RBG-45/2001

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W BYDGOSZCZY __________________________________________________________________________________________ 85-097 Bydgoszcz, ul. Jagiellońska 34 Tel. (0-52) 345-56-44, Fax (0-52) 345-56-17, Tel. Centrala (0-52) 32-54-100 E-mail: bydgoszcz@uokik.gov.pl Bydgoszcz, dnia 18 października 2001r. znak: RBG-500-S-11/00/962/DK Decyzja nr RBG 45/2001 I. Na podstawie art. 11 ust. 1 w związku z art. 8 ust.1 i ust. 2 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) , po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej w Lipnie, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie stwierdza się stosowania przez Gminę Miasta Lipna praktyk ograniczających konkurencję polegających na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw ciepła, poprzez odmowę partycypowania w kosztach budowy sieci cieplnej słuŜącej do przesyłania ciepła do budynków przy ul. 3-go Maja 10 i 16 w Lipnie, a co za tym idzie poprzez sprzedaŜ ciepła w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych odbiorców, którzy nie ponieśli kosztów wybudowania wyŜej wymienionej sieci. II. Na podstawie art. 75 w związku z art. 69 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów , w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postanawia się zobowiązać Spółdzielnię Mieszkaniową w Lipnie do zwrotu na rzecz Gminy Miasta Lipna – kwoty 500,00zł. (słownie: pięćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa prawnego. Uzasadnienie W dniu 19 maja 2000r. do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatury w Bydgoszczy wpłynął wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej w Lipnie (zwanej dalej Spółdzielnią) o wszczęcia postępowania antymonopolowego w sprawie nakazania Gminie Miasta Lipna (zwanej dalej Gminą) zaniechania stosowania praktyk monopolistycznych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r. Nr 52, poz. 547) . W ocenie Wnioskodawcy, Gmina naduŜywa pozycji dominującej na rynku dostarczania energii cieplnej poprzez odmowę udziału w finansowaniu urządzeń energetycznych słuŜących do dostarczania ciepła do budynków przy ul. ul. 3-go Maja 10 i 16 w Lipnie, które to urządzenia zostały przyłączone do sieci ciepłowniczej dostawcy i są przez niego eksploatowane - co prowadzi do sprzedaŜy ciepła w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych podmiotów. Zdaniem Spółdzielni, Gmina jednakowo traktuje odbiorcę, który poniósł wydatki na budowę urządzeń i tego, który nie był zobowiązany do ich poniesienia. Ponadto, Wnioskodawca oświadczył, iŜ część ciepłociągu pobudował własnym kosztem, niestety, do dnia dzisiejszego nie otrzymał naleŜności w kwocie 76.261,81zł. za przekazane Gminie urządzenia energetyczne. Dostawca ciepła od kilku lat odmawia podpisania umowy, na mocy której strony dokonałyby wzajemnego rozliczenia spornej inwestycji. Na poparcie swych twierdzeń Spółdzielnia przedłoŜyła: 1. porozumienie z dnia 17 października 1994r. w sprawie odpłatnego przekazania wyŜej wymienionych urządzeń, 2. protokół przekazania – przejęcia środka trwałego z dnia 15 listopada 1994r. (podpisany przez Gminę w dniu 19 grudnia 1994r.),na podstawie którego przekazała Gminie wyŜej wspomniane urządzenia energetyczne. Gmina odrzuciła zarzut stosowania praktyk monopolistycznych, wyjaśniając, co następuje: 1. Spółdzielnia na rozbudowę kotłowni jak równieŜ na magistralę cieplną nie przekazała Ŝadnych własnych środków finansowych. Przedmiotowa inwestycja była realizowana ze środków budŜetu państwa (dowód: pismo Wojewody Włocławskiego z dnia 06 maja 1992r., znak: RG-7023-3-2/92). Na podstawie porozumienia z dnia 6 sierpnia 1993r.zawartegi pomiędzy Wojewodą Włocławskim a Burmistrzem Miasta Lipna Wojewoda zobowiązał się do pokrycia zobowiązań wobec Spółdzielni Mieszkaniowej z tytułu prowadzenia inwestycji „Rozbudowa kotłowni Konwektor w Lipnie”, czyli równieŜ kosztów wykonania przedmiotowego odcinaka ciepłociągu (vide § 1 ust. 1 i 2 porozumienia). Nie zachodzi więc sytuacja aby Gmina przejmując majątek od Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej we Włocławku, bez waŜnej podstawy prawnej wzbogaciła się kosztem Spółdzielni. 