DWZ-2/2023

1 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Warszawa, dnia 29 czerwca 2023 r. DWZ.93.1.2022.IO Decyzja nr DWZ - 2/2023 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) oraz art. 13v ust. 1, 2 i 9 w zw. z art. 13q ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 711.) w zw. z art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz ustawy o finansach publicznych(Dz.U. z 2022 r. poz. 2414) po rozpoznaniu wniosku Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022, w punkcie I.1 stwierdzającą nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. przez Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie, w punkcie I.2 nakładającą na Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie administracyjną karę pieniężną w wysokości 567 862,12 zł (pięćset sześćdziesiąt siedem tysięcy osiemset sześćdziesiąt dwa złote i dwanaście groszy) płatną do budżetu państwa, w punkcie II.1 obciążającą Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie kosztami postępowania w wysokości 337,50 zł (trzysta trzydzieści siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) oraz w punkcie II.2 zobowiązującą Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : 2 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części oznaczonej punktem I.2; 2. nakłada na Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie administracyjną karę pieniężną w wysokości 545 507,37 zł (pięćset czterdzieści pięć tysięcy pięćset siedem złotych i trzydzieści siedem groszy) płatną do budżetu państwa; 3. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymuje w mocy. 3 Spis treści I. Postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych prowadzone przez Prezesa UOKiK, jako organ pierwszej instancji. .................................................. 5 II. Wniosek Spółki z dnia 19 kwietnia 2022 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 2332 - 2366 akt postępowania). .................................................................................................................................. 10 1. Zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji Prezesa UOKiK nr DZP-8/2022 z 4 kwietnia 2022r. …………………………………………………………………………………………………………………………………… …………11 2. Zarzuty postawione przez Spółkę wobec rozstrzygnięcia Decyzji. ............................................ 11 3. Wnioski i żądania Spółki w postępowaniu odwoławczym. .......................................................... 12 III. Dodatkowe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Prezesa Urzędu w postępowaniu odwoławczym, jako przez organ drugiej instancji. .......................................................................... 12 IV. Podstawa prawna ponownego rozpatrzenia sprawy przez Prezesa Urzędu. .............................. 14 V. Przesłanki stosowania ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych i suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie. ……………………………………………………………………………………………………………………………………………….15 VI. Okres objęty postępowaniem w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i zakres świadczeń uwzględnionych do sumy świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez Stronę postępowania. ...................................................................... 15 VII. BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie jako strona postępowania. ....................................... 17 VIII.Materiał dowodowy zgromadzony przez Prezesa Urzędu w toku postępowania w pierwszej instancji. ............................................................................................................................................ 18 IX. Zasady i sposób weryfikacji przez Prezesa Urzędu zebranego w toku postępowania obu instancji materiału dowodnego. ...................................................................................................................... 18 X. Materiał dowodowy zgromadzony przez Prezesa Urzędu w toku postępowania w drugiej instancji. ............................................................................................................................................ 24 XI. Wniosek strony o ponowne doręczenie decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022 ............... 26 XII. Świadczenia pieniężne, w których ustalony przez Strony termin zapłaty naruszał art. 7 ust. 2a Ustawy ............................................................................................................................................... 32 XIII.Weryfikacja terminów zapłaty kwestionowanych przez Stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy .......................................................................................................... 40 1. Terminy zapłaty ustalone w oparciu o pisemne postanowienia umowne .................................... 44 2. Terminy zapłaty odzwierciedlające warunki handlowe znajdujące potwierdzenie w zapisach faktury. .............................................................................................................................................. 48 XIV. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z zawartych umów ramowych. 57 1. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z umowy z [Informacja chroniona] .............. 58 2. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z umowy z [Informacja chroniona] .............. 60 XV. Wyłączenia transakcji handlowych. ............................................................................................ 61 4 XVI.Świadczenia pieniężne wymagalne w okresie objętym postępowaniem, niespełnione przez Stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez nią po terminie. ... 64 XVII.Wysokość kary za nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych……………. 77 XVIII.Obligatoryjna przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 6 Ustawy ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… 79 XIX. Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy………………. 79 XX. Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy. .............. 101 XXI.Odniesienie się do wypowiedzenia się przez Stronę, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. ..................................................................................................................................... 103 XXII. Przesłanka obniżenia kary na podstawie art. 13v ust. 3 pkt 1 Ustawy……………………………….. 107 XXV Pouczenie. ................................................................................................................................ 109 5 UZASADNIENIE Szczegółowy przebieg czynności i wymiana korespondencji pomiędzy Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także: „Prezes Urzędu” lub „Prezes UOKiK”) - jako organem pierwszej instancji - a Bewa sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie (dalej także: „Spółka” lub „Strona” lub „Strona postępowania”) została szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji z 4 kwietnia 2022 r. (nr DZP-8/2022) – w punktach 1-46. Opis tych czynności jest o tyle istotny, że obrazuje w jaki sposób Prezes Urzędu prowadził postępowanie w pierwszej instancji, jakie dowody i w jakiej postaci oraz od kogo je pozyskał, nadto do dokonania jakich czynności i złożenia jakich wyjaśnień wzywał Spółkę. Stwierdzić trzeba, że opis ten jest wiarygodny i znajduje odzwierciedlenie w dokumentach i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania. I. Postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych prowadzone przez Prezesa UOKiK, jako organ pierwszej instancji. Prezes UOKiK, działając w oparciu o treść art. 13c ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 711 - dalej jako: „ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych” lub „Ustawa”), na podstawie danych przekazanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przeprowadził analizę prawdopodobieństwa nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania. Działając w oparciu o treść art. 13c ust. 2 i art. 13e ust. 2 w zw. z art. 13b Ustawy Prezes Urzędu w dniu 22 października 2020 r. wszczął postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie, obejmujące okres czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. , tj. trzy kolejne miesiące, przypadające w okresie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z 4 kwietnia 2022 r. (nr DZP- 8/2022 – dalej również: „Decyzja”), na podstawie art. 13v ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w punkcie : a) I.1 - stwierdził nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. przez BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie, to jest działanie naruszające zakaz, o którym mowa w art. 13b ust. 1 i 2 Ustawy; b) I.2 - nałożył na BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie administracyjną karę pieniężną w wysokości 567 862,12 zł, płatną do budżetu państwa; 6 c) II.1 - obciążył BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie kosztami postępowania w wysokości 337,50 zł na podstawie art. 77 ust. 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2021 r. poz. 275 - dalej jako: „ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów”) w zw. z art. 13h Ustawy oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 13q Ustawy; d) II.2 - zobowiązał BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie do zwrotu Prezesowi Urzędu kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne. W uzasadnieniu decyzji z 4 kwietnia 2022 r. (nr DZP-8/2022), Prezes Urzędu opisał szczegółowo przebieg prowadzonego postępowania, wskazał przesłanki zastosowania ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz ustalił, że Spółka jako strona postępowania mieści się w zakresie podmiotowym przepisów Ustawy i tym samym może być adresatem decyzji ustalającej nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Wskazał, iż po dokonaniu analizy dokumentów i informacji przekazanych przez Stronę wyłączył z prowadzonego postępowania świadczenia pieniężne, nieobjęte zakresem przedmiotowym bądź podmiotowym Ustawy. Ponadto Prezes Urzędu nie stwierdził nadmiernego opóźniania się w transakcjach handlowych, co do kategorii świadczeń niewymagalnych w okresie objętych postępowaniem, świadczeń pieniężnych, których termin zapłaty przypadał przed 1 stycznia 2020 r. oraz świadczeń pieniężnych spełnionych przez Stronę postępowania w terminie. Zatem, za świadczenia, które nie zostały uwzględnione do sumy wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie uznano następujące świadczenia : a) wynikające z transakcji handlowych, w których kontrahentami Spółki - drugą stroną transakcji handlowych - nie są przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - a contrario art. 2 pkt 7 Ustawy, niewynikające z transakcji handlowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 Ustawy oraz takie, co do których nie stosuje się przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (art. 3 Ustawy) i wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C1 , (k.2224- 2225; strona 38 – 39 Decyzji, punkt 67); b) wynikające z faktury VAT wystawionej przez kontrahenta Spółki, dla której następnie wystawiona została faktura korygująca na pełną kwotę świadczenia pieniężnego 7 wynikającą z faktury pierwotnej i transakcja ta została ujęta w Tabeli C2, (k.k.2225 strona 39, punkt 68 Decyzji); c) których termin zapłaty przypadał przed 1 stycznia 2020 r. i transakcja ta została ujęta w Tabeli C3 (k.– 2225, strona 40 Decyzji, punkt 69 Decyzji); d) niewymagalne w okresie postępowania tj. spełnione przez Stronę postępowania przed okresem objętym postępowaniem, tj. przed 1 czerwca 2020 r. . i wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C4 ( k.k.– 2225, strona 40 Decyzji, punkt 71 Decyzji); e) które stały się wymagalne po okresie objętym postępowaniem, tj. po 31 sierpnia 2020 r. i wykaz tych transakcji wyszczególnił w Tabeli C5 (k.– 2225- 2228; strona 40-46, punkt 71 Decyzji); f) wskazane przez Stronę postępowania w kilku pozycjach w wyniku wielokrotnych zapisów księgowych, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C6 (k.– 2229, strona 47-48, punkt 72); g) w stosunku, do których Prezes Urzędu zastosował art. 81 a k.p.a tj. uznał, iż w zakresie tych transakcji handlowych pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C7 (k.– 2230, strona 49, punkt 73); h) spełnione przez Stronę postępowania w terminie, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli D (k.– 2231-2235, strona 51-59, punkt 72). Następnie Prezes Urzędu wskazał których świadczeń pieniężnych, wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, Strona postępowania nie spełniła w tym okresie lub spełniła je po terminie umownym uzgodnionym przez strony transakcji handlowych, ustalił ich wysokość oraz liczbę dni opóźnienia. Wyliczył sumę wartości tych świadczeń pieniężnych, dokonując przeliczenia wartości świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych na podstawie kursu walut określonego w przepisie art. 10 ust. 1a Ustawy. W wyniku powyższego ustalił, że w okresie objętym postępowaniem Strona postępowania nie spełniła lub spełniła po terminie wymagalne świadczenia pieniężne, które zostały wyszczególnione w uzasadnieniu Decyzji w tabelach A - A6, B- B3, przy czym świadczenia pieniężne: a) spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN; zawarto w Tabeli A, (k.– 2243-2284, strona 76-158 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł; b) niespełnione przez Stronę w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w złotych (PLN); zawarto w Tabeli A1, (k.2285-2291, strona 159 – 172 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł; 8 c) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wartość faktury pierwotnej, i co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w PLN; zawarto w Tabeli A2, (k.- 2292, strona 173 – 174 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł ; d) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, w całości przez potrącenie wzajemnych wierzytelności lub w części przez potrącenie wzajemnych wierzytelności, a w części przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w PLN; zawarto w Tabeli A3, (k.– 2293 strona 175 – 176 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł ; e) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po upływie maksymalnego terminu zapłaty, ustalonego w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy – w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym; zawarto w Tabeli A4 , (k.– 2294-2299, strona 177-188 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł; f) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po upływie maksymalnego terminu zapłaty, ustalonego w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy - w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wysokość faktury pierwotnej, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym; zawarto w Tabeli A5, (k.–2300 strona 189 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł; g) świadczenia pieniężne niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, wynikające z dowodów przedłożonych przez dostawców Strony postępowania - zawarto w Tabeli A6, (k.–2300 strona 190 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] zł ; h) spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w EUR zawarto w Tabeli B, (k.-2301- 2305 strona 191-200 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] euro (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł); 9 i) niespełnione przez Stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w EUR zawarto w Tabeli B1, (k.-2306 strona 201 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] euro (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł); j) spełnione przez Stronę postępowania po terminie przelewem bankowym, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wysokość faktury pierwotnej, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w EUR zawarto w Tabeli B2 , (k.-2306 strona 202 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] euro (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł); k) spełnione przez Stronę postępowania po terminie przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w USD zawarto w Tabeli B3, (k.-2307 -2308, strona 202-205 Decyzji), zaś ich suma wynosiła [Informacja chroniona] dolarów amerykańskich (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł); Suma wyżej wymienionych wartości świadczeń pieniężnych (wskazanych w lit. a-k) - w tym z Tabel B, B1, B2, B3 po odpowiednim przewalutowaniu - wynosiła [Informacja chroniona] zł i stanowiła sumę świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie przez Stronę postępowania w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. Z uwagi na wystąpienie wszystkich pozytywnych przesłanek dla stwierdzenia, że doszło do naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania (art. 2 pkt 1, art. 13b i art. 13v ust. 1 Ustawy) i jednocześnie wobec niewystępowania przesłanki negatywnej, bowiem Strona postępowania nie posiada statusu podmiotu publicznego (art. 13b ust. 1 Ustawy), Prezes Urzędu nałożył na Spółkę administracyjną karę pieniężną. Jako podstawę wymierzenia kary przyjął ustaloną w toku postępowania liczbę dni opóźnienia dla każdego świadczenia pieniężnego niespełnionego lub niespełnionego w terminie przez Stronę oraz jego wartość ustaloną na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów i przy zastosowaniu przelicznika kursu walut - w odniesieniu do świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych. Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej wynosiły 11,75 % 1 . Prezes Urzędu obliczył jednostkowe kary za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne wyszczególnione w Tabelach –A-A6, B-B3. Suma jednostkowych kar, dla transakcji wyszczególnionych w poszczególnych Tabelach wynosiła: a) w Tabeli A - [Informacja chroniona] zł; 1 Obwieszczenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych z dnia 31 grudnia 2021 r. (M.P. z 2022 r. poz. 8). 10 b) w Tabeli A1 - [Informacja chroniona] zł; c) w Tabeli A2 - [Informacja chroniona] zł; d) w Tabeli A3 - [Informacja chroniona] zł; e) w Tabeli A4 - [Informacja chroniona] zł; f) w Tabeli A5 – [Informacja chroniona] zł; g) w Tabeli A6 - [Informacja chroniona] zł; h) w Tabeli B – [Informacja chroniona] zł; i) w Tabeli B1 - [Informacja chroniona] zł; j) w Tabeli B2 – [Informacja chroniona] zł; k) w Tabeli B3 – [Informacja chroniona] zł. Suma jednostkowych kar za każde niespełnione przez Stronę postępowania oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem wynosiła 567 862,12 zł i w tej wysokości Prezes Urzędu nałożył na Stronę postępowania administracyjną karę pieniężną. Prezes Urzędu końcowo wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła konieczność rozpatrzenia obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 6 Ustawy. W piśmie z 20 września 2021r. Strona wprost podała, iż „ w stosunku do Spółki nie występowały okoliczności opisane w treści art. 13 v ust.6 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.” W ocenie Prezesa Urzędu, wbrew twierdzeniom Strony, do nadmiernego opóźnienia się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w przedmiotowej sprawie nie doszło na skutek działania siły wyższej w postaci [Informacja chroniona]. Brak było więc podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy. Jednocześnie po rozważeniu podniesionych przez Stronę argumentów Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodził uzasadniony przypadek stanowiący podstawę odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej poprzez zastosowanie art. 13v ust. 8 Ustawy. II. Wniosek Spółki z dnia 19 kwietnia 2022 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 2332 - 2366 akt postępowania). 11 1. Zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji Prezesa UOKiK nr DZP-8/2022 z 4 kwietnia 2022r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o ponowne prawidłowe doręczenie Decyzji. Spółka zakwestionowała prawidłowość doręczenia decyzji, wobec faktu przekazania decyzji przez kuriera DHL bez pokwitowania odbioru. Pełnomocnik Strony podniosła, iż w czasie gdy nastąpiło doręczenie Decyzji na adres pełnomocnika, nie miała możliwości zapoznania się z Decyzją z uwagi na urlop wypoczynkowy poza granicami Polski. 2. Zarzuty postawione przez Spółkę wobec rozstrzygnięcia Decyzji. Z ostrożności procesowej Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 4 kwietnia 2022 r. (nr DZP-8/2022), zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 7 a k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sprzeczności do wymienionych zasad ogólnych oraz przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 77 k.p.a., 78 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, pominięcie dokumentów dostarczonych przez Spółkę oraz naruszenie swobodnej oceny dowodów. W ocenie Strony Prezes Urzędu błędnie ustalił, iż spółki [Informacja chroniona] i [Informacja chroniona] należą do sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorców (MŚP). W związku z tym w przypadku stosowania przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, termin zapłaty uległ skróceniu, co przełożyło się na zwiększenie wymiaru kary na rzecz Spółki. Spółka powołała się na dane z KRS, z których wynika iż wspólnikiem w/w spółek jest spółka [Informacja chroniona] , której wspólnikiem jest spółka chińska [Informacja chroniona] osiągająca przychody w [Informacja chroniona] i zatrudniająca [Informacja chroniona] pracowników. Ponadto Spółka odniosła się do braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ, co do opóźnień w doręczenia do Spółki faktur (dokumentów księgowych) od kontrahentów. Strona postępowania wskazała na trudności w zakresie obiegu korespondencji i absencji pracowników z uwagi na stan pandemii. Zdaniem Spółki organ obciąża Stronę konsekwencjami niedostarczenia w terminie faktur do Strony. Spółka stawia zarzut Prezesowi Urzędu, iż nakłada na Spółkę obowiązek dokonywania płatności w terminach zapłaty wskazanych w fakturach, przed otrzymaniem faktur. Dodatkowo Spółka podnosi, iż zawierała z dostawcami umowy ramowe, a na ich podstawie – bez otrzymania faktur, nie jest możliwe ustalenie należności za dostarczone towary. Ponadto Spółka zakwestionowała ustalenia Prezesa Urzędu dotyczące przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13 v ust. 7 i ust.8 Ustawy. Zdaniem Strony wybuch 12 pandemii był działaniem siły wyższej, Strona wskazuje na stopniowo wprowadzane ograniczenia dotyczące zawieszania prowadzenia działalności gospodarczej w niektórych sektorach, utrudnienia w funkcjonowaniu placówek oświatowych, ograniczenia w zakresie poruszania się. Strona zwróciła uwagę na obowiązywanie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych tzw. „ Tarczy antykryzysowej 0.1.”. Spółka powołuje się na spadek obrotów w II i III kwartale, stanowiący nadzwyczajne wydarzenia oraz na to, że podejmowała wszelkie starania w celu regulowania swoich zobowiązań. Spółka sprzeciwia się temu, że po kwietniu 2020r. przedsiębiorąca miał sposobność na dostosowanie działalności do nowych realiów rynkowych. Spółka odniosła się również do wpływu zysku z działalności operacyjnej, zysku brutto na płynność finansową. Jednocześnie wskazuje na podejmowane czynności dotyczące prolongaty zobowiązań. Zdaniem Spółki [Informacja chroniona] nie miały wpływu na płynność finansową Spółki. Spółka oświadcza, iż otrzymywała świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pomocniczych i otrzymane środki zostały wykorzystane na cele , w jakim te fundusze zostały przyznane. Strona wskazał również na okoliczności (trudności) związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Strony w okresie pandemii COVID-19 dotyczące wdrażania elektronicznego obiegu dokumentów, pracy zdalnej, reorganizacji dojazdów pracowników do pracy i wprowadzania przerw technicznych i izolacji pracowników, zaopatrzenia sanitarnego dla załogi pracowniczej, dostosowania zakładu pracy do zmieniających się regulacji pracy. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: [Informacja chroniona] na okoliczność sytuacji finansowej spółki i funkcjonowania Spółki w okresie pandemii. W ocenie Spółki powyższe okoliczności powinny być uznane przez organ również w rozumieniu art. 13 v ust. 8 Ustawy jako „uzasadniony przypadek”. 3. Wnioski i żądania Spółki w postępowaniu odwoławczym. Spółka wniosła o: I. uchylenie decyzji w całości; II. wydanie decyzji o odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13v ust. 7 i 8 Ustawy; III. dopuszczenie dowodów powołanych w uzasadnieniu. III. Dodatkowe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Prezesa Urzędu w postępowaniu odwoławczym, jako przez organ drugiej instancji. 13 Prezes Urzędu działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Pismami z 9 września 2022r. Prezes Urzędu wystąpił do kontrahentów Spółki – [Informacja chroniona] o nadesłanie oświadczenia o statusie MŚP w 2019r. i 2020r., dokumentów określających stan zatrudnienia Spółki za 2019r. i 2020r., informacji o [Informacja chroniona] powinien zostać zweryfikowany w oparciu o dokumenty o stanie zatrudnienia lub dokumenty finansowe - spółek polskich i spółek powiązanych. Na skutek wezwań kontrahenci Strony przy pismach z 19 września 2022r., 4 października 2022r. (k. 2389– 2435, 2439 – 2448) nadesłali dokumenty oraz informacje. Prezes Urzędu poczynił także ustalenia dotyczące daty odbioru decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022 przez pełnomocnika Spółki. W dniu 19 sierpnia 2022r. za pośrednictwem kancelarii urzędu zwrócono się z zapytaniem mailowym do przedstawiciela DHL Parcel Polska o wskazanie okoliczności odebrania przesyłki do pełnomocnika Spółki o nr [Informacja chroniona] z 4 kwietnia 2022r. Przedstawiciel DHL złożył żądane wyjaśnienia. Pismem z 24 października 2022 r. Prezes Urzędu wezwał Stronę do nadesłania dodatkowych dokumentów i przekazania wyjaśnień dotyczących szczegółów transakcji handlowych, w których Spółka otrzymała faktury po upływie terminów zapłaty wynikających z faktur. Ponadto wezwanie dotyczyło przekazania procedur dokonywania zakupów z dostawcami oraz zestawienia transakcji handlowych wynikających z zawieranych umów ramowych uzupełnianych o umowy wykonawcze, dokumenty WZ, zamówienia, korespondencję z kontrahentami, faktury. Spółka w pismach z 15 grudnia 2022r. i z 19 stycznia 2023r. udzieliła dodatkowych wyjaśnień dotyczących faktur otrzymanych po terminie zapłaty, procedur dokonywania zakupu. Strona przy ww. pismach nadesłała zestawienie faktur otrzymanych po terminie zapłaty, faktury wraz z potwierdzeniami dat wpływu faktur do Spółki oraz umowy z kontrahentami [Informacja chroniona] . W związku z koniecznością uzupełnienia odpowiedzi na wezwanie z 24 października 2022r. Prezes Urzędu wezwał Spółkę do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów dotyczących faktur otrzymanych po terminie zapłaty oraz transakcji handlowych wynikających z umów ramowych, w stosunku do których Strona zarzuca Prezesowi dokonanie błędnych ustaleń. W odpowiedzi z 9 lutego 2023r. Spółka przesłała zestawienie faktur otrzymanych przez Spółkę po terminie płatności, uzupełnione o terminy płatności oraz zestawienie transakcji handlowych objętych umowami ramowymi. 14 Prezes Urzędu pismem z 20 kwietnia 2023r. zawiadomił Stronę, że zgromadził kompletny materiał dowodowy pozwalający na zakończenie postępowania oraz o prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (k. 2677-2678 akt). Pełnomocnik Spółki zapoznała się z aktami sprawy 10 maja 2023r., zaś pismem z 15 maja 2023r. Strona postępowania założyła stanowisko, co do zebranych w sprawie dowodów (k. 2684-2698 akt). BIORĄC POWYŻSZE POD UWAGĘ, PONOWNIE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ PREZES URZEDU USTALIŁ I ZWAŻYŁ, CO NASTĘPPUJE. IV. Podstawa prawna ponownego rozpatrzenia sprawy przez Prezesa Urzędu. W tym miejscu Prezes Urzędu wskazuje, że mając na względzie art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz ustawy o finansach publicznych ( Dz. U. z 2022 r. poz. 2414), do postępowań w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym Prezes Urzędu, ponownie rozpoznając sprawę stosuje przepisy Ustawy w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z 4 listopada 2022 r. Zgodnie z art. 13v ust. 9 Ustawy podmiotowi, na który została nałożona kara, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa Urzędu. Z kolei zgodnie z art. 13q Ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania stosuje się przepisy k.p.a., z wyłączeniem przepisu art. 31. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt. 4 k.p.a. ilekroć w przepisach k.p.a. jest mowa o ministrach – rozumie się przez to kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy jest zobowiązany zatem do ponownego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, co w efekcie ma 15 doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona niezadowolona z decyzji wydanej przez centralny organ administracji rządowej jest uprawniona do zainicjowania przed tym samym organem drugiego postępowania merytorycznego w tej samej sprawie, do którego odpowiednio należy stosować przepisy k.p.a. dotyczące odwołań. Postępowanie wszczęte takim wnioskiem kończy się rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 138 § 1 k.p.a., co oznacza, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która już raz została rozstrzygnięta przez ten organ w ramach działania jako organu pierwszej instancji. V. Przesłanki stosowania ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych i suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie. Zgodnie z treścią art. 13b ust. 1 Ustawy, zakazane jest nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmioty, o których mowa w art. 2, niebędące podmiotami publicznymi. Nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych ma miejsce w przypadku, gdy w okresie 3 kolejnych miesięcy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2 000 000 złotych (art. 13b ust. 2 Ustawy). W odniesieniu do postępowań wszczynanych w latach 2020 i 2021, nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych ma miejsce, gdy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wyniesie co najmniej 5 000 000 zł – stosownie do treści art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz. U z 2019 r. poz. 1649 ze zm. dalej również „Ustawa zmieniająca”). W art. 4 pkt 1 i 1a Ustawy zawarto definicję transakcji handlowej, zgodnie z którą stanowi ona umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 Ustawy, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością oraz definicję świadczenia pieniężnego, które stanowi wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej. VI. Okres objęty postępowaniem w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i zakres świadczeń uwzględnionych do sumy świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez Stronę postępowania. 