RBG-18/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W BYDGOSZCZY ul. Długa 47,85-034 Bydgoszcz Tel. 52 345-56-44, Fax 52 345-56-17 E-mail: bydgoszcz@uokik.gov.pl Bydgoszcz, dnia 2 września 2014 r. Znak: RBG-61-02/14/KL DECYZJA NR RBG -18/2014 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy – po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działania Moniki Kos prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe MEGI w Bydgoszczy , polegające na niezamieszczaniu w reklamie pożyczki zamieszczonej na stronie internetowej www.rondofinanse.pl, która zawiera dane dotyczące kosztu tej pożyczki, informacji o stopie oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu, co może stanowić naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715 ze zm.), co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r . o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 14 lutego 2014 r. II. Na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 83 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) umarza się postępowanie wszczęte z urzędu przeciwko Monice Kos prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe MEGI w Bydgoszczy dotyczące: 1. naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji poprzez niezamieszczanie na stronie internetowej www.rondofinanse.pl imienia i nazwiska oraz nazwy przedsiębiorcy, wbrew dyspozycji art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. 2013 poz.672 ze zm., co mogło stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jako bezprzedmiotowe ; 2 2 naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji poprzez niezamieszczanie na stronie internetowej www.rondofinanse.pl Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP) wbrew dyspozycji art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. 2013 poz.672 ze zm.), co mogło stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jako bezprzedmiotowe . UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK lub organ ochrony konsumentów ) przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu wstępne ustalenie, czy wzorce umowne stosowane przez Monikę Kos prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe MEGI w Bydgoszczy (dalej: MEGI, Pożyczkodawca lub przedsiębiorca) zawierają niedozwolone postanowienia umowne, a co za tym idzie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów, uzasadniające podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach, tj. art. 479 38 §1 i art. 479 39 k.p.c. w związku z art. 385 1 -385 3 k.c. oraz mające na celu wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w szczególności w związku z naruszeniem przepisów ustawy o kredycie konsumenckim oraz innych ustaw. W toku tego postępowania Prezes UOKiK przeprowadził analizę informacji zamieszczonych na stronie internetowej należącej do przedsiębiorcy, tj. www.rondofinanse.pl. W wyniku przedmiotowego badania zaszło podejrzenie stosowania przez przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w związku z powyższym – postanowieniem Nr RBG-33/2014 z dnia 27 stycznia 2014 r. – Prezes UOKiK wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez MEGI praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wskazanych w sentencji niniejszej decyzji. Jednocześnie organ ochrony konsumentów wezwał przedsiębiorcę do ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów. W piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. Pożyczkodawca ustosunkował się do przedstawionych zarzutów. W zakresie praktyki wskazanej z pkt I sentencji niniejszej decyzji przedsiębiorca oświadczył, że „suwak” zamieszczony na stronie internetowej, który umożliwia wyliczenie kosztów kredytu w zależności od wartości kwoty pożyczki spełnia wymagania przepisów u.k.k. Ewentualnie dyskusyjna pozostaje wyłącznie kwestia wyodrębnienia opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu. Faktycznie konsument musi dokonać samodzielnej operacji arytmetycznej: odjąć od kwoty do spłaty kwotę pożyczki. Niemniej jednak zdaniem MEGI wypełnia to jednak w pełni dyspozycję art. 7 ust. 1, który nakazuje, aby konsument otrzymał informację w sposób „ jednoznaczny, zrozumiały i widoczny ". Ponadto w ocenie Pożyczkodawcy w reklamie - z uwagi na jej charakter i krótką formę - niemożliwe jest zacytowanie