2. Porozumienie w sprawie odpłatnego przekazania przedmiotowych urządzeń ciepłociągu z dnia 17 października 1994r. nie miało i nie ma w świetle obowiązujących przepisów prawa Ŝadnej mocy, gdyŜ min. nie uzyskało kontrasygnaty skarbnika miasta. Podpis pod wspomnianym porozumieniem złoŜył jedynie nowo wybrany Burmistrz Miasta Lipna. Ponadto, Gmina podniosła, iŜ Spółdzielnia nie mogąc wyegzekwować swoich roszczeń od Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej we Włocławku na drodze cywilnoprawnej, z uwagi na przedawnienie roszczeń, chce osiągnąć zamierzony cel na drodze postępowania antymonopolowego. W odpowiedzi na wyjaśnienia Zarządu Gminy, Spółdzielnia zaprzeczyła jakoby środki na budowę przedmiotowego ciepłociąg pochodziły z budŜetu państwa. Budowa wspomnianych urządzeń nie była objęta inwestycją pod nazwą „Rozbudowa kotłowni Konwektor w Lipnie”. Wnioskodawca oświadczył, iŜ budowę części spornego ciepłociągu sfinansował ze środków własnych w kwocie 76.261,81zł., na dowód czego przedłoŜył wyliczenie wartości zadania inwestycyjnego oraz zapłacone faktury. Mając powyŜsze na uwadze, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej organem antymonopolowym), w imieniu którego działa Dyrektor Delegatury w Bydgoszczy, wszczął i prowadził postępowanie antymonopolowe przeciwko Gminie pod zarzutem podejmowania działań zakazanych z mocy art. 5 wyŜej wspomnianej ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu [...] , polegających na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku poprzez odmowę partycypowania w kosztach budowy urządzeń energetycznych słuŜących do dostarczania ciepła do budynków przy ul. 3-go Maja 10 i 16 w Lipnie. W dniu 1 kwietnia 2001r. weszła w Ŝycie ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej : ustawa antymonopolowa; Dz. U. Nr 122, poz. 1319), która uchyliła wyŜej wymienioną ustawę o przeciwdziałaniu [...]. Mając na uwadze zapis art. 113 cytowanej wyŜej ustawy o ochronie [...], niniejsze postępowanie, jako wszczęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu [...], dalej prowadzono na podstawie nowej ustawy. Organ antymonopolowy ustalił, co następuje Z mocy porozumień na zapewnienie dostaw ciepła z dnia 24 lipca 1991r. oraz z dnia 12 września 1991r. inwestorami budowy sieci cieplnej do komory R2 przy węźle Osiedle Sikorskiego2 do budynków przy ul. 3-do Maja 10 i 16 (zwanej dalej sporną siecią) byli: Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej we Włocławku (dalej WPEC) oraz Spółdzielnia. W § 2 pkt 1 i 2 porozumienia z dnia 24 lipca 1991r. w następujący sposób ustalono podział obowiązków związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji : Dostawca (WPEC) zapewni finansowanie i wykonanie odcinaka sieci dosyłowej i przyłącza wysokoparametrowego z uzyskanych na ten cel środków finansowych z funduszu terenowego. Odbiorca ciepła (Spółdzielnia) zapewni finansowanie i wykonanie węzła cieplnego i instalacji niskoparametrowej [...]. Podobny podział obowiązków przyjęto w drugim z wyŜej wymienionych porozumień, a mianowicie ustalono, Ŝe: Odbiorca (Spółdzielnia) zapewni sfinansowanie, projektowanie i wykonanie wewnętrznej instalacji c.o. i cwu oraz węzła cieplnego [...]