RGD-1/2002

Gdańsk, 11 stycznia 2002 r. RGD.5002-2/01/02/AW DECYZJA N R RGD.1/2002 Na podstawie art. 11 ust. 1, w związku z art. 8 ust. 2 pkt pkt 2, 5 i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319), po przeprowa- dzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej Loka- torsko-Własnościowej w Pucku przeciwko Puckiej Gospodarce Komunalnej Sp. z o.o. w Pucku, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie stwierdza się stosowania przez skarŜonego przedsiębiorcę praktyk ograniczających konkurencję polegających na naduŜywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw energii cieplnej poprzez: – ograniczenie produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla konkurentów lub konsumentów, – przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwo- ju konkurencji, – narzucanie przez Spółkę uciąŜliwych warunków umów, przynoszących jej nieuzasad- nione korzyści. UZASADNIENIE Do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dniu 13.01.2001r. wpłynął wnio- sek Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w Pucku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stosowania przez Pucką Gospodarkę Komunalną Sp. z o.o. w Pucku praktyk monopolistycznych, wyczerpujących dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r. Nr 52, poz. 547). Zdaniem wnioskodawczyni skarŜona naduŜywa swojej pozycji dominującej na rynku poprzez: 1. przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju kon- kurencji, gdyŜ odmawia jej wydania warunków technicznych do projektowania węzłów cieplnych w obiektach Spółdzielni, przyłączonych do miejskiej sieci cieplnej, w przypadku gdy przepisy ustawy - Prawo energetyczne, jak i aktów wykonawczych do niej, nie zabrania- ją posiadania własnych węzłów cieplnych przez odbiorcę energii cieplnej; odmowa ma na ce- lu utrudnienie, czy teŜ uniemoŜliwienie wejścia na rynek innemu dostawcy energii cieplnej i korzystanie z pozycji monopolistycznej; 2. narzucanie uciąŜliwych warunków umów, przynoszących skarŜonej nieuzasadnione korzyści, bowiem: a) Spółka od dnia 20.03.2000r. w budynkach przy ul. Derdowskiego 2, i 4 oraz Przebendow- skiego 21, 23 i 25 w Pucku dokonała zmiany pomiaru energii cieplnej zuŜytej na podgrza- nie ciepłej wody, dokonując pomiaru w węźle grupowym zlokalizowanym w kotłowni, a nie jak dotychczas w węźle cieplnym znajdującym się w pomieszczeniu budynku Spół- dzielni, która to zmiana spowodowała w porównaniu z rokiem ubiegłym wzrost zuŜycia ciepła o 13,62% (w przeliczeniu z 1 GJ na 1 m 3 ), b) stosowane przez Spółkę ciepłomierze nie posiadają aktualnych świadectw legalizacji, co wpływa niekorzystnie na wzajemne rozliczenia za sprzedane/kupowane ciepło. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, biorąc pod uwagę argumenty podniesio- ne we wniosku, wszczął w dniu 16 stycznia 2001r. postępowanie administracyjne przeciwko PGK Sp. z o.o. w Pucku pod zarzutem naduŜywania pozycji dominującej na lokalnym rynku dostaw energii cieplnej, tj. zachowań mogących stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o przeciwdziałaniu [...]. W związku z wejściem w Ŝycie nowej ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie kon- kurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 122, poz. 1319) Spółdzielnia w piśmie z dnia 27 kwietnia 2001r. [karta akt sprawy 142-143, 163-165] wskazała przepisy nowego aktu prawnego, które - jej zdaniem - zostały naruszone: I. art. 8 ust. 2 pkt 2 1. poprzez stosowanie we wzajemnych rozliczeniach nie legalizowanych urządzeń pomiaro- wych, jak równieŜ nie zrealizowania przez dostawcę obowiązków wynikających z § 37 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 12 października 2000r. w sprawie szczegó- łowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz. U. Nr 96, poz. 1053) zwanego rozporządzeniem taryfowym, 2. „poprzez rozliczanie energii cieplnej na podstawie pomiaru dokonywanego w węźle gru- powym, (wbrew przepisom § 31 ust. 1 rozporządzenia taryfowego) oraz bez zawiadomienia o tym odbiorcy, mimo moŜliwości pomiaru energii cieplnej w węzłach cieplnych, a takŜe wbrew zapisom łączącej strony umowy o dostawę ciepła” , 3. „poprzez ograniczanie postępu technicznego poprzez uniemoŜliwienie zamontowania wła- snych węzłów cieplnych przez Spółdzielnię spełniających nowoczesne wymogi techniczne dla tego typu urządzeń poprzez zmniejszenie czy teŜ ograniczanie strat energii cieplnej powodując ochronę interesów Dostawcy, który bez potrzeby modernizacji - inwestowania w dotychczasowe (stare, zuŜyte technologie) węzły cieplne ma pełną moŜliwość sterowania instalacją wewnętrzną budynku w taki sposób, Ŝe pobiera ona większą ilość ciepła (ok. 30 %) niŜ pobierałaby ta sama instalacja współpracująca z nowoczesnymi węzłami cieplnymi. Obecne węzły cieplne nie posiadają teŜ regulacji pogodowej i regulacji temperatury c.w.u. PGK Sp. z o.o. w Pucku chroni swój interes odmawiając wydania warunków technicznych dla węzłów cieplnych albowiem przez energooszczędne działanie Spółdzielni w obecnym sezonie grzewczym spadła moc zamówiona o 38% i moŜe zostać ograniczona w dalszym ciągu, a tym samym wpływy ze sprzedaŜy energii dla tego Odbiorcy - Wnioskodawczyni uległyby dalszemu zmniejszeniu. PGK Sp. z o.o. naduŜywa pozycję dominującą na lokal- nym rynku jako jedynego koncesjonowanego Dostawcy ciepła". II. art. 8 ust. 2 pkt 5 1. poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji, polegające na konsekwentnej odmowie wydania wnioskodawczyni warunków technicznych niezbędnych do projektowania nowych węzłów cieplnych; brak tych warunków uniemoŜliwia jej skorzystania z przysługującego prawa posiadania wła- snych węzłów cieplnych, zgodnie z ustawą Prawo energetyczne i wydanymi na jej pod- stawie przepisami wykonawczymi, 2. skarŜona Spółka przeciwdziała ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji, poprzez: a) zajmowanie pomieszczeń stanowiących własność Spółdzielni, bez tytułu prawnego i z pominięciem regulacji tej kwestii w zatwierdzonej przez Prezesa URE umowie sprzedaŜy ciepła, b) „uniemoŜliwienie podłączenia budynków do własnego źródła energii cieplnej w przypad- ku budowy własnej ekologicznej, energooszczędnej i w pełni automatycznej kotłowni osiedlowej ze względu na zajmowanie jedynych, nadających się do tego celu pomieszczeń w budynkach i uniemoŜliwienie modernizacji istniejących węzłów cieplnych ”, c) „ uniemoŜliwienie modernizacji (przebudowy) węzłów cieplnych w taki sposób, aby węzły te mogły współpracować z sieciami konkurencyjnych dostawców energii cieplnej, w tym z kotłownią Spółdzielni, w sytuacji, kiedy tacy dostawcy energii pojawią się na lokalnym rynku energii cieplnej lub Spółdzielnia wybuduje własną kotłownię, poprzez odmowę wy- dania warunków do projektowania węzłów ”, d) „ uniemoŜliwienie powstania na lokalnym rynku energii cieplnej, konkurencyjnego do- stawcy energii poprzez utrzymanie przez PGK takiej sytuacji na węzłach cieplnych, Ŝe potencjalny dostawca nie miałby moŜliwości dostawy energii do odbiorców ”, e) „dokonywanie pomiaru dostarczonego ciepła dla odbiorcy urządzeniami pomiarowymi znajdującymi się na węźle cieplnym zamiast w urządzeniach dostawcy kończących się na dojściu do budynku z wykorzystaniem w tym celu istniejących komór ciepłowniczych. Ta- kie usytuowanie przyrządów pomiarowo-rozliczeniowych uniemoŜliwia podłączenie wę- zła do sieci innego dostawcy energii cieplnej lub do własnej kotłowni” , f) uniemoŜliwienie wnioskodawczyni realizacji uchwał Zebrania Przedstawicieli Członków w przedmiocie: – budowy własnego systemu ciepłowniczego w Pucku - Uchwała ZPCz nr 8/99 z dnia 19.06.1999r. – zaciągnięcie zobowiązania finansowego - Uchwała ZPCz nr 6/99 z dnia 19.06.1999r. – realizacji postulatu Komisji Wnioskowej ZPCz z dnia 17.06.2000r. pkt. 4. W toku prowadzonego postępowania antymonopolowego uwidoczniły się inne sporne kwestie dotyczące: 1. Realizacji umowy sprzedaŜy ciepła. 2. Ubytków ciepła w sieci ciepłowniczej. 3. Poprzednio stosowanego sposobu rozliczeń budynków pobierających c.w.u. przygotowa- nej w węźle cieplnym-grupowym. 4. Obecnie stosowanego sposobu rozliczeń budynków pobierających c.w.u. przygotowanej w węźle cieplnym-grupowym. 5. Własności układów pomiarowych. 6. Konserwacji układów pomiarowo-rozliczeniowych. 7. Odmowie stosowania obowiązujących cen i stawek do czasu wprowadzenia taryfy dla cie- pła ustalanych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów. 8. Zmiany zamówionej mocy cieplnej. 9. Zobowiązań Spółdzielni. ORGAN ANTYMONOPOLOWY USTALIŁ , CO NASTĘPUJE : PGK Sp. z o.o. (do 1997r. jako PGKiM) pozostaje w stosunkach umownych ze Spół- dzielnią od 1992r. (umowa na czas nieoznaczony o dostarczanie energii cieplnej w postaci gorącej wody z dnia 1 stycznia 1992r. Nr 1/ZEC/92). Spółka swojemu największemu odbiorcy - Spółdziel- ni dostarcza 38% wytworzonego ciepła [k.29]. Węzły cieplne znajdujące się w budynkach Spółdzielni zostały przekazane dokumenta- mi PT z roku 1985 ówczesnemu dostawcy ciepła Okręgowemu Przedsiębiorstwu Energetyki Ciepl- nej w Gdyni. PGK Sp. z o.o., zgodnie z uchwałą nr VIII/2/91 z dnia 20.12.1991r. Rady Miasta Puc- ka, przejęła skomunalizowany, podzielony majątek w celu prowadzenia na terenie miasta Puck działalności w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną [k. 77, 215]. W 1996r. Spółdzielnia zamontowała własne ciepłomierze na instalacji cyrkulacyjnej c.w.u. i przyłączu wodociągowym w budynkach przy ul. Derdowskiego 2 i 4 oraz ul. Przebendow- skiego 21, 23 i 25. W podpisanych ze Spółdzielnią protokółach z dnia 11.01.1996r. [k. 30a, 30b] i z dnia 17.01.1996r. [k. 30c] Spółka zgodziła się przyjąć wskazania ciepłomierzy, jako podstawę do rozliczenia zuŜycia ciepła. Zainstalowanych ciepłomierzy Spółdzielnia nie przekazała na własność Spółki. (Od roku 1997 do dnia 19 marca 2000r. cena sprzedaŜy ciepła Spółdzielni, obliczana na podstawie kolejnych rozporządzeń Ministra Finansów, nie ulegała zmianie). Prezes POT URE w Gdańsku w udzielonej koncesji Nr PCC/564/1309/U/2/98/U z dnia 5 listopada 1998r. na przesłanie i dystrybucję ciepła w „szczególnych warunkach wykonywania działalności objętej koncesją ze względu na właściwą obsługę odbiorców” nakazał Spółce w ciągu 3 lat od wydania koncesji wyposaŜenie swoich węzłów cieplnych w układy automatycznej regula- cji. Spółka opracowała „plan nakładów inwestycyjnych na lata 1999-2001r.”, przyjmując na rok 2001 modernizację i wyposaŜenie w automatyczną regulację węzłów cieplnych, w tym węzłów stanowiących własność Spółki w budynkach Spółdzielni [k.25]. (Plan został wykonany w listopa- dzie 2001r. [k. 297]). W dniu 20 marca 2000r. weszła w Ŝycie taryfa dla ciepła, zatwierdzona decyzją Prezesa URE z dnia 15 lutego 2000r. nr OGD-820/1309-C/8/99/2000/WP. Z tym dniem Spółka dokonała „zmian w dotychczasowym sposobie rozliczenia za dostarczaną energię cieplną” oraz pisemnie zaproponowała zawarcie nowej umowy na dostarczanie energii cieplnej przesyłając projekt nowej umowy [k. 162a]. Zmiana sposobu rozliczenia polegała na pomiarze ciepła w węźle grupowym c.w.u. sto- sownie do zasady określonej w § 21 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 paź- dziernika 1998r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozli- czeń w obrocie ciepłem, w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach (Dz. U. Nr 132, poz. 867) i wynikała z treści przepisu zawartego w § 55 ust. 2 tego aktu prawnego [k. 27]. Spółdzielnia po zatwierdzeniu cen i opłat w taryfie dla ciepła zmniejszyła moc zamó- wioną na potrzeby c.o. o 50 % i rozliczała się według poprzednio obowiązujących zasad. Odmowa przyjęcia przez Spółdzielnię nowego sposobu rozliczeń spowodowała, iŜ Spółka pismem nr L. dz. 36/ZEC/00 z dnia 1.07.2000r. [k. 225] wypowiedziała dotychczasową umowę o sprzedaŜ ciepła. W wydanym dnia 7 sierpnia 2000r. postanowieniu nr OGD-73/2063/2000/BK/WP Pre- zes URE nakazał Spółce kontynuowanie dostaw ciepła do obiektów Spółdzielni na warunkach określonych w poprzednio obowiązującej umowie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu. W dniu 17 lipca 2001 r. przeprowadzono w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsu- mentów - Delegaturze w Gdańsku rozprawę administracyjną, w toku której: – przedstawiciel Spółdzielni potwierdził wypowiedzenie, z dniem 30 czerwca 2001r. uŜytkowania i eksploatacji węzłów cieplnych zlokalizowanych w pomieszczeniach Spółdzielni, uznając, Ŝe są one jej własnością. O rozstrzygnięcie sporu w tym zakresie Spółka wystąpiła do POT URE z/s w Gdańsku, – przewodniczący rozprawy zobowiązał przedstawiciela dostawcy - który wyraził na to zgodę - aby w przeciągu 2 tygodni od terminu rozprawy określił zakres informacji, któ- re powinny zostać mu dostarczone przez odbiorcę, niezbędnych do wydania technicz- nych warunków projektowania, – Spółdzielnia podtrzymała zarzut o niewłaściwym umiejscowieniu mierników ciepła do- starczanego na potrzeby c.w.u., które powinny być zainstalowane w budynkach, a nie w węźle grupowym. Wobec powyŜszego przedstawiciel Spółki potwierdził, Ŝe stosowana wobec Spółdzielni taryfa nie obejmuje kosztów związanych ze stratami ciepła pomię- dzy węzłem grupowym a budynkami i zaprzeczył jakoby moŜliwy był pomiar dostar- czanej energii bezpośrednio w budynkach odbiorcy (poza węzłem grupowym). Stoso- wany od 1996r. do 20 marca 2000r. sposób pomiaru energii w budynkach odbiorcy uznać naleŜało, według Spółki, za nieprawidłowy, – Spółdzielnia podtrzymała Ŝądanie stwierdzenia praktyki monopolistycznej w przedmio- cie stosowania stawek taryfy zatwierdzonej przez Prezesa URE bez uprzedniego podpi- sania w tym zakresie stosowanej umowy lub aneksu. Jednocześnie skarŜąca określiła czas trwania tej praktyki na okres od 20 marca 2000r. do 8 sierpnia 2000r., tj. do termi- nu wydania postanowienia URE o kontynuowaniu dostaw przez Spółkę. Pismem z dnia 16 października 2001r. [k. 293] Spółka poinformowała, iŜ, mimo dwu- krotnego przedłoŜenia listy pytań dot. wydania warunków do projektowania węzłów cieplnych, Spółdzielnia nie określiła zamierzenia modernizacyjnego i inwestycyjnego w pełnym zakresie. A NALIZUJĄC ZEBRANY MATERIAŁ DOWODOWY , ORGAN ANTYMONOPOLOWY ZWAśYŁ CO NASTĘ- PUJE : W świetle akt sprawy organ antymonopolowy rozpatrzył, czy działania skarŜonej Spół- ki moŜna uznać za przejaw stosowania praktyk ograniczających konkurencję, określonych w art. 8 ustawy antymonopolowej. Dla wyciągnięcia sankcji z tytułu stosowania tych praktyk niezbędne jest dokonanie, co najmniej, następujących czynności: • wyznaczenie rynku właściwego w danej sprawie (tzw. rynku relewantnego czy istotne- go), • ustalenie na nim pozycji rynkowej przedsiębiorcy, przeciwko któremu toczy się postę- powanie, • stwierdzenie wykorzystywania przewagi kontraktowej, wynikającej z zajmowanej na tak wyznaczonym rynku pozycji, poprzez: – narzucanie uciąŜliwych warunków umów, przynoszących PGK nieuzasadnione korzy- ści (art. 8 ust. 2 pkt 6), – ograniczenie produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów lub konsumentów (art. 8 ust. 2 pkt 2), – przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź roz- woju konkurencji (art. 8 ust. 2 pkt 5). Zgodnie z utrwalonym juŜ w orzecznictwie Sądu Antymonopolowego stanowiskiem (por. np. wyrok z dnia 26 kwietnia 1995r., sygn. akt XVII Amr 74/94) dla wyznaczenia rynku rele- wantnego naleŜy wziąć pod uwagę co najmniej pięć elementów: przedmiot rynku (towar), fazę ob- rotu towarowego uwzględniającą jej pionową (wertykalną) specyfikę (zbyt, hurt, detal), funkcję strony obrotu (podaŜ, popyt), czasowy aspekt obrotu oraz terytorium. Analizując rynek w aspekcie geograficznym uznać naleŜy, iŜ jego granice wyznaczone są przez obsługiwaną sieć i infrastrukturę ciepłowniczą na terenie miasta Pucka. Wymiar przedmio- towy rynku (rynek produktowy) wyznaczają usługi związane z dystrybucją energii cieplnej na po- trzeby centralnego ogrzewania (c.o.) i ciepłej wody uŜytkowej (c.w.u.). W Pucku ich świadczeniem zajmuje się przede wszystkim PGK, która dostarcza ciepło m.in. do zasobów mieszkaniowych SML-W. Określając fazę obrotu towarowego naleŜy przyjąć, Ŝe PGK funkcjonuje na szczeblu zby- tu, jako dostawca energii cieplnej, reprezentując jednocześnie podaŜową stronę rynku. Po stronie popytu znajdują się wszyscy obsługiwani odbiorcy, w tym równieŜ SML-W. Biorąc pod uwagę wszystkie analizowane aspekty uznać naleŜy, Ŝe rynkiem właściwym w sprawie jest rynek dostaw ciepła, którego granice określa sieć ciepłownicza na terenie miasta Pucka. Na rynku zdefiniowanym jak wyŜej, skarŜona Spółka funkcjonuje w warunkach mono- polu sieciowego, bezspornym jest więc, Ŝe moŜna jej przypisać zajmowanie kwalifikowanej pozycji rynkowej, określonej art. 4 pkt 9 ustawy antymonopolowej, co daje jej określoną władzę rynkową, jak równieŜ realną, silną przewagę kontraktową nad pozostałymi uczestnikami obrotu; okoliczności te przesądzają o moŜliwości zastosowania wobec skarŜonego dostawcy ciepła art. 8 ust. 2 pkt pkt 2, 5 i 6 powołanej ustawy. Samo posiadanie kwalifikowanej pozycji na rynku nie jest jeszcze przejawem stosowa- nia praktyk ograniczających konkurencję. Sankcjonowaniu przez ustawę antymonopolową podlega- ją jedynie te zachowania, które stanowią praktyki eksploatacyjne, polegające na wykorzystaniu posiadanej władzy rynkowej w sposób sprzeczny z ustawą, powodujące np. pogorszenie sytuacji kontrahenta, ograniczenie jego samodzielności lub zmuszenie go do uczestnictwa w obrocie gospo- darczym na mniej korzystnych zasadach niŜ, hipotetycznie rzecz ujmując, w warunkach istnienia konkurencji na rynku. W sprawie będącej przedmiotem postępowania, dostawca energii, z uwagi na uprzywilejowaną pozycję na rynku, posiada wobec odbiorców niekwestionowaną przewagę kon- traktową. Przedmiotem sporu zaistniałego pomiędzy stronami przeprowadzonego postępowania jest, według skarŜącej: 1. wprowadzenie z dniem 20.03.2000r. w budynkach przy ul. Derdowskiego 2 i 4 oraz Prze- bendowskiego 21, 23 i 25 w Pucku zmiany miejsca pomiaru energii cieplnej, który doko- nywany jest na węźle grupowym wbrew zapisowi § 31 ust. 1 rozporządzenia taryfowego i zapisom umowy o dostawę ciepła, w następstwie czego nastąpił, w porównaniu z rokiem ubiegłym wzrost zuŜycia ciepła o 13,62% (w przeliczeniu 1 GJ na 1 m 3 ) ustalony według wskazań ciepłomierzy zamontowanych przez Spółdzielnię (co moŜe stanowić naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej), 2. odmowa wydania przez Spółkę warunków technicznych dla projektowania nowych wę- złów cieplnych, przez co Spółdzielnia nie moŜe w pełni skorzystać z przysługującego jej prawa posiadania własnych węzłów cieplnych, zgodnie z ustawą - Prawo energetyczne i przepisów wykonawczych do niej oraz nie moŜe we własnym zakresie dokonać inwestycji zmierzających do wymiany węzłów cieplnych tak, aby w przyszłości węzły te mogły współpracować z siecią innego konkurencyjnego dostawcy, bądź ekologiczną, energoosz- czędną i w pełni automatyczną kotłownią wybudowaną kosztem Spółdzielni (co moŜe sta- nowić naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej), 3. rozliczanie Spółdzielni za dostarczone ciepło na podstawie odczytów z nielegalizowanych urządzeń pomiarowych, przez co Spółka nie wywiązuje się z obowiązku określonego w § 37 ust. 3 rozporządzenia taryfowego. Stan techniczny węzłów cieplnych, nie posiadają- cych regulacji pogodowej i regulacji temperatury c.w.u. powoduje, Ŝe Spółka „ma moŜli- wość sterowania instalacją wewnętrzną budynku w taki sposób, Ŝe pobiera ona większą ilość ciepła (ok. 30 %) niŜ pobierałaby ta sama instalacja współpracująca z nowoczesnymi węzłami cieplnymi" (co moŜe stanowić naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy antymonopo- lowej). Ad. 1 ZwaŜywszy, iŜ postawione zarzuty związane są z materią unormowaną ustawą - Prawo energetyczne, organ antymonopolowy zwrócił się do Urzędu Regulacji Energetyki o wyraŜenie merytorycznej opinii w sprawie. W odpowiedzi z dnia 23 czerwca 2001r. [k. 202-204] URE wskazał, iŜ zainstalowanie urządzeń pomiarowo rozliczeniowych w węźle cieplnym dla określania ilości ciepła w celu pod- grzewania wody wodociągowej dla odbiorców, którym jest ona dostarczana poprzez ten węzeł od- powiada wymogom § 35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 12 października 2000r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie ciepłem (Dz.U. Nr 96, poz. 1053), stanowiącym w pkt 4 b, iŜ „w przypadku gdy zewnętrzne insta- lacje odbiorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne, opłatę za ciepło oblicza się jako sumę iloczynów ilości ciepła dostarczonego w celu ogrzewania i w celu podgrzewania wo- dy wodociągowej, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w węźle cieplnym [podkr. UOKiK] oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej” Nowy sposób pomiaru znalazł odzwierciedlenie w sposobie rozliczania za dostarczane ciepło zgodnie taryfą zatwierdzoną przez Prezesa URE decyzją OGD-820/1309/C/8/99/2000/WP z dnia 15 lutego 2000r. W dodatkowej opinii z dnia 13 sierpnia 2001r. [k.270-271] URE wyraził ko- lejne stanowisko w tej kwestii. Grupy taryfowe E1/A2 i E1/B2 zostały ustalone zgodnie z przepi- sami ( 10 ust. 2 pkt 3 ppkt c rozporządzenia taryfowego) w sposób następujący: – E1/A2 - odbiorcy, którym ciepło, wytworzone w źródle ciepła E1 (zlokalizowanym w Pucku przy ul. Nowy Świat 12), dostarczane jest do obiektów na potrzeby c.o. poprzez sieć ciepłowni- czą i węzły cieplne naleŜące do PGK Sp. z o.o. i przez nią eksploatowane, a c.w.u. dostarczana jest do obiektów z węzła grupowego poprzez zewnętrzne instalacje odbiorcze, naleŜące do PGK Sp. z o.o. i przez nią eksploatowane, – E1/B2 - odbiorcy, którym ciepło, wytworzone w źródle ciepła E1 (zlokalizowanym w Pucku przy ul. Nowy Świat 12), dostarczane jest do obiektów na potrzeby c.o. poprzez sieć ciepłowni- czą PGK Sp. z o.o. i węzły cieplne stanowiące własność odbiorców i przez nich eksploatowane, a c.w.u. dostarczana jest do obiektów z węzła grupowego poprzez zewnętrzne instalacje odbior- cze, naleŜące do PGK Sp. z o.o. i przez nią eksploatowane. Koszty będące podstawą kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe dla ww. grup zweryfikowano w trakcie postępowania o zatwierdzenie taryfy dla ciepła, zgodnie z przepisami § 16 pkt 5 ppkt c rozporządzenia taryfowego. Do kalkulacji stawek opłat (stałej i zmiennej) za usługi przesyłowe dla grupy taryfowej E1/A2 przyjęto: – uzasadnione koszty sieci ciepłowniczej i węzłów cieplnych, – uzasadnione koszty strat ciepła na przesyle siecią ciepłowniczą oraz strat nośnika ciepła w sieci ciepłowniczej. Koszty strat ciepła podczas przesyłania instalacjami odbiorczymi za węzłem grupowym podgrzanej w węźle grupowym wody wodociągowej - z uwagi na miejsce pomiaru zuŜycia ciepła dla potrzeb podgrzania tej wody (w węźle grupowym) - nie zostały uwzględnione w kalkulacji sta- wek opłat za usługi przesyłowe dla odbiorców ww. grupy. Do kalkulacji stawek opłat (stałej i zmiennej) za usługi przesyłowe dla grupy taryfowej E1/B2 przyjęto: – uzasadnione koszty sieci ciepłowniczej, – uzasadnione koszty strat na przesyle siecią ciepłowniczą oraz strat nośnika w sieci ciepłowni- czej. Koszty strat ciepła podczas przesyłania instalacjami odbiorczymi za węzłem grupowym podgrzanej w węźle grupowym wody wodociągowej - z uwagi na miejsce pomiaru zuŜycia ciepła dla potrzeb podgrzania tej wody (w węźle grupowym) - nie zostały uwzględnione w kalkulacji sta- wek opłat za usługi przesyłowe dla odbiorców ww. grupy. Wskazać naleŜy, iŜ uwzględnