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Zastępca Dyrektora Departamentu Nadzoru Rynku Jadwiga Gunerka /podpisano elektronicznie/