. Dostawca (WPEC) zapewni projektowanie, wykonanie oraz finansowanie przyłącza wysokoparametrowego z uzyskanych na ten cel środków finansowych (por. § 2 pkt 1 i 5). Odbiór robót związanych z budową spornej sieci cieplnej został zakończony w grudniu 1992r. Z tą chwilą wspomniane urządzenie połączone zostało z główną siecią przesyłową dostawcy ciepła i stało się jej częścią . Z wyjaśnień uczestnika postępowania, złoŜonych na rozprawie administracyjnej w dniu 22 maja 2001r., wynika, iŜ od tego czasu wyŜej wymienione urządzenia są eksploatowana przez Gminę, w związku z czym ponosi ona koszty związane z utrzymaniem i remontowaniem spornej sieci. Na podstawie dokumentów przedłoŜonych przez Spółdzielnię organ antymonopolowy ustalił, iŜ wartość robót związanych z przedmiotową inwestycją wyniosła 108.387,00zł. Rozliczenie wartość zadania w rozbiciu na poniesione nakłady przez poszczególnych uczestników procesu inwestycyjnego przedstawia się w następujący sposób: • 74.461,81zł. - Spółdzielnia Mieszkaniowa w Lipnie, • 30.000,00zł. - WPEC, • 3.925,19zł. wartość robót wykonanych przez grupę interwencyjną (por. Wyliczenie wartości zadania inwestycyjnego załączone do wniosku o wszczęcie postępowania). W toku postępowania antymonopolowego ustalono, iŜ sporny odcinek sieci jest urządzeniem wysokoparametrowym (por. pismo Spółdzielni z dnia 05 lipca 2001r.). W piśmie z dnia 23 lipca 2001r. Wnioskodawca oświadczył, iŜ WPEC nie sfinansowało budowy spornego odcinka sieci, a tym samym nie wywiązało się ze zobowiązań, które przyjęło na siebie mocą wspomnianych porozumień z dnia 24 lipca 1991r. oraz z dnia 12 września 1991r. Z powyŜszych ustaleń wynika, iŜ Spółdzielnia sfinansowała budowę spornej sieci – urządzenia wysokoparametrowego - nie będąc do tego zobowiązaną na podstawie wyŜej cytowanych porozumień. Ponadto, organ antymonopolowy ustalił, iŜ do spornego odcinaka sieci przyłączono nowych odbiorców: budynek internatu Zespołu Szkół Ogólnokształcących oraz budynek komunalny – blok mieszkalny przy ul. Ciasnej, za co dostawca ciepła nie pobrał Ŝadnych opłat. Organ antymonopolowy zwaŜył, co następuje Bezspornym jest, iŜ Gmina zajmuje na lokalnym rynku dostaw ciepła, obejmującym swoim zasięgiem obszar miasta Lipna, pozycję dominującą w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy antymonopolowej. W świetle tego przepisu przez pozycję dominującą rozumie się pozycję przedsiębiorcy , która umoŜliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym poprzez stworzenie mu moŜliwości działania w znacznym zakresie niezaleŜnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, Ŝe przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeŜeli jego udział w rynku przekracza 40% . Wedle art. 8 ust. 2 pkt 3 i 6 cytowanej wyŜej ustawy zakazane jest naduŜywanie pozycji dominującej na rynku właściwym, polegające na: 1. narzucaniu przez przedsiębiorcę uciąŜliwych warunków umów, przynoszących narzucającemu te warunki nieuzasadnione korzyści, 2. stosowanie w podobnych umowach z osobami trzecimi niejednolitych warunków umów, stwarzających tym osobom zróŜnicowane warunki konkurencji. PrzedłoŜony do akt sprawy materiał dowodowy nie przemawia za tym, aby uznać Gminę za podmiot, który naduŜywa pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw ciepła poprzez narzucanie uciąŜliwych warunków w umowie, przynoszących dostawcy ciepła nieuzasadnionych korzyści. Dla uznania naduŜywania pozycji dominującej na rynku za praktykę ograniczającą konkurencję na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej niezbędne jest kumulatywne wystąpienie trzech przesłanek ustawowych, a mianowicie: 1) uciąŜliwego charakteru warunków umów, 2) narzucenie kontrahentowi tych warunków przez podmiot dominujący, 3) osiągnięcie nieuzasadnionych korzyści przez przedsiębiorcę. Brak choćby jednej z tych kumulatywnych przesłanek eliminuje