ustawy, gdyż czyniłoby to przekaz niezrozumiałym. Ustosunkowując się do zarzutów określonych w pkt II.1 oraz II.2. sentencji niniejszej decyzji przedsiębiorca zauważył, że nie świadczy usług drogą elektroniczną, w związku z czym – jego zdaniem - zarzuty wskazane w przedmiotowych punktach go nie dotyczą. Usługa udzielania pożyczki nie jest świadczona drogą elektroniczną. Nie ma możliwości dokonania 3 transakcji bez jednoczesnej obecności stron. Prezes UOKiK zawiadomił MEGI o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo z dnia 17 czerwca 2014 r.). Przedsiębiorca w dniu 23 czerwca 2014 r. zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania. Prezes UOKiK ustalił następujący stan faktyczny: Na podstawie zebranych w toku postępowania dokumentów, organ ochrony konsumentów ustalił, iż Monika Kos prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe MEGI od 1 maja 2011 r. i wpisana jest do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem działalności przedsiębiorcy są, oprócz sprzedaży detalicznej komputerów, urządzeń peryferyjnych i oprogramowania prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach (47.41.Z), także pozostałe formy udzielania kredytów (64.92.Z). W związku z prowadzoną działalnością MEGI administruje stroną internetową www.rondofinanse.pl (od połowy 2013 r.), na której prezentuje swoją ofertę kredytową. W tym celu została zamieszczona na stronie głównej reklama kredytu konsumenckiego – „Oblicz Kredyt”. Konsument za pomocą dwóch suwaków może określić: Kwotę (przedział pomiędzy 200-1000 zł) i Okres (od 15 do 30 dni). Poniżej znajduje się informacja o wysokości „Do Spłaty”, a także „RRSO”. Jednocześnie brak było w przedmiotowej reklamie innych informacji związanych z parametrami ewentualnej pożyczki, o którą może wnioskować konsument. W zakładce Kontakt znajdowały się informacje związane z Biurem Obsługi Rondo Finanse, w tym wskazanie na miejsce prowadzenia działalności: Rondo Jagiellonów (w przejściu podziemnym), kod pocztowy oraz miasto, a także dwa numery telefonów oraz godziny przyjmowania zgłoszeń telefonicznych. Na przedmiotowej zakładce, a także na innych podstronach www.rodnofinanse.pl nie były uwidocznione informacje dotyczące imienia, nazwiska oraz firmy przedsiębiorcy. W toku postępowania ustalono, że przedsiębiorca zawiera umowy na dwa sposoby: w biurze lub w domu klienta poprzez przedstawiciela. W przypadku drugiego sposobu przedstawiciel udaje się do miejsca zamieszkania klienta i sprawdza, czy wskazany przez niego adres rzeczywiście istnieje i czy osoba ta rzeczywiście tam mieszka. Odbywa się to poprzez okazanie rachunków za media. Po pozytywnej weryfikacji zawierana jest umowa. Umowa zawierana jest podczas tej samej wizyty lub w zależności od woli klienta umawiane jest kolejne spotkanie. Prezes UOKiK w toku postępowania ustalił, że przedsiębiorca zaniechał stosowania kwestionowanych w niniejszej decyzji praktyk w dniu 14 lutego 2014 r. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Prezes UOKiK zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 lutego 2007 r . o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) - u.o.k.i.k. jest uprzednie zbadanie przez organ ochrony konsumentów, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło, pozwala na realizację celu tej ustawy, 4 wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem organu ochrony konsumentów, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami skarżonego przedsiębiorcy. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa UOKiK działań przewidzianych w u.o.k.i.k. I. Przepis art. 24 ust. 1 tejże ustawy stanowi, iż „Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów ”, natomiast art. 24 ust. 2 określa, iż „Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego; 2) naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji; 3) nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji”. Oceny, czy w danym przypadku mamy do czynienia z praktyką określoną w wyżej wymienionym przepisie należy dokonać na podstawie ustalenia łącznego spełnienia trzech przesłanek, którymi są: - działania przedsiębiorcy, - bezprawność tych działań, - godzenie w zbiorowe interesy konsumentów. Działanie przedsiębiorcy Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 1 u.o.k.i.k., ilekroć w ustawie tej jest mowa o przedsiębiorcy, pojmuje się przez to w pierwszej kolejności przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 672, ze zm.). Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż Monika Kos prowadząc jako osoba fizyczna działalność gospodarczą - jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.o.k.i.k. Tym samym jej działania mogą podlegać ocenie w aspekcie naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Bezprawność działań i naruszenie zbiorowych interesów konsumentów Bezprawności w rozumieniu art. 24 ust. 1 polega na zachowaniu przedsiębiorcy - w postaci działania, jak również zaniechania - które jest sprzeczne z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym, a więc zarówno z normami prawnymi jak również z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami. Bezprawność jest przy tym 5 obiektywnym czynnikiem, niezależnych od winy i jej stopnia. Na wystąpienie bezprawności nie ma znaczenia świadomość istnienia naruszeń lub wystąpienie szkody. W świetle regulacji u.o.k.i.k. przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (art. 24 ust. 2 pkt 2 u.o.k.i.k.). Zachowanie takie godzi zatem w prawo konsumenta do informacji, które stanowi podstawę umożliwiającą konsumentowi właściwą ocenę przez niego sytuacji, a także jest warunkiem swobodnego podjęcia decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK Pożyczkodawca na swojej stronie internetowej www.rondofinanse.pl zamieszcza reklamę kredytu konsumenckiego (pożyczki gotówkowej), w której przedstawione są koszty przedmiotowej pożyczki, ale nie ma informacji o stopie oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 126, poz. 715 ze zm.) – dalej: u.k.k. – „ Kredytodawca lub pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego zawierających dane dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego podaje konsumentowi w sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny: 1) stopę oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu (...)” . Tymczasem na stronie internetowej www.rondofinanse.pl zamieszczona jest – w formie kalkulatora – informacja o pożyczkach udzielanych przez przedsiębiorcę, w której znajdują się dwa suwaki określone jako: Kwota (przedział pomiędzy 200-100 zł) i Okres (do 15 do 30 dni) oraz informacja o wysokości „Do Spłaty”, a także „RRSO”. Należy zauważyć, iż liczba wskazana pod pozycją „Do Spłaty” jest większa niż wartość określona jako „Kwota”. Z analizy określeń zamieszczonych w reklamie wynika, iż pojęcie „Do Spłaty” jest odpowiednikiem „Całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta” określonej w art. 5 pkt 8 u.k.k., a pojęcie „Kwota” wskazuje na „Całkowitą kwotę kredytu”, o której mowa w art. 5 pkt 7 u.k.k. Różnicę pomiędzy tymi wartościami stanowi „Całkowity koszt kredytu” (art. 5 pkt 6 u.k.k.), czyli określa koszty, jakie zobowiązany jest ponieść konsument z tytułu udzielenia mu pożyczki przez MEGI. To właśnie ww. różnica stanowi koszt pożyczki, który został ukazany w reklamie zamieszczonej na stronie internetowej, a przez to powstał obowiązek udzielenia informacji o stopie oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu. Niemniej jednak poza informacjami o kwocie kredytu, a także okresu, przez jaki będzie spłacany, a także wysokości kwoty do spłaty oraz RRSO, przedsiębiorca nie zamieścił żadnych innych wymaganych informacji. Konsument nie ma więc możliwości ustalenia, jakie jest oprocentowanie reklamowanej pożyczki oraz jakie opłaty wchodzą w skład kosztów, które zobowiązany będzie pokryć konsument w przypadku skorzystania z oferty Pożyczkodawcy. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez Pożyczkodawcę należy wskazać, iż konieczność samodzielnego wyliczenia kosztów, a także brak informacji o rodzaju i wysokości poszczególnych opłat w związku z udzieloną pożyczką nie stanowi informacji jednoznacznej i zrozumiałej, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.k.k. Nie ma przy tym żadnych przeciwwskazań, aby tego rodzaju informację przedsiębiorca zamieścić w analizowanej reklamie, w szczególności nie sprzeciwia się temu zarówno jej charakter, jak i forma. Należy zauważyć, iż strona internetowa nie zawiera żadnych odgórnie narzuconych limitów objętościowych, które 6 ograniczałyby formę przekazu informacji, np. ze względu na ilości możliwych do użycia znaków czy też limitowany czas wyświetlania reklamy. Mając powyższe na względzie, w ocenie Prezesa UOKiK należy uznać, iż omawiany sposób prezentowania reklamy kredytu konsumenckiego na stronie internetowej stanowi naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.k.k., a co się z tym wiąże - stanowi naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązków związanych z udzielaniem konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji wymaganej przepisami prawa. Zaniechanie Zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 1 i 2 u.o.k.i.k. nie wydaje się decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującej zaniechanie jej stosowania, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał zabronionych działań, o których mowa w art. 24 ww. ustawy. Z informacji przekazanych przez Pożyczkodawcę wynika, że brakujące dane, o których mowa w pkt I sentencji niniejszej decyzji zostały uzupełnione niezwłocznie po wszczęciu postępowania, tj. w dniu 14 lutego 2014 r. W związku z dokonaniem zmian na stronie internetowej rondofinanse.pl poprzez uzupełnienie informacji, których niezamieszczenie na tejże stronie było kwestionowane w niniejszym postępowaniu, Prezes UOKiK wydał decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdził zaniechanie jej stosowania z dniem 14 lutego 2014 r. Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów formułuje definicję negatywną pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając w art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle art. 1 ust. 1 wyżej przywołanej ustawy należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego konsumenta będącego kontrahentem przedsiębiorcy. Przedmiotem ochrony nie są zatem interesy indywidualnego konsumenta lub grupy indywidualnych konsumentów, ale wszystkich – aktualnych lub potencjalnych klientów – traktowanych jako grupa uczestników rynku zasługująca na szczególną ochronę 1 . Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który stwierdził, iż: „nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów 2 ” . W ocenie Prezesa UOKiK zakwestionowane w przedmiotowej decyzji zachowanie MEGI, polegające na niezamieszczaniu na stronie internetowej wymaganych prawem informacji w reklamie kredytu konsumenckiego godzi w zbiorowe interesy konsumentów. Odbiorcą przedmiotowych informacji zamieszczonych na stronie internetowej Pożyczkodawcy mogą być 1 Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008r., sygn. akt VI ACa 306/08, a także T. Skoczny, Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów Komentarz , Warszawa 2009, s. 962. 2 Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt: I CKN 504/01. 7 zarówno wszyscy aktualni, jak i wszyscy potencjalni klienci zamierzający skorzystać z oferty finansowej przedsiębiorcy. Zatem krąg adresatów takich praktyk nie jest z góry określony. Na poparcie powyższego należy zatem przytoczyć stanowisko SOKiK, który wskazał, iż, „ jeżeli potencjalną daną praktyką przedsiębiorcy może być dotknięty każdy konsument w analogicznych okolicznościach, to ma miejsce naruszenie zbiorowych interesów” 3 . Tak więc w rozpatrywanym stanie faktycznym zachowanie Pożyczkodawcy nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz wpływa niekorzystnie na interesy potencjalnie nieokreślonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej, licznej grupy obecnych i przyszłych kontrahentów przedsiębiorcy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wszystkie przesłanki z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zostały spełnione, co oznacza, iż MEGI dopuściła się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Wobec tego orzeczono jak w pkt I sentencji decyzji. II. Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a .), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części . Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów pozwalających na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty 4 . Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może zarówno z przyczyn podmiotowych (np. śmierć strony, ustanie bytu prawnego osoby prawnej), jak i przedmiotowych (np. w przypadku stwierdzenia, że organ, który prowadził postępowanie na żądanie strony nie był właściwy, a także, gdy strona wnosi o wydanie decyzji tożsamej w decyzją uprzednią). Zgodnie z art. 83 u.o.k.i.k. w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Prezesem UOKiK stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem art. 84. Biorąc pod uwagę powyższe, w sytuacji rozstrzygnięcia innego niż przewiduje u.o.k.i.k., zastosowanie mają przepisy k.p.a. W związku z powyższym zastosowanie ma powyżej przytoczony art. 105 § 1 k.p.a. 1 i 2 W ramach wszczętego postępowania w sprawie podejrzenia stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, Prezes UOKiK zarzucił MEGI naruszenie 3 Wyrok SOKiK z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt: XVII Ama 26/08. 4 Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01. 8 obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji poprzez niezamieszczanie na stronie internetowej www.rondofinanse.pl imienia i nazwiska oraz nazwy przedsiębiorcy, wbrew dyspozycji art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. 2013 poz.672 ze zm.) – dalej: u.s.d.g. Ponadto Prezes UOKiK zarzucił Pożyczkodawcy, iż swoim zachowaniem naruszył obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej oraz pełnej informacji poprzez niezamieszczanie na stronie internetowej www.rondofinanse.pl Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP) wbrew dyspozycji art. 21 pkt 2 u.s.d.g. Zgodnie z ustaleniami organu ochrony konsumentów przedsiębiorca na swojej stronie internetowej rzeczywiście nie zamieścił informacji o imieniu, nazwisku oraz swojej nazwie oraz NIP. Zgodnie z art. 21 pkt 1 u.s.d.g. „ Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub sprzedaży na odległość za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci teleinformatycznych lub druków bezadresowych, jest on obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących danych: 1) firmy przedsiębiorcy ”. Ponadto w myśl art. 43 4 k.c. „ Firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych ”. Mając na względzie powyższy przepis – obowiązek zamieszczenia powyższych informacji występuje jedynie w sytuacji, jeżeli przekaz, w którym powinny zostać umieszczone te dane, ma charakter oferty. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny „ treść art. 21 u.s.d.g wskazuje, iż przewidziany w nim obowiązek ciąży na przedsiębiorcy tylko w przypadku, gdy dąży on do sprzedaży swego towaru (usługi) w trybie oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Przedsiębiorca jest zatem zobligowany do zamieszczenia w swych oświadczeniach (informacjach) skierowanych do klientów (lub potencjalnych klientów) wymienionych w art. 21 u.s.d.g. danych tylko, gdy określają one istotne postanowienia (przyszłej) umowy (sprzedaży)”. Z kolei w myśl art. 66. § 1 k.c. „Oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy”. Ponadto na podstawie art. 71 k.c. „ Ogłoszenia, reklamy, cenniki i inne informacje, skierowane do ogółu lub do poszczególnych osób, poczytuje się w razie wątpliwości nie za ofertę, lecz za zaproszenie do zawarcia umowy ” Z uwagi na powyższe w ocenie Prezesa UOKiK informacje zamieszczona na stronie internetowej www.rondofinanse.pl nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów k.c., a jedynie zaproszenie do zawarcia umowy. Przedsiębiorca nie umożliwia konsumentom zawierania umów na odległość za pomocą strony internetowej. Za pomocą narzędzi znajdujących się na witrynie możliwe jest jedynie wypełnienie i złożenie formularza kontaktowego. Dopiero w następstwie takiego działania ze strony konsumenta, MEGI kontaktuje się z nim, składając ofertę zawarcia umowy. W związku z brakiem przesłanek umożliwiających stwierdzenie w powyższym zakresie naruszenia art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.k.i.k., Prezes UOKiK uznał za zasadne umorzenie postępowania w opisanej powyżej części. Wobec tego orzeczono jak w pkt II sentencji decyzji. 9 Pouczenie Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 § 2 kodeksu postępowania cywilnego od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie, które wnosi się za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury w Bydgoszczy Piotr Adamczewski Otrzymują: 1. Radca prawny Kancelaria Prawna Honestum ul. Unii Lubelskiej 19 85-059 Bydgoszcz 2. a/a