16 Zgodnie z postanowieniem Prezesa Urzędu z 22 października 2020 r. o wszczęciu postępowania, prowadzone postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę obejmowało okres czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. (k.1-3). Zgodnie z art. 13e ust. 3 Ustawy, w postanowieniu o wszczęciu postępowania w szczególności wskazuje się okres objęty postępowaniem. Okres objęty postępowaniem stanowią jedynie 3 kolejne miesiące, o których mowa w art. 13b ust. 2 Ustawy, przypadające w okresie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania. W art. 13 b ust. 2 Ustawy wskazano z kolei, iż nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmiot, o którym mowa w art. 2, niebędący podmiotem publicznym, ma miejsce w przypadku, gdy w okresie 3 kolejnych miesięcy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2 000 000 złotych 2 . Określając wysokość kary za nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych organ stosuje art. 13 v ust. 2 Ustawy, który stanowi, iż wysokość kary obliczana jest jako suma jednostkowych kar za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. Jednocześnie należy podkreślić, iż świadczenia pieniężne uwzględniane do sumy świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie obejmują także te świadczenia, które stały się wymagalne przed okresem postępowania. Zatem wymagalność świadczeń pieniężnych badanych w toku postępowania może wychodzić poza ramy czasowe objęte postępowaniem. Należy także mieć na uwadze, treść art. 20 ust. 2 Ustawy zmieniającej, który to stanowi, iż nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 10 może być stwierdzone także w przypadku świadczeń pieniężnych wynikających z transakcji handlowych zawartych przed dniem 1 stycznia 2020 r., z tym że 2 Art. 14 ust. 2 Ustawy zmieniającej stanowi, iż w przypadku postępowań w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 10, wszczynanych w latach 2020 i 2021, suma wartości świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 13b ust. 2 tej ustawy, wynosi co najmniej 5 000 000 złotych. 17 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ustalając wystąpienie takiego nadmiernego opóźniania się, w przypadku takich transakcji handlowych, uwzględnia jedynie te świadczenia pieniężne, które stały się wymagalne po tym dniu. Przykładowo, w sytuacji gdy świadczenie powstało 5 maja 2020r. i stało się wymagalne 20 czerwca 2020r., zosta ło zapłacone 1 lipca 2020r. wartość tego świadczenia będzie uwzględniona do sumy wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie. Gdy to samo świadczenie zostanie zapłacone 30 maja 2020r., w okresie postępowania nie będzie wymagalne, dlatego zostanie wyłączone spod rozstrzygnięcia. Analogicznie, gdyby świadczenie powstało w 19 grudnia 2019r. i stało się wymagalne 8 stycznia 2020r. a zostało zapłacone 5 lipca 2020r. wartość tego świadczenia będzie uwzględniona do sumy wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie. VII. BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie jako strona postępowania. Jak wynika z odpisu z KRS z 23 października 2020 r. ( k.4-8) BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000265113. Strona postępowania prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem tej działalności - w przeważającej części - jest produkcja napojów bezalkoholowych, produkcja wód mineralnych i pozostałych wód butelkowych. Strona posiada zatem status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 pkt 1 Ustawy. Kapitał zakładowy Spółki należy w całości do podmiotów prywatnych co oznacza, że Strona nie jest podmiotem publicznym w rozumieniu art. 4 pkt 2 Ustawy. Dane powyższe pozostają aktualne na dzień wydania niniejszej decyzji, co wynika z ogólnie dostępnego KRS Spółki. Strona nie posiada statusu mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, ze zm), o którym mowa w art. 4 pkt 5 Ustawy. Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że jest ona dużym przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 6 Ustawy. Dokonując tych ustaleń Prezes Urzędu oparł się na informacjach uzyskanych od Strony i złożonym przez nią oświadczeniu z 16 grudnia 2020 r. (k.46) ), uznając je za wiarygodne. 18 VIII. Materiał dowodowy zgromadzony przez Prezesa Urzędu w toku postępowania w pierwszej instancji. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego, na skutek wezwań Prezesa Urzędu, Strona postępowania przekazała dokumenty, informacje i wyjaśnienia dotyczące jej działalności, w szczególności w zakresie dokonywanych transakcji handlowych i rozliczeń z kontrahentami, w tym: pliki JPK_VAT (k.161), pliki JPK_WB (k.161), zestawienie kont (k.-114 akt), politykę rachunkowości (k.-109), sporządzone przez Stronę postępowania zestawienie transakcji handlowych w pliku o nazwie „2021-02-18 IN 5272522123_2020_12_15” - zwaną dalej również Ostateczną Tabelą nr 1- (wersja ostateczna) (k.354) , plik o nazwie „Tabela nr 1B_5272522123_2021_08_30” (k.872), pilik o nazwie „Kopia Tabeli nr 1A- 1_5272522123_2021_11_23” dotyczący dat otrzymania towaru i usługi (k.2029), plik o nazwie „Kompensaty_5272522123_2021_08_31 (k.872)”, dokumenty dotyczące kompensat (k.829-860, 1788-1792), dokumenty dostaw (k.418-548, 723-758), kopie faktur (k.209-249, 383-415, 549-563, 564-679, 707, 1346, 1404, 1919); potwierdzenia przelewów (k. 764-766, 770-773, 794-795, 1915-1916). Ponadto na skutek wezwań Prezesa Urzędu część kontrahentów Spółki złożyła oświadczenie o posiadanym statusie (mikro, mały, średni lub duży przedsiębiorca) oraz przekazała informacje o transakcjach handlowych zawartych ze Spółką w formie tabelarycznej lub w postaci faktur, dokumentów wydania zewnętrznego, potwierdzenia przelewów (k.1021- 1029, 1035-1038, 1040-1355, 1357-1672, 1676-1719, 1721-1771). IX. Zasady i sposób weryfikacji przez Prezesa Urzędu zebranego w toku postępowania obu instancji materiału dowodnego. Prezes Urzędu rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ponownie zweryfikował cały zgromadzony materiał dowodowy w zakresie spełnienia przesłanek ustawowych potwierdzających nadmierne opóźnianie się przez Stronę ze spełnieniem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem. Ustaleń dokonał w oparciu o informacje wynikające z ewidencji zakupu prowadzonej przez Stronę postępowania, zawierającej dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej. Obowiązek prowadzenia ww. ewidencji przez Stronę postępowania wynika z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 poz.931 - dalej: „ustawa o VAT”). Na mocy art. 82 § 1b (według stanu prawnego obowiązującego do dnia 1.10.2020r, art. 82 § 1b został uchylony ustawą z dnia 4.07.2019 r. 19 (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520, ze zm. z Dz.U. z 2020 r. poz. 568, ze zm. z Dz.U. z 2020 r. poz. 1086) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 poz. 1325 - dalej: „ordynacja podatkowa”), Strona została zobowiązana do przekazywania (bez wezwania organu podatkowego) za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 ordynacji podatkowej, za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy. Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych jest zapisana w postaci Jednolitego Pliku Kontrolnego z rozszerzeniem .xml (w skrócie JPK). Stosownie do treści art. 3 pkt 4 ordynacji podatkowej poprzez księgi podatkowe rozumie się księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci. Zgodnie z powyższą definicją, ewidencja sprzedaży i zakupu VAT stanowi księgę podatkową. Przepisy prawa podatkowego (m.in. art. 82 § 1b i art. 193a ordynacji podatkowej) narzucają wymóg udostępniania ksiąg podatkowych i dowodów księgowych w określonym układzie i formacie bez wezwania (dotyczy JPK_VAT) lub na żądanie organów podatkowych (struktury na żądanie min. JPK_WB, JPK_FA). Po wygenerowaniu pliku powstaje zestawienie o ściśle określonym schemacie. Struktura jednolitego pliku dla ewidencji zakupu i sprzedaży (JPK_VAT) składa się z ewidencji sprzedaży oraz ewidencji zakupu. Na potrzeby prowadzonego postępowania Prezes Urzędu do celów weryfikacji danych dotyczących zobowiązań Strony weryfikował dane zawarte w ewidencji zakupu VAT. Ewidencja ta w strukturze logicznej JPK obejmuje część szczegółową zawierającą dla każdej pozycji m.in. następujące dane: nazwę wystawcy, adres wystawcy, numer NIP lub inny numer służący identyfikacji podatkowej wystawcy, numer faktury, kwotę netto i kwotę podatku naliczonego. Prezes Urzędu ponownie ustalał stan faktyczny również na podstawie plików na żądanie w strukturze logicznej JPK_WB. Struktura JPK_WB dotyczy wyciągu z rachunku bankowego, prowadzonego na podstawie umowy. Plik JPK_WB wygenerowany na żądanie Strony postępowania przez bank zawiera zestawienie wszystkich informacji o transakcjach dokonywanych za pomocą tego rachunku bankowego, podmiotach których te transakcje dotyczą oraz dokładnych kwotach sald konta. Wyciąg bankowy jest jednym z dowodów księgowych, które mogą stanowić podstawę zapisów w księgach rachunkowych. Dowód ten 20 jako dowodów księgowy spełnia wymagania określone w art. 21 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm. - dalej: „ustawa o rachunkowości”). Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK uznał, że rodzaj informacji zawartych w plikach JPK_WB, źródło ich pochodzenia oraz obiektywny charakter pozwalają na uzyskanie wiarygodnych danych w powyższym zakresie oraz na zweryfikowanie wartości i dat spełnienia świadczeń pieniężnych przez Stronę. Na mocy art. 13g Ustawy Prezes UOKiK był uprawniony do żądania od Strony w toku postępowania określonych struktur JPK. W ocenie Prezesa dowody w postaci ksiąg podatkowych, wygenerowanych w strukturach ściśle określonych w przepisach prawa, stanowią wiarygodny materiał dowodowy. Wytworzenie pliku JPK_VAT przez Stronę dotyczy obowiązków wynikających z posiadania statusu podatnika czynnego VAT, jednakże z uwagi na cechy integralności danych i ich autentyczności (pochodzenia od osób uprawnionych do reprezentowania spółki) uzasadnione jest posługiwaniem się danymi do potwierdzenia zawartych transakcji handlowych Strony z kontrahentami, co do ich istnienia, jak też spełnienia świadczenia. Jednocześnie wskazać należy, że w związku z ww. obowiązkami wynikającymi z przepisów podatkowych Strona postępowania dysponuje odpowiednią infrastrukturą informatyczną pozwalającą na łatwe i szybkie wygenerowanie plików JPK_VAT. W przypadku struktur JPK_WB analogiczną infrastrukturą informatyczną dysponuje bank. Sumy kontrolne zawarte w pliku pozwalają na sprawdzenie prawidłowości wygenerowanego pliku. Dodatkowo, stosownie do art. 193 ordynacji podatkowej dowody z ksiąg podatkowych stanowią dowód urzędowy, tego co zostało w nich zawarte. Prezes Urzędu dokonał szczegółowej weryfikacji danych zawartych w JPK_VAT_Zakup oraz oświadczeń Strony złożonych w formie tabelarycznej, zawartej w pliku o nazwie „2021-02- 18 IN 5272522123_2020_12_15” (wersja ostateczna) (k.354), przesłanych na żądanie Prezesa. Prezes Urzędu stwierdził, iż na podstawie danych zestawionych w strukturze logicznej postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych Strona zawierała z kontrahentami umowy, których przedmiotem była odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usług. Powyższe Prezes UOKiK ustalił w oparciu o zapisy dotyczące dowodów księgowych – faktur VAT, dowodów zakupu wskazanych przez Stronę postępowania w tabeli „ 2021-02-18 IN 5272522123_2020_12_15””, które występowały również w księgach podatkowych zestawionych w pliku JPK_VAT_Zakup. Prezes Urzędu dokonał również ustaleń w ten sposób, że weryfikował wartość zobowiązania przedstawioną w tabeli „2021-02-18 IN 5272522123 _2020_12_15”, z obliczoną kwotą wartości brutto wynikającą z dowodu zakupu 21 w JPK_VAT_Zakup. Pozostałe kryteria, na podstawie których Prezes Urzędu ustalił istnienie wierzytelności dostawcy względem Spółki to numer identyfikacji podatkowej (NIP) dostawcy, a także data wystawienia dowodu zakupu podana w tabeli „2021-02-18 IN 5272522123_2020_12_15””, tożsame z NIP i z datą wystawienia dowodu zakupu w plikach JPK_VAT. Weryfikacja danych wskazanych w oświadczeniu Strony postępowania co do spełnienia świadczeń pieniężnych w transakcjach handlowych opierała przede wszystkim się na porównaniu oświadczeń Strony postępowania wskazujących kwotę transakcji oraz datę zapłaty z informacjami zawartymi w wyciągach bankowych JPK_WB. Pliki JPK_WB zostały zweryfikowane poprzez sprawdzenie dat i tytułów przelewów zawierających numery konkretnych faktur, jak również poprzez ustalenie, że kwota zapłacona stanowi sumę świadczeń pieniężnych wskazanych w tytule przelewu. Według tych kryteriów dokonano przypisania informacji w odniesieniu do poszczególnych wierszy wyciągów bankowych zapisanych w strukturze logicznej JPK_WB odnoszących się do elementu Wyciąg Wiersza: DataOperacji, KwotaOperacji. W celu dokonania wyżej opisanej analizy Prezes Urzędu posłużył się informatycznymi rozwiązaniami opracowanymi we własnym zakresie na potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniach w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Zaawansowane narzędzia informatyczne przypisują dane według poszczególnych grup kryteriów z oświadczeń Strony złożonych w formie tabelarycznej, z danymi usystematyzowanymi w jednolitych plikach kontrolnych. Powyższe służy częściowej automatyzacji procesów obliczeniowych i realizacji zasady ekonomiki postępowania. Ustawa o rachunkowości przewiduje dla operacji zakupu i sprzedaży prowadzenie ksiąg pomocniczych, m.in. w celu prawidłowego rozliczenia zobowiązania podatkowego (art. 17 ust. 1 ustawy o rachunkowości). Rejestry VAT stanowią księgi pomocnicze, będące uszczegółowieniem i uzupełnieniem zapisów związanych z podatkiem od towarów i usług na kontach księgi głównej. Z tego względu, rejestr VAT stanowiący część księgi rachunkowej korzysta z domniemania rzetelności i autentyczności ksiąg rachunkowych oraz wiarygodności i niezaprzeczalności danych w nich zawartych. Księgi rachunkowe są prowadzone przez Stronę postępowania przy pomocy programu finansowo-księgowego [Informacja chroniona], co wynika z treści polityki rachunkowości (k. 68 ) 22 Jeżeli umowny termin zapłaty wskazany przez Stronę postępowania przypadał na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, Prezes Urzędu przyjął w swoich ustaleniach, że terminem zapłaty był następny dzień, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą – stosownie do art. 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm. - dalej „k.c."). We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Spółka zarzuciła Prezesowi Urzędu , iż nie przeprowadził analizy ekonomicznej sytuacji Spółki na poziomie choćby odpowiadającym standardom stosowanym przez biegłych rewidentów, analityków kredytowych, analityków finansowych, czy innych audytorów. W oceni Spółki decyzja zawiera wiele bardzo ogólnych sformułowań quasi „ekonomicznych" nie popartych żadnymi ustaleniami faktycznymi. Jednocześnie Spółka nie określa jakiego rodzaju analizę powinien przeprowadzić organ, czy chodzi o analizę wskaźnikową i jakie kryteria analiza powinna uwzględniać. Spółka nie składała żadnego dokumentu stanowiącego takiego rodzaju analizę ani nie składała wniosku o opinię biegłego co oceny zebranego w sprawie materiału. Dodatkowo Spółka nie precyzuje jakie sformułowania quasi „ekonomicznych” zawarto w decyzji pierwszoinstacyjnej, co czyni niemożliwym odniesienia się do tak postawionego zarzutu. Prezesa Urzędu w uzasadnieniu decyzji z 4 kwietnia DZP- 8/2022 opiera swoje wnioski na danych ze sprawozdania finansowego za okres od 1.10.2019 do 30.09.2020 r . oraz rachunku przepływów pieniężnych za miesiące: maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2020 r. (k. 883-884). W ocenie Prezesa UOKiK przedstawienie danych z tych dokumentów finansowych nie wymaga wiadomości specjalnych. Należy podkreślić, iż w świetle art. 54 ust.1 u.o.k.k. w zw. z art.13 h Ustawy w sprawach wymagających wiadomości specjalnych Prezes Urzędu, po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru, może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Zatem dopuszczenie w danej sprawie dowodu z opinii biegłego należy do swobodnego uznania Prezesa UOKiK. Nie jest on związany w tym zakresie wnioskiem Strony, co do przeprowadzenia samej opinii, liczby biegłych jak i ich ostatecznego wyboru 3 . W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administrcyjny w Warsawie, w sprawie V SA/Wa 805/22 : „Zgodnie z wynikającą z art. 12 Kpa zasadą szybkości i prostoty postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się - co istotne możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia 4 .” 3 Katarzyna Róziewicz-Ładoń, Postępowanie przed prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję, Wolter Kluwer Polska sp. zo.o., 2011, s. 15 4 Wyrok WSA z dnia 14 marca 2023r., sygn. akt: V SA/Wa 805/22. 23 Ponadto, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona postępowania wskazuje na obowiązek organu administracji: ” podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, czyli obowiązku wynikającego z art. 77 k.p.a. ” Zastosowania art. 77 § 1 k.p.a. w przedmiotowym postępowaniu pozostaje w związku z obowiązkiem współdziałania Strony postępowania z organem oraz zasadą oficjalności oraz zasadą prawdy obiektywnej korespondującymi z koncepcją rozkładu ciężaru dowodowego Powszechnie w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym, w tym szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16). W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 172/07, wyraził pogląd, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od lojalnego współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z tego względu ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanki odstąpieniowej spoczywa na Spółce. Powyższe stanowisko potwierdzają liczne przykłady z orzecznictwa, które akcentują, że obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1677/10). W ramach lojalnego współdziałania w celu wyjaśnianiu okoliczności faktycznych strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ ma zatem obowiązek poszukiwania dowodów, jednak nie jest nieograniczony w swoim zakresie, bowiem w świetle orzecznictwa, z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. nie wynika wcale, że 24 na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Z art. 77 § 1 k.p.a. nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia – mimo wezwania – środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Przyjmuje się również, że jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (wyroki NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1933/08). Stąd też należy przyjąć, iż organ nie miał obowiązku poszukiwania dowodów, które stanowiłyby de facto kontrdowód co do własnych ustaleń wynikających z materiału dowodowego. W związku z przeprowadzeniem bardzo szczegółowego, wręcz analitycznego postępowania dowodowego co do każdej transakcji wskazanej w Ostatecznej Tabeli nr 1- (k. 354), kierowania licznych wezwań do Spółki i jej kontrahentów, postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone z największą starannością, co czyniło zadość obowiązkom płynącym z art. 7, 77 i 80 Kpa. X. Materiał dowodowy zgromadzony przez Prezesa Urzędu w toku postępowania w drugiej instancji. Na skutek wezwań Prezes Urzędu kontrahenci Strony ([Informacja chroniona]) nadesłali dokumenty będące podstawą do weryfikacji oświadczeń złożonych w toku postępowanie w pierwszej instancji o posiadanym statusie 2020 r.– w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu. Dokumenty te zostały szczegółowe omówione w punkcie XII niniejszej decyzji. Za pośrednictwem Departamentu Biura Administracyjnego Urzędu Konkurencji i Konsumentów – Kancelarii Ogólnej przedstawiciel DHL Parcel Polska sp. z o.o. przekazała 25 dowód potwierdzenia odbioru przesyłki o nr [Informacja chroniona] przez pracownika sekretariatu kancelarii pełnomocnika Spółki w dniu 5 kwietnia 2022r. (k. 2378 akt) Na skutek wezwania skierowanego do Strony postępowania Spółka udzieliła w pismach z 15 grudnia 2022 r. (k.2460-2522 akt) oraz 19 stycznia 2023 (k. 2525-2569) szczegółowych informacji, w zakresie transakcji handlowych w których faktury zostały doręczone po terminie zapłaty. Strona przedłożyła faktury, dowody wpływu faktur do Spółki oraz wyjaśnienia dotyczące procesu zakupu. Do pisma została załączona także dokumentacja źródłowa w postaci dokumentów WZ, PZ, zamówień, raportów przyjęcia towarów, listów przewozowych, korespondencji emaliowej z kontrahentami. Spółka przesłała zestawienie obejmujące następujące transakcje handlowe/ handlową z kontrahentami : a) [Informacja chroniona] , b) [Informacja chroniona] , c) [Informacja chroniona] , d) [Informacja chroniona] , e) [Informacja chroniona] , f) [Informacja chroniona] , g) [Informacja chroniona] , h) [Informacja chroniona] , i) [Informacja chroniona] . Dokumenty te zostały szczegółowe omówione w punkcie XIII niniejszej decyzji. W odpowiedzi przekazanej pismem z 15 grudnia 2022r. Spółka odniosła się do także do umów ramowych, w ramach których współpracuje z dostawcami. Współpraca ma charakter trwały istniejący od wielu lat lub obejmuje określone dostawy. Spółka prowadzi również współpracę w oparciu o zamówienia, będącego podstawa do dostawy towarów/ usług, a następnie wystawienia faktury. Spółka załączyła do pisma przykładowe umowy ramowe: [Informacja chroniona] ( Potwierdzenie umowy - „[Informacja chroniona] ) oraz Umowę dostawy preform z [Informacja chroniona] . Spółka przy piśmie z 19 stycznia 2023r. nie uzupełniła materiału dowodowego o dalsze wyjaśnienia co do transakcji handlowych wynikających z umów ramowych. Wobec powyższego, Prezes Urzędu wezwaniem z 31 stycznia 2023r. zwrócił się o skonkretyzowanie zarzutu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazanie tych transakcji, które w ocenie Strony zostały wadliwie rozpatrzone poprzez wymienienie transakcji handlowych z Tabel z decyzji A, A1, A2, A3, A5, A6, B, B1, B2, B3. W odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z 9 lutego 2023r. Spółka złożyła zestawienie transakcji handlowych 26 wynikających z umów ramowych wymienionych w Tabelach A, A1, A2, A4, A5, A6, B, B1, B3 decyzji. Do poszczególnych faktur zostały przypisane umowy ramowe. Do pisma Strona załączyła także umowy ramowe wykazane w zestawieniu: 1.[Informacja chroniona]. 2.[Informacja chroniona]. 3.Umowę z dnia 30 maja 2018r. z [Informacja chroniona]. 4.Umowę z dnia 8 lipiec 2019r. nr [Informacja chroniona]. 5.Umowę [Informacja chroniona] z dnia 24 marca 2020r. z [Informacja chroniona]. 6.Umowę [Informacja chroniona]z dnia 17 lutego 2020r. z [Informacja chroniona]. 7.Kontrakt z dnia 20 grudnia 2019r. z [Informacja chroniona]. XI. Wniosek strony o ponowne doręczenie decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022 Strona wniosła o ponowne, prawidłowe doręczenie zaskarżonej Decyzji Prezesa Urzędu, wskazując, że zgodnie z art. 39 § 3 k.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zdaniem Strony przedmiotowa Decyzja została dostarczona w sposób wadliwy poprzez „podrzucenie przesyłki przez kuriera DHL bez jej doręczenia za pokwitowaniem odbioru”. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 39 kpa w zw. z art. 158 ustawy o doręczeniach elektronicznych (tj. z dnia 13 stycznia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 285)), na mocy którego organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy 5 . Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem dopuszczalną formą doręczenia pisma stanowiło doręczenie Decyzji za pośrednictwem firmy kurierskiej. 5 Zgodnie z art. 158 ustawy o doręczeniach elektronicznych: „W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia poprzedzającego dzień zaistnienia obowiązku jej stosowania, o którym mowa w art. 155, do doręczania przez podmioty publiczne w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 105 do podmiotów niebędących podmiotami publicznymi w rozumieniu tej ustawy, dokonywanego w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, stosuje się art. 39, art. 39 1 , art. 40 § 4 oraz art. 46 § 4-9 ustawy zmienianej w art. 61 w brzmieniu dotychczasowym oraz art. 144a i art. 152a ustawy zmienianej w art. 84 w brzmieniu dotychczasowym.” 27 W tym miejscu Prezes Urzędu pragnie odnieść się do kwestii dotyczącej doręczania pism urzędowych w ogólnym postępowaniu administracyjnym za pośrednictwem firmy kurierskiej. W wyroku z 6 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 328/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro k.p.a. nie przewiduje żadnych szczegółowych wymogów co do treści lub formy upoważnienia do doręczeń, o którym mowa w art. 39 k.p.a., to nie ma podstaw do uznania, że umowa zawarta między organem a podmiotem świadczącym usługi kurierskie nie może być formą upoważnienia, o którym mowa art. 39 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że na gruncie k.p.a. wszelkie pisma, w tym decyzje i postanowienia, powinny być doręczone przede wszystkim skutecznie, tj. tak aby strona mogła zapoznać się z ich treścią – natomiast bez znaczenia jest to, czy strona zapoznała się z treścią doręczonego jej pisma oraz czy pismo to potraktowała jako dokument urzędowy, czy też nie. Decyzja administracyjna jako akt zewnętrzny, będący oświadczeniem władczym woli organu administracji, może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z jego treścią (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2018 r., sygn. I GSK 1131/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2805/18). Z tego też względu dopóki decyzja nie zostanie zakomunikowana stronie, jest aktem niewywierającym skutków prawnych. Uzewnętrznienie decyzji stwarza wobec strony nową sytuację procesową. Od tego momentu dopiero decyzja wiąże organ administracji publicznej (M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 110, wyd. 7, 2021). Zgodnie z zasadą ogólną pisemności, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 14 § 1a k.p.a. (z zastrzeżeniem zasadniczych wyjątków wprowadzonych w art. 14 § 2 k.p.a.), przyjmowanie od stron i uczestników postępowania oraz przekazywanie im pism utrwalonych w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej stanowi formę komunikowania się organu administracji publicznej z tymi podmiotami. Zasada oficjalności doręczeń wyraża się w tym, że strony i inni uczestnicy postępowania ani nie muszą składać osobnych wniosków lub żądań co do doręczania im pism, ani nie muszą dowiadywać się w siedzibie organu, czy jest jakieś pismo do odebrania w ich sprawie, ponieważ organ z urzędu dokonuje doręczeń, gdyż jest to jego ustawowy obowiązek określony w art. 39 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 39, wyd. 17, 2021). Doręczenie pism to czynność materialno-techniczna organu administracji publicznej, która poprzez fakty wywołuje skutki prawne wynikające 28 z przepisów k.p.a. lub przepisów szczególnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 448/16 i z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2629/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1640/19). Z chwilą doręczenia organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zostaje co do zasady związany tą decyzją i rozpoczyna się bieg terminów procesowych etc. W świetle art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej jest związany wydaną decyzją administracyjną od chwili wejścia tej decyzji do obrotu prawnego w wyniku jej doręczenia lub ustnego ogłoszenia stronie. Z datą doręczenia lub ogłoszenia decyzji wiążą się także inne doniosłe skutki prawne. W szczególności z tym dniem rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia środka prawnego w celu weryfikacji decyzji, a także terminu, w ciągu którego możliwe jest uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 146 § 1 k.p.a.) lub stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 2 k.p.a.) (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 110, wyd. 5, 2017). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1130/21, w którym powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3095/15 „(…) przyjęto, iż pod pojęciem doręczenia, o którym mowa w art. 110 KPA, należy rozumieć sytuację, gdy decyzja znalazła się w posiadaniu strony, do której została skierowana. Pomimo więc, że doręczenie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów KPA, to nie zmienia to faktu, że doszło do doręczenia decyzji, ponieważ skarżąca oświadczyła, że otrzymała decyzję organu I instancji. Zdaniem NSA, powyższe skutkowało wejściem decyzji do obrotu prawnego i od tej chwili organ, który ją wydał jest nią związany (art. 110 KPA)”. Jak wynika z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Decyzja znalazła się w posiadaniu osoby, do której została skierowana. Przywołane powyżej orzeczenia wskazują, że nawet wadliwe doręczenie nie może zanegować faktu, że Strona Decyzję otrzymała. Ponadto pełnomocnik Strony nie kwestionuje, że nie doszło do doręczenia Decyzji Prezesa Urzędu, a jedynie stwierdza, że doszło do tego w sposób wadliwy i z tego powodu Decyzja ta winna zostać ponownie, prawidłowo doręczona. Należy jednak zauważyć, że nie można negować istnienia faktu, który miał miejsce w rzeczywistości. Okoliczność, że doręczenie Decyzji nastąpiło – zdaniem Strony z naruszeniem przepisów k.p.a. - nie zmienia bowiem faktu, że w niniejszej sprawie doszło do doręczenia Decyzji. 29 Ponadto „Fakt terminowego złożenia odwołania od decyzji doręczonej w sposób wadliwy oznacza, że decyzja ta do osoby tej, która złożyła odwołanie dotarła. Złożenie zatem odwołania przez pełnomocnika (…) oznacza, że decyzja ta (…) weszła do obrotu prawnego” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 826/09). A zatem potwierdzeniem tego, że wadliwie doręczona decyzja weszła do obrotu prawnego jest fakt złożenia przez stronę lub jej pełnomocnika środka zaskarżenia. Skuteczność jego wniesienia uzależniona jest od dotrzymania terminu dla niego przewidzianego. W przypadku wadliwie doręczonej decyzji, przekroczenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia może uzasadniać wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. adresat bowiem nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji płynących z nieprawidłowego doręczenia mu decyzji (E. Szewczyk, Remonstracja w prawie administracyjnym procesowym, Rozdział IV, § 11, 2018). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotowa Decyzja została doręczona Stronie 5 kwietnia 2022 r., co wynika z wydruku z elektronicznego śledzenia przesyłek DHL Parcel Polska sp. z o.o. – szczegóły przesyłki nr [Informacja chroniona] (k.2380 akt). Oznacza to, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji winien być wniesiony do Prezesa Urzędu do 19 kwietnia 2022 r. (włącznie z tym dniem). Jak wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie (k. 2367 akt), przedmiotowy wniosek został nadany w placówce Poczty Polskiej S.A. 19 kwietnia 2022 r., tj. z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu. W związku z powyższym, potwierdzeniem tego, że doręczona Decyzja Prezesa Urzędu weszła do obrotu prawnego jest fakt złożenia przez Stronę środka zaskarżenia. Przechodząc natomiast do kwestii ponownego, prawidłowego doręczenia Decyzji, Prezes Urzędu wskazuje, że odróżnić należy brak doręczenia decyzji od doręczenia wprawdzie wadliwego, ale dokonanego. Czynność doręczenia decyzji powinna mieć charakter jednorazowy i nawet jeśli doręczenie dotknięte zostanie wadliwością nie powinno ono podlegać powtórzeniu, chyba że jest to wada dyskwalifikująca czynność doręczenia. Ponowienie czynności doręczenia może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy analiza okoliczności danej sprawy będzie prowadziła do wniosku, że – niekiedy mimo podjęcia takiej próby – doręczenie w ogóle nie miało miejsca (E. Szewczyk, Remonstracja w prawie administracyjnym procesowym, Rozdział IV, § 12, 2018). Odnosząc się do opinii Strony, że „Podstawowym dowodem doręczenia pisma jest pokwitowanie (art. 46 § 1 Kpa), które składa się z dwóch elementów: podpisu odbierającego oraz oznaczenia daty doręczenia przez odbierającego.”, należy zauważyć, że jak wynika 30 z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2173/17 „Skierowanie przesyłki do doręczenia listem poleconym bez zwrotnego potwierdzenia odbioru nie dyskwalifikuje tego doręczenia, a jedynie ewentualnie może rodzić trudności dowodowe co do podpisu i daty. (…) Organ – pomimo braku w aktach sprawy dowodu potwierdzenia odbioru pisma – może dowodzić, że pismo zostało doręczone (wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 1356/11).” Z procesowego punktu widzenia w wielu przypadkach donioślejsza od podpisu będzie data doręczenia, na co wskazuje treść art. 46 § 2 k.p.a. Podpis odbiorcy pisma na pokwitowaniu nie stanowi tak istotnego elementu, jak określenie daty doręczenia. Z tego też względu brak podpisu nie pozbawia doręczenia skuteczności, a jedynie wymaga wskazania przyczyny jego braku na pokwitowaniu. Osoba doręczająca pismo, działająca w charakterze urzędowym stosownie do art. 39 k.p.a., sama potwierdza datę doręczenia i w adnotacji wymienia osobę odbierającą pismo (w przypadku doręczenia właściwego - adresata, a zastępczego - inną osobę) oraz to, czy spotkała się z odmową złożenia podpisu, czy też z przeszkodą w jego złożeniu na pokwitowaniu (ułomność, inne przyczyny podawane przez odbiorcę). (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz do art. 46, wyd. 17, 2021). Prezes Urzędu poczynił ustalenia dotyczące daty odbioru decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022 przez pracownika kancelarii pełnomocnika Spółki. 19 sierpnia 2022r. za pośrednictwem kancelarii urzędu zwrócono się z zapytaniem mailowym do przedstawiciela DHL Parcel Polska o wskazanie okoliczności odebrania przesyłki do pełnomocnika Spółki o nr [Informacja chroniona] z 4 kwietnia 2022r. Przedstawiciel DHL złożył żądane wyjaśnienia. W odpowiedzi z 15 września 2022r. przedstawiciel DHL potwierdził, iż kurier doręczył przesyłkę do odbiorcy 5 kwietnia 2022r., z uwagi zaś na stan epidemii nie pobierał potwierdzeni odbioru od pracownika sekretariatu, własnoręcznie wpisując nazwisko osoby odbierającej (Malec) na potwierdzeniu doręczenia (k. 2373-2381 akt. ) Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Strony postępowania, jakoby „(…) w piśmiennictwie przyjmuje się, że wadliwe doręczenie nie prowadzi do otwarcia biegu terminu, ponieważ jego początek zależy od prawidłowego doręczenia. Dlatego też, gdy organ zostanie o tym poinformowany, niezbędne staje się ponowne wszczęcie procedury doręczenia.” Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1049/20 koncepcja „wejścia decyzji do obrotu prawnego” nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na 31 uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu, o którym mowa w art. 110 k.p.a. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np.: z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest dopuszczalne ponowne poprawne dokonywanie doręczenia w miejsce wcześniejszego wadliwego. Nie jest też dopuszczalne przykładowo ponowne dokonywanie tej czynności wobec stron pominiętych przy wcześniejszym akcie doręczenia. Czynność doręczenia decyzji polegająca na skierowaniu jej do podmiotów usytuowanych na zewnątrz organu musi mieć charakter jednorazowy. Przyjęcie innej koncepcji godziłoby, bowiem w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych określoną w art. 16 k.p.a. Umożliwienie organowi ponownego doręczenia decyzji w miejsce wcześniejszego wadliwego prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle zasad postępowania administracyjnego. Takie kolejne doręczenie umożliwiałoby uruchomienie trybu zwykłego odwoławczego już po uzyskaniu przez decyzję administracyjną cechy ostateczności. Nie ma podstaw do przyjmowania fikcji braku doręczenia, ani możliwości ponawiania tej czynności przez organ. Czynność doręczenia decyzji po jej wydaniu ma charakter jednorazowy i wywołuje określone skutki prawne wobec wszystkich stron postępowania i to niezależnie od ich udziału w sprawie, czy prawidłowości dokonanego doręczenia. Odnosząc się do kwestii braku „(…) jakichkolwiek możliwości zapoznania się z Decyzją.” przez profesjonalnego pełnomocnika Strony oraz „(…) możliwość zapoznania się z Decyzją po upływie prawie połowy terminu do wniesienia (…) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (…)” należy zauważy, że odwołanie nie wymaga szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia (art. 128 k.p.a.). Wystarczy, że z odwołania wynika, że strona jest niezadowolona z decyzji. Nie ma przy tym znaczenia, czy zarzuty zostaną podniesione w uzasadnieniu odwołania, czy zgłoszone zostaną w terminie późniejszym, lecz przed rozstrzygnięciem sprawy przez organ odwoławczy. W k.p.a. nie został bowiem sformułowany zakaz rozważania przez organ drugiej instancji zarzutów zgłoszonych po upływie terminu do wniesienia odwołania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 458/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z 27 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3472/14). Ponadto przyjmuje się, że jest dopuszczalne uzupełnienie odwołania po upływie terminu do jego wniesienia, ponieważ istota zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania polega na obowiązku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, a o zakresie rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy nie decydują podniesione zarzuty. Organ odwoławczy jest związany na równi z organem pierwszej 32 instancji zasadą prawdy obiektywnej (art. 7) i zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10), z której wynika możliwość zgłaszania uwag, wniosków i zarzutów w czasie postępowania odwoławczego (K. Glibowski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 128, wyd. 7, 2021). Reasumując należy zauważyć, że pomimo uznanego przez Stronę wadliwego doręczenia Decyzji, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Ponadto pełnomocnik we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy potwierdza, że przed upływem terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zapoznała się z treścią Decyzji - „ pełnomocnik Spółki miał możliwość zapoznania się z Decyzją po upływie prawie połowy terminu do wniesienia, zgodnie z postanowieniami art. 129 § 1 i 2 w zw. 127 § 3 Kpa, wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ”. Wskazać również należy, iż w postanowieniu z 19 maja 2022r. Prezes Urzędu zwracał się do Spółki o przedstawienie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma, dodatkowych - niezgłoszonych dotychczas - zarzutów, twierdzeń i wniosków dotyczących zaskarżonej decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022. Spółka w toku prowadzonego postępowania drugoistancyjnego nie podnosiła zarzutów, twierdzeń ani nie składała wniosków wychodzących poza zakres wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem Prezes Urzędu nie miał podstaw do ponownego, prawidłowego doręczenia Decyzji z powodu – zdaniem Strony – naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. XII. Świadczenia pieniężne, w których ustalony przez Strony termin zapłaty naruszał art. 7 ust. 2a Ustawy Dokonując ponownej analizy materiału dowodowego, Prezes Urzędu uwzględnił przepis art. 7 ust. 2a Ustawy określający zakres swobody kontraktowej w przedmiocie uzgadniania terminów zapłaty w transakcjach handlowych oraz art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy określający skutki prawne jej przekroczenia i ustalił, że w przedmiotowym postępowaniu Strona postępowania dopuściła się stosowania w zawartych przez nią transakcjach handlowych terminów zapłaty dłuższych od maksymalnych określonych Ustawą. Zgodnie z zasadą swobody umów, wyrażoną w art. 353 1 Kodeksu cywilnego i w jej granicach, strony zawierające umowę mogą uzgodnić termin spełnienia świadczeń – w tym termin zapłaty świadczenia pieniężnego - według swego uznania, jednak nie może to naruszać obowiązujących ustaw (w tym przepisów Ustawy). Uzgodnione terminy zapłaty nie mogą zatem przekraczać maksymalnych terminów zapłaty, o których mowa w art. 7 Ustawy. I tak zgodnie z art. 7 ust. 2a termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę 33 towaru lub wykonanie usługi, jeżeli dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty za towary lub usługi jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem jest mikro przedsiębiorca, mały przedsiębiorca albo średni przedsiębiorca. W przypadku gdy strony ustalą harmonogram spełnienia świadczenia pieniężnego w częściach, termin ten stosuje się do zapłaty każdej części świadczenia pieniężnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 Ustawy, umowne terminy zapłaty, ustalone z naruszeniem wymienionego przepisów ustawy są nieważne, a zamiast nich stosuje się termin zapłaty - określony zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy – 60 dni. Prezes Urzędu przyjął więc, że świadczenie pieniężne spełnione po terminie to zarówno świadczenie pieniężne niespełnione lub spełnione po terminie umówionym przez strony transakcji handlowej, jak i świadczenie pieniężne spełnione wprawdzie w terminie umówionym przez strony transakcji handlowej, ale z naruszeniem wymienionego art. 7 ust. 2a Ustawy. Dokonując ustaleń w zakresie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2a Ustawy w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy zmieniającej, w stosunku do świadczeń pieniężnych wynikających z transakcji handlowych zawartych od 1 stycznia 2020 r. w relacjach asymetrycznych (w których dłużnikiem jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem jest mikro, mały lub średni przedsiębiorca) przyjął, że uzgodniony przez strony termin zapłaty świadczenia pieniężnego nie może być dłuższy niż 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi lub daty otrzymania przez dłużnika towaru lub usługi, jeżeli była późniejsza niż data doręczenia faktury. W stosunku do tych świadczeń pieniężnych, w których ustalony przez strony termin zapłaty świadczenia pieniężnego naruszał art. 7 ust. 2a - Prezes Urzędu ustalał, które świadczenia pieniężne Strona postępowania nie spełniła lub spełniła po upływie maksymalnego terminu zapłaty, ustalonego zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy i obliczał długość opóźnienia liczoną od maksymalnego terminu zapłaty, wynikającego z tego przepisu. Ustalenia dotyczące liczby dni opóźnienia ze spełnianiem świadczenia pieniężnego w tym przypadku, poczynione zostały przez Prezesa UOKiK w oparciu o następujące założenia: a) w przypadku świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym postępowaniem, długość opóźnienia liczona była od następnego dnia po upływie maksymalnego terminu zapłaty, wyznaczonego zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy, do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem, tj. do dnia 31 sierpnia 2020 r., 34 b) w przypadku świadczeń pieniężnych spełnionych w okresie postępowania ale po terminie, długość opóźnienia liczona była od następnego dnia po upływie maksymalnego terminu zapłaty, wyznaczonego zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy, do dnia zapłaty, Strona postępowania zgodnie z oświadczeniem z dnia 27 lipca 2020 r. (k. 46 akt) jest dużym przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 6 Ustawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w okresie objętym postępowaniem Spółka w zawartych przez nią transakcjach handlowych z kontrahentami będącymi mikro i małymi przedsiębiorcami stosowała terminy zapłaty dłuższe od maksymalnych określonych art. 7 ust. 2a Ustawą. Z powyższych względów, w stosunku do transakcji handlowych Strony postępowania z następującymi kontrahentami, będącymi jej wierzycielami: a) [Informacja chroniona] – mały przedsiębiorca, (oświadczenie k. 1721 akt) b) [Informacja chroniona] - średni przedsiębiorca, (potwierdzenie statusu w porozumieniu z 2 marca 2020r. k. 416 akt) c) [Informacja chroniona] – mikroprzedsiębiorca, ( oświadczenie k. 1035 akt) d) [Informacja chroniona] - średni przedsiębiorca, (oświadczenie k. 1685 akt) e) [Informacja chroniona] - mały przedsiębiorca, (oświadczenie k. 1676 akt) f) [Informacja chroniona] - mały przedsiębiorca, oświadczenie k. 1040 akt) g) [Informacja chroniona] - mały przedsiębiorca (oświadczenie k. 1338 akt) Prezes Urzędu po ustaleniu ich statusu, zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy, zamiast postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, zastosował maksymalny termin zapłaty wynoszący 60 dni, liczonych od dnia doręczenia Stronie postępowania faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towarów lub wykonanie usługi. W stosunku do tych świadczeń pieniężnych i względem tak wyznaczonych maksymalnych terminów zapłaty Prezes Urzędu ustalał, czy zostały one spełnione w terminie. Ustaleń w zakresie daty dostawy towaru lub wykonania usługi dla poszczególnej transakcji handlowej Prezes Urzędu dokonał w oparciu o informacje przekazane przez Stronę postępowania w pliku o nazwie: „ Kopia Tabeli nr 1A-1_5272522123_2021_11_23 „ (k. 2029 akt) oraz dokumenty dostaw (418-548, 723-758 ). Transakcje handlowe, w których ustalony przez strony umowy termin zapłaty naruszał art. 7 ust. 2a Ustawy zostały wymienione w Tabeli A4 i Tabeli A5 zaskarżonej Decyzji (strona 177-189 Decyzji, k. 2294-2300 akt). Prezes Urzędu prowadzący postępowanie jako organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał skrócenia terminów płatności w transakcjach handlowych z powyżej wskazanymi kontrahentami. Ustalenia co do odmiennych ustaleń poczynionych przez Prezesa UOKiK 35 jako organu II instancji odnośnie statusu spółek [Informacja chroniona] zostały opisane poniżej. Strona postępowania nie zgadza się z ustaleniami dokonanymi przez Prezesa Urzędu jako organu I instancji w zakresie jakim przyjął, że [Informacja chroniona] , posiadają status MŚP, a w konsekwencji z zastosowaniem art. 13 ust. 2 i ust. 3 Ustawy. W ocenie Strony, obie spółki, posiadają status dużego przedsiębiorcy, gdyż są przedsiębiorstwem powiązanym w ramach grupy kapitałowej z dużym przedsiębiorcą z Chin. Prezes Urzędu rozpoznając sprawę jako organ I instancji, stwierdził, że miarodajne dla poczynienia ustaleń co do statusu wielkościowego przedsiębiorcy okazało się być oświadczenie o posiadanym przez [Informacja chroniona] statusie MŚP w 2020 roku w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu. Strona postępowania we wniosku o ponownym rozpatrzeniu sprawy z 19 kwietnia 2022r. zwróciła Prezesowi Urzędu uwagę, że złożone przez spółki oświadczenia są obarczone błędem. Spółka wskazała, iż zgodnie z danymi uzyskanymi z rejestru przedsiębiorców KRS wspólnikiem spółek [Informacja chroniona] jest spółka [Informacja chroniona] z kolei wspólnikiem tej spółki jest [Informacja chroniona] tj. chińska spółka notowana na giełdzie, osiągająca przychody [Informacja chroniona] mld i zatrudniająca [Informacja chroniona]. W związku z przekazaniem dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, dotychczas nie składanych w I instancji, Prezes Urzędu dokonał ponownej weryfikacji statusów spółek [Informacja chroniona] . Na wstępie wskazać należy, że aby prawidłowo ocenić statusu przedsiębiorcy w kategorii MŚP, dużego przedsiębiorcy, należy mieć na względzie kryteria wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji(UE)nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, ze zm.) (dalej także: Załącznik I). Zgodne z art. 4 pkt 5 Ustawy pojęcia mikro, małego i średniego przedsiębiorcy zostały zdefiniowane poprzez odesłanie do definicji mikro, małego i średniego przedsiębiorstwa (w znaczeniu podmiotowym) zawartego w Załączniku I. 36 Artykuł 4 pkt 6 Ustawy definiuje dużego przedsiębiorcę w sposób negatywny, tj. jako przedsiębiorcę, który nie jest ani mikro, ani małym, ani średnim przedsiębiorcą. Powyższa regulacja koresponduje z treścią definicji dużych przedsiębiorstw (w znaczeniu podmiotowym) z art. 2 pkt 24 rozporządzenia 651/2014, którymi są przedsiębiorstwa niespełniające kryteriów określonych w załączniku I do rozporządzenia 651/2014. Należy wyjaśnić, że przy określaniu wielkości przedsiębiorstwa brane są pod uwagę następujące przesłanki: wielkość zatrudnienia, roczny obrót, roczna suma bilansowa. W związku z powyższym wyróżnia się następujące kategorie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP): 1) mikroprzedsiębiorstwo to przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 mln EUR; 2) małe przedsiębiorstwo to przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 50 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 mln EUR; 3) średnie przedsiębiorstwo to przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 250 pracowników i którego roczny obrót nie przekracza 50 mln EUR lub którego całkowity bilans roczny nie przekracza 43 mln EUR. Status MŚP ulega zmianie, jeżeli dane progi uległy przekroczeniu (w dół lub w górę) przez 2 kolejne okresy obrachunkowe (art. 4 ust. 2 załącznika I do rozporządzenia 651/2014). 4) Dużym przedsiębiorcą będzie zatem przedsiębiorca, który zatrudnia co najmniej 250 pracowników, a jego roczna suma bilansowa przekracza 43 000 000 euro lub roczny obrót przekracza 50 000 000 euro. Określenie typu podmiotu dokonywane jest na podstawie powiązań osobowo-kapitałowych pomiędzy podmiotami (np. posiadanie udziałów w innym podmiocie, bycie członkiem zarządu w dwóch spółkach, powiązania rodzinne pomiędzy podmiotami), a także powiązań organizacyjnych. Wyróżniamy podmioty: samodzielne, partnerskie oraz powiązane. Pierwszą kwestią, która powinna podlegać badaniu, jest ustalenie czy istnieje kontrola sprawowana nad przedsiębiorstwem (przedsiębiorstwami), przez kogo jest sprawowana oraz w jaki sposób. Zgodnie z definicją z Załącznika I przedsiębiorstwa powiązane, to te które pozostają w jednym z poniższych związków: 37 a) przedsiębiorstwo posiada większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie z tytułu roli udziałowca/akcjonariusza lub członka; b) przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo, zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami w jego statucie lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo będące udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym przedsiębiorstwie. Wskazać należy, że przedsiębiorca może być powiązany z nieograniczoną liczbą innych przedsiębiorstw. Wielkość zatrudnienia jest liczona zgodnie z zasadami wskazanymi w Załączniku I. Roczne Jednostki Pracy (RJP), niezbędne do ustalenia statusu MŚP, należy obliczać zgodnie z zapisami artykułu 5 „Liczba personelu” Załącznik I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014: Liczba personelu odpowiada liczbie rocznych jednostek pracy (RJP), to jest liczbie pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w obrębie danego przedsiębiorstwa lub w jego imieniu w ciągu całego uwzględnianego roku referencyjnego. Praca osób, które nie przepracowały pełnego roku, osób, które pracowały w niepełnym wymiarze godzin, bez względu na długość okresu zatrudnienia, lub pracowników sezonowych jest obliczana jako część ułamkowa RJP. Nadto należy zauważyć, że przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorstwo przekracza górne limity zatrudnienia (250 i więcej zatrudnionych), to niezależnie od wyników finansowych należy uznać je za dużego przedsiębiorcę. Prawidłowe ustalenie statusu [Informacja chroniona] jest niezbędne dla prawidłowego stwierdzenia czy Strona podstępowania w transakcjach handlowych zawieranych z tymi podmiotami, nie naruszyła zakazu przewidzianego w art. 7 ust. 2 a Ustawy. Mając na uwadze powyższe przechodząc na grunt rozpoznawanej ponownie sprawy, Prezes Urzędu wskazuje, że dokonał w rejestrze KRS, ([Informacja chroniona]) dostępnym pod adresem https://ekrs.ms.gov.pl, sprawdzenia danych [Informacja chroniona] . W toku prowadzonego postępowania ustalono, że wspólnikiem [Informacja chroniona] jest spółka 38 [Informacja chroniona] przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym wspólnikiem spółki [Informacja chroniona] jest spółka [Informacja chroniona] , której jedynym wspólnikiem jest [Informacja chroniona] notowana na giełdzie w [Informacja chroniona] . Wobec faktu, iż spółka [Informacja chroniona] posiada 100 % udziałów w spółce powiązanej [Informacja chroniona] , zaś 100% udziałów w spółce [Informacja chroniona] posiada spółka chińska, to należy uznać spółkę chińska za podmiot powiązany z [Informacja chroniona] 6 Odnośnie [Informacja chroniona] dokonano analizy jej struktury na podstawie rejestru KRS, (Numer KRS: [Informacja chroniona]) dostępnego pod adresem https://ekrs.ms.gov.pl . Na podstawie odpisu z KRS ustalono, że jedynym wspólnikiem [Informacja chroniona] jest spółka [Informacja chroniona] . Z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym wspólnikiem [Informacja chroniona] jest [Informacja chroniona] – spółka chińska notowana na giełdzie w [Informacja chroniona] . Wobec faktu, iż spółka [Informacja chroniona] posiada 100 % udziałów [Informacja chroniona] , zaś 100% udziałów w spółce [Informacja chroniona] posiada spółka chińska to należy uznać [Informacja chroniona] oraz spółkę chińska za podmioty powiązane 7 z [Informacja chroniona] To z kolei implikuje konieczność zsumowania danych finansowych i liczby personelu [Informacja chroniona] z danymi spółek powiązanych. Z uwagi na powyższe Prezes UOIK- działając jako organ II instancji, poddał weryfikacji status [Informacja chroniona] stosownie do w/w kryteriów umożliwiających określenie statusu przedsiębiorcy. Prezes UOKIK pismami z dnia 9 września 2022 r. wezwał spółkę [Informacja chroniona] do złożenia oświadczenia o posiadanym statusie w 2019 i 2020 roku: mikro, mały, średni czy duży przedsiębiorca - w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 zweryfikowanego w stosunku do określonego przez spółkę statusu wynikającego z treści oświadczenia z dnia 27.09.2021r., oraz przedłożenia dokumentów określających stan zatrudnienia w spółkach za 2019r. i 2020r. , przetłumaczonych na język polski dokumentów 6 Poradnik dla użytkowników dotyczący definicji MŚP dostępny na stronie https://www.gov.pl › attachment Poradnik dla użytkowników dotyczący definicji MŚP - Gov.pl 7 „ Typowym przykładem przedsiębiorstwa powiązanego jest jednostka, w której inna jednostka posiada całościowy udział .” – Poradnik dla użytkowników dotyczący definicji MŚP dostępny na stronie https://www.gov.pl › attachment Poradnik dla użytkowników dotyczący definicji MŚP - Gov.pl 39 potwierdzających informacje o spółce [Informacja chroniona] dokumentów finansowych tej spółki oraz dokumentów określających jej stan zatrudnienia (k.2381-2386). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 19 września 2022 r. złożonym za pomocą skrytki e-PUAP (elektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej), spółki przedłożyły dokumenty określające ich stan zatrudnienia tj. ZUS P DRA, sprawozdanie Z-06 oraz podtrzymały oświadczenie co do swojego statusu. Wyżej wymienieni dostawcy Strony postępowania wnieśli o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi w zakresie punktu 3 dotyczącego [Informacja chroniona] . Prezes Urzędu wyraził zgodę na przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi do 14 października 2022r. Spółki złożyły raport roczny [Informacja chroniona] w języku angielskim wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski oraz zezwolenie na prowadzenie działalności. Prezes Urzędu ustalił, iż na podstawie dokumentów Z-06 tj. sprawozdania o pracujących składanego przez [Informacja chroniona] do Głównego Urzędu Statystycznego w 2020r. [Informacja chroniona] zatrudniała [Informacja chroniona] osoby, zaś w 2019r. zatrudnienie wynosiło [Informacja chroniona] osób. Z kolei, w oparciu o tożsame sprawozdania, spółka [Informacja chroniona] w 2020r. zatrudniała [Informacja chroniona] osób w 2019r., a w 2020r. [Informacja chroniona] osób. Powyższe dane nie stanowiły wystarczającego materiału dowodowego do oceny statusu niniejszych podmiotów, dlatego należało dokonać analizy stanu zatrudnienia/ danych finansowych podmiotu powiązanego tj. wspólnika [Informacja chroniona] oraz pomiotu, który jest jego 100 % udziałowcem tj. [Informacja chroniona]. Z uwagi na powiązania kapitałowe tj. posiadanie całościowego udziału w spółce [Informacja chroniona] przez spółka [Informacja chroniona] , której 100 % udziałowcem jest [Informacja chroniona] , dane co do zatrudnienia w spółce [Informacja chroniona] należy uwzględniać łącznie z danymi spółek powiązanych, w szczególności z danymi [Informacja chroniona] . Wskazać należy, iż Prezes Urzędu poddał weryfikację informacji o stanie zatrudnienia [Informacja chroniona] podaną przez Stronę postępowania wynoszącym ponad [Informacja chroniona] osób. Na podstawie wyciągu dokumentu publikowanego przez [Informacja chroniona] w związku z wymogami giełdowymi, Prezes Urzędu stwierdził, iż w 2020r. liczba pracowników na stanowisku pracy w głównych spółkach zależnych wyniosła [Informacja chroniona], zaś całkowita liczba pracowników na stanowisku pracy wyniosła [Informacja chroniona] osoby. Skoro zgodnie z definicją wskazaną w Załączniku I podmiotem powiązanym ze spółką [Informacja chroniona] jest [Informacja chroniona] , a tą spółka powiązana jest 40 kapitałowo spółka chińska, która jest właścicielem udziałów w tej spółce w 100 %, to stan zatrudnienia w spółce chińskiej przesądza o kwalifikacji spółki [Informacja chroniona] jako dużego przedsiębiorcę, bez konieczności badania wyników finansowych spółek. W przypadku spółki [Informacja chroniona] jej wspólnikiem większościowym (52%) jest spółka [Informacja chroniona] , zatem stan zatrudnienia w jej spółkach powiązanych będzie przekładał się na wielkość zatrudnienia w [Informacja chroniona] pod kątem ustalenia statusu dużego przedsiębiorcy. Informacje przesłane przez [Informacja chroniona] w tym „ Raport roczny” były spójne z dowodami przedłożonymi przez Stronę oraz ogólnie dostępnymi danymi o spółce [Informacja chroniona] . Ocena całokształtu materiału dowodowego dała podstawę do przyjęcia, że zatrudnienie w spółce chińskiej powiązanej z kontrahentami [Informacja chroniona] wynosiło [Informacja chroniona] pracowników. Na tej podstawie organ stwierdził, iż z uwagi na wielkość zatrudnienia, powyżej 250 osób, kontrahenci [Informacja chroniona] stanowią duże przedsiębiorstwo. To z kolei implikowało konieczność dokonania ponownej oceny transakcji z tymi kontrahentami pod kątem spełnienia w terminie świadczeń przez Stronę postępowania. Mając powyższe na uwadze, Prezes Urzędu prowadzący postępowanie jako organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy dokonał skrócenia terminów płatności w transakcjach handlowych w Tabelach A4, A5, A6 (pozycje 2-6) co do transakcji handlowych z podmiotami [Informacja chroniona]. Dokonano zatem ponownej weryfikacji transakcji handlowych z tymi dostawcami, w szczególności co do wyliczenia liczby dni opóźnienia, przekładających się na wysokość kary. Zmiany dokonane w w/w tabelach zostały wskazane w punkcie XVI decyzji. W związku z powyższym, doszło do zmniejszenie ilości dni opóźnienia w w/w transakcjach handlowych, co skutkowało obniżeniem sumy JKP 8 łącznie o kwotę [Informacja chroniona] zł oraz sumy wartości świadczeń pieniężnych spełnionych po terminie łącznie o kwotę [Informacja chroniona] zł. XIII. Weryfikacja terminów zapłaty kwestionowanych przez Stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 8 JKP oznacza jednostkową karę pieniężną za niespełnione lub spełnione po terminie świadczenie pieniężne, zgodnie z art. 13v ust.2 Ustawy w zw. z art. 3 ust. 6 Ustawy nowelizującej. 41 Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 19 kwietnia 2022r., zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 kwietnia 2022r., nr DZP- 8/2022 w zarzutach oznaczonych jako punkt 1), 2) oraz w uzasadnieniu wniosku punkt II.2 dotyczącym ww. zarzutów podniosła, że Prezes UOKiK nie przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący w zakresie ustaleń co do terminów zapłaty. Zgodnie z twierdzeniem Spółki, Prezes UOKiK nakłada na Spółkę obowiązek zapłaty w przypadku, gdy Spółka nie otrzymała faktury od kontrahenta. W ocenie Spółki dokonanie ustaleń przez organ bez uwzględnienia zasad obowiązujących w obrocie gospodarczym, zasad rachunkowości oraz kwestii podatkowych, jest bezpodstawne. Spółka załączyła do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przykładowe kopie faktur wystawionych przez kontrahentów Spółki, opatrzonych datami wpływu do Spółki: a) kopię faktury [Informacja chroniona] (k. 2360) b) kopię faktury [Informacja chroniona] (k.2362) c ) kopię faktury [Informacja chroniona] (k. 2364) d) kopię duplikatu faktury [Informacja chroniona] (k.2365,2366) e) kopię faktury [Informacja chroniona] (k.2361) f) kopię faktury [Informacja chroniona] (k.2369) Faktury wskazane w lit. a-e były przedmiotem szczegółowej analizy Prezesa Urzędu w postępowaniu pierwszoinstacyjnym. Wezwaniem z 24 czerwca 2021r. Spółka była wezwana do przekazania wskazanych w załączniku nr 1 do wezwania uwierzytelnionych kopii dowodów zakupu oraz zweryfikowania i podania prawidłowego terminu zapłaty odpowiadającego ostatecznym ustaleniom umownym z dostawcą/ kontrahentem. Dowody zakupu: [Informacja chroniona] , [Informacja chroniona] –zostały wymienione w załączniku (k. 701). W odpowiedzi na wezwanie, 3 września 2021r. Spółka przedłożyła uwierzytelnione kopie faktur oraz wskazała weryfikowane, prawidłowe terminy zapłaty odpowiadające ustaleniom z dostawcą (k. 695- 699) . Terminy zapłaty wskazane przez Stronę odzwierciedlały terminy zapłaty podane na fakturach. Dowód: Załącznik nr 1 do pisma z 3 września 2021r. (k. 701) Dowód: faktura [Informacja chroniona] (k. 389) Dowód: faktura [Informacja chroniona] (k.398) Dowód: faktura [Informacja chroniona] (k. 399) 42 Faktura [Informacja chroniona] wystawiona przez kontrahenta [Informacja chroniona] była przedmiotem analizy w postępowaniu I instancyjnym, została dostarczona bezpośrednio przez kontrahenta spółkę [Informacja chroniona] (k. 1400). Dodatkowo, po sprecyzowaniu zarzutu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie terminów zapłaty w fakturach doręczonych po terminie zapłaty, Prezes Urzędu odniósł się szczegółowo do tej transakcji w punkcie XIII.1.1. niniejszej decyzji. Prezes Urzędu wezwaniem z dnia 28 października 2021 r. wezwał Stronę do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień oraz weryfikacji informacji, w tym przekazania uwierzytelnionej kopii faktury [Informacja chroniona] (LP. 3737) wraz z potwierdzeniem doręczenia, wystawionej przez [Informacja chroniona] oraz wyjaśnienia okoliczności faktycznych odnoszących się do przyczyn wpływu faktury po 3 miesiącach od daty jej wystawienia oraz przekazania informacji co do treści postanowień umowy odnoszących się do sposobu ustalania terminu zapłaty. Wezwano również o przesłanie stosownych dokumentów (fragmentów umów) na powyższe okoliczności. Strona przy piśmie 30 listopada 2021r. przesłała uwierzytelnioną kopie faktury [Informacja chroniona] zgodnie z którą termin zapłaty liczony jest od daty wystawienia faktury (k.1865). Ponadto Strona wyjaśniła, że podczas potwierdzenia sald z kontrahentem [Informacja chroniona] stwierdzony został brak ww. faktury, w związku z tym zwrócono się do ww. kontrahenta z prośbą o wystawienie duplikatu. „ Duplikat został wysłany na skrzynkę mailową w dniu 30.11.2020r. Zobowiązanie wynikające z faktury zostało uregulowane w dniu 10.12.2020 r. ” (k. 1783-1785) W związku ze szczegółową weryfikacją w/w transakcji handlowych w I instancji oraz co do zasady niekwestionowania tych ustaleń przez Stronę postępowania w dalszym toku postępowania, Prezes Urzędu w zakresie tych transakcji uznaje swoje dotychczasowe ustalenia za aktualne. Ponadto należy wskazać, iż do dowodów zakupu Spółka dołączyła potwierdzenia akceptacji faktur – metryczki. Terminy płatności wskazane na metryczkach odpowiadały terminom płatności wynikającym z faktur. Wskazać również należy, iż faktura [Informacja chroniona] wystawiona przez [Informacja chroniona] została dostarczona 3 dni przed terminem jej wymagalności. Z tego względu, błędnie Spółka wymienia tę fakturę jako przykład faktury odnoszącej się do transakcji, w której dowód zakupu wpłynął do Spółki po terminie zapłaty. 43 Celem poczynienia ustaleń, co do zarzutu Strony podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie terminów zapłaty, Prezes Urzędu w postępowaniu odwoławczym pismem z 24 października 2022r. zobowiązał Spółkę min. do wskazania transakcji handlowych w formie zestawienia, w stosunku do których Spółka kwestionuje prawidłowość ustaleń terminu zapłaty z uwagi na brak otrzymania faktury przed terminem zapłaty na niej wskazanym. Strona została także wezwana do przedłożenia dowodów potwierdzających dokonanie ustaleń z kontrahentami co do terminu zapłaty, w tym dokumentacji zakupowej w postaci kontraktów, zamówień, OWU, zlecań, zapytań ofertowych, korespondencji z kontrahentami. Spółka została także zobowiązana do opisania procedury dokonywania zakupów z dostawcami, w tym składania zamówień w systemie księgowo-finansowym [Informacja chroniona] . W odpowiedzi na wezwanie z 24 października 2022r., po uwzględnieniu wniosku Strony co do wydłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi do 15 grudnia 2022r. Strona przy piśmie z 15 grudnia 2022r. częściowo odniosła się do wezwania z 24 października 2022r. składając wyjaśnienia, zestawienia faktur otrzymanych po terminie płatności, faktury, potwierdzenia dat wpływu faktur do Spółki oraz umowy ramowe z [Informacja chroniona]. W trakcie rozmowy telefonicznej Strona została poinformowana o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o umowy z kontrahentami, karty dostawców oraz wyjaśnienia w zakresie uzgodnień z kontrahentami, co do płatności w ramach mechanizmu podzielonej płatności. W piśmie z 19 stycznia 2023r. Strona złożyła wyjaśnienia do poszczególnych transakcji oraz umowę z kontrahentem z [Informacja chroniona] . Strona wskazała, iż z kontrahentami: [Informacja chroniona] nie zostały zawarte umowy w formie pisemnej. Spółka nie przedstawiła innych dowodów potwierdzających uzgodnienia terminów zapłaty, nie podała również w jakich terminach należności z faktur stały się wymagalne. W odpowiedziach z 15 grudnia 2022r. oraz z 19 stycznia 2023r. Spółka przedłożyła zestawienie faktur otrzymanych po terminie płatności. Zestawienie obejmowało następujące transakcje handlowe potwierdzone fakturami: 1. [Informacja chroniona] . 2. [Informacja chroniona] . 3. [Informacja chroniona] . 4. [Informacja chroniona] . 5. [Informacja chroniona] . 6. [Informacja chroniona] . 7. [Informacja chroniona] . 8. [Informacja chroniona] . 44 9. [Informacja chroniona] . Ze względu na to, że Prezes Urzędu nie otrzymał dowodów potwierdzających uzgodnienia terminów zapłaty wskazanych w fakturach, wystawionych przez kontrahentów z którymi nie łączyła Stronę umowa w formie pisemnej, ani Spółka nie wskazała terminu zapłaty jaki powinien być uwzględniony w toku postępowania, Prezes Urzędu pismem z 31 stycznia 2023r. ponowił wezwanie o złożenie wyjaśnień poprzez wskazanie terminu zapłaty obowiązującego w transakcjach oraz dowodów potwierdzający powyższy termin co do następujących faktur: [Informacja chroniona] . W odpowiedzi w piśmie z 9 lutego 2023r. Spółka przesłała zestawienie z terminami płatności wynikające z umów lub faktur potwierdzających transakcje handlowe z tymi dostawcami. Strona wskazała zmodyfikowany termin płatności liczony od dnia dostarczenia faktury lub duplikatu faktury do Spółki. Spółka wyjaśniła, iż nie dokonywała z dostawcami uzgodnień co do nowego terminu płatności. Powyższe transakcje wymienione w punktach 1-9 zostały podzielone na dwie kategorie i omówione w ramach każdej kategorii. 1. Terminy zapłaty ustalone w oparciu o pisemne postanowienia umowne 1.1. Transakcje handlowa z [Informacja chroniona] . Spółka przy piśmie z dnia 15 grudnia 2022r. wskazuje, na występowanie różnic w ilości dostarczanego surowca pomiędzy zamówieniami składanymi przez Spółkę, dokumentami PZ (przyjęcia z zewnątrz towaru) a fakturą dostawcy. Spółka wskazała czynniki od których zależy faktyczna ilość załadowanego surowca, min. dokładność urządzeń załadowczych, dostępna ilość towaru, pomyłki pracownika załadunku. Spółka wskazuje, iż ilość dostarczona, zmierzona na rozładunku może różnić się od ilości zafakturowanej w sposób istotny (niedowaga >100kg) lub nieistotny (niedowaga<100kg), co podlega kontroli Działu Zakupu. Dział Zakupów przy każdej dostawie ustala czy faktura wymaga korekty w przypadku zbyt dużej rozbieżności ilościowej towaru przyjętego i zafakturowanego. Dowód: pismo Strony z 15 grudnia 2022 r. (k. 2460-2462) [Informacja chroniona] , wystawiła na rzecz Strony fakturę VAT [Informacja chroniona] 27.03.2020 z terminem zapłaty 11.05.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł brutto. Faktura została doręczona do Spółki 12.05.2020. Cena za towar oraz termin zapłaty wynikał z aneksu do kontraktu [Informacja chroniona] . Strony umówiły się na płatność w terminie 45 dni (termin był liczony od wystawienia faktury) . Strona postępowania dołączyła 45 dokumenty dotyczące tej transakcji: fakturę obejmującą ilość [Informacja chroniona] na kwotę [Informacja chroniona] zł, zamówienie zakupu [Informacja chroniona] wskazujące na ilość zamówienia [Informacja chroniona] , dokument wydania zewnętrznego nr [Informacja chroniona] wskazujący na ilość [Informacja chroniona] , dokument [Informacja chroniona] wskazujący na ilość [Informacja chroniona] i odbiór [Informacja chroniona] przez Bewa sp. z o.o. 27 marca 2020r., list przewozowy [Informacja chroniona] oraz raport przyjęcia [Informacja chroniona] potwierdzający dostarczenie [Informacja chroniona] w dniu 27.03.2020r. Z analizy przedstawionych dokumentów wynika, iż nie wystąpiła istotna różnica w wadze [Informacja chroniona] , a faktura opiewała na mniejszą ilość [Informacja chroniona] niż wynikało to z dokumentów potwierdzających załadunek. Dowód: Email z załączoną fakturą z 12 maja 2020r., k. 2474 Dowód: Faktura [Informacja chroniona] , k.2475 Dowód: Zamówienie zakupu [Informacja chroniona] , k. 2476 Dowód: Dokument [Informacja chroniona] , k. 2477 Dowód: List przewozowy [Informacja chroniona] , k.2478 Dowód: Raport przyjęcia [Informacja chroniona] , k. 2479 Dowód: Wydanie na zewnątrz [Informacja chroniona] ,k. 2480 Dowód: Aneks do kontraktu [Informacja chroniona] , k.2513 [Informacja chroniona] wystawiła na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] zł 27.03.2020 z terminem zapłaty 11.05.2020, na kwotę zł brutto. Faktura zostało doręczona do Spółki 12.05.2020 r. Cena za towar oraz termin zapłaty wynikał z aneksu do kontraktu nr [Informacja chroniona] . Strony umówiły się na płatność w terminie 45 dni (termin był liczony od wystawienia faktury). Strona postępowania dołączyła dokumenty dotyczące tej transakcji: fakturę obejmującą ilość [Informacja chroniona] na kwotę [Informacja chroniona] zł., zamówienie zakupu [Informacja chroniona] z 16.03.2020r. wskazujące na ilość zamówienia [Informacja chroniona] , dokument wydania zewnętrznego [Informacja chroniona] wskazujące na ilość [Informacja chroniona] , dokument [Informacja chroniona] wskazujące na ilość [Informacja chroniona] i odbiór [Informacja chroniona] przez Bewa sp. z o.o. 28 marca 2020r. oraz list przewozowy [Informacja chroniona] oraz raport przyjęcia [Informacja chroniona] potwierdzający dostarczenie [Informacja chroniona] w dniu 28.03.2020r. Z analizy przedstawionych dokumentów wynika iż, nie wystąpiła istotna różnica w wadze [Informacja chroniona] wskazanej na fakturze a dokumentem potwierdzającym przyjęcie towaru do nabywcy, a faktura opiewała na mniejszą ilość [Informacja chroniona] niż wynikało to z dokumentów potwierdzających załadunek. 46 Dowód: Faktura [Informacja chroniona] , k.2468 Dowód: Zamówienie zakupu [Informacja chroniona] , k.2469 Dowód: Dokument [Informacja chroniona] , k.2470 Dowód: List przewozowy [Informacja chroniona] , k.2471 Dowód: Raport przyjęcia [Informacja chroniona] , k. 2472 Dowód: Wydanie na zewnątrz [Informacja chroniona] ,k. 2473 Dowód: Aneks do kontrakt nr [Informacja chroniona] , k.2513 [Informacja chroniona] wystawiła na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z 28.03.2020 z terminem zapłaty 12.05.2020. Faktura została doręczona do Spółki 12.05.2020 r. Cena za towar oraz termin zapłaty wynikał z aneksu do kontraktu [Informacja chroniona]. Strony umówiły się na płatność w terminie 45 dni (termin był liczony od wystawienia faktury). Strona postępowania dołączyła dokumenty dotyczące tej transakcji: fakturę obejmującą ilość [Informacja chroniona] na kwotę [Informacja chroniona] zł., zamówienie zakupu [Informacja chroniona] . wskazujące na ilość zamówienia [Informacja chroniona] , dokument [Informacja chroniona] wskazujące na ilość [Informacja chroniona] i odbiór [Informacja chroniona] przez Bewa sp. z o.o. w dniu 28 marca 2020r. oraz list przewozowy [Informacja chroniona] oraz raport przyjęcia [Informacja chroniona] potwierdzający dostarczenie [Informacja chroniona] w dniu 28.03.2020r. Z analizy przedstawionych dokumentów wynika , iż nie wystąpiła istotna różnica w wadze [Informacja chroniona] wskazanej na fakturze a dokumentem potwierdzającym przyjęcie towaru do nabywcy, a faktura opiewała na mniejszą ilość [Informacja chroniona] niż wynikało to z dokumentów potwierdzających załadunek. Dowód: Faktura [Informacja chroniona] , k.2482 Dowód: Zamówienie zakupu [Informacja chroniona] , k.2483 Dowód: Dokument [Informacja chroniona] , k. 2484 Dowód: List przewozowy [Informacja chroniona] , k.2485 Dowód: Raport przyjęcia [Informacja chroniona] , k. 2486 Dowód: Email z załączoną fakturą z 12 maja 2020r., k. 2487 Dowód: Aneks do kontraktu [Informacja chroniona] , k. 2513 1.2.Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] , wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z 02.04.2020 z terminem zapłaty 16.04.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł. brutto. Faktura została doręczona do Strony postępowania 27.05.2020. Ten sam dostawca wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z 02.08.2020 z terminem zapłaty 16.08.2020, 47 na kwotę [Informacja chroniona] zł brutto. Faktura zostało doręczona do Strony postępowania 17.08.2020 r. Zgodnie ze par. 5 pkt. 3 umowy [Informacja chroniona] płatności wynikające z wykonania przedmiotu umowy będą wykonywane przelewem bankowym przez Spółkę na wskazany na fakturze rachunek bankowy Dostawcy ( [Informacja chroniona] ) w terminie 14 dni liczonych od wystawienia faktury. Umowa nie zawierała odmiennych ustaleń, co terminów zapłaty. Strona postępowania nie wskazała, iż dokonywano zmian w przedmiotowej umowie w powyższym zakresie. Zgodnie z tytułem wskazanym w fakturach dotyczyły one [Informacja chroniona] , na tej podstawie skoro Strona była zobowiązana do zapłaty abonamentu, opłaty stałej to powinna się liczyć, z płatnością tej opłaty w regularnych odstępstwa czasu. Dodatkowo, wskazać należy na stałą współpracę z tym kontrahentem – umowa z [Informacja chroniona] ., w okresie od października 2019r. do sierpnia 2020r. [Informacja chroniona] wystawił na rzecz Bewa sp. z o.o. łącznie [Informacja chroniona] faktur sprzedażowych na łączną kwotę [Informacja chroniona] zł (JPK_VAT k. 161). Dowód: faktura [Informacja chroniona] , k.2464 Dowód: faktura [Informacja chroniona] , k.2495 Dowód: potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] , k.2496 Dowód: umowa z [Informacja chroniona] , k.2527-2568 Po przeprowadzeniu analizy dokumentów dotyczących transakcji handlowych potwierdzonych fakturami od [Informacja chroniona] nie sposób przyjąć, iż z uwagi na otrzymanie faktur po terminie Spółka nie mogła zapłacić za dostarczony towar. Po pierwsze surowiec od [Informacja chroniona] został dostarczony do Bewa sp. z o.o. przed terminem wymagalności faktur. Dodatkowo umowa przewidywała wydłużony termin zapłaty (45 dni/14 dni), który nie był przedmiotem zmian. Od daty otrzymania towaru Strona postępowania znajduje się już w posiadaniu towaru i może nim rozporządzać. Ponadto na skutek wydłużonego terminu zapłaty – Strona postępowania, kupujący zyskuje dodatkowy czas na reakcję, w tym kontrakt z kontrahentem i sprawdzenie obiegu dokumentów księgowych. Z przedstawionego przez Stronę postępowania materiału dowodowego nie wynika aby sygnalizowała ona kontrahentowi, że nie otrzymała faktur, a miała wiedzę o konieczności ich otrzymywania. Strona wykonywała działalność odpłatnie a otrzymywanie wynagrodzenia zostało przewidziane i zaakceptowane przez obie strony. Dodatkowo w przypadku stałej współpracy stron, strona która nie otrzymała faktury powinna o tym fakcie poinformować, 48 stosownie do zasady rzetelności i staranności w stosunkach łącznych strony 9 . Podkreślić należy, iż dokumenty będące w posiadaniu Strony postępowania (zarówno zamówienia jak też faktura) nie dawały podstaw do liczenia terminu od daty doręczenia faktury. Ponadto zważywszy na stałą współpracę między stronami wszystkie niezbędne dane pozwalające na dokonanie płatności były znane Stronie postępowania najpóźniej w dniu odbioru towaru takie jak cena wynikająca z umowy i zamówienia, ilość odbieranego towaru sprawdzana w dniu odbioru towaru, rachunek bankowy kontrahenta znany ze względu na stałą współpracę stron. 2. Terminy zapłaty odzwierciedlające warunki handlowe znajdujące potwierdzenie w zapisach faktury. 2.1. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] , wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z 27.04.2020 r. z terminem płatności 27.04.2020 r., na kwotę [Informacja chroniona] zł. Faktura została doręczona do Spółki 04.05.2020. Strony transakcji nie kwestionowały wykonania usług, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną fakturę. Dowód: Email z załączoną fakturą z 4 maja 2020r., k. 2465 Dowód: faktura [Informacja chroniona] . , k.2467 2.2. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] , wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 17.05.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł. Termin płatności określono na fakturze na 30 dni od wystawienia faktury. Faktura została doręczona do Spółki 21.05.2020 r. Strony transakcji nie kwestionowały wykonania usług, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną fakturę. Ponadto Strona postępowania zawierała inne transakcje handlowe, w których termin zapłaty był liczony 30 dni od wystawienia faktury. Transakcje te zostały potwierdzone min.: fakturami [Informacja chroniona] . Stanowi to potwierdzenie, iż termin wskazany w fakturze [Informacja chroniona] odzwierciedlał ustalenia stron transakcji co do przyjętych warunków handlowych. Dowód: faktura VAT [Informacja chroniona] , k. 2488 2.3. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [Informacja chroniona] oraz [Informacja chroniona] prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [Informacja 9 Wyrok Sądu Okręgowego z Łodzi z dnia 6 maja 2015r. sygn. akt X GC 831/14 49 chroniona] , zaś obaj wspólnie prowadzą działalność w ramach spółki cywilnej pod firmą [Informacja chroniona] wystawiła na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 27.03.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł. Ze zgormadzonego materiału dowodowego wynika, iż duplikat faktury wpłynął do Spółki 20.07.2020r. Strona postępowania nie zgłaszała zastrzeżeń do otrzymanego towaru, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną fakturę. Na dokumencie wewnętrznym Spółki – pn. :„Potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] ”- metryczce - wskazano termin płatności na dzień 27.03.2020, a zatem zgodny z tym wskazanym na duplikacie faktury. Ponadto Strona postępowania zawierała z tym dostawcą inne transakcje handlowe, w których termin zapłaty był liczony 30 dni od wystawienia faktury ( min. [Informacja chroniona] ) Stanowi to potwierdzenie, iż termin wskazany w fakturze [Informacja chroniona] odzwierciedlał ustalenia stron transakcji co do przyjętych warunków handlowych. Strona powinna liczyć się z obowiązkiem zapłaty za otrzymane towary w tym terminie. Dowód: duplikat faktura [Informacja chroniona] k. 2489 Dowód: potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] k.2490 2.4. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] . [Informacja chroniona] , wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 09.04.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł. Faktura została doręczona do Spółki 07.07.2020r. Strona postępowania nie zgłaszała zastrzeżeń do otrzymanego towaru, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną fakturę. Na dokumencie wewnętrznym Spółki – pn.: „Potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] - wskazano termin płatności na dzień 09.04.2020, a zatem zgodny z tym wskazanym na przesłanej fakturze. Na tym dokumencie widnieje również data księgowania faktury w ERP (w systemie wewnętrznym) - 28.06.2020r. a zatem data wcześniejsza od deklarowanej przez Stronę daty doręczenia faktury, co może jedynie dodatkowo potwierdzać, że Spółka była w posiadaniu tej faktury wcześniej, aniżeli w dacie 7 lipca 2020 r. albo miała przynajmniej wiedzę o jej wystawieniu, informacjach w niej zawartych oraz wynikających z niej obwiązkach - również co do terminów i zasad płatności objętych fakturą zobowiązań. Ponadto Strona postępowania zawierała inne transakcje handlowe, w których termin zapłaty był liczony 14 dni od wystawienia faktury (przykładowo potwierdzone fakturami [Informacja chroniona] ). Stanowi to potwierdzenie, iż termin wskazany w fakturze [Informacja chroniona] odzwierciedlał ustalenia stron transakcji, co 50 do przyjętych warunków handlowych. Strona powinna liczyć się z obowiązkiem zapłaty za wykonaną usługę w tym terminie. Dowód: faktura [Informacja chroniona] , k. 2491 Dowód: potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] k.2492 2.5. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą: [Informacja chroniona] , wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 28.05.2020 , na kwotę [Informacja chroniona] zł . Duplikat faktury został doręczony do Spółki 20.07.2020. Strona postępowania nie zgłaszała zastrzeżeń do otrzymanego towaru, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną FV. Na dokumencie wewnętrznym Spółki – pn.: „Potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] - wskazano termin płatności na dzień 28.05.2020, a zatem zgodny z tym wskazanym na przesłanej fakturze. Ponadto Strona postępowania zawierała inne transakcje handlowe, w których termin zapłaty był liczony 14 dni od wystawienia faktury (przykładowo transakcje potwierdzone fakturami: [Informacja chroniona] ) . Stanowi to potwierdzenie, iż termin wskazany w fakturze [Informacja chroniona] odzwierciedlał ustalenia stron transakcji co do przyjętych warunków handlowych. Strona powinna liczyć się z obowiązkiem zapłaty za otrzymane towary w tym terminie. Dowód: duplikat faktury [Informacja chroniona] , k. 2493 Dowód: potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] , k. 2494 2.6. Transakcja handlowa z [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą [Informacja chroniona] , wystawiła na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 07.05.2020, na kwotę [Informacja chroniona] zł. Duplikat faktury został doręczony do Spółki 27.08.2020. Strony transakcji nie kwestionowały wykonania usług, nie była wystawiana korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawioną fakturę. Na dokumencie wewnętrznym Spółki – pn.: „Potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] - wskazano termin płatności na dzień 07.05.2020, a zatem zgodny z tym wskazanym na przekazanym w trakcie prowadzonego postępowania duplikacie faktury. Dowód: duplikat faktury [Informacja chroniona] , k. 2497 Dowód: potwierdzenie akceptacji faktury [Informacja chroniona] k.2498 51 2.7. Transakcje handlowa [Informacja chroniona] [Informacja chroniona] wystawił na rzecz Strony fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 06.05.2020, na kwotę [Informacja chroniona] . Faktura została doręczona do Spółki 22.05.2020. Ta sama spółka wystawiła fakturę [Informacja chroniona] z terminem płatności 15.05.2020 , na kwotę [Informacja chroniona] . Faktura została doręczona do Spółki 18.05.2020. W korespondencji mailowej z 18.05.2020r. pracownik Bewy potwierdza, pracownikowi [Informacja chroniona] , że otrzymał listy przewozowe z towarami od [Informacja chroniona] . Strona postępowania nie zgłaszała zastrzeżeń do otrzymanego towaru, nie były wystawiane korekta faktury w zakresie terminu zapłaty. Strona zaakceptowała wystawione FV. Ponadto Strona postępowania zawierała inne transakcje handlowe, w których termin zapłaty był liczony 30 dni od wystawienia faktury na fakturach [Informacja chroniona] potwierdzał ustalenia stron transakcji co do przyjętych warunków handlowych. Strona powinna liczyć się z obowiązkiem zapłaty za otrzymane towary/wykonane usługi w tym terminie. Dowód: faktura [Informacja chroniona] Dowód: faktura [Informacja chroniona] Dowód: email z załączonymi fakturami z 20.05.2020r. i 18.05.2020r. Z względów wskazanych powyżej, Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do przychylenia się do argumentacji Strony postępowania, co do zmian terminów zapłaty w w/w transakcjach. Podkreślić należy, iż Strona w zestawieniu: „ faktur otrzymanych przez Spółkę po terminie płatności” przekazanym przy piśmie z 9 lutego 2023r. wskazała, iż w kolumnie „Termin zapłaty” uzupełniła terminy zapłaty, ustalając odpowiedni termin płatności licząc od dnia dostarczenia faktury lub duplikatu faktury do Spółki, a także podniosła, iż nie dokonywała z dostawcami uzgodnień co do nowego terminu płatności. W przypadku każdej transakcji termin zapłaty został wskazany na fakturze, a Strona mimo dwukrotnego wezwania nie przedstawiła dowodu potwierdzającego, iż termin płatności został przez obie strony transakcji odmiennie ustalony. Dodatkowo Strona podnosi, iż samoistnie określiła terminy zapłaty licząc je od dostarczenia faktury lub duplikatu faktury do Spółki – bez uzgodnienia z drugą stroną transakcji. Samo oświadczenie Spółki co terminu zapłaty nie jest wiążące, bowiem umowa stanowiąca czynności prawna, polega na złożeniu przez strony zgodnych oświadczeń woli. To samo tyczy się elementu umowy jakimi jest termin zapłaty. W sytuacji braku zgodnych oświadczeń stron co do zmiany terminu zapłaty podanego na dokumencie księgowym, termin określony na fakturze stanowi termin wiążący obie strony transakcji. Tym 52 bardziej, że Strona nie złożyła kontrdowodu na poparcie swojego oświadczenia i wskazanych w piśmie z 9 lutego 2023r. terminów zapłaty. Wskazać należy, że obowiązek zebrania całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (co znalazło potwierdzenie w nowej redakcji przepisu art. 7 kpa – na wniosek strony lub z urzędu). Obowiązku gromadzenia przez organ administracji publicznej materiału dowodowego nie należy jednak pojmować w ten sposób, że wyłącznie organ administracji publicznej jest w każdym wypadku obowiązany do wyszukiwania faktów uzasadniających lub uzupełniających twierdzenia stron oraz poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie lub nieistnienie tych faktów (prawdziwość lub fałszywość twierdzeń o faktach). Warto wskazać w tym miejscu na powołać się na stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 19 kwietnia 2017 r. 10 , , w którym Sąd stwierdza, że „Jakkolwiek w polskim prawie administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, obligująca organ do zebrania materiału dowodowego, nie może to jednak prowadzić do nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, które podnosi strona. Jeśli strona domagała się uznania dodatkowych dowodów, wskazujących na nierzetelność dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ, powinna dowody te okazać, by organ mógł je zweryfikować” . Odmowa strony przedstawienia na wezwanie organu dowodów będących w jej posiadaniu jest traktowana jako utrudnianie lub uniemożliwianie organowi ustalenia stanu faktycznego sprawy 11 . W orzecznictwie przyjmuje się w niektórych rodzajach spraw, że strona postępowania jest obowiązana wykazać się zwiększoną aktywnością w postępowaniu wyjaśniającym. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd o obowiązku współdziałania podatnika z organami 12 . Między innymi, w postępowaniach dotyczących podatku akcyzowego uznano, że „na nabywcy wyrobów akcyzowych spoczywa w istocie ciężar prezentacji dowodów, które pozwoliłyby na 10 Wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r, sygn. akt II OSK 2119/15, LEX nr 2321632 11 Wyrok NSA z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 558/15, OSP 2018/11, poz. 117, z glosą aprobującą G. Rząsy 12 Wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1495/21; zob. wyrok NSA z 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12). 53 ustalenie przez organy podatkowe, że akcyza została już zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu” 13 . W ocenie Prezesa Urzędu orzecznictwo, które wykształtowało się na kanwie spraw podatkowych, winno mieć odniesienie także do „postępowań zatorowych” z uwagi na specyfikę tegoż postępowania, a nadto wobec faktu, że Prezes Urzędu w rzeczonych postępowaniach przeprowadza dowody znajdujące się w posiadaniu Strony. Wobec powyższego mając na uwadze lekturę orzecznictwa, to zauważyć należy, że organ podatkowy nie ma obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, lecz jest zobowiązany do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu 14 . (Sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności. „ Organy podatkowe nie mogą być też obarczane obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie i podważających ich własne ustalenia. Nałożony na organy podatkowe obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - nie ma więc charakteru absolutnego, a ciężar dowodu spoczywa także na podatniku. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, skarżący powinni je przedłożyć, gdyż strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych” 15 . Wskazać nadto należy, że obowiązek wyjaśniania przez organ okoliczności sprawy, nie jest sprzeczny z zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Sądy wskazują, że zaniechanie przedstawienia przez Stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ, wyłącza możliwość skutecznego zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem 16 . Przedkładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że w sytuacji, gdy Strona uważa określoną okoliczność za istotną, powinna współdziałać z Prezesem Urzędu w celu wyjaśnienia tej okoliczności. Jeśli zaś Prezes Urzędu ustala daną okoliczność 13 Porównaj: wyroki NSA: z 8 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 1996/15, Legalis nr 1697756 z 28 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 396/12, Legalis nr 763375 14 Wyrok NSA z: 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1671/06,ONSAiWSA z 2009 r. Nr 1, poz. 7; Wyrok NSA z 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 491/07, - Wyrok NSA z: 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK182/11 Wyrok NSA z 11 stycznia 2013 r., - sygn. akt II FSK 1470/11). 15 Wyroki WSA w: Olsztynie z 6 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 711/07, LEX nr 365205, Opolu z 23 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Op 15/07, LEX nr 259385, Warszawie z 19 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3575/06, LEX nr 303131, Białymstoku z 24 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 401/05, LEX nr 179248, czy wyrok NSA z 30 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 835/05, LEX nr 180477 16 Wyrok NSA z 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 2719/21, wyrok WSA w Gdańsku z 25 października 2011 r., sygn. akt. I SA/GD 689/11 54 faktyczną istotną dla sprawy, na podstawie dowodu, na który się powołuje, podważenie tego ustalenia wymaga inicjatywy strony. Samo złożenie oświadczenia o odmiennej treści niż wynikającej z faktur i danych tabelarycznych przedstawianych w Ostatecznej Tabeli nr 1 , nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustalenia dokonanego przez Prezesa Urzędu. Wobec powyższego organ drugiej instancji oceniając materiał dowodowy, wziął pod uwagę uprzednio złożone dokumenty w tym przesłane w postępowaniu odwoławczym - faktury oraz pozyskane przez organ pierwszej instancji dowody i informacje zestawione w Ostatecznej Tabeli nr 1 . Ponadto, wskazać należy, iż strony transakcji zawierały umowy sprzedaży, w wyniku których dochodziło do przeniesienia własności na rzecz Bewa sp. z o.o., co rodziło po jej stronie obowiązek zapłaty ceny, niezależnie od wystawienia faktury. Co do zasady, świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych powinny być spełnione jednocześnie. Strona postępowania będąca w posiadaniu towaru lub korzystająca z wykonanej usługi, była zobowiązana do zadośćuczynieniu swojemu zobowiązaniu tj. do zapłaty stosownego wynagrodzenia. Zgodnie ze stanowiskiem Strony postępowania – z kontrahentami [Informacja chroniona] Spółka współpracuje od kilkunastu lat. Z tego względu, po stronie Bewa sp. z.o.o. w ramach długoletniej współpracy leżał obowiązek poinformowania o braku otrzymania faktury. Podkreślić należy, iż dokumenty przedstawione przez Spółkę w toku postępowania, w stosunku do przedmiotowych transakcji nie dawały podstaw do liczenia terminu od daty doręczenia faktury lub od innego momentu. Z materiałów złożonych przez Stronę postępowania wynika, iż metryka faktury zawierała termin płatności zgodny z fakturą. W przypadku zaś dostawcy [Informacja chroniona] Strona wyjaśnia, iż jego dane zostały wprowadzone do systemu księgowego [Informacja chroniona] na podstawie danych z faktury. Zgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych ewentualne uchybienia normom prawa podatkowego nie wpływają na skuteczność i ważność umowy sprzedaży oraz nie modyfikują obowiązków stron umowy 17 . Dodatkowo Strona wskazała, że większość płatności zobowiązań do krajowych dostawców dokonywana jest za pomocą mechanizmu podzielonej płatności stosownie do art. 108a pkt. 1 ustawy o VAT. Na podstawie tego przepisu podatnicy, którzy otrzymali fakturę z wykazaną kwotą podatku, przy dokonywaniu płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury mogą 17 Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - V Wydział Cywilny z dnia 20 kwietnia 2016 r. V ACa 701/15 55 zastosować mechanizm podzielonej płatności. W/w regulacja przewiduje bowiem tryb fakultatywny dokonywania płatności za pomocą mechanizmu podzielonej płatności. Strona wskazywała, iż bez otrzymania faktury Strona nie może skorzystać z zapłaty należności w ramach podzielonej płatności. Na uwagę zasługuje to, iż powyższy przepis nie wywołuję automatycznych skutków w zakresie zmian stosunków cywilnoprawnych – nie powoduje odgórnego powiązania terminu płatności z terminem doręczenia faktury. Nie ma przeszkód by strony transakcji handlowych tak ukształtowały stosunki zobowiązaniowe, w tym termin zapłaty za świadczenie, by był on skorelowany z datą doręczenia faktury do Spółki. W powyższym postępowaniu Strona nie przedstawiła dowodów, potwierdzających iż terminy wymagalności w transakcjach opłacanych w ramach MPP – (faktury ) były liczone od daty doręczenia faktury. Terminy zapłaty wynikały z pisemnych postanowień umownych lub uzgodnionych warunków handlowych znajdujących potwierdzenie w zapisach faktury. Informacja o obowiązku zapłaty z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności na podstawie art. 108 a pkt. 1 a ustawy o Vat wynikała z jednej transakcji handlowej potwierdzonej [Informacja chroniona] W przypadku tej transakcji Strona przy piśmie z 3 września potwierdziła termin zapłaty wynikający z faktury. W przypadku regulacji podatkowych nakładających obowiązek na podatnika za nabyte twory lub usługi, udokumentowane fakturą, na podstawie art. 108 a pkt. 1 a ustawy o VAT Prezes Urzędu nie jest uprawniony do zastępowania terminów zapłaty wynikających ze wzajemnych obowiązków stron umowy innymi postanowieniami, zwłaszcza jeśli strony nie uzgodniły terminów zapłaty od daty wpływu faktury. Jednocześnie wskazać należy, iż dokonano analizy opisów na fakturach oraz wartości faktur z zestawienia: „ faktur otrzymanych przez Spółkę po terminie płatności” przekazanego przy piśmie z 9 lutego 2023r.. Opisy przedmiotów świadczonych usług/ towarów oraz wartość wynikająca z faktur nie uzasadniała zastosowania mechanizmu podzielonej płatności na podstawie art. 108 a pkt. 1 a ustawy o VAT. Przedmiotowa regulacja odnosi się do obowiązku stosowania dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy o podatku od towarów i usług, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej. Ponadto Strona postępowania wskazuje na okoliczności, które Prezes Urzędu powinien uwzględnić z urzędu jako powszechnie znane i wynikające z obowiązującego stanu pandemii takie jak: absencja pracowników, problemy z doręczeniem przesyłek, zamykania firm, co mogło powodować i powodowało opóźnienia także w przesyłaniu dokumentów, w tym faktur. 56 Spółka złożyła potwierdzenia dat otrzymania wszystkich faktur, wskazanych przez Spółkę jako doręczonych z opóźnieniem. Część faktur została doręczone elektronicznie, co jest potwierdzone metryczkami do faktur. W żadnej sytuacji kontrahent ani Spółka nie powoływali się w korespondencji elektronicznej na ograniczeniach spowodowanych stanem pandemii w przesyłaniu dokumentów. Zatem twierdzenia Spółki co do przedstawionych okoliczności nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym miejscu należy również przywołać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt I GZ 170/22, gdzie w uzasadnieniu wskazano „ spółka nie może oczekiwać, że wadliwie działający system organizacji pracy w spółce dotyczący przekazywania pism i obiegu korespondencji, czy błąd pracownika polegający na nie doręczeniu przesyłki dla przełożonego, mogą uzasadniać przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności. Tego rodzaju błędy nie usprawiedliwiają działania spółki w podwyższonym reżimie sanitarnym związanym z epidemią, czy zmianą systemu pracy stacjonarnej na zdalną. (…) Zdaniem Sądu czas pandemii i związany z tym rotacyjny system obecności nie zwalnia strony z obowiązku dołożenia szczególnej staranności i zorganizowania pracy tak, aby zachować termin do dokonania czynności procesowych (…) Jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, żadna z powyższych okoliczności nie ma jednak charakteru niemożliwej do przezwyciężenia przy dochowaniu przez skarżącą należytej staranności. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy w spółce jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. Za taką też uznać należy sposób przekazywania i obiegu pism w podmiocie. Na podmiocie spoczywa obowiązek takiego zorganizowania jego pracy, żeby uniknąć omyłek, które powodują szkody związane z uchybieniem terminów procesowych. Właściwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że zaniedbanie skarżącej w obiegu korespondencji, należy postrzegać w kategoriach niewłaściwej organizacji pracy podmiotu ” . Należy również podkreślić, iż art. 13b Ustawy statuuje delikt administracyjny polegający na nadmiernym opóźnianiu się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę transakcji handlowych niebędącą podmiotem publicznym. Odpowiedzialność za delikt administracyjny ma - jak zgodnie podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie - charakter odpowiedzialności obiektywnej (por. A. Szałkiewicz, Administracyjne, s. 122; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.1.1987 r., IV SA 667/86; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.10.1987 r., IV SA 586/87; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.1.2010 r., IV SA/Wa 1916/09), chyba, że ustawodawca zdecyduje się na wprowadzenie do deliktu administracyjnego znamienia winy. 57 Ustawa zatorowa nie wprowadza jednak przesłanki winy dłużnika, zatem nie sankcjonuje „ kwalifikowanego opóźnienia ” w płatności (czyli zwłoki - w rozumieniu przepisów k.c.), a jedynie „opóźnienie”. Zatem nawet w przypadku niezawinionego działania dłużnika (opóźnieniu płatności), skutkującego wystąpieniem okoliczności powodujących opóźnienie, np. po stronie wierzyciela, nie ma to wpływu na ustalenie, że dana płatność była opóźniona. Innymi słowy, stwierdzenie opóźnienia w płatności następuje w przypadku każdej transakcji, w której dłużnik nie spełnił świadczenia w umówionym przez strony transakcji terminie, chyba że Prezes Urzędu uzna, iż w danej sprawie zastosuje jedną z okoliczności będących podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary (art. 13 v. ust 6-8 Ustawy). XIV. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z zawartych umów ramowych. Spółka we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z 19 kwietnia 2022r. wskazała, iż zawiera umowy ramowe z niektórymi dostawcami, zaś na ich podstawie nie jest możliwe ustalenie należności za dostarczone towary, nawet na podstawie dokumentu WZ potwierdzającego dostarczenie towaru. Spółka podniosła, iż rzeczywiste rozliczenie dostarczonych towarów następuje w fakturze, uwzględniającej niejednokrotnie elementy dodatkowe (zmienne) współpracy. Celem poczynienia ustaleń co do zarzutu Strony w zakresie transakcji wynikających z umów ramowych, Prezes Urzędu pismem z 24 października 2022r. zobowiązał Spółkę min. do opisania procesu zakupowego, co do realizacji dostawy towarów/świadczenia usług odnoszących się do umów ramowych i umów wykonawczych. Spółka został również wezwana do złożenie dokumentacji potwierdzającej ten model oraz przedstawienia zestawienia transakcji handlowych, które kwestionuje, zagregowanych z Tabel wymienionych w decyzji: A, A1, A2, A3, A4, A5, A6, B, B1, B2, B3 - wraz z dowodami odnośnie każdej transakcji (umowy ramowe, umowy wykonawcze, dokumenty WZ, zamówienia, korespondencja z kontrahentami, faktury). W odpowiedzi przekazanej pismem z 15 grudnia 2022r. Spółka odniosła się do umów ramowych, w ramach których współpracuje w dostawcami. Współpraca ma charakter trwały, istniejący od wielu lat lub obejmuje określone dostawy. Spółka prowadzi również współpracę w oparciu o zamówienia, będące podstawa do dostawy towarów/usług, a następnie wystawienia faktury. Spółka załączyła do pisma przykładowe umowy ramowe: [Informacja chroniona] . Strona w piśmie z 19 stycznia 2023r. nie uzupełniła materiału dowodowego o dalsze wyjaśnienia co do transakcji handlowych wynikających z umów ramowych. Wobec powyższego, Prezes Urzędu wezwaniem z 31 stycznia 2023r. zwrócił się o skonkretyzowanie 58 zarzutu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazanie tych transakcji, które w ocenie Strony zostały wadliwie rozpatrzone poprzez wymienienie transakcji handlowych z Tabel z decyzji A, A1, A2, A3, A5, A6, B, B1, B2, B3. W odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z dnia 9 lutego 2023r. Spółka złożyła zestawienie transakcji handlowych wynikających z umów ramowych wymienionych w Tabelach A, A1, A2, A4,A5, A6, B,B1,B3 decyzji. Do poszczególnych faktur zostały przypisane umowy ramowe. Do pisma Strona załączyła także umowy ramowe wykazane w zestawieniu: 1.Kontrakt [Informacja chroniona] . 2. Kontrakt [Informacja chroniona] . 3. Umowę z dnia [Informacja chroniona] . 4. Umowę z dnia [Informacja chroniona] 5.Umowę określającą warunki [Informacja chroniona] 6.Umowę sprzedaży [Informacja chroniona] . 7.Kontrakt z dnia 20 grudnia 2019r. z [Informacja chroniona] Jednocześnie Spółka potwierdziła, że umowy ramowe nie wpływają co do zasady w jakikolwiek sposób na terminy płatności poszczególnych faktur wskazanych w zestawieniu. Wobec braku zgłaszania zastrzeżeń, co do analizy transakcji wskazanych w zestawieniach i ustaleń dokonanych w Decyzji nr DZP- 8/2022,co do umów ramowych Prezes Urzędu odniósł się do dokumentów przedłożonych przez Stronę w postępowaniu odwoławczym. Ponadto w celu weryfikacji materiału dowodowego dokonał ponownej weryfikacji terminów zapłaty wskazanych w umowach ramowych z terminami podanymi w zestawieniach A, A1, A2, A4,A5, A6, B,B1,B3. 1. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z umowy z [Informacja chroniona] . a) Na podstawie Kontraktu [Informacja chroniona] Prezes Urzędu ustalił termin 90 dni liczony od wystawienia faktury. Informacje przekazane przez Stronę dla kontrahenta [Informacja chroniona] zestawione w Tabeli A, A1 wskazywały na krótszy termin zapłaty niż termin zapłaty wynikający z umowy. Z tego względu w przypadku transakcji wskazanych w Tabelach A, A1 z kontrahentem [Informacja chroniona] w przypadku obowiązywania kontraktu [Informacja chroniona] zmieniono termin zapłaty zgodnie z umową w stosunku do 31 faktur. Po dokonaniu zmiany okazało się, iż terminy zapłaty wnikające z poszczególnych transakcji handlowych przypadały po okresie objętym postępowaniem. Stanowiło to podstawę wyłączenia tych świadczeń pieniężnych z postępowania. Transakcje zostały zestawione w Tabeli poniżej. 59 b) Po dokonaniu analizy „Umowy określającej warunki sprzedaży [Informacja chroniona] ” Prezes Urzędu stwierdził, iż na podstawie § 4 pkt. 1 umowy łączącej Spółkę z [Informacja chroniona] termin zapłaty wynosi 60 dni od doręczenia faktury VAT. W przypadku transakcji handlowej stwierdzonej fakturą [Informacja chroniona] w wysokości [Informacja chroniona] z 2 kwietnia 2020r. wpływ faktury do kupującego (Strony postępowania) nastąpił 8 maja 2020r. W związku z tym termin zapłaty za tę fakturę minął po upływie 60 dni od daty jej wpływu tj. 7 lipca 2020r. Spółka zapłaciła zobowiązanie wynikające z tej faktury 1 lipca 2020r. a zatem przed terminem zapłaty wynikającym z zawartej umowy. W związku z tym należało wyłączyć niniejszą transakcje z uwagi na spełnienie jej w terminie uzgodnionym przez Strony. Dowód: Kontrakt [Informacja chroniona] ., k. 2589 Dowód: umowa z [Informacja chroniona] ., k. 2604 - 2606 Na skutek tych ustaleń suma świadczeń pieniężnych łącznie z Tabel A oraz A1 została pomniejszona o kwotę [Informacja chroniona] zł , co skutkowało obniżeniem sumy JKP łącznie o kwotę [Informacja chroniona] zł. Ustalenia dokonane w lit. a i b obrazuje poniższa tabela. Zmieniony termin zapłaty został wskazany w kolumnie „Termin zapłaty wg umowy”. Tabela z Decyzji DZP- 8/2022 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego [Informacja chroniona] 60 2. Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z umowy z [Informacja chroniona] Na podstawie Umowy z dnia [Informacja chroniona] Prezes Urzędu ustalił termin 14 dni liczony od wystawienia faktury. Zgodnie z § 3 pkt.1 umowy: „ Kupujący zobowiązuje się zapłacić za zakupione towary w terminie :14 dni od dnia wystawienia przez Dystrybutora faktury VAT .”. Dowód: Umowa z dnia [Informacja chroniona] . [Informacja chroniona] wystawiła na rzecz Strony postępowania następujące faktury: a) fakturę [Informacja chroniona] . na kwotę [Informacja chroniona] brutto. Strony transakcji handlowej ustaliły w umowie termin płatności na 14 dni od wystawienia faktury tj. na dzień 20 maja 2020r. Strona uiściła należność z ww. faktury VAT w dniu 18 czerwca 2020 r. (k. 2260 akt), a więc z 29-dniowym opóźnieniem. Prezes Urzędu rozpoznając sprawę w pierwszej instancji nieprawidłowo oznaczył termin zapłaty z ww. transakcji handlowej, przyjmując błędnie termin zapłaty liczony jako 7 dni od wystawienia faktury tj. datę 13 czerwca 2020 r. na podstawie Ostateczna Tabela nr 1 (k. 354 akt) , a w konsekwencji nieprawidłowo wyliczył liczbę dni opóźniania (36 dni). W związku z powyższym w przypadku 61 świadczenia pieniężnego wynikającego z niniejszego dowodu zakupu JKP powinna wynosić [Informacja chroniona] zł, nie zaś [Informacja chroniona] zł jak błędne wskazano w decyzji z 4 kwietnia 2022 r. - nr DZP-8/2022, Tabela A, pozycje 232 (k. akt 2260, strona 109 Decyzji); b) fakturę [Informacja chroniona] na kwotę [Informacja chroniona] brutto. Strony transakcji handlowej ustaliły w umowie termin płatności na 14 dni od wystawienia faktury tj. na dzień 16 czerwca 2020r. Strona uiściła należność z ww. faktury VAT w dniu 6 lipca 2020 r. (k. 2260 akt), a więc z 20-dniowym opóźnieniem. Prezes Urzędu rozpoznając sprawę w pierwszej instancji nieprawidłowo oznaczył termin zapłaty z ww. transakcji handlowej, przyjmując błędnie termin zapłaty liczony jako 7 dni od wystawienia faktury tj. datę 9 czerwca 2020 r. na podstawie Ostateczna Tabela nr 1 (k. 354 akt) , a w konsekwencji nieprawidłowo wyliczył liczbę dni opóźnienia (27 dni). W związku z powyższym w przypadku świadczenia pieniężnego wynikającego z niniejszego dowodu zakupu JKP powinna wynosić [Informacja chroniona] zł, nie zaś [Informacja chroniona] zł jak błędne wskazano w decyzji z 4 kwietnia 2022 r. - nr DZP-8/2022, Tabela A, pozycji 990 (k. akt 2260, strona 110 Decyzji); c) fakturę [Informacja chroniona] na kwotę [Informacja chroniona] brutto. Strony transakcji handlowej ustaliły w umowie termin płatności na 14 dni od wystawienia faktury tj. na dzień 18 sierpnia 2020r. Strona uiściła należność z ww. faktury VAT w dniu 4 września 2020 r. ( k. 2288 akt), a więc z 13 dniowym opóźnieniem (opóźnienie liczone do ostatniego dnia okresu postępowania tj. 31 sierpnia 2020r.). Prezes Urzędu rozpoznając sprawę w pierwszej instancji nieprawidłowo oznaczył termin zapłaty z ww. transakcji handlowej, przyjmując błędnie termin zapłaty liczony jako 7 dni od wystawienia faktury tj. datę 11 sierpnia 2020 r. na podstawie Ostateczna Tabela nr 1 (k. 354 akt) , a w konsekwencji nieprawidłowo wyliczył liczbę dni opóźnienia (20 dni). W związku z powyższym w przypadku świadczenia pieniężnego wynikającego z niniejszego dowodu zakupu JKP powinna wynosić [Informacja chroniona] zł, nie zaś [Informacja chroniona] zł jak błędne wskazano w decyzji z 4 kwietnia 2022 r. - nr DZP-8/2022, Tabela A1, pozycja 3388 (k. 2288 , strona 165 Decyzji). XV. Wyłączenia transakcji handlowych. Analiza przekazanych przez Stronę informacji i dokumentów, w tym pliku o nazwie „2021- 02-18 IN 5272522123_2020_12_15” oraz dokumentów otrzymanych od Strony postępowania oraz jej kontrahentów na etapie postępowania odwoławczego pozwoliła na wyłączenie z niniejszego postępowania świadczeń pieniężnych nieobjętych zakresem podmiotowym bądź przedmiotowym Ustawy oraz ze względu na to, że podlegały wyłączeniu z uwagi na ramy czasowe postępowania. Zatem, za świadczenia, które nie zostały uwzględnione do sumy 62 wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie uznano następujące świadczenia: a) wynikające z transakcji handlowych, w których kontrahentami Spółki - drugą stroną transakcji handlowych - nie są przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - a contrario art. 2 pkt 7 Ustawy, niewynikające z transakcji handlowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 Ustawy oraz takie, co do których nie stosuje się przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (art. 3 Ustawy) i wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C1 , (k.2224- 2225; strona 38 – 39 Decyzji, punkt 67); b) wynikające z faktury VAT wystawionej przez kontrahenta Spółki, dla której następnie wystawiona została faktura korygująca na pełną kwotę świadczenia pieniężnego wynikającą z faktury pierwotnej i transakcja ta została ujęta w Tabeli C2, (k.2225 strona 39, punkt 68 Decyzji); c) których termin zapłaty przypadał przed 1 stycznia 2020 r. i transakcja ta została ujęta w Tabeli C3 (k.– 2225, strona 40 Decyzji, punkt 69 Decyzji); d) niewymagalne w okresie postępowania tj. spełnione przez Stronę postępowania przed okresem objętym postępowaniem, tj. przed 1 czerwca 2020 r. . i wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C4 ( k.– 2225, strona 40 Decyzji, punkt 71 Decyzji); e) które stały się wymagalne po okresie objętym postępowaniem, tj. po 31 sierpnia 2020 r. i wykaz tych transakcji wyszczególnił w Tabeli C5 (k.– 2225- 2228; strona 40-46, punkt 71 Decyzji); f) które stały się wymagalne po okresie objętym postępowaniem, tj. po 31 sierpnia 2020 r. i stwierdzone fakturami VAT wystawionymi przez [Informacja chroniona] , wskazane w zestawieniu (które to transakcje nie zostały wyłączone z postępowania przez Prezesa Urzędu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji) . Niniejsze świadczenia pieniężne zostały przedstawione w Tabeli poniżej -zawierającej transakcje wyłączone z Tabel A, A1, A4 po zmianie terminów zapłaty ( z Tabeli A, A1 szczegółowo opisano je w pkt. XIV 1.a, z Tabeli A4 – szczegółowo opisano je w pkt. XII i XVI.5.a) Tabela z Decyzji DZP- 8/2022 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego [Informacja chroniona] 63 64 g) wskazane przez Stronę postępowania w kilku pozycjach w wyniku wielokrotnych zapisów księgowych, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C6 (k.– 2229, strona 47-48, punkt 72); h) w stosunku, do których Prezes Urzędu zastosował art. 81 a k.p.a tj. uznał, iż w zakresie tych transakcji handlowych pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli C7 (k.– 2230, strona 49, punkt 73); i) spełnione przez Stronę postępowania w terminie, wykaz tych transakcji zawarto w Tabeli D (k.– 2231-2235, strona 51-59, punkt 72). W tej kategorii należy także ująć świadczenie z Tabeli A poz. 734 z kontrahentem [Informacja chroniona] opisane w pkt. XIV.1.niniejszej decyzji oraz przedstawione poniżej: Tabela z Decyzji DZP- 8/2022 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty Data spełnienia świadczenia pieniężnego [Informacja chroniona] XVI. Świadczenia pieniężne wymagalne w okresie objętym postępowaniem, niespełnione przez Stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez nią po terminie. Celem ustalenia czy Strona nadmiernie opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. Prezes UOKiK ustalił, których świadczeń pieniężnych, objętych zakresem przedmiotowym i podmiotowym Ustawy, wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, Strona postępowania nie spełniła w tym okresie lub spełniła je po terminie umownym uzgodnionym przez strony transakcji handlowych (art. 13b Ustawy). Ponadto ustalił liczbę dni opóźnienia, tj. wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem, albo do dnia jego spełnienia jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem (art. 13v ust. 2 Ustawy). Ustalenia dotyczące liczby dni opóźnienia, poczynione zostały przez Prezesa UOKiK w oparciu o następujące założenia, wynikające z zapisów Ustawy, tj. w przypadku świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym postępowaniem, liczba dni opóźnienia liczona jest od następnego dnia po upływie umownego terminu zapłaty do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem, tj. do 31 sierpnia 2020 r., zaś w przypadku świadczeń pieniężnych 65 spełnionych po terminie w okresie objętym postępowaniem, liczba dni opóźnienia liczona jest od następnego dnia po upływie umownego terminu zapłaty do dnia zapłaty. Prezes Urzędu dokonał przeliczenia wartości świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych na podstawie kursu walut określonego w przepisie art. 10 ust. 1a Ustawy. Strona postępowania zawierała transakcje handlowe, w których wynagrodzenie za dostarczone towary lub wykonane usługi (świadczenie pieniężne) było ustalane w walutach złoty i euro. Prezes UOKiK ustalił wartość świadczeń pieniężnych, po przeliczeniu na złote wartości świadczeń pieniężnych wyrażonych w euro, w oparciu o art. 13v ust. 1 w powiązaniu z art. 10 ust. 1a Ustawy. Jako podstawę przewalutowania należności pieniężnych wyrażonych w euro, Prezes Urzędu przyjął średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Zdaniem Prezesa Urzędu, dokonanie przewalutowań w oparciu o zasady powyższe, uzasadnione jest aktualnym brzmieniem przepisów Ustawy stanowiącej podstawę prowadzenia przedmiotowego postępowania, w tym w szczególności jej art. 10 ust. 1a z uwzględnieniem wykładni celowościowej i systemowej przywołanego przepisu. Należy w podkreślić, że przepis ten ustala właściwy kurs w odniesieniu do terminu wymagalności świadczenia pieniężnego – okoliczności mającej kluczowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania w sprawie. Powyższy sposób przewalutowania został uznany przez doktrynę za przekonywujący 18 . W odniesieniu do kwestii przewalutowania świadczeń pieniężnych będących przedmiotem niniejszego postępowania wymaga również dodania, że Prezes Urzędu w toku postępowania nie badał prawidłowości przeliczania przez Stronę wartości pieniężnych wyrażonych w walutach obcych na złote w celach wynikających z przepisów ustaw podatkowych (np. na potrzeby złożenia ewidencji podatkowej JPK_VAT), ustawy o rachunkowości i innych przepisów prawa polskiego i obcego z uwagi na fakt, iż ocena prawidłowości dokonywanych przewalutowań w powyższym zakresie znajduje się w kompetencjach innych niż Prezes Urzędu podmiotów wykonujących zadania publiczne. Mając na uwadze powyższe Prezes Urzędu nie kwestionuje wyniku dokonywanych przez Stronę przewalutowań w dokumentach przedkładanych przez Stronę w przedmiotowym postępowaniu mając na uwadze, że jak wyżej wskazano, przewalutowania zostały dokonane przez Stronę na innej podstawie prawnej niż ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Strona postępowania - w toku postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu zarówno w pierwszej jaki i drugiej instancji - nie 18 Porównaj; K. Menszig-Wiese (red.), Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, Komentarz. Warszawa 2022 66 kwestionowała sposobu dokonanego przez Prezesa Urzędu przewalutowania świadczeń pieniężnych wyrażonych w walucie obcej. Prezes Urzędu – ponownie rozpoznając sprawę - w o oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił wysokość wszystkich świadczeń pieniężnych objętych zakresem przedmiotowym i podmiotowym Ustawy, wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, których Strona postępowania nie spełniła w tym okresie lub spełniła je po terminie umownym uzgodnionym przez strony transakcji handlowych, liczbę dni opóźnienia oraz jednostkową karę pieniężną, na które składały się świadczenia pieniężne: 1) spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN; Świadczenia te były zawarte w Tabeli A (k.– 2243-2284, strona 76-158 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji z uwzględnieniem następujących zmian: a) z Tabeli A wyłączone zostały transakcje opisane pierwotnie w pozycjach: 734, 2258, 2938,2968,2969, 2999,3000,3001,3052,3053,3054,3073, 3074 19 , w przypadku których suma świadczeń pieniężnych spełnionych po terminie uprzednio wynosiła [Informacja chroniona] zł zaś suma JPK wynosiła [Informacja chroniona] zł. b) w Tabeli A w pozycjach: 232 i 990 zmianie uległa liczba dni opóźnienia 20 . Zmiana dotyczy świadczeń pieniężnych, w których po ponownej analizie transakcji ustalono terminu zapłaty na późniejszy na podstawie umowy łączącej Stronę z [Informacja chroniona] . Suma świadczeń spełnionych po terminie obejmujących lit.b nie uległa zmianie i nadal wynosi [Informacja chroniona] , natomiast suma JPK zmieniła się z [Informacja chroniona] na [Informacja chroniona] . Zestawienie niniejszych transakcji zagregowanych z Tabeli A ze zmianami uwzględnionymi po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostało przestawione poniżej. 19 Transakcje zostały wskazane w punkcie XV litera f 20 Świadczenia zostały szczegółowo opisane w pkt. XIV.2. 67 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/data wystawienia dowodu zakupu Data wplywu dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego Wysokość świadczenia pieniężnego spełnionego po terminie w PLN Liczba dni opóźnienia Jednostkowa kara pieniężna (JKP) [Informacja chroniona] PODSUMOWANIE TABELI A PO ZMIANACH W związku z powyższym suma świadczeń pieniężnych spełnionych przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN wynosi ostatecznie [Informacja chroniona] , zaś suma JKP - [Informacja chroniona] zł. 2) niespełnione przez Stronę w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w złotych (PLN). Świadczenie te były zawarte w Tabeli A1 (k.2285-2291, strona 159 – 172 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji z uwzględnieniem następujących zmian: a) z Tabeli A1 wyłączone zostały transakcje opisane pierwotnie w pozycjach: 3158,3159,3191,3192,3235,3236,3365,3366,3367,3425,3428,3464,3609,3610, 3632, 3633, 3634, 3659, 3660 21 w przypadku których suma świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym postępowaniem uprzednio wynosiła [Informacja chroniona] zaś suma JPK wynosiła [Informacja chroniona] zł b) w Tabeli A1 w pozycji 3388 zmianie uległa liczba dni opóźnienia 22 . Zmiana dotyczy świadczenia pieniężnego, w którym po ponownej analizie transakcji ustalono terminu zapłaty na późniejszy na podstawie umowy łączącej Stronę z [Informacja chroniona] . W przypadku niniejszej transakcji , kwota świadczenia pieniężnego niespełnionego w okresie objętym postępowaniem nie uległa zmianie i nadal wynosi [Informacja chroniona] , natomiast JPK zmieniła się z [Informacja chroniona] zł na [Informacja chroniona] zł. Transakcja zagregowana z Tabeli A1 ze zmianami uwzględnionymi po ponownym rozpatrzeniu sprawy została przestawiona poniżej. 21 Transakcje zostały wskazane w punkcie XV litera f 22 Świadczenia zostały szczegółowo opisane w pkt. XIV.2. 68 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty Data spełnienia świadczenia pieniężnego Wysokość świadczenia pieniężnego niespełnionego w okresie objętym postęp. w PLN Liczba dni opóźnienia Jednostkowa kara pieniężna (JKP) [Informacja chroniona] PODSUMOWANIE TABELI A1 PO ZMIANACH W związku z powyższym suma świadczeń pieniężnych niespełnionych przez Stronę w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w złotych (PLN) wynosi ostatecznie [Informacja chroniona] , zaś suma JKP - [Informacja chroniona] zł. 3) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wartość faktury pierwotnej, i co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w PLN. Świadczenia te były zawarte w Tabeli A2, (k.- 2292, strona 173 – 174 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] , zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł. 4) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, w całości przez potrącenie wzajemnych wierzytelności lub w części przez potrącenie wzajemnych wierzytelności, a w części przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w PLN. Świadczenia te były zawarte w Tabeli A3, (k.– 2293 strona 175 – 176 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] , zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł. 5) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po upływie maksymalnego terminu zapłaty, ustalonego w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy – w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania 69 postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym. Świadczenia te były zawarte w Tabeli A4 , (k.– 2294-2299, strona 177-188 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji z uwzględnieniem następujących zmian: a) z Tabeli A4, wyłączone zostały transakcje opisane pierwotnie w pozycjach : 3868, 3907, 3953, 3954, 4001, 4000, 3986, 3992, 3991, 3990, 3994, 3993, 4019,4018,4023, 4022,4021,4044 23 . Ustalono, iż w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty bez naruszenia art. 7 ust. 2a Ustawy wobec kontrahentów [Informacja chroniona] wymagalność świadczeń wypadała po okresie postępowania. Suma w/w świadczeń pieniężnych uprzednio wynosiła [Informacja chroniona] zaś suma JPK wynosiła [Informacja chroniona] zł; b) w Tabeli A4 w pozycjach 2075, 2076, 2103,2104,2225-2227, 2259- 2262,2349,2350,2351,2445,2446,2472-2474,2496,2581,2582,2695-2698,2761, 2762,2884,2885,2913-2916,2937,2939,2940,3105,3106,3426,3427,3435,3436, 3491,3635,3699,3725,3726,3754,3791,3792 zmianie uległa liczba dni opóźnienia świadczenia. Ustalono, iż w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty bez naruszenia art. 7 ust. 2a Ustawy wobec kontrahentów [Informacja chroniona] zmieniono termin zapłaty na późniejszy. Skutkowało to zmniejszeniem liczby dni opóźnienia. Suma świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie, obejmujących lit.b, nie uległa zmianie i nadal wynosi [Informacja chroniona] , natomiast suma JPK zmieniła się z [Informacja chroniona] zł na [Informacja chroniona] zł. Zestawienie niniejszych transakcji zagregowanych z Tabeli A4 ze zmianami uwzględnionymi po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostało przestawione poniżej. c) 23 Transakcje wskazane w pkt. XIV f 70 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/Data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania wynikającego z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego Wysokość świadczenia pieniężnego niespełnionego w okresie objętym postępowaniem lub spełnionego po terminie Liczba dni opóźnienia Jednostkowa kara pieniężna (JKP) [Informacja chroniona] 71 PODSUMOWANIE TABELI A4 PO ZMIANACH W związku z powyższym suma świadczeń pieniężnych niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po upływie maksymalnego terminu zapłaty, ustalonego w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy – w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym po uwzględnieniu zmian dotyczących transakcji z [Informacja chroniona] . wynosi ostatecznie [Informacja chroniona] , zaś suma JKP - [Informacja chroniona] zł. 6) niespełnione w okresie objętym postępowanie , co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wysokość faktury pierwotnej, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym. Świadczenia te były zawarte w Tabeli A5 (k.–2300 strona 189 Decyzji). Po ponownej analizie transakcji oraz ustaleniu terminu zapłaty w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty bez naruszenia art. 7 ust. 2a Ustawy wobec kontrahentów [Informacja chroniona] (których wyłącznie dotyczą transakcje z Tabeli A5) zmianie uległa ilość dni opóźnienia . Mniejsza ilość dni opóźnienia skutkowała naliczeniem JKP w niższej wysokości niż pierwotnie wyliczono w Tabeli A5 w Decyzji DZP-8/2022 (k.–2300 strona 189 Decyzji); W związku z powyższym ustalona na tej podstawie s uma świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym postępowanie nie uległa zmianie i nadal wynosi [Informacja chroniona] , zaś suma JKP uległa zmianie z [Informacja chroniona] zł. na [Informacja chroniona] zł. Zestawienie wszystkich transakcji z Tabeli A5 po wprowadzeniu zmian, wraz z przedstawieniem wyliczonych ponownie JKP zostało przestawione poniżej. 72 Lp. NIP dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/ data wystawienia faktury pierwotnej Wysokość zobowiązania wynikającego z faktury pierwotnej w PLN Kwota zmniejszając a z faktury korygującej w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego Wysokość świadczenia pieniężnego niespełnionego w okresie objętym postępowaniem lub spełnionego po terminie w PLN Liczba dni opóźnieni a Jednostkow a kara pieniężna (JKP) [Informacja chroniona] PODSUMOWANIE TABELI A5 PO ZMIANACH W związku z powyższym suma świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wysokość faktury pierwotnej, a zapłata po terminie nastąpiła przelewem bankowym w okresie objętym postępowanie wynosi nadal [Informacja chroniona] , zaś suma JKP ostatecznie - [Informacja chroniona] zł. 7) świadczenia pieniężne niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, wynikające z dowodów przedłożonych przez dostawców Strony postępowania. Świadczenia te były zawarte w Tabeli A6 (k.–2300 strona 190 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w zakresie świadczeń pieniężnych wymienionych w pozycjach 1, 7 i 8. Natomiast co do pozostałych świadczeń pieniężnych (poz. 2-6) dokonano następujących zmian: w świadczeniach pieniężnych wymienionych w pozycjach 2-6 w Tabeli A6, po ponownej analizie transakcji oraz ustaleniu terminu zapłaty w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty bez naruszenia art. 7 ust. 2a Ustawy wobec kontrahenta 73 [Informacja chroniona] zmianie uległa ilość dni opóźnienia w transakcjach handlowych wymienionych w poz.2-6. Mniejsza ilość dni opóźnienia skutkowała naliczeniem JKP w niższej wysokości niż pierwotnie wyliczono w Tabeli A6 w Decyzji DZP-8/2022 (k.–2300 strona 189 Decyzji). Suma świadczeń spełnionych po terminie (z poz.2-6) nie uległa zmianie i nadal wynosi [Informacja chroniona] zł, natomiast suma JPK zmieniła się z [Informacja chroniona] zł na [Informacja chroniona] zł. Zestawienie niniejszych transakcji zagregowanych z Tabeli A6 ze zmianami uwzględnionymi po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostało przestawione poniżej. LP. NIP_ dostawcy Numer dowodu zakupu Data zakupu/Data wystawienia dowodu zakupu Wysokość zobowiązania z dowodu zakupu w PLN Termin zapłaty wg umowy Data spełnienia świadczenia pieniężnego Numer faktury pierwotnej w stosunku do której wystawiono fakturę korygującą Wysokość świadczenia pieniężnego niespełnionego w okresie objętym postępowaniem lub spełnionego po terminie w PLN Liczba dni opóźnienia Jednostkowa kara pieniężna (JKP) [Informacja chroniona] suma suma PODSUMOWANIE TABELI A6 PO ZMIANACH W związku z powyższym ustalona na tej podstawie s uma świadczeń pieniężnych niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w PLN, wynikające z dowodów przedłożonych przez dostawców Strony postępowania nadal wynosi [Informacja chroniona] , zaś suma JKP wynosi ostatecznie [Informacja chroniona] zł. 8) spełnione przez Stronę postępowania po terminie, przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w [Informacja chroniona] . Świadczenia te były zawarte w Tabeli B, (k.2301- 2305 strona 191-200 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma 74 tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł), zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł; 9) niespełnione przez Stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowej ustaliły w [Informacja chroniona] . Świadczenia te były zawarte w Tabeli B1, (k.2306 strona 201 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł), zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł; 10) spełnione przez Stronę postępowania po terminie przelewem bankowym, w stosunku do których wystawiono faktury korygujące zmniejszające wysokość faktury pierwotnej, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w [Informacja chroniona] . Świadczenia te były zawarte w Tabeli B2 , (k.2306 strona 202 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł.), zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł ; 11) spełnione przez Stronę postępowania po terminie przelewem bankowym, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w [Informacja chroniona] . Świadczenia te były zawarte w Tabeli B3, (k.2307 -2308, strona 202-205 Decyzji). Ustalenia Prezesa Urzędu rozpatrującego sprawę ponownie są tożsame z ustaleniami poczynionymi w pierwszej instancji w związku z czym suma tych świadczeń nadal wynosi [Informacja chroniona] (po przewalutowaniu [Informacja chroniona] zł), zaś suma JKP nadal wynosi [Informacja chroniona] zł; Suma wszystkich wyżej wymienionych - w punktach od 1 do 11 - świadczeń pieniężnych objętych zakresem przedmiotowym i podmiotowym Ustawy, wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, w tym z punktów 8, 9,10,11 po przewalutowaniu, wynosiła [Informacja chroniona] zł i stanowi ona sumę wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie przez Stronę postępowania w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej wynosiły 11,75 % 24 . Stwierdzić trzeba, że wszystkie transakcje handlowe których dotyczą zakwestionowane świadczenia pieniężne – wymienione w punktach od 1 do 11 - zostały zawarte w związku z działalnością prowadzoną 24 Obwieszczenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych z dnia 31 grudnia 2021 r. (M.P. z 2022 r. poz. 8). 75 przez Spółkę i jej kontrahentów. Świadczenia pieniężne zostały zastrzeżone w zamian za spełnienie świadczenia niepieniężnego, którego przedmiotem była dostawa towarów lub świadczenie usług. Tym samym przedmiotowe świadczenia pieniężne stanowią wynagrodzenie za dostawę towaru lub świadczenie usług w transakcjach handlowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 Ustawy. W związku z powyższym stanowią one „świadczenie pieniężne” w rozumieniu art. 4 pkt 1a Ustawy. Zakwestionowane świadczenia pieniężne nie wynikają z umów na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe 25 , a zatem nie podlegają wyłączeniu z zakresu zastosowania Ustawy na podstawie art. 3 pkt. 2 Ustawy. Z posiadanych przez Prezesa Urzędu informacji nie wynika, aby w stosunku do Strony postępowania zostało otwarte postępowanie upadłościowe lub restrukturyzacyjne, co daje podstawę do przyjęcia, że zakwestionowane świadczenia pieniężne nie są długami objętymi postępowaniem upadłościowym lub restrukturyzacyjnym, a zatem nie podlegają wyłączeniu z zakresu zastosowania Ustawy na podstawie art. 3 pkt. 1 Ustawy. Prezes Urzędu przyjął w swoich ustaleniach terminy zapłaty spójne z przekazanymi dokumentami oraz wyjaśnieniami Strony, pod warunkiem ich zgodności z art. 7 ust. 2a Ustawy. Terminy zapłaty były weryfikowane przez Stronę postępowania, która w tym zakresie składała wyjaśnienia w pismach z 18 lutego 2021r. oraz 3 września 2021 r., a także w pismach z 15 grudnia 2022r., 19 stycznia 2023r. i 9 lutego 2023r. W przypadku, w którym terminy zapłaty liczone były od daty dostawy towaru, terminy zapłaty zostały zweryfikowane w oparciu o dokumenty potwierdzające datę dostawy towaru. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o wyjaśnienia i informacje przekazane przez Stronę, posiadaną dokumentację (faktury vat, umowy z kontrahentami) Prezes Urzędu ustalił, iż terminy zapłaty odpowiadają umownym ustaleniom pomiędzy Stroną a jej kontrahentami. Dowód : pismo strony z dnia 18 lutego 2021 r. (k. 206-208), Dowód : Ostateczna Tabela nr 1 w pliku o nazwie „5272522123_2020_12_15”. (k. 354), Dowód : pismo strony z dnia 3 września 2021 r. (k. 695-699), Dowód : załącznik nr 1, 2 i 3 do pisma z dnia 3 września 2021 r. (k. 701, 703-705, 709), Dowód : dokumenty dostawy (k. 418-548, 723-758), 25 Dz. U. Nr, 140 z 1997 r., poz. 939 ze zm. 76 Dowód : dokumentacja źródłowa, tj. faktury VAT, dokumenty WZ, przekazana przez kontrahentów (k. 1023-1770). Dowód: pismo strony z 15 grudnia 2022 r. (k. 2460-2462), Dowód: pismo strony z 19 stycznia 2023 r. (k. 2525-2569), Dowód: pismo strony z 9 lutego 2023 r. (k.2574), Dowód: dokumentacja źródłowa, tj. faktury VAT, dokumenty WZ, PZ, umowy, potwierdzenie otrzymania FV (k. 2464-2522) Świadczenia pieniężne, w których ustalony przez Strony termin zapłaty naruszał art. 7 ust. 2a Ustawy zostały szczegółowo opisane w punkcie XII niniejszej decyzji. Prezes Urzędu podziela doczasowe ustalenia faktyczne co do terminów spełnienia świadczeń, sposobów zapłaty poprzez przelew lub z wykorzystaniem potrącenia. Daty spełnienia świadczeń pieniężnych zostały ustalone na podstawie informacji o dacie operacji w przesłanych wyciągach bankowych w plikach JPK_WB oraz przekazanych potwierdzeniach przelewu. Rozbieżności między wysokością przelewu podaną przez Stronę w Ostatecznej Tabeli nr 1, a wysokością przelewu wynikającą z przekazanych wyciągów bankowych w JPK_WB, zostały szczegółowo wyjaśnienia przez Stronę przy piśmie z 3 września 2021 r. (k. 695-699). W niniejszym postępowaniu Prezes Urzędu ustalił, iż Strona postępowania oprócz przelewów bankowych, spełniała zakwestionowane świadczenia pieniężne także przez potrącenie wzajemnych wierzytelności - potrącenia miały charakter ustawowy, a niektóre umowny. W odniesieniu do świadczeń pieniężnych spełnionych – zgodnie z oświadczeniem Strony postępowania – w drodze potrąceń ustawowych, Prezes Urzędu zweryfikował dane wskazane w pliku „Kompensaty_5272522123_2021_08_31” oraz przedstawione przez Stronę postępowania dowody potrąceń (oświadczenie) z punktu widzenia ustawowych przesłanek potrącenia stosownie do art. 498 kc (w tym wymagalności wierzytelności przysługującej wierzycielowi składającemu oświadczenie woli o potrąceniu, tzw. wierzycielowi aktywnemu) i prawidłowości wskazanych przez Stronę postępowania dat zapłaty. Na podstawie umowy Faktoringowej nr 7/2017 wraz z aneksami Strona dokonuje rozliczeń transakcji handlowych zawartych z kontrahentem [Informacja chroniona] w wyniku umownego potrącenia wierzytelności. Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do dokonania odmiennych niż dotychczas ustaleń w zakresie spełnienia świadczenia na skutek potrąceń. 77 XVII. Wysokość kary za nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. W niniejszej sprawie zachodziły kumulatywnie wszystkie pozytywne przesłanki dla stwierdzenia, że doszło do naruszenia zakazu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania (art. 2 pkt 1, art. 13b ust. 1 i 2 Ustawy w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych oraz art. 13v ust. 1 Ustawy). Jednocześnie nie zachodziła przesłanka negatywna, bowiem Strona postępowania nie posiada statusu podmiotu publicznego (art. 13b ust. 1 Ustawy). Stosownie do treści art. 13v ust. 1 i 2 Ustawy w przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę postępowania, Prezes Urzędu nakłada na nią, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną. Wysokość kary, o której mowa w ust. 1, obliczana jest jako suma jednostkowych kar za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. Wysokość jednostkowej kary jest obliczana według określonego w tym przepisie wzoru: JKP = WŚ x n/365 x OU gdzie poszczególne symbole oznaczają: JKP - jednostkową karę za niespełnione lub spełnione po terminie świadczenie pieniężne, WŚ - wartość niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, n - wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem, albo do dnia jego spełnienia jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, OU - odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wzór i objaśnienia do niego zostały również wskazane w przez Prezesa Urzędu w Decyzji (strona 1366 – 1367). Rozpoznając sprawę ponownie Prezes Urzędu celem ustalenia 78 prawidłowej wysokości kary do jej ustalenia zastosował przedmiotowy wzór, o którym mowa w art. 13v ust. 2 Ustawy. Jako podstawę wymierzenia kary Prezes Urzędu przyjął ustaloną w toku (całego) postępowania liczbę dni opóźnienia dla każdego świadczenia pieniężnego niespełnionego lub niespełnionego w terminie przez Stronę postępowania oraz jego wartość ustaloną na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów i przy zastosowaniu wskazanego we wcześniejszej części uzasadnienia przelicznika kursu walut, określonego w przepisie art. 10 ust. 1a Ustawy, w odniesieniu do świadczeń wyrażonych w walutach obcych. Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania Decyzji wynosiły 11,75 %, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych z dnia 28 czerwca 2021 r. 31 grudnia 2021 r. (M.P. z 2022 r. poz. 8). Następnie Prezes Urzędu obliczył jednostkowe kary za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne (zgodnie z wzorem z art. 13v ust. 2 Ustawy), które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem – szczegółowe wyliczenia w tym zakresie poczyniono w punkcie XVI pkt. 1 – 11 uzasadnienia niniejszej decyzji - i obliczył sumę jednostkowych kar, która wynosi 545 507,37 zł (pięćset czterdzieści pięć tysięcy pięćset siedem złotych i trzydzieści siedem groszy). Podsumowanie ustaleń dokonanych przez Prezesa Urzędu w I i II instancji ze wskazaniem sumy świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie oraz sumy JKP zarówno w poszczególnych tabelach A, A1,A2, A3,A4, A5, A6, B, B1, B2,B3 oraz łącznie po zsumowaniu danych z tabel zaprezentowano poniżej, przy czym sumy świadczeń pieniężnych oraz suma JKP, wynikające z poszczególnych tabel, które uległy zamianie w wyniku ponownej analizy całego zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego zostały pogrubione: Tabela Ustalenia organu I instancji w zakresie sumy świadczeń pieniężnych i wartości jednostkowych kar pieniężnych Ustalenia organu II instancji w zakresie sumy świadczeń pieniężnych i wartości jednostkowych kar pieniężnych suma świadczeń w PLN suma JKP suma świadczeń w PLN suma JKP [Informacja chroniona] 79 PODSUMOWANIE 545 507,37 Przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary lub obniżenia jej wysokości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz przeanalizowaniu twierdzeń Strony i przedstawionych przez nią dowodów Prezes Urzędu nie dostrzega podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary lub do jej stosownego obniżenia. XVIII. Obligatoryjna przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 6 Ustawy. Zgodnie z art. 13v ust. 6 Ustawy Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli wartość niespełnionych lub spełnionych po terminie przez stronę postępowania świadczeń pieniężnych, za które obliczono by jednostkowe kary, jest równa lub mniejsza od wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez tę stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem. Strona w wyjaśnieniach z 20 września 2021r. oświadczyła, iż w stosunku do Strony postępowania w badanym okresie ta przesłanka nie występowała. W związku z oświadczeniem złożonym przez Stronę postępowania w zakresie braku wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 6 Ustawy, Prezes Urzędu nie wzywał ani nie dokonywał analiz należności Spółki z tytułu dostaw towarów lub usług. Powyższe okoliczności nie wymagały zatem dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego. XIX. Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy. 80 Dokonując ponownego rozpoznania sprawy Prezes Urzędu nie podzielił dotychczasowego stanowiska Strony, iż wybuch pandemii Covid-19 był przejawem siły wyższej, skutkującym nadmiernym opóźniania się przez Spółkę ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w transakcjach handlowych. Prezes Urzędu informuje, że aktualne pozostają wcześniejsze ustalenia odnoście siły wyższej i braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy – na stronach 222-231 Decyzji (k.2316-2321) oraz na stronach 237-241 Decyzji (k.2324-2326). W tym miejscu wskazać należy na cel Ustawy, którym jest przede wszystkim zwalczanie problemu zatorów płatniczych przez wprowadzenie instrumentów wspomagających zmniejszanie opóźnień w zapłacie należności oraz dyscyplinujących strony do stosowania krótkich terminów zapłaty. 26 Ustawa stanowi bowiem implementację dyrektywy 2011/7/UE 27 . W dyrektywie wyraźnie widoczny jest jej cel ochronny ukierunkowany na ochronę wierzyciela, w tym zwłaszcza będącego małym lub średnim przedsiębiorstwem, jako potencjalnie słabszą stronę transakcji handlowej, której dotykają negatywne skutki opóźnień w płatnościach (art. 1 ust. 1 i art. 12 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE). Powyższe zostało również potwierdzone w wyroku WSA z 14 marca 2023r., sygn. akt: V SA/Wa 805/22 : „Celem przeprowadzonego przez Prezesa Urzędu postępowania była zatem także ochrona pośrednia, prowadzona w ramach ochrony interesu publicznego, poprzez motywowanie dłużników do terminowego regulowania płatności” 28 . Nie ulega wątpliwości, iż Spółka naruszyła zakaz ustawowy, o ktorym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy, a więc popełniła delikt administracyjny polegający na nadmiernym opóźnianiu się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Skoro Strona postępowania będąca dużym przedsiębiorcom kredytuje się z wierzytelności wobec swoich kontrahentów - w szczególności w okresie pandemii, w tym z sektora MŚP, to takie celowe działania należy uznać za rażące odstępstwo od dobrych praktyk handlowych, które naruszają zasadę działania w dobrej wierze i zasadę rzetelności. 26 zob. uzasadnienie projektu ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, Sejm RP VII kadencji, druk sejmowy Nr 1001, s. 1, 27 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1); 28 Wyrok WSA z dnia 14 marca 2023r., sygn. akt: V SA/Wa 805/22. 81 Zgodnie z danymi powszechnie dostępnymi i wynikającymi z obowiązków sprawozdawczych, Spółka za rok 2020 wskazała wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w terminie określonym w umowie w wysokości 254 750937,39 zł. Udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń pieniężnych, do których spełnienia zobowiązana była Spółka w 2020 r. wyniósł 96,64 % 29 . Strona wnosi o odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 13v ust.7 Ustawy. Zgodnie z art. 13v ust. 7 Ustawy w przypadku gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło na skutek działania siły wyższej Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Pojęcie siły wyższej nie zostało w prawie polskim unormowane, a ustawodawca pozostawił jego określenie doktrynie i orzecznictwu. W orzecznictwie NSA 30 za siłę wyższą uważa się przeszkodę nie do pokonania, zdarzenie zewnętrzne, którego skutków nie sposób przewidzieć i którego skutkom nie można zapobiec. Muszą to być przeszkody o charakterze bezpośrednim. Przy czym chodzi w tym wypadku nie tyle o niemożliwość zapobieżenia samemu zjawisku, co jego następstwom. Najczęściej podawanymi przykładami siły wyższej są zdarzenia związane z działaniem sił przyrody, np. powodzie, pożary o dużych rozmiarach, trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów czy epidemie. Drugą grupą są przypadki związane z niecodziennymi zachowaniami zbiorowości, tj. zamieszki, strajki generalne, czy działania zbrojne. Trzecia kategoria to działania władzy państwowej – np. zakazy importu i eksportu, blokady granic i portów. Podobne rozważania wynikają z orzecznictwa Sądu Najwyższego (dalej także: „SN”) 31 oraz piśmiennictwa z zakresu prawa cywilnego 32 które uznają, że siła wyższa stanowi zdarzenie zewnętrzne, którego skutków nie da się przewidzieć ani też im zapobiec, przy czym wymaga się, aby wszystkie te cechy występowały łącznie. Odpowiada to obiektywnej teorii siły wyższej, bowiem kryterium wyróżniającym jest tu kwalifikacja 29 Sprawozdanie składane przez Spółkę zostało szczegółowo opisane w dalszej części decyzji. 30 Wyroki NSA: z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 922/16; z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 1142/14; z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1656/13 i z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 299/13. 31 Uchwała SN z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt III CZP 30/07; wyrok SN z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt IV CSK 129/18; postanowienie SN z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt IV CSK 77/11; wyrok SN z dnia 9 lipca 1962 r., sygn. akt I CR 54//62 i orzeczenie SN z dnia 7 lutego 1953 r., sygn. akt I C 60/53. 32 E. Gniewek (red.), P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz , Wrocław 2021, W. Czachórski, A. Brzozowski, M. Safjan, E. Skowrońska-Bocian, Zobowiązania. Zarys wykładu , Warszawa 2007; W. Czachórski, System prawa cywilnego, tom III, część 1, Prawo zobowiązań – część ogólna , Wrocław 1981; Z. Radwański, A. Olejniczak, J. Grykiel, Zobowiązania – część ogólna , Poznań 2021 r.,; B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, Odpowiedzialność cywilna prowadzącego na własny rachunek przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą siły przyrody , Warszawa 1967; M. Owczarek, Siła wyższa jako przesłanka zwalniająca z odpowiedzialności deliktowej prowadzącego przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody , Przegląd Sądowy (Warszawa) 2003, nr 1; M. Nesterowicz, [w:] J. Winiarz (red.), Kodeks cywilny z komentarzem , Warszawa 1989. 82 samego zdarzenia, a nie stopień staranności działającego człowieka. Zdarzenie stanowiące siłę wyższą musi mieć przy tym charakter przemożny, a zatem stwierdzić trzeba, iż jego niekorzystnym skutkom nie dało się zapobiec. Przemożność oznacza, iż w momencie, w którym siła wyższa występuje, wymyka się spod ludzkiej kontroli. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona postępowania przywołała stanowisko wyrażone w literaturze przedmiotu , iż: „Dla możliwości zastosowania komentowanej podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej konieczne jest, aby pomiędzy nadmiernym opóźnianiem się a przypadkiem siły wyższej zachodził związek przyczynowo- skutkowy. Nie byłoby wystarczające zajście zwykłej koincydencji czasowej tych dwóch zdarzeń. W braku odwołania się przez ustawodawcę do przesłanki bezpośredniego skutku należy jednak przyjąć, że wystarczające byłoby, aby siła wyższa pozostawała w bliskim związku z opóźnianiem się z zapłatą, np. na skutek siły wyższej doszło do wstrzymania pracy linii produkcyjnej, opóźnienia z dostawą i w konsekwencji braku środków na terminową zapłatę za surowce. Wymaganie, by siła wyższa bezpośrednio skutkowała nadmiernym opóźnianiem się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, uczyniłoby możliwość zastosowania tej podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej iluzoryczną. Ograniczałoby to możliwość powołania się na tę podstawę tak znacznie, że poświęcenie temu przypadkowi przez ustawodawcę przepisu jawiłoby się jako niecelowe. Dodatkowo wskazać należy, że okoliczność, czy nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych spowodowane było także przez inne czynniki (co miałoby wykluczać zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej), powinna być brana pod uwagę jedynie wówczas, gdyby wystąpienie siły wyższej nie zmieniałoby istniejącej już sytuacji, tj. nawet bez zdarzenia o charakterze siły wyższej do nadmiernego opóźnienia się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych i tak by doszło .” 33 Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że podstawowe koncepcje teoretyczne siły wyższej zostały rozwinięte na tle prawa zobowiązań przy jej rozważaniu jako przyczyny usprawiedliwiającej niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. 34 W tym zakresie uznaje się, że na siłę wyższą (podobnie jak na inne okoliczności ekskulpacyjne) strona postępowania może się zatem powoływać tylko wtedy, gdy ma ona wpływ na niemożność wykonania przez nią zobowiązania oraz gdy zachodzi bezpośredni związek 33 K. Menszig-Wiese, [w:] K. Menszig-Wiese (red.), Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz , Warszawa 2022 34 Uchwała SN z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt III CZP 30/07 oraz wyroki SN: z dnia 4 września 2003 r., sygn. akt IV CKN 420/01; z dnia 16 stycznia 2002 r., sygn. akt IV CKN 629/00; z dnia 24 listopada 2000 r., sygn. akt III CZP 37/00; z dnia 11 lutego 1997 r., sygn. akt II CKN 78/96; z dnia 26 sierpnia 1992 r., sygn. akt I PRN 36/92. 83 przyczynowy między siłą wyższą, a niewykonaniem zobowiązania. 35 Analizowany przepis art. 13 ust. 7 Ustawy wyraźnie wskazuje, że siła wyższa jako przesłanka odstąpienia przez Prezesa Urzędu od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek zdarzenia o takim charakterze. Konieczne jest zatem, żeby nadmierne opóźnienie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, które stanowi powód wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, pozostawało w bezpośrednim związku z wystąpieniem siły wyższej. Będzie się on wyrażał w tym, że do naruszenia prawa ponad wszelką wątpliwość nie doszłoby, gdyby nie nastąpienie takiego zdarzenia. Nie będzie zatem podstaw do zastosowania art. 13v ust. 7 Ustawy i odstąpienia od wymierzania administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło wprawdzie w okresie działania siły wyższej, ale na skutek innych przyczyn, w szczególności zachowania Strony postępowania. Odnosząc się do postawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 7 a k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sprzeczności do wymienionych zasad ogólnych oraz przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 77 k.p.a., 78 k.p.a., 80 k.p.a. i 81 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, pominięcie dokumentów dostarczonych przez Spółkę oraz naruszenie swobodnej oceny dowodów. Wyjaśnienia wymaga, że powyższe zarzuty ocenić należy przede wszystkim łącznie z zarzutem naruszenia prawa materialnego tj. art. 13v ust. 7 Ustawy, gdyż pozostają one ze sobą w ścisłym związku, ponieważ sprowadzają się w istocie do twierdzenia Strony postępowania, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z wystąpieniem siły wyższej, jako okoliczności, która winna prowadzić do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy, a której to – zdaniem Strony postępowania - Prezes Urzędu nie zbadał w sposób wystarczający. Zgodnie z powołanym wyżej art. 7 k.p.a., w toku prowadzonego postępowania, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z treścią art. 77 § 1 k.p.a., w toku postępowania organy administracji, z urzędu lub na wniosek stron, podejmują 35 Jak również wyrok SN z dnia 28 września 1971 r., sygn. akt II CR 388/71. Rozważania SN dotyczą wprawdzie odpowiedzialności deliktowej za szkodę, ale pozostają aktualne w analizowanej sytuacji. 84 wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika z akt sprawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pismami z 27 października 2020 r. (k. 9-18 akt), 29 lipca 2021r. (k.377-379 ), 28 października 2021r.(k.1772-1781) wezwał Stronę do zajęcia stanowiska w związku z ustawowymi przesłankami odstąpienia od wymierzenia kary, w tym m.in. wystąpienia siły wyższej, o której mowa w art. 13v ust. 7 Ustawy oraz o przesłanie dodatkowych wyjaśnień. Również pismem z 27 stycznia 2022 r. (k.2062- 2167 akt), w którym zawiadomił o zakończeniu zbierania materiału dowodowego, poinformował Spółkę o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych przez Stronę żądań, w tym także żądania odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na wystąpienie siły wyższej. Organ wielokrotnie zatem występował do Strony w celu jednoznacznego ustalenia, czy w sprawie zachodzi przesłanka w postaci siły wyższej, umożliwiająca odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Tym czasem Strona postępowania poza podniesieniem zarzutu o wystąpieniu siły wyższej w postaci COVID – 19 nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów na to, że stwierdzone opóźniania w dokonywanych przez nią płatnościach na rzecz jej kontrahentów biznesowych spowodowane były właśnie wystąpieniem siły wyższej, a także, że gdyby do wystąpienia siły wyższej nie doszło, to regulowałaby swoje zobowiązania terminowo. Wbrew twierdzeniom Strony, nie sposób uznać, aby Prezes UOKiK nie podjął wszelkich czynności zmierzających do zebrania niezbędnego materiału dowodowego w tym zakresie. Jedynie bowiem wyjaśnienia Strony postępowania i ewentualne przesłane przez nią materiały, mogły stanowić dowód na wystąpienie siły wyższej pozostającej w bezpośrednim związku z brakiem spełnienia w terminie świadczeń pieniężnych w zawartych transakcjach handlowych. Jak wynika ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ rozpoznając sprawę w pierwszej instancji, w sposób szczegółowy przeanalizował przedstawione przez Stronę postępowania w trakcie postępowania okoliczności i odniósł się, do podniesionych przez nią w składanych pismach, argumentów (pismo z 16 grudnia 2020 r. – k.44-45 akt, pismo z 20 września 2021 r. - k. 873-876 akt, pismo z 30 listopada 2021r.- k 1783-1936, pismo z 15 marca 2022r. -k. 2180-2183), w tym pod kątem zaistnienia siły wyższej oraz wpływu wybuchu pandemii COVID- 19 na spełnienie świadczeń pieniężnych w terminie. Wbrew oczekiwaniom Spółki, Prezes Urzędu doszedł jednak do przekonania, że jej wyjaśnienia nie dają podstaw do uznania, aby stan epidemii stanowił siłę wyższą, o której mowa w art. 13v ust. 7 Ustawy, stanowiącą podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej. Ponownie rozpoznając 85 sprawę Prezes Urzędu podtrzymuje to stanowisko (szczegółowo uzasadnione na stronie 1355 – 1363 Decyzji). Zauważyć, przy tym trzeba, że Strona postępowania stawiając Prezesowi Urzędu zarzut dowolnej oceny dowodów, odnosi się do wpływu płynności finansowej na siłę wyższą. Prezes Urzędu szczegółowo wskazał z jakich powodów spadek obrotów opisany przez Spółkę, nie wypełnia przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13 v ust. 7 Ustawy. Chybiona jest również argumentacja Spółki, iż organ nie ustosunkował się do twierdzeń Spółki. Prezes Urzędu odniósł się do wszystkich wniosków Strony oraz okoliczności przedstawionych przez Stronę. Należy mieć na uwadze, że Prezes Urzędu dokonał oceny poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności. Dokonując oceny dowodów Prezes Urzędy kierował się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia. Następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona postępowania przedstawiła informacje dostępne publiczne, które powinny być znane Prezesowi Urzędu, a obrazujące sytuację polskiej gospodarki w II kwartale 2020 r., w tym dane dotyczące spadku produktu krajowego brutto (dalej także: PKB). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z danymi opublikowanymi przez Główny Urząd Statystyczny sytuacja ta uległa znacznej poprawie w III kwartale 2020 r. PKB niewyrównany sezonowo w III kwartale 2020 r. zmniejszył się realnie o 1,5% rok do roku, wobec wzrostu o 4,4% w analogicznym kwartale 2019 r. (w cenach stałych średniorocznych roku poprzedniego). W III kwartale 2020 r. PKB wyrównany sezonowo (w cenach stałych przy roku odniesienia 2015) zwiększył się realnie o 7,9% w porównaniu z poprzednim kwartałem i był niższy niż przed rokiem o 1,8%. PKB niewyrównany sezonowo (w cenach stałych średniorocznych roku poprzedniego) zmniejszył się realnie o 1,5% w porównaniu z III kwartałem ubiegłego roku. Prezentowany wstępny szacunek PKB za III kwartał 2020 r. uwzględnia efekty wystąpienia COVID-19 i wprowadzenie rządowych środków celem przeciwdziałania skutkom epidemii 36 . W dalszej części wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona kontynuując wywód dotyczący podjętych przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej działań prawnych i systemowych minimalizujących zagrożenie dla zdrowia publicznego, wskazała na przyjęcie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi 36 Główny Urząd Statystyczny, Wstępny szacunek produktu krajowego brutto w III kwartale 2020 r., str. 1, strona internetowa: https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/rachunki-narodowe/kwartalne-rachunki narodowe/wstepny-szacunek-produktu-krajowego-brutto-w-trzecim-kwartale-2020 roku,3,73.html 86 sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2021 r. z poz. 2095 z późn. zm.) oraz przedstawiła cel wejścia w życie ww. ustawy. Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zostały wprowadzone szczegółowe rozwiązania mających na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i społecznym zaistniałej sytuacji, czego efektem była decyzja o opracowaniu kompleksowego katalogu działań, składających się na tzw. Tarczę Antykryzysową. Częścią programu Tarczy Antykryzysowej stanowiła Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm, która skierowana została do mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (dalej także: MŚP), które wytwarzają istotną część polskiego PKB. Spółka wskazuje, iż ustawodawca zapewnił przedsiębiorcom możliwość przedłużenia wykonywania niektórych obowiązków np. sprawozdawczych, w celu dostosowania się do prowadzenia działalności w nowej rzeczywistości. Jednocześnie ustawodawca nie „zawiesił” obowiązywania Ustawy, ani nie wprowadził odgórnie odmiennych zasad co do wykonywania zaciągniętych zobowiązań pieniężnych. Nawiązując również do wspomnianej przez Stronę kwestii związanej ze spadkiem PKB należy zauważyć, że sektor przedsiębiorstw wytwarza blisko ¾ wartości PKB (72,7%), przy czym małe i średnie przedsiębiorstwa generują blisko co drugą złotówkę PKB (49,1%). Największy udział w tworzeniu PKB mają mikroprzedsiębiorstwa – około 29,0% (dane za 2018 r.) 37 . Przepisy ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych obejmują w szczególności zwiększenie dyscypliny płatniczej oraz wzmocnienie ochrony prawnej MŚP, które mają kluczowy wpływ na wartość PKB w Polsce. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka powołuje się na uzasadnienie do Ustawy COVID-19 odnoszące się do celu przywołanej regulacji jakim jest zapobiegania min. utracie płynności w ramach prowadzonych przez firmy działalności . Spółka wskazała, iż korzystała ze świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo w związku z obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19. Zatem pomoc jaką uzyskała stanowiło dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników. Spółka sama przyznaje, iż uzyskane środki pozwoliły Spółce na zachowanie wszystkich miejsc pracy, „ ale kwoty te nie pokryły w całości strat związanych ze zmniejszeniem obrotów i spadków sprzedaży produktów spółki ” (pismo z 16 grudnia 2020r., k. 44-45). Zatem to Spółka odnosi się do związku przyznanego dofinansowania z rekompensatą ponoszonych strat. Niezależnie od powyższego, skoro Spółka otrzymała 37 Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Raport o stanie sektora małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce, Warszawa 2021, str. 18, strona internetowa: https://www.parp.gov.pl/storage/publications/pdf/PARP- 26_Raport-2021-07- 87 świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy w kwocie [Informacja chroniona], to równowartość tej kwoty lub jej cześć stanowiły dodatkowe środki, którymi mogła dysponować Spółka na inne cele, a nie wydatkowane na wynagrodzenia, bo te zostały pokryte z funduszu. Spółka nie przedkładała dokumentów potwierdzających ubieganie się o inne formy pomocy, w tym o uzyskanie środków z Tarczy Finansowej PFR dla Dużych Firm. Tarcza Finansowa PFR dla Dużych Firm miała za cel: „ zapewnienia im (dużym firmom) szybkiego dostępu do płynności finansowej, przekazanie rekompensat finansowych w związku ze szkodami w postaci utraconych dochodów lub dodatkowych kosztów poniesionych w wyniku COVID-19, zapewnienie dostępu do kapitału, w sytuacji istotnych zakłóceń w funkcjonowaniu rynku kapitałowego i problemów z wyceną kosztu kapitału, zapewnienia kapitału na inwestycje istotne z perspektywy COVID-19, zapewnienia stabilizacji finansowej dużych przedsiębiorstw celem ochrony miejsc pracy i bezpieczeństwa finansowego obywateli 38 .” Tarcza Płynnościowa dla Dużych Firm oraz Tarcza Finansowa dla Dużych Firm służyła do sfinansowania kapitału obrotowego, w szczególności w celu regulowania zobowiązań handlowych lub zakupu towarów i materiałów lub innych kosztów operacyjnych służących wytworzeniu produktu lub usług 39 . Mimo, iż Spółka powołuje się na spadek płynności finansowej, nie wskazuje na korzystnie z dostępnych form pomocy w postaci dodatkowego finasowania ukierunkowanego na spłatę zobowiązań. Strona postępowania zarzuciła „(…) kwestionowanie przez Organ istnienia pandemii COVID- 19 (…) ” oraz wskazała czasowe ograniczenia funkcjonowania instytucji lub zakładów pracy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego. Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że Prezes Urzędu nie neguje istnienia pandemii COVID-19 oraz działając jako organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie stwierdził braku występowania pandemii COVID-19. Prezes Urzędu podziela argumentację przedstawioną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, że okres objęty niniejszym postępowaniem stanowiący czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. – jest okresem, w którym pandemia COVID-19 nie stanowiła zdarzenia w takim stopniu nagłego, czy też nie dającego się przewidzieć, jak w początkowej fazie jej występowania. W związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 433 i 441), stanu zagrożenia epidemicznego w związku z 38 https://www.gov.pl/web/gov/tarcza-finansowa-polskiego-funduszu-rozwoju-dla-duzych-firm 39 https://www.gov.pl/web/gov/tarcza-finansowa-polskiego-funduszu-rozwoju-dla-duzych-firm 88 zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, obowiązującego od 14 marca 2020 r., wprowadzone zostały czasowe ograniczenia funkcjonowania instytucji lub zakładów pracy. Przyjęte ograniczenia dotyczyły wyłącznie rodzajów działalności wskazanych enumeratywnie w przepisach ww. rozporządzenia w zakresie określonym w tym rozporządzeniu. Jeżeli rodzaj i zakres prowadzonej działalności przez Stronę postępowania nie został objęty przepisami powołanego rozporządzenia to nie było przesłanek do ograniczenia działalności i zamykania obiektu, przy czym decyzja w tym zakresie pozostawała w gestii przedsiębiorców. Działalność Strony nie podlegała ograniczeniom przewidzianym w przepisach ww. rozporządzenia. W Spółce nie miały miejsca przestoje ekonomiczne, nie doszło też do czasowego zamknięcia zakładów produkcyjnych. Spółka podnosi, iż stan siły wyższej był wywołany min. ograniczeniami aktywności społecznej i gospodarczej, wprowadzonymi zarządzeniami władz państwowych. Odnosząc się do tego twierdzenia należy podkreślić, że wskazane ograniczenia nie obejmowały okresu postępowania tj. czerwiec 2020r., lipiec 2020 r., sierpień 2020 r. Pierwszy przypadek zachorowania na COVID-19 w Polsce wystąpił w dniu 4 marca 2020 r., natomiast większość ograniczeń wprowadzono między 10 a 31 marca 2020 r. Od dnia 20 kwietnia 2020 r. nastąpił pierwszy etap znoszenia ograniczeń, drugi – od dnia 4 maja 2020 r., kolejne od dnia 18 maja 2020 r. i od dnia 30 maja 2020 r. Stopniowo zostały otwarte niektóre obiekty piłkarskie, centra handlowe i sklepy (przy zachowaniu limitu osób kupujących), wznowiły działalność hotele i miejsca noclegowe, zakłady fryzjerskie oraz kosmetyczne a także lokale gastronomiczne. Z dniem 30 maja 2020r. min. otwarte zostały również baseny, siłownie, kluby fitness, sale zabaw i parki rozrywki oraz umożliwiona została organizacja targów, wystaw i kongresów 40 . Uczniowie klas 1-3 wrócili do nauki w trybie stacjonarnym od 3 maja 2020r., a uczniowie klas IV-VIII do nauki w trybie hybrydowym od 17 maja 2020r. i w trybie stacjonarnym od 31 maja 2021r. Zatem ograniczenia w pandemii COVID-19 w okresie objęty postępowaniem, tj. czerwiec 2020r., lipiec 2020 r., sierpień 2020 r., zostały znaczenie zniesione, co powinno pozytywnie oddziaływać na dostęp do rynków zbytu tj. do hoteli, restauracji, kin, miejsc aktywności sportowej, placówek oświatowych (w miesiącu czerwiec). Prezes Urzędu działając jako organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że większość opisanych przez Stronę okoliczności, które w jej ocenie wskazują na wpływ siły wyższej w postaci pandemii COVID-19 na nieterminowe spełnianie przez Stronę świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem wiąże się bezpośrednio lub pośrednio ze spadkiem 40 Związek Przedsiębiorców i Pracodawców ” Podsumowanie Lockdownu w Polsce ” , Warszawa 2021r. 89 obrotów. Zdaniem Spółki pogorszenie koniunktury gospodarczej stanowi wystarczające uzasadnienie do wstrzymania płatności na rzecz dostawców, którzy spełnili swoje świadczenia poprzez dostawę towaru lub usługi i oczekiwali na spełnienie zobowiązania wzajemnego (przelew środków pieniężnych) przez Spółkę. Jednocześnie Spółka nie określiła precyzyjnie okresu występowania siły wyższej w postaci pandemii COVID-19 mającej wpływ na nieterminowe spełnianie przez Stronę świadczeń pieniężnych. Spółka ograniczyła się do wskazania zestawienia przychodów ze sprzedaży z okresu 5 lat i spadku obrotów r/r od stycznia do września, zestawiając rok 2019 z 2020r. W okresie czerwiec - sierpień 2020r. spadek obrotów wyniósł [Informacja chroniona]. Spółka w tym okresie sprzedała ok. [Informacja chroniona]w porównaniu z analogicznym okresem w 2019r. Spółka wskazała, iż z dowodu w postaci zestawienia przychodów Spółki ze sprzedaży za ostatnie 5 lat, wynika, że spadek obrotów Spółki jest niespotykanie wysoki w stosunku do spadków wcześniej odnotowywanych przez Spółkę. Jak wynika z zestawienia przedłożonego przez Spółkę, wzrost przychodów ze sprzedaży w 2019r. roku w stosunku do 2018r. wynosił [Informacja chroniona]. Spółka wskazuje również spadek obrotów w 2021r., choć dane z rynku wód butelkowych wskazują na wzrosła o 4 proc. rdr w całym segmencie 41 . Zatem to nie koniunktura na rynku wód butelkowych, lecz inne przyczyny leżące po stronie Spółki, miały kluczową rolę na wyniki sprzedażowe Spółki w kolejnym roku. Dowód: zestawienie załączone do pisma Strony z dnia 16 grudnia 2020r. pn. „ 2020-12-14 Porównanie obrotów I-IX 2020 do I-IX 2019 ZESTAW” k.161 Dowód: zestawienie przychodów Spółki ze sprzedaży za ostatnie 5 lat k. 2198-2203 Odnosząc się zaś do twierdzenia Spółki we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż stosownie do stanowiska Prezesa Urzędu: „spadek obrotów Spółki nie był związany z wystąpieniem pandemii COVID-19” oraz „nie istnieje ewidentny związek przyczynowo skutkowy, istniejący pomiędzy faktem ograniczenia przez władzę wykonawczą normalnych aktywności społecznych, a przez to, istotnego zmniejszenia popytu na produkty Spółki spowodowanego zarządzeniami przeciwepidemicznymi, oraz faktem spadku przychodów Spółki ze sprzedaży tych produktów”. Powyższe stanowisko nie zostało wyartykułowane w decyzji pierwszoistancyjnej. W ocenie Prezesa Urzędu spadek obrotów samoistnie nie przesądza o tym, że Spółka nadmiernie opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych na skutek siły wyżej. Wnioski wyciągnięte przez Spółkę sprowadzające się do zanegowania 41 https://www.portalspozywczy.pl/napoje/wiadomosci/rynek-wod-butelkowanych-wart-ponad-5-mld-zl- jurajska-z-duzym-wzrostem-sprzedazy,207735.html 90 przez organ wpływu pandemii na spadek sprzedaży są zbyt daleko idące i niewątpliwie chybione. Ponadto podkreślenia wymaga, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny przepisy art. 13v ust. 6-7 Ustawy określają dwie (brak płynności oraz siła wyższa) podstawy obligatoryjnego odstępowania przez Prezesa UOKiK od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej 42 . Zatem należy odróżnić brak płynności Spółki w powyższym znaczeniu od siły wyższej będących przyczyną nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniaczych. Brak płynności został zdefiniowany art. 13v ust. 6 Ustawy i ma miejsce, gdy wartość świadczeń pieniężnych przez Stronę nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie w okresie objętym postępowaniem Prezesa UOKiK jest równa lub większa od wartości świadczeń przez nią niespełnionych lub spełnionych wobec niej po terminie. W przedmiotowym postępowaniu Strona nie powołuje się na brak płynności w postaci przewagi wartości należności nad wartością zobowiązań w okresie objętym postępowaniem. Wskazać należy, iż w znaczeniu ekonomicznym płynność finansowa ma odmienne znaczenie i definiuje się ją jako zdolność przedsiębiorstwa do regulowania własnych zobowiązań, takich jak bieżące opłaty do ZUS-u i urzędu skarbowego, płatności za towary, materiały, usługi wobec dostawców czy wypłaty wynagrodzeń i premii dla pracowników. Mając na względzie treść art. 13v. ust. 7 Ustawy, który nie stanowi samodzielnej podstawy do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w przypadku pogorszenia czy utraty zdolności płatniczych przez Stronę postępowania, czy też osłabienia jej płynności finansowej, Prezes Urzędu nie ma możliwości odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie ww. przepisu. Zauważyć przy tym należy, że na gruncie przepisów Ustawy, przyjęcie stanowiska odmiennego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W przypadku gdyby w powyższych sytuacjach, tj. każdorazowego pogorszenia sytuacji finansowej przedsiębiorcy, Prezes Urzędu zawsze odstępował od wymierzania administracyjnej kary pieniężnej – mogłoby to stanowić nieuzasadnioną pomoc publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2021 poz. 743 ze zm.) - i jako takie mogłoby przyczynić się do zakłócenia konkurencji na rynku. 42 „Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz”, red. prof. dr hab. Konrad Osajda, 2021, wyd. 4. 91 Ponadto Strona postępowania w okresie objętym postępowaniem, w którym zgodnie z jej twierdzeniami wystąpiło działanie siły wyższej, na skutek której doszło do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, część z tych świadczeń realizowała zgodnie z terminami uzgodnionymi z poszczególnymi dostawcami towarów lub usług. Pomimo, że Strona postępowania została wezwana w piśmie z dnia 29 lipca 2021r. do: „ jednoznacznego określenia w jakim okresie niniejszego postępowania w stosunku do Strony miało miejsce działanie siły wyższej oraz w stosunku do których dokumentów dostaw, oraz do wskazanie konkretnych transakcji handlowych”, Spółka nie wskazała, na spełnianie których konkretnych świadczeń miała wpływ siła wyższa i z jakich dokładnie względów. Zatem nie sposób dokonać ustaleń w odniesieniu do których świadczeń pieniężnych wymagalnych w tym samym okresie działanie siły wyższej nie miało miejsca, a w odniesieniu do których świadczeń wystąpiła siła wyższa. Wskazać należy, że sama pandemia jako taka nie może w każdym przypadku stanowić siły wyższej usprawiedliwiającej niewykonanie świadczenia pieniężnego. Epidemia wywołana wirusem SARS - CoV-2 stanowiąca siłę wyższą zgodnie z powołaną definicją, nie oznacza automatycznej modyfikacji treści umowy. Należy mieć na uwadze, iż Strona postępowania jest zobowiązana do zapłaty za spełnione świadczenia. Jest to podstawowe narzędzie ochrony wierzycieli przewidziane w Ustawie. W celu zwolnienia się z odpowiedzialności, Strona jest zobligowana do wykazania rozstrzygającego wpływu epidemii na brak zapłaty 43 . Strona jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego jest świadoma dotkliwości i skutków opóźnień w realizacji należności oraz z zgodnie z naczelnymi zasadami prawa cywilnego jest zobligowana do terminowego spełniania zobowiązań. Tym samym powinna dołożyć wszelkiej staranności, by nie doprowadzać do powstania zatorów płatniczych, mających bezpośredni, istotny i negatywny wpływ na inne podmioty gospodarcze. W szczególności ma to znaczenie w okresie pandemii COVID-19, który negatywnie wpływa na kondycję finansową wielu przedsiębiorstw, w tym z sektora MŚP niekorzystających z dostępnych dla dużych przedsiębiorców narzędzi regulowania płynności, ani zasobów majątkowych. Strona postępowania nie może zatem, powołując się na siłę wyższą, obciążać własnych kontrahentów negatywnymi skutkami pandemii COVID-19. Jak wynika z przeprowadzonych badań przedsiębiorstw głównie z sektora MŚP, największym wezwaniem dla tych przedsiębiorców w okresie obowiązywania stanu pandemii COVID-19 w 43 Dolniak Patrycja, Transakcje handlowe w czasach pandemii, PPH 2021/8/42-49 92 2020r. było utrzymanie płynności finansowej 44 . Przyczyną problemów związanych z bieżącymi realizacjami płatności stanowiły opóźnione płatności od klientów, utrata dotychczasowych kontraktów czy nawet fakt, że wystawiania faktury z odroczonym terminem zapłaty. Wskazuje się na negatywne czynniki zaobserwowane w okresie pandemii takie jak: nieetyczne zachowania wśród firm, wydłużanie terminów płatności czy celowe wstrzymywanie zapłaty dla partnerów biznesowych i gromadzenie pieniędzy na czarną godzinę. Z przeprowadzonych badań wśród przedsiębiorców z sektora MŚP wynika, iż przed pandemią stali kontrahenci regulowali faktury terminowo, a jeśli nawet się spóźniali, to z reguły nie dłużej niż 15 dni. Po wybuchu pandemii te opóźnienia wydłużyły się nawet do 60 dni. Poza faktorami takim jak pozyskiwanie nowych kontrahentów (45,2 proc.) oraz utrzymanie stałych zleceń, w dalszej kolejności największym wyznaniem były terminowe płatności od kontrahentów (34,4 proc.) oraz pozyskanie środków na inwestycje 45 . Według badań przeprowadzonych przez PwC Advisory sp.zo.o. średnio 56,7 % przedsiębiorstw z sektora MŚP jako przyczynę trudności w firmach wskazują na opóźnienia w płatnościach od klientów 46 . Przez trzy pierwsze kwartały 2020 r. liczba niewypłacalnych podmiotów gospodarczych wzrosła o 12 proc. r/r. Do października włącznie, odnotowano rekordową liczbę niewypłacalności w całej dekadzie – 993 przypadki. Przedsiębiorcy jeszcze przed pandemią sygnalizowali spadające zaufanie do kontrahentów oraz problem z zaległościami w płatnościach. Bez wątpienia stan pandemii i wywołanym nim kryzys spowodował pogłębienie się kłopotów z terminowym regulowaniem zobowiązań. Jednym z najdotkliwszych skutków zaległości jest zachwianie płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w efekcie wstrzymanie jej rozwoju. Jak następstwo braku terminowej zapłaty za usługi/ towary przedsiębiorstwo traci zdolność obsługi aktualnych długów i zaciągania nowych zobowiązań, gdyż staje się niewiarygodne w ocenie banków. Pod znakiem zapytania jest także wypłata wynagrodzeń pracownikom 47 . W raporcie Raport PWC- Polski mikro, mały i średni biznes w obliczu pandemii COVID-19 wskazano, iż co trzeci przedsiębiorca ogranicza zatrudnienie. Wśród małych przedsiębiorstw jest to aż 42,5%. W grupie firm średnich, zatrudniających od 50 do 249 pracowników, jedna czwarta już rozpoczęła lub planuje zwolnienia. Stanowi to potwierdzenie, że przedsiębiorstwa najmniejsze są najbardziej podatne na zmianę sytuacji 44 Raport PWC- Polski mikro, mały i średni biznes w obliczu pandemii COVID-19 Przychody, płynność i reakcja na wstrząs; Płynność finansowa MŚP w pandemii – raport z badania NFG i KRD; https://www.ey.com/pl_pl/news/2021/03/badanie-ey-rok-z-covid 45 https://www.rp.pl/dodatki/art19145371-w-pandemii-przedsiebiorcy-doceniaja-plynnosc-finansowa 46 Raport PWC- Polski mikro, mały i średni biznes w obliczu pandemii COVID-19 47 https://biznes.newseria.pl/biuro-prasowe/finanse/2021-rok-na-nowo,b874383790 93 związaną z pandemią, nieco bardziej odporne na krótkotrwałe załamania gospodarki mogą być firmy większe. Ponadto większość przedsiębiorców (59,3%) nie jest w stanie utrzymać płynności finansowej bez zwalniania pracowników dłużej, niż 3 miesiące 48 . Przedstawione raporty odnoszą się sytuacji przedsiębiorstw z sektora MŚP w okresie pandemii, a dane z nich stanowią potwierdzenie objęcia tej grypy przedsiębiorstw szczególną ochroną na podstawie Ustawy. W tym miejscu należy przywołać wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej w sprawie VII AGa 855/22. Sprawa dotyczyła kwestii nieuczciwego wykorzystywanie przewagi kontraktowej spółkę X poprzez nieuzasadnione wydłużaniu terminów zapłaty za otrzymywany towar (owoce). Sąd Okręgowy stwierdził, że: „ skutkiem wydłużania terminów zapłaty za dostarczone produkty, był zagrożony przede wszystkim interes ekonomiczny dostawców. Brak zapłaty w uzgodnionym terminie powoduje, że odbiorca nie może zarządzać własnymi środkami finansowymi, które mu się należą i którymi mógłby dysponować (które spodziewał się mieć w określonym terminie), np. dokonywać zakupów, wypłacać wynagrodzenia pracownikom czy spełniać swoje zobowiązania finansowe wobec wierzycieli, ale czynić tego nie może gdyż nie dysponuje należnymi mu pieniędzmi. Może to rodzić dalsze konsekwencje, jak obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie w realizacji własnych zobowiązań, czy też kary za nieterminowe płacenie zobowiązań publicznoprawnych, czy nawet konieczność zaciągnięcia kredytu lub pożyczki na potrzeby zaspokojenia zobowiązań i poniesienia z tego tytułu dodatkowych kosztów. Nie budzi wątpliwości, że interes ekonomiczny jest istotnym interesem każdego przedsiębiorcy. Nieuzyskanie zapłaty w terminie może też nieść dalej idące konsekwencje, gdyż odbiorca nieregulujący własnych zobowiązań z racji braku zapłaty, może tracić kontrahentów lub pracownicy mogą rezygnować z pracy dla niego z powodu opóźnień w wypłacie wynagrodzeń. Przykłady potencjalnych negatywnych konsekwencji dla odbiorów można by mnożyć w nieskończoność. Niewątpliwej jest także, że brak zapłaty w terminie może rodzić dla dostawców niepewność co do zapłaty, a już co najmniej brak pewności co do terminu zapłaty. Jest to oczywisty element ryzyka, niezawinionego przez dostawcę a spowodowanego przez nabywcę, który nie pozwala odbiorcy planowania własnych dochodów w sposób przewidywalny i racjonalny. Zatem wbrew twierdzeniom powoda, że organ winien wykazać konkretne naruszenia interesów poszczególnych dostawców, w sytuacji zagrożenia interesowi wystarczające jest wykazanie, że coś jest dla kogoś realnym niebezpieczeństwem . Zdaniem Sądu nie jest natomiast ani możliwe ani konieczne wykazywanie w odniesieniu do każdego z dostawców jak na jego sytuację ekonomiczną 48 Raport PWC- Polski mikro, mały i średni biznes w obliczu pandemii COVID-19 94 przełożył się brak zapłaty, gdyż jest to pewne notorium .” Sąd wskazał także, iż „Powód bowiem musiał mieć świadomość konieczności regulowania swoich zobowiązań w termiach ustalonym w umowach, gdyż jest to koronna zasada prawa cywilnego, podobnie jak obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienia płatności”. Ponadto na uwagę zasługuje to, iż Strona postępowania, będąc profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, nie mogła także nie wiedzieć, że w życie weszła nowelizacja ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 118) – zmieniająca przedmiot i dotychczasową nazwę ustawy – na ustawę o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Należy wskazać, iż ustawa w znowelizowanym brzemieniu była powszechnie rozpowszechniania, zaś jej vacatio legis (ponad 4 miesiące) było wystarczająco długie, aby móc się z nią zapoznać i dostosować warunki prowadzonej działalności do zasad ukształtowanych w treści ustawy. Przy czym opóźnienia w spełnianiu świadczeń pieniężnych, których dopuszczała się Strona zostały wprost wskazane i opisane w Ustawie, nie sposób więc uznać, że Strona nie mogła nie być świadoma, że nie dochowując terminów zapłaty dopuszcza się deliktu administracyjnego. Odnosząc się do twierdzeń Strony postępowania, co do spadku obrotów notowanych w 2020r. w porównaniu do 2019r, i wpływu tej okoliczności na sytuację finansową Spółki, w tym na jej płynność finansową, argumentacja Spółki sprawdza się do przedstawienia różnicy obrotów za okres styczeń-wrzesień w 2020r. oraz w analogicznym okresie 2019r oraz spadku przychodów ze sprzedaży za ostatnie 5 lat. Nie można jednak pominąć, iż na koniec roku obrotowego tj. 30 września 2020r. Spółka odnotowała zysk netto na poziomie [Informacja chroniona] zł . Prezes Urzędu podtrzymuje stanowisko przedstawione w decyzji pierwszoinstancyjnej, iż udzielanie pożyczek przez Stronę, dokonywanie darowizn, inwestowanie a także wypłata zaliczek na poczet dywidendy potwierdzają dysponowanie przez Spółkę środkami pieniężnymi na inne cele niż spłata zobowiązań i dowodzą stabilnej sytuacji finansowej Spółki. Prezes Urzędu nie neguje negatywnych skutków, związanych pandemią skutkujących spowolnieniem gospodarczym. Nie można jednak tracić z pola widzenia sytuacji kontrahentów Strony postępowania, będącej dużym przedsiębiorcą. Strona postępowania nie wskazała co uzasadniało decyzję Spółki, by pozyskiwać środki finasowania od dostawców zamiast wykorzystać dostępne zewnętrzne źródła finansowania jak np. z umów faktoringowych, umów leasingu zwrotnego. Jak przedstawia Strona w piśmie z dnia 20 września 2021r. z umów faktoringu w stosunku do dużego odbiorcy [Informacja chroniona] 95 korzystała, również podpisała z [Informacja chroniona]umowę leasingu zwrotnego. Podpisanie umowy [Informacja chroniona] dotyczącej finansowania dostawców miało miejsce w dniu 2 lutego 2021r. Skoro Spółka miała świadomość i możliwość korzystania z zewnętrznych źródeł finasowania, nie podjęła takiej decyzji co do zobowiązań objętych okresem postępowania. Wydaje się, że Spółka celowo korzystała z bardziej opłacanych dla niej źródeł finasowania jakimi były zobowiązania kontrahentów (tzw. kredyt kupiecki) niż nakładające na nią stałe koszty źródeł finansowania jak leasing czy faktoring. Sama Spółka wskazała, iż: „ podjęła decyzję o terminowym regulowaniu płatności należności w stosunku do instytucji finansowych ”. Było to równoznaczne z podjęciem decyzji o zaleganiu z płatnościami na rzecz kontrahentów. Z informacji dostępnych Prezesowi Urzędu wynika bowiem, iż utrwaloną praktyką Strony postępowania jest kredytowanie działalności Spółki przez dostawców w ten sposób, że Spółka nie spełnia swoich zobowiązań w terminie. Praktyka Spółki ma miejsce niezależnie od czynników zewnętrznych, w tym wskazywanego przez Stronę postępowania wybuchu pandemii COVID-19 stanowiącego w ocenie Spółki przejaw siły wyższej. Podkreślić należy, iż brak spełniania świadczeń w terminie przez podmioty o silniejszej pozycji względem podmiotów o pozycji słabszej i tym samym kredytowaniem się ich kosztem - jest działaniem systemowym i metodycznym opisywanym w publikacjach z zakresu ekonomii czy zarządzania. W teorii finansów przedsiębiorstwa odroczenie terminu płatności w zamian za spełnione wcześniej świadczenie stanowi postać kredytowania prowadzonej działalności. Tego rodzaju kredytowanie nazywane jest tradycyjnie kredytem kupieckim bądź kredytem handlowym. W ten sposób kredyt kupiecki charakteryzuje się jako umowę pomiędzy przedsiębiorcami, na mocy której dochodzi do odpłatnego bądź nieodpłatnego odroczenia terminu zapłaty (D. Krzemińska, Finanse, s. 145 i n.). Zjawisko korzystania z kredytu kupieckiego jest powszechne. W zasadzie kredyt kupiecki sprowadza się do tego, że przedsiębiorca zaciąga kredyt kupiecki u swoich kontrahentów (dostawców), a także udziela kredytu kupieckiego swoim kontrahentom (odbiorcom). Częstym zjawiskiem jest jednak niedokonywanie płatności w terminie lub wymuszanie przez dużych przedsiębiorców kredytu kupieckiego z długim terminem płatności na małych i średnich przedsiębiorcach (D. Krzemińska, Finanse, s. 140 i n.). Realną konsekwencją tego zjawiska jest piętrzenie się zatorów płatniczych. Wskazuje się bowiem, że kiedy kontrahenci danego przedsiębiorcy opóźniają się z zapłatą należności, przedsiębiorca z braku środków 96 opóźnia się z zapłatą należności wobec swoich kontrahentów. W ten sposób dochodzi do powstawania tzw. efektu kuli śnieżnej (E. Marcisz, Ustawa, 2013, s. 22). Należy jednak zaznaczyć, że celem Ustawy nie jest wyeliminowanie z obrotu kredytu handlowego, ale przeciwdziałanie utrwalonej praktyce długotrwałego kredytowania silnych (dużych) przedsiębiorców kosztem słabszych (małych i średnich) przedsiębiorców przez narzucenie umów z zastrzeżeniem odroczonego terminu płatności (M. Gutowski, Ustawa, s. 38). Przy czym chodzi tutaj o praktykę wymuszania taniego albo w ogóle nieoprocentowanego kredytu handlowego (R. Tolik, Krótki komentarz, s. 62 i n.) 49 . Jak wynika ze sprawozdania Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy kończący się 30 września 2020r. zobowiązania i rezerwy na zobowiązaniach na ostatni dzień objęty niniejszym sprawozdaniem wynosiły ponad [Informacja chroniona] złotych ([Informacja chroniona] złotych rok wcześniej). Przy czym zaznaczyć należy, iż w powyższej kwocie zobowiązań i rezerw na zobowiązania same tylko zobowiązania z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych to kwota prawie [Informacja chroniona] złotych z czego zobowiązania przeterminowane stanowiły [Informacja chroniona] i ukształtowały się na poziomie [Informacja chroniona] złotych. Zgodnie ze sprawozdaniem Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy kończący się 30 września 2021r. zobowiązania i rezerwy na zobowiązaniach wynosiły [Informacja chroniona] złotych w tym zobowiązania z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych to kwota ponad [Informacja chroniona]złotych z czego zobowiązania przeterminowane stanowiły [Informacja chroniona] i ukształtowały się na poziomie [Informacja chroniona] złotych. Zgodnie ze sprawozdaniem Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy kończący się 30 września 2019 r. same tylko zobowiązania z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych to kwota ponad [Informacja chroniona] złotych z czego zobowiązania przeterminowane stanowiły [Informacja chroniona] i ukształtowały się na poziomie [Informacja chroniona] złotych. Z analizy powyższych sprawozdań Zarządu z działalności Spółki jednoznacznie wynika, iż zobowiązania z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych na ostatnie dni objęte niniejszymi sprawozdaniami oscylowały w zakresie [Informacja chroniona] złotych z czego zobowiązania przeterminowane mieściły się w zakresie od [Informacja chroniona] 49 Ł. Cudny, Ustawa o terminach zapłaty. Komentarz, red. dr hab. Konrad Osajda, komentarz do art. 1, Wydanie 2019 97 Potwierdza to tylko, że Strona postępowania niezależnie od tego czy działała w okresie objętym pandemią czy też nie, posiadała podobne kwoty zobowiązań z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych oraz podobny udział procentowy zobowiązań przeterminowanych wynikających z tego tytułu. Analogiczny wniosek nasuwa się na podstawie danych ze sprawozdania finansowego przedłożonego przez Spółkę przy piśmie z 15 maja 2023r., w którym zobowiązania z tytułu dostaw i usług wobec jednostek pozostałych na dzień 30 września 2022r. wyniosły ok. [Informacja chroniona] złotych, tj. są w dalszym ciągu na podobnym, a nawet trochę wyższym, poziomie jak to miało miejsce w ubiegłych latach. Dowód : „Sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy trwający od 1.10.2019 do 30.09.2020 r.” (k. 1953-1976), Dowód :Sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy trwający od 01 10 2020r do 30 09 2021r., k.2650-2672 Dowód : Sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki za rok obrotowy trwający od 01 10 2018r do 30 09 2019r, k.1983-2026 Dowód : Sprawozdanie finansowe Spółki za rok obrotowy trwający od 01 10 2021r do 30 09 2022r, k. 2686 - 2698 Należy także odnieść się do sprawozdań składanych przez Spółkę o stosowanych terminach zapłaty. Powyższy obowiązek wynika z art. 13a Ustawy, na mocy którego Spółka jest zobowiązana do przekazywania Ministrowi Rozwoju i Technologii w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, sprawozdania o stosowanych w poprzednim roku kalendarzowym terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Sprawozdanie jest składane przy użyciu formularzy elektronicznych. Dane ze sprawozdania podają min. wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie określonym w umowie oraz udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń pieniężnych, do których spełnienia zobowiązany jest ten podmiot w tym roku. Zestawienie składanych sprawozdań podmiotów podlegających obowiązkowi sprawozdawczemu jest publikowane na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju i Technologii pod adresem: https://www.gov.pl/web/rozwoj-technologia/sprawozdania-o-stosowanych-terminach- zaplaty Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Rozwoju i Technologii: „ Zagwarantowanie jawności praktyk płatniczych zmniejsza skłonność do zachowań nagannych i pozwala obniżyć ryzyko wchodzenia w relacje biznesowe z partnerami stosującymi nadmiernie wydłużone terminy 98 zapłaty. Publikacja danych o stosowanych praktykach płatniczych stwarza największym przedsiębiorcom możliwość zaprezentowania się jako rzetelni kontrahenci.” Spółka za rok 2020 wskazała w sprawozdaniu wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w terminie określonym w umowie w wysokości 254.750.937,39 zł. Udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń pieniężnych, do których spełnienia zobowiązana była Spółka w 2020 r. wyniósł 96,64 %. Reasumując Spółka nie zapłaciła w terminie aż za prawie 97 % zobowiązań wynikających z umów z kontrahentami w 2020r. tj. tylko nieco ponad 3% wartości świadczeń pieniężnych spełniała w terminie określonym w umowie. Jak wynika ze sprawozdania za rok 2021 wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w terminie określonym w umowie wyniosła 224.979.391,02 zł. Udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń pieniężnych, do których spełnienia zobowiązana była Spółka w 2021r. wyniósł 88,47 %. Dowód: Wyciąg z” Zestawienia zbiorczego sprawozdań o stosowanych terminach zapłaty w 2020r -stan na 30122022 r.” k.2673 Dowód: Wyciąg z” Zestawienia zbiorczego sprawozdań o stosowanych terminach zapłaty w 2021r. stan na 27012023.” k.2674 Mimo poprawy i procentowego udziału zobowiązań spełnionych po terminie do zobowiązań w 2021r, Spółka w dalszym ciągu dokonywała zapłaty za zobowiązania z opóźnieniem. Miało to miejsce po wszczęciu postępowania w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Bewa sp. z o.o. Skoro Spółka była świadoma sankcji i administracyjnej kary pieniężnej oraz konieczności składania raportów, brak zmiany w zakresie kultury płatności powinno być ocenione jako szczególnie naganne. Spółka wskazuje szereg okoliczności związanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa w okresie pandemii COVID-19 w tym związane z wdrażaniem elektronicznego obiegu dokumentów, koniecznością wysyłania pracowników do pracy zdalnej, reorganizacją dojazdów pracowników do zakładu produkcyjnego, reorganizacją pracy w zakładzie z uwagi na konieczność wprowadzenia przerw technicznych, izolowanie zmian, izolowanie grup pracowniczych, wydzielania stanowisk i pomieszczeń, koniecznością ozonowania, dezynfekcji, zapewnienia maseczek pracownikom, dostosowywanie zakładu pracy i warunków dla pracowników do zmieniających się obostrzeń prawnych i rekomendacji Ministerstwa Zdrowia i WHO. Na te okoliczności, a także sytuację finansową Spółki, Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań [Informacja chroniona]. Organ I instancji 99 odmówił przeprowadzenia tych dowodów, wskazując, że: „ ewentualne oświadczenia wiedzy pochodzące od przywołanych osób nie stanowiłoby materiału dowodowego wykraczającego ponad to, co Strona postępowania przedkładała w pisemnych odpowiedziach na wezwania Prezesa Urzędu”. Po ponownej analizie przedmiotowego wniosku Prezes Urzędu nie znajduje postawy do jego uwzględnienia. Co do zasady Prezes Urzędu nie kwestionuje, iż w przypadku wprowadzenia stanu epidemii Spółka dokonywała reorganizacji pracy, wdrażała elektroniczny obieg dokumentów czy pracę zdalną oraz wprowadzała reżim sanitarny w zakładach pracy. Są to czynności podejmowane przez przedsiębiorstwa, powszechnie znane i stosowane w okresie stanu epidemii. Podkreślić należy, iż decyzję o tym, czy w okolicznościach danej sprawy istnieje potrzeba przeprowadzenia rozprawy, a także czy na rozprawę należy wezwać świadków/strony, pozostawiono uznaniu Prezesa UOKiK. Rozprawa administracyjna pozwala na koncentrację materiału dowodowego w określonym czasie i miejscu, przy określonym składzie osobowym. Jeśli zatem ustalenie określonego elementu stanu faktycznego sprawy jest istotne dla jej załatwienia, a dotychczas zebrany materiał dowodowy nie jest wystarczający, to do wyjaśnienia sprawy może przyczynić się np. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania świadków. Działanie takie byłoby uzasadnione m.in. w sytuacji, gdy Prezes UOKiK stwierdzi w toku prowadzonego postępowania, że posiadane przez niego dowody charakteryzują się rozbieżnością, co uzasadnia potrzebę ich wzajemnego uzgodnienia oraz wyjaśnienia sprawy przy udziale stron lub świadków. Organ - podobnie jak sąd - nie jest związany wnioskiem strony o przeprowadzenie konkretnego dowodu. Dopuszczając konkretny wniosek dowodowy kieruje się przede wszystkim zasadnością tego wniosku oraz ekonomiką postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgromadzone dowody, nie prowadziły do rozbieżnych wniosków co do reorganizacji Spółki w okresie stanu epidemii, a prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Stronę pozostawałoby w sprzeczności z ekonomiką postępowania. Na bazie dotychczasowej praktyki i argumentów prezentowanych przez strony w postępowaniach w sprawach nadmiernego opóźniania się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu ma wiedzę o zmianach organizacyjnych w funkcjonowaniu podmiotów gospodarczych w stanie pandemii. W przedmiotowej sprawie powoływane okoliczności nie stanowiły jednak ani zdarzeń zewnętrznych ani zdarzeń stanowiących przyczynę sprawczą dla nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę. 100 W zakresie danych finansowych Prezes Urzędu oparł się na danych przedstawionych przez Stronę oraz danych ze sprawozdania finansowego, z tego względu Prezes Urzędu podtrzymuje stanowisko przedstawione w decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednocześnie Spółka pozostawała bierna co do reakcji na pandemię w kontekście zaciągniętych zobowiązań objętych okresem postępowania, zmian terminów zapały, renegocjacji umów z kontrahentami. Strona złożyła do akt podstępowania korespondencję z jednym z dostawców ([Informacja chroniona]), który czasowo od kwietnia do maja uzgodnił skrócenie terminu zapłaty z 60 na 30 dni. Żadnych innych dowodów Strona nie zgłaszała. Strona podnosi: „ Być może istnieje korespondencja analogiczna do korespondencji prowadzonej z firmą [Informacja chroniona] także z innymi dostawcami. Z uwagi na skalę działalności i liczbę kontrahentów, Spółka w chwili obecnej nie jest w stanie wysegregować takiej korespondencji z serwerów Spółki.” W ocenie Prezesa Urzędu, po zapoznaniu się z uzasadnieniem decyzji z 4 kwietnia 2022 r., nr DZP-8/2022 miała możliwość dotrzeć do przedmiotowej korespondencji lub przedłożyć potwierdzenia ustaleń z kontrahentami. Tymczasem Strona postępowania swoją argumentację opiera na przypuszczeniach i domysłach. Podkreślić należy, iż Strona została w piśmie z dnia 29 lipca 2021r. wezwana do wskazania czy Strona postępowania w okresie objętym postępowaniem lub bezpośrednio przed nim kierowała do swoich dostawców pisma dotyczące redukcji wcześniej złożonych zamówień z powołaniem się na siłę wyższą, jeśli tak to należało przesłać stosowną korespondencję. Strona w piśmie z dnia 16 grudnia 2020 r. powołała się na konieczność ograniczenia produkcji (spadek sprzedaży produktów o blisko 60 milionów sztuk) z jednej strony i brak możliwości zmiany ilości dostaw surowców i materiałów do produkcji zakontraktowanych w 2019 r. na rok 2020 z drugiej strony. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej inicjatywę i powoływanie się w stosunku do kontrahentów na wystąpienie siły wyższej skutkującej spełnianiem świadczeń pieniężnych po terminach płatności wynikających z zawartych umów. Strona wskazuje na spadek obrotów od stycznia 2020r., brak wykorzystania limitów faktoringowych na dzień 30 maja 2020r., zaś jako argument opóźniania się w płatności za zakupy brak możliwości zmiany ilości dostaw surowców i materiałów do produkcji zakontraktowanych. Strona postępowania podjęła zatem decyzję biznesową dotyczącą realizacji zamówień. Mimo iż Strona postępowania miała wiedzę o trwającym stanie pandemii i ryzykach gospodarczych, które mogłyby się wiązać z zapłatą zobowiązań w sytuacji spadku obrotów z tytułu sprzedaży nie podejmowała aktywności w celu redukcji zamówień czy renegocjacji zawartych umów handlowych. Jak zostało potwierdzone 101 w literaturze przedmiotu – ocena transakcji handlowych zawieranych w trakcie epidemii powinna być dokonana z uwzględnieniem wiedzy stron o konsekwencjach epidemii i nieprzewidywalności jej rozwoju 50 . W tym kontekście Spółka miała możliwość dostosowania zaistniałych realiów do warunków handlowych z kontrahentami, nawet wobec zmieniających się informacji organów władzy państwowej oraz braku precyzyjnego wskazania długości i skali obostrzeń. Powtórnie analizując całość zebranego materiału dowodowego, w tym również wyjaśnienia zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzić należy, że wystąpienie pandemii COVID-19, jakkolwiek będące zdarzeniem zewnętrznym, którego wszystkich skutków nie dało się przewidzieć, nie może stanowić w przedmiotowej sprawie podstawy do wyłączenia odpowiedzialności w związku ze stwierdzonymi w toku postępowania opóźnieniami w spełnianiu świadczeń pieniężnych. W związku z powyższym, Prezes Urzędu ponownie rozpoznając niniejszą sprawę podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. XX. Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka, powielając dotychczasowe stanowisko, wnioskuje o potwierdzenia przez Prezesa Urzędu, iż COVID-19 oraz okoliczności związane z pandemią stanowią „uzasadnione przypadki" w rozumieniu art. 13v ust. 8 Ustawy. Dokonując ponownego rozpoznania sprawy Prezes Urzędu nie podzielił prezentowanego przez Spółkę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i powielonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzenia, jakoby w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły uzasadnione przypadki argumentujące odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy. Już w tym miejscu Prezes Urzędu wskazuje, że podtrzymuje rozważania poczynione odnoście braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy, zawarte na stronie 232 Decyzji. Wskazać należy, iż wobec istnienia samodzielnej podstawy w art. 13v ust. 7 Ustawy podlegającej wcześniejszej ocenie Prezesa Urzędu, również zagadnienie ewentualnego występowania zjawiska siły wyższej uniemożliwiającej terminowe spełnianie przez Stronę świadczeń pieniężnych wobec kontrahentów, nie podlega badaniu na podstawie art. 13 ust. 8 Ustawy. Wymaga przy tym dodania, że przepisy Ustawy w sposób wyczerpujący regulują podstawy tak odstąpienia od 50 Dolniak Patrycja, Transakcje handlowe w czasach pandemii, PPH 2021/8/42-49 102 wymierzenia kary nakładanej w postępowaniach prowadzonych na jej podstawie przez Prezesa UOKIK, jak i podstawy do jej obniżenia, a zatem Prezes Urzędu nie posiada kompetencji do obniżania kar w zakresie i w sposób w niej nieprzewidziany. Zaznaczyć przy tym należy, że art. 13v ust. 8 Ustawy nie zawiera żadnych przykładowych przypadków (okoliczności) wskazujących na jego zastosowanie. Przedmiotowy przepis jest przejawem „uznania administracyjnego”, umożliwiającego organowi administracyjnemu elastyczne kształtowanie treści skutku prawnego 51 . Jak trafnie wskazuje P. Przybysz, „ Uznanie administracyjne polega na możliwości wyboru konsekwencji prawnych przy ustalonym stanie faktycznym. Granice swobody organu wynikają z normy prawa, swoboda ta może polegać na tym, że: 1) organ może wydać decyzję pozytywną lub negatywną; 2) organ może ukształtować treść rozstrzygnięcia w granicach wynikających z normy prawa ” 52 . Przyjąć zatem należy, że to wyłącznie do organu należy ocena, czy konkretne okoliczności, będą wystarczające do uznania, że w sprawie wystąpił uzasadniony przypadek do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej. W ocenie Prezesa Urzędu takim obiektywnie słusznym przypadkiem może być, np. ustalenie, że nałożenie kary byłoby sprzeczne z jej funkcjami. Również w literaturze przedmiotu wskazuje się, że art. 13v ust. 8 Ustawy mógłby mieć zastosowanie w sytuacji, w której wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej byłoby sprzeczne z funkcjami kary i celami Ustawy, np. doprowadziłoby do dalszego spowolnienia obrotu gospodarczego i pogłębienia trudności z płynnością finansową kolejnych podmiotów. 53 Jak wynika z Wprowadzenie do sprawozdania finansowego za okres od 01.10.2019r. do 30.09.2020 r. Strony postępowania : “ Na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego nie są znane zdarzenia zagrażające kontynuowaniu przez Spółkę działalności w najbliższym okresie dłuższym niż rok. Sprawozdanie sporządzono przy założeniu, że działalność będzie kontynuowana w okresie nie krótszym niż 12 m-cy od dnia bilansowego .” Zatem sama Spółka ocenia pozytywnie swoją sytuację finansową oraz nie wskazuje zdarzeń zagrażające kontynuowaniu przez Spółkę działalności do końca września 2020r. Jednocześnie podkreślić trzeba, że odstępstwo od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest karanie za 51 Zob. Wyrok NSA z 21 maja 2001 r., II Sa/Kr 541/01, niepubl. 52 P. Przybysz, Instytucje prawa administracyjnego, LEX/el. 2020. 53 Por. A. Jakubowski, Art. 13v NadmOpTransHandlU, red. Osajda 2021, Legalis. 103 stwierdzony delikt administracyjny, a nie odstępowanie od ukarania. Możliwość zwolnienia z kary – pomimo naruszenia przepisów Ustawy – może znaleźć uzasadnienia jedynie w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych. 54 W ocenie Prezesa Urzędu za taki uzasadniony przypadek można uznać sytuację, gdy nałożenie kary pieniężnej byłoby sprzeczne z funkcją tej kary . Przykładowo wbrew funkcji kary, byłoby wymierzenie takiemu podmiotowi kary, której wysokość niosłaby ze sobą jednocześnie ryzyko wyeliminowania go z obrotu gospodarczego lub w sposób istotny wpłynęłaby na jego sytuację finansową. Prezes Urzędu po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz rozważeniu wyjaśnień Strony przedstawionych przez Stronę postępowania stoi na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą uzasadnione przypadki, które stanowiłyby podstawię do odstąpienia od wymierzenia kary. XXI. Odniesienie się do wypowiedzenia się przez Stronę, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Pismem z 15 maja 2022 r. w sprawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, Strona postępowania podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, w tym zastrzeżenia, co do ustaleń Prezesa UOKiK dotyczących statusu [Informacja chroniona], ustaleń w zakresie terminów zapłaty oraz ustaleń dotyczących przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13 v. ust. 7 i 8 Ustawy. Do pisma Strona przedłożyła sprawozdanie finansowe Spółki za rok obrotowy rozpoczęty 1.10.2021r. i zakończony 30.09.2022r. Odnosząc się do powyższych uwag należy wskazać, że Prezes Urzędu szczegółowo odniósł się do kwestii dotyczących statusów [Informacja chroniona] w pkt. XII przedmiotowej decyzji zatytułowanym „Świadczenia pieniężne, w których ustalony przez Strony termin zapłaty naruszał art. 7 ust. 2a Ustawy”. Po weryfikacji statusów [Informacja chroniona] i uznaniu kontrahentów Strony postępowania za dużych przedsiębiorców Prezes UOKiK dokonał włączeń części transakcji, w pozostałym zakresie ponowie obliczył jednostkowe kary pieniężne za niespełnione lub spełnione po terminie świadczenia pieniężne. W zakresie stosunków umownych łączących Stronę postępowania z [Informacja chroniona] materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zaprzecza, iż tak jak twierdzi pełnomocnik [Informacja chroniona].: „ Spółka jest rzetelnym kontrahentem, który spełniał swoje 54 Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 855/20 104 zobowiązania zgodnie z przyjętymi ustaleniami stron .” W przypadku transakcji z tym kontrahentem Spółka dopuściła się rażącego naruszenia przepisów Ustawy, bowiem terminy zapłaty w transakcjach handlowych wobec [Informacja chroniona] przekraczały maksymalne terminy zapłaty, o których mowa w art. 7 ust. 2a Ustawy, co na podstawie art. 13 ust.2 Ustawy skutkowało zastąpieniem terminów zapłaty terminami zgodnymi z Ustawą. Powyższe zostało odzwierciedlone w zapisach Tabeli A4 (k. – 2294-2299, strona 184-185 Decyzji). Odnośnie zastrzeżeń Strony postępowania co do terminów zapłaty Prezes Urzędu zajął stanowisko w pkt. XIII przedmiotowej decyzji zatytułowanym „Weryfikacja terminów zapłaty kwestionowanych przez Stronę postępowania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy”. Prezes UOKiK opisał każdą transakcje handlową wskazaną przez Spółkę. Zgormadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do dokonania ustaleń w sposób odmienny od dotychczasowych. Dodatkowo Prezes Urzędu w zakresie terminów zapłaty zajął stanowisko w pkt. XIV przedmiotowej decyzji zatytułowanym „Weryfikacja transakcji handlowych wynikających z zawartych umów ramowych”. Prezes UOKiK dokonał weryfikacji terminów zapłaty podanych w Ostatecznej Tabeli nr 1 z terminami wynikającymi z umów ramowych. Zgodnie z zapewnieniem Spółki umowy ramowe nie miały wpływu co do zasady w jakikolwiek sposób na terminy płatności poszczególnych wskazanych faktur. Prezes UOKiK po analizie zapisów umownych z urzędu dokonał zmniejszenia liczby dni opóźnienia w wybranych transakcjach handlowych/ lub wyłączył wybrane transakcje handlowe zawarte z [Informacja chroniona]. Odnosząc się do przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13 v. ust. 7 i 8 Ustawy Prezes Urzędu zajął stanowisko w pkt. XIX niniejszej decyzji zatytułowanym : „ Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 7 Ustawy ” oraz w pkt. XX niniejszej decyzji zatytułowanym: „ Przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy .” Zgormadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do dokonania ustaleń w sposób odmienny od dotychczasowych, zaś wyczerpująca argumentacja wraz z odniesieniem się do poszczególnych kwestii podnoszonych w postępowaniu została zawarta w powyższych punktach. Co do twierdzenia Strony postępowania dotyczących odczuwalnych skutków pandemii COVID- 19 za ubiegły rok obrachunkowy zakończony 30.10.2022r. i straty netto w wysokości [Informacja chroniona] zł w ocenie Prezesa dane z okresu dwóch lat po okresie objętym przedmiotem postępowania, nie stanowią potwierdzenia pogorszenia się sytuacji finansowej Spółki na skutek pandemii COVID-19. Jednocześnie podkreślić należy, iż w okresie braku wystąpienia obostrzeń spowodowanych ograniczeniami społecznymi Spółka osiągnęła stratę, 105 zaś w okresie obowiązywania stanu epidemii osiągnęła zysk powyżej [Informacja chroniona]. Stanowi to potwierdzenia braku związku pomiędzy siłą wyższą a ogólną sytuację finansową Strony postępowania. Jak już wskazano, stan zobowiązań Spółki utrzymuje się na doczasowym poziomie na ostatni dzień obrachunkowy 2022r. , co z kolei wskazuje na stałe kredytowanie się u dostawców. Odnosząc się do treści uzasadnia WSA do wyroku w sprawie V Sa/Wa 391/22 WSA wskazał na cechy siły wyższej takie jak zdarzenie zewnętrzne, pozostające poza kontrolą podmiotu, który nie ma żadnego wpływu na jego wystąpienie i skutki. Powyższe pozostaje spójne z utrwalonym stanowiskiem Prezesa Urzędu zaprezentowanym w prowadzonych postępowaniach w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Jednocześnie WSA w Warszawie pobieżnie odniósł się, do interpretacji art. 13 ust.7 Ustawy. Prezes Urzędu podtrzymuje, iż zastosowanie określonego w art. 13v ust. 7 ustawy odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej wymaga ustalenia, iż do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło na skutek działania siły wyższej. Podkreślenia wymaga, iż do zastosowania w/w przepisu nie jest wystarczające zaistnienie w sprawie jakiegokolwiek przejawu siły wyższej (epidemii COVID-19). Prezes Urzędu mógłby odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 13v ust. 7, wtedy gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszłoby na skutek działania siły wyższej. Oznacza to, iż: a) działanie siły wyższej musi być rozpatrywane nie in abstracto , lecz w kontekście nadmiernego opóźniania się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych, b) do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych musiałoby dojść na skutek działania siły wyższej. Jak słusznie wskazano w doktrynie nie byłoby wystarczające zajście zwykłej koincydencji czasowej tych dwóch zdarzeń. 55 To działanie siły wyższej ma doprowadzić do opóźnień w rozmiarze kwalifikowanym jako nadmierne opóźnianie się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych 56 . Siła wyższa jako podstawa odstąpienia od wymierzenia kary znajdzie zastosowanie jedynie wówczas, gdy nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych było wynikiem zdarzenia kwalifikowanego jako działanie siły wyższej, 55 K. Menszig-Wiese (red.), Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, Warszawa 2022 56 P. Dolniak, Transakcje handlowe w czasach pandemii, PPH nr 8 /2021, s. 42 106 co oznacza, że do opóźnień takich nie doszłoby, gdyby nie nastąpienie zdarzenia. Jak wskazuje Strona, nie musi ono być jedyną jego przyczyną, ale niezbędne jest, by miało ono charakter przyczyny rozstrzygającej. Wystąpienie epidemii COVID-19 w stanie faktycznym sprawy nie było warunkiem koniecznym ( conditio sine qua non ) i rozstrzygającym dla powstania stanu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę. Bez wątpienia do zdarzenia (nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę) doszłoby (doszło) również gdyby epidemia COVID-19 nie miała miejsca wskazuje na to – wykazana przez Prezesa Urzędu - stała praktyka Spółki na przestrzeni kilku lat (a nie tylko trzech następujących po sobie miesięcy) w zakresie kredytowania się przez Spółkę u swoich dostawców i permanentne utrzymywanie – rok w rok - wysokiego poziomu świadczeń pieniężnych niespełnionych w terminie. Nie można również tracić z pola widzenia, iż zjawisko zdiagnozowane jako siła wyższa stanowiące przyczynę sprawczą dla nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę jest badane indywidualnie, z uwzględnieniem czasokresu objętego postępowaniem Prezesa UOKiK i wiedzy stron o konsekwencjach epidemii, przekładających się na obowiązek stron do wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań. WSA jako jeden ze skutków pandemii wskazuje na znaczny spadek obrotów, co nie jest równoznaczne w ocenie Prezesa Urzędu z przyjęciem, że zmniejszenie sprzedaży wskazywane w przedmiotowej sprawie na skutek działania siły wyższej doprowadziło do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Prezes Urzędu nie podziela stanowiska WSA, iż kierując się zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), powinien mieć na uwadze interes strony, czyli ochronę spółki przed negatywnymi skutkami wystąpienia siły wyższej. Powyższe pozostaje w sprzeczności z celem Ustawy jakim jest działanie Prezesa Urzędu w interesie publicznym poprzez ochronę wierzyciela, w tym zwłaszcza będącego małym lub średnim przedsiębiorstwem, jako potencjalnie słabszej strony transakcji handlowej, której dotykają negatywne skutki opóźnień w płatnością. Wprowadzona regulacji ma bowiem na celu zwalczanie problemu zatorów płatniczych przez wprowadzenie instrumentów wspomagających zmniejszanie opóźnień w zapłacie należności oraz dyscyplinujących strony do stosowania terminów zapłaty ustalonych zgodnie z literą prawa. Jak wskazano powyżej, na podstawie raportów o sytuacji przedsiębiorstw z sektora MŚP, w okresie objętym postępowaniem, dla tych podmiotów wyzwanie stanowiło 107 utrzymanie płynności finansowej. Od terminowych płatności często zależało czy podmioty utrzymają stan zatrudnienia, a nawet czy nie ogłoszą upadłości lub nie zostaną zamknięte. W takich okolicznościach prowadzenie postępowań przez Prezesa Urzędu ukierunkowanych na ochronę słabszych stron transakcji handlowych miało szczególne znaczenie dla mniejszych przedsiębiorców. Zwłaszcza w kontekście tego, iż podmioty te wywiązały się ze swoich zobowiązań dostarczając towary lub świadcząc usługi. Zmuszone one były do tego, by oczekiwać na wynagrodzenie, na skutek czego miały trudności z płatnościami na rzecz swoich dostawców. Nieuprawnionym jest powoływanie się przez Spółkę na senacki projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (IX kadencja, druk sejm. nr 277). Wskazując na wyrażoną w art. 6 kpa zasadą praworządności, podkreślenia wymaga, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a takim na pewno nie jest projekt ustawy, który nigdy nie wszedł w życie. Mając na uwadze powyższe, w stanie niniejszej sprawy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się z argumentacją Strony postępowania - Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż do nadmiernego opóźnienia się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło wskutek działania siły wyższej w rozumieniu przepisów Ustawy. XXII. Przesłanka obniżenia kary na podstawie art. 13v ust. 3 pkt 1 Ustawy. Stosownie do treści art. 13v ust. 3 pkt 1 Ustawy, Prezes Urzędu obniża wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, obliczonej zgodnie z ust. 2 o 20% - w przypadku gdy strona postępowania przed jego wszczęciem spełniła wszystkie świadczenia pieniężne, za które zgodnie z ust. 2 obliczono jednostkowe kary, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych lub spełniła je, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Strona postępowania nie przedstawiła dowodów, że w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania, tj. do dnia 13 listopada 2020 r. spełniła wszystkie zakwestionowane świadczenia pieniężne objęte postępowaniem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, dlatego Prezes Urzędu nie znalazł podstaw do obniżenia wymierzonej Spółce kary na podstawie art. 13v ust. 3 pkt. 1 Ustawy. 108 XXIII. Koszty postępowania. W punkcie II kontrolowanej decyzji z 4 kwietnia 2022 r.- nr DZP-8/2021 Prezes Urzędu obciążył Stronę postępowania kosztami postępowania w wysokości 337,50 zł oraz zobowiązał ją do ich zwrotu w terminie 14 dni, od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne. Zgodnie z art. 13h Ustawy w przedmiocie kosztów postępowania nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Natomiast stosownie do art. 77 ust. 1 tej ustawy, jeżeli w wyniku postępowania stwierdzono naruszenie jej przepisów, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 263 § 1 i 2 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się m.in.: koszty podróży i inne należności świadków i biegłych, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty mediacji, a także koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Prezes Urzędu rozpoznając sprawę w pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił koszty związane z korespondencją prowadzoną w toku postępowania i ustalił je na kwotę 337,50 zł. Zasadnie więc postanowił obciążyć Stronę kosztami postępowania w tej wysokości. Jednocześnie Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgłosiła zarzutów odnośnie rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania. XXIV. Rozstrzygnięcie Prezes Urzędu jako organu drugiej instancji. Mając na uwadze wszystkie powyżej poczynione ustalenia faktyczne i rozważania prawne, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaszła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z 4 kwietnia 2022 r. - nr DZP-8/2021 w części oznaczonej punktem I.2. (pkt 1 sentencji niniejszej decyzji). Administracyjna kara pieniężna, stanowiąca sumę jednostkowych kar pieniężnych za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem wynosiła bowiem 545 507,37 zł , a nie jak wskazano w punkcie I.2 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji 567 862,12 zł. 109 Z uwagi na stwierdzenie przez Prezesa Urzędu nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. przez BEWA sp. z o.o. z siedzibą w Ruszczynie, to jest działanie naruszające zakaz, o którym mowa w art. 13b ust. 1 i ust. 2 Ustawy, Prezes Urzędu niniejszą decyzją nałożył Stronę postępowania administracyjną karę pieniężną w wysokości 545 507,37 zł. o czym orzeczono w pkt. 2 sentencji niniejszej decyzji . Ze względu na okoliczność, iż Strona nadmiernie opóźniała się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie czerwiec, lipiec, sierpień 2020 r. (suma świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie przez Stronę w tym okresie wynosiła [Informacja chroniona] zł . zaskarżoną decyzję w części oznaczonej punktem I.1 oraz w przedmiocie kosztów postępowania w części oznaczonej punktem II należało utrzymać w mocy. Stosownie do treści art. 13x ust. 2 Ustawy administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzją ostateczną jest decyzja od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do treści art. 13x ust. 1 Ustawy, środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Karę pieniężną oraz koszty postępowania należy uiścić na podany poniżej rachunek bankowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 XXV. Pouczenie. 1. Decyzja jest ostateczna i w administracyjnym toku instancji nie przysługuje od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy 57 . 2. Strona może wnieść skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej decyzji 58 . 57 zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. 58 na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej „p.p.s.a.” 110 3. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 59 . 4. Wpis stosunkowy od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł - 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł - 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł - 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł 60 . 5. Wpis, o którym mowa w pkt 4 powyżej uiszcza się gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tego Sądu, wskazując tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany 61 6. Strona wnosząca skargę może w ramach prawa pomocy ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części oraz o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego, a adwokata doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Wniosek w tym przedmiocie może zostać złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku. Wniosek ten jest wolny od opłat 62 . Wymogi formalne wniosku określone zostały w art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a. 7. Stosownie do treści art. 13x Ustawy: 1) środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów; 2) administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 13t i art. 13v, uiszcza się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna; 3) w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, administracyjna kara pieniężna, o której mowa w art. 13t i art. 13v, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 59 na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a. 60 na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) 61 na podstawie § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) 62 na podstawie art. 243 i nast. p.p.s.a. 111 4) w przypadku nieterminowego uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13t i art. 13v, odsetek nie nalicza się. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Tomasz Chróstny Otrzymuje: 1. [Informacja chroniona] 2. a/a.