moŜliwość uznania za praktykę ograniczającą konkurencję na podstawie tego przepisu. W ocenie organu antymonopolowego, rozkład obowiązków przyjęty w wyŜej wspomnianych porozumieniach na zapewnienie dostaw ciepła nie świadczy o wystąpieniu juŜ pierwszej z wyŜej wymienionych przesłanek. UciąŜliwym warunkiem umowy jest takie jej postanowienie, które zastrzega większy cięŜar od powszechnie przyjętego w stosunkach danego rodzaju i to oceniany według kryteriów obiektywnych. Skoro więc bezspornym elementem ustaleń faktycznych jest ustalenie, iŜ dostawca ciepła (WPEC) był zobowiązany do pokrycia kosztów budowy urządzeń wysokoparametrowych, zaś na odbiorcy (Spółdzielni) ciąŜył obowiązek wykonania urządzeń niskoparametrowych, to w takiej sytuacji nie sposób kwalifikować niniejszych klauzul jako uciąŜliwych dla Spółdzielni postanowień umowy. W okolicznościach niniejszej sprawy brak równieŜ dowodu na to, aby wystąpiła druga z wymienionych przesłanek. Trafnym jest twierdzenie Uczestnika, iŜ Wnioskodawca pokrył koszty inwestycji nie będąc do tego zobowiązanym zawartymi porozumieniami, a co za tym idzie nie będąc do tego przez nikogo przymuszonym. Odnosząc się do drugiej z zarzucanych Gminie praktyk ograniczających konkurencję, organ antymonopolowy zauwaŜ, Ŝe uprzywilejowanie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy antymonopolowej sprowadza się do tego, Ŝe tylko niektórzy odbiorcy ciepła obciąŜeni są obowiązkiem wybudowania na swój koszt urządzeń energetycznych, a od wszystkich odbiorców , a więc i od tych którzy nie ponieśli na to wydatków, dostawca pobiera opłaty za ciepło w tej samej wysokości. Z okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie wynika, aby Spółdzielnia była zobowiązana do wybudowania na swój koszt spornego odcinka sieci. Na mocy porozumień na zapewnienie dostaw ciepła z dnia 24 lipca 1991r. oraz z dnia 12 września 1991r. do wybudowania urządzeń wysokoparametrowych, a niewątpliwie takim urządzeniem jest sporny odcinek sieci, zobowiązany był dostawca - WPEC. Ponadto, naleŜy podkreślić, iŜ akcentowana przez Spółdzielnię okoliczność niedopełnienia wymogów formalnych przy przekazaniu urządzeń na rzecz dostawcy ciepła nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 4 grudnia 1991r., sygn. akt W.4/91 (Dz. U. z 1991r. Nr 116, poz. 507) przesądził, Ŝe podłączenie urządzeń energetycznych do sieci zakładu energetycznego i ich eksploatacja przez ten zakład, wywiera skutki w sferze prawa własności. Z tym momentem urządzenia te przechodzą na własność zakładu energetycznego, a to stosownie do przepisów art. 49 i 191 k.c. SłuŜą one bowiem celom określonym w art. 49 k.c., a z chwilą podłączenia do sieci zakładu energetycznego weszły w jego skład. W konsekwencji przestały być częścią składową nieruchomości, na której zostały zbudowane i nie stanowią juŜ na podstawie art. 191 k.c. własności właściciela tej nieruchomości. Wobec powyŜszego, stanowisko Wnioskodawcy dowodzącego, iŜ właścicielem spornej sieci cieplnej jest nadal Spółdzielnia uznać trzeba za bezpodstawne. NiezaleŜnie od kwestii formalnego przekazania wspomnianych urządzeń na rzecz dostawcy ciepła, o kwestii własności przedmiotowej sieci decyduje ich aktualne przyłączenie do sieci Gminy, eksploatującej te urządzenia i dostarczającej przy ich wykorzystaniu energię cieplną. Innymi słowy, o tym kto jest właścicielem urządzeń energetycznych rozstrzyga to, do czyjej sieci są podłączone. Dokumentacja w przedmiocie przekazania urządzeń i inne kwestie formalne mają niejako jedynie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. W ocenie organu antymonopolowego, równieŜ powoływanie się przez Spółdzielnię w niniejszej sprawie na przepis art. 66 Prawa energetycznego jest bezzasadne. Wspomniany przepis wskazuje jedynie na uprawnienie osób fizycznych lub prawnych bądź jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które do dnia wejścia w Ŝycie tej ustawy, to jest do dnia 5 grudnia 1997r., wybudowały z własnych środków instalacje lub urządzenia mogące stanowić elementy sieci i są ich właścicielami lub uŜytkownikami, do odpłatnego przekazania tych instalacji lub urządzeń przedsiębiorstwu energetycznemu w terminie dwóch lat od wejścia w Ŝycie ustawy. Natomiast instalacje i urządzenia juŜ podłączone i współpracujące ze sobą w systemie przesyłania i dystrybucji paliw lub energii, nazwane w art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego sieciami, stanowią własność przedsiębiorstw energetycznych. Uregulowanie to pozostaje w zgodności z treścią cytowanego juŜ art. 49 k.c., na którym, łącznie z art. 191 k.c., oparta została powołana wykładnia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 1991r. Oznacza to, iŜ art. 66 Prawa energetycznego odnosi się do urządzeń , które nie tyle stanowią, co mogą stanowić element sieci. Chodzi tutaj o urządzenia i instalacje, które nie zostały jeszcze podłączone do sieci przedsiębiorstwa energetycznego (por. A. Walaszek-Pyzioł, W. Pyzioł : Prawo energetyczne. Komentarz , Warszawa 1998, str. 129). W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest odwoływanie się przez odbiorcę ciepła do art.66 Prawa energetycznego w odniesieniu do spornych urządzeń , jako podłączonych juŜ do sieci dostawcy ciepła. Ponadto mając na uwadze orzecznictwo Sądu Antymonopolowego , naleŜy podkreślić iŜ ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie [...] chroni interes publiczny, co wynika z treści art. 1 ust. 1 tej ustawy. „Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów” . Publiczny znaczy dotyczący ogółu (dostrzeŜony przez nieokreśloną z góry liczbę osób, dotykający ogółu a nie tylko jednostki czy teŜ określonej grupy). A zatem podstawą do zastosowania przepisów ustawy antymonopolowej jest stwierdzenie, Ŝe został naruszony interes publiczny, a nie interes prawny jednostki czy teŜ grupy (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt XVII Ama 78/00; wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 27 czerwca 2001r., sygn. akt Ama 92/00). W ocenie organu antymonopolowego, w rozpatrywanej sprawie nie moŜna stwierdzić naruszenia interesu publicznoprawnego. W istocie, przedmiotowy spór dotyczy dokonania zaległych rozliczeń w zakresie nakładów poczynionych przez Spółdzielnię na infrastrukturę ciepłowniczą. NaleŜy zauwaŜyć, iŜ organ antymonopolowy nie orzeka o stosunkach cywilnoprawnych, a tym bardziej o roszczeniach cywilnoprawnych o charakterze majątkowym podlegających przedawnieniu. Zakres kognicji organu antymonopolowego jest inny. Organ antymonopolowy ocenia zachowanie podmiotów gospodarczych na rynku właściwym, w aspekcie naruszenia ustawy antymonopolowej. Ustawę tę zalicza się do dziedziny prawa publicznego. Jej dalekosięŜnym celem jest ochrona interesu publicznego. Wobec powyŜszego, zarzuty Wnioskodawcy, w związku z cywilnoprawnym charakterem sporu w tym względzie, winny zostać rozpoznane na ogólnych zasadach prawa cywilnego przed sądem powszechnym. W ocenie organu antymonopolowego, powszechne zdziwienie musi budzić fakt, iŜ Spółdzielnia przez wiele lat nie dochodziła na drodze postępowania sądowego swych roszczeń, wynikających ze zobowiązań powstałych na mocy wyŜej wspomnianych porozumień na zapewnienie dostaw ciepła, chociaŜ taką moŜliwość przewidywały wspomniane porozumienia (por. §4 pkt 2 porozumienia z dnia 24 lipca 1991r.; §3 pkt1 porozumienia z dnia 12 września 1991r.). Wobec powyŜszego, stwierdzić naleŜy, iŜ zaniedbania ze strony odbiorcy ciepła nie mogą obciąŜać Gminy, chociaŜ jest ona następcą prawnym WPEC. Ponadto, zauwaŜyć trzeba równieŜ, iŜ połączenie spornego urządzenia z główną siecią przesyłową dostawcy ciepła miało miejsce w grudniu 1992r., natomiast Spółdzielnia wystąpiła ze swym Ŝądaniem do organu antymonopolowego dopiero w maju 2000r. Na marginesie organ antymonopolowy zauwaŜa, iŜ stosownie do treści art. 93 ustawy antymonopolowej nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk ograniczających konkurencję, jeŜeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok. W odniesieniu do praktyki wskazanej w art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej polegającej na narzucaniu przez podmiot posiadający pozycję dominującą uciąŜliwych warunków umów o trwaniu praktyki moŜna mówić jedynie do czasu zawarcia przez strony umowy zawierającej taki warunek. Po zawarciu umowy nie moŜna juŜ mówić o „narzucaniu” bowiem w tym czasie uciąŜliwy warunek juŜ stał się treścią umowy. W dacie zawarcia umowy wystąpiły równieŜ jej skutki w postaci zobowiązań powstałych w majątku stron, a zwłaszcza podmiotu, któremu uciąŜliwy warunek został narzucony. Pokrzywdzony przez stosowanie praktyk ma zatem najpóźniej w dacie zawarcia umowy pełną świadomość co do ewentualnego uciąŜliwego charakteru warunków zawartej umowy i ma moŜliwość podjęcia działań chroniących jego prawa. Instytucja przedawnienia wskazana w art. 93 ustawy antymonopolowej zakreślając czas, w którym moŜe być wszczęte postępowanie antymonopolowe, słuŜy w sposób oczywisty zasadzie ochrony pewności obrotu gospodarczego i realnego wykonywania umów. Prawo do ochrony przed naduŜyciem pozycji dominującej jest zatem w sposób wyraźny zakreślone w czasie. Bez znaczenia dla oceny czasu trwania praktyki jest fakt występowania negatywnych skutków w terminie późniejszym (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 30 maja 2001r. , Sygn. akt XVII Ama 80/00). W rozpoznawanej sprawie, jeŜeli w ogóle wystąpiłaby praktyka ograniczająca konkurencję, narzucenie uciąŜliwego warunku polegającego na nieodpłatnym przekazaniu na stan majątkowy dostawcy spornej sieci cieplnej nastąpiłoby w dniu zawarcia porozumień na zapewnienie dostaw ciepła z WPEC. Stosownie do powołanego wyŜej przepisu postępowanie o przeciwdziałanie tej praktyce mogłoby być wszczęte najpóźniej w dniu 31 grudnia 1992r. Mając powyŜsze na uwadze, orzeczono jak w sentencji. Pismem z dnia 16 sierpnia 2001r. Gmina – uczestnik postępowania antymonopolowego – reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego Dariusza Galek wystąpiła o zwrot kosztów zastępstwa prawnego, według spisu kosztów przedłoŜonego w dniu 03 października 2001r. Niniejszą decyzją organ antymonopolowy nie stwierdził naruszenia przez Gminę zakazów określonych w art. 8 ustawy antymonopolowej i tym samym odmówił uwzględnienia Ŝądań Spółdzielni. W świetle powyŜszego, stosownie do treści art. 69 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie [...] – strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić drugiej stronie, na jej Ŝądanie, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie. Wobec powyŜszego, postanowiono jak na wstępie. Od niniejszej decyzji (pkt I sentencji) przysługuje stronom – stosownie do treści art. 479 28 k.p.c. - odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia. Na niniejsze postanowienie (pkt II sentencji) przysługuje stronom – stosownie do treści art. 479 32 k.p.c. - zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Bydgoszczy, w terminie tygodnia od dnia jego doręczenia. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury w Bydgoszczy Andrzej Chajęcki Otrzymują: 1.Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej w Lipnie Oś. Gen. Wł. Sikorskiego 15 87-600 Lipno 2. Zarząd Miasta Lipna Pl. Dekerta 8 87-600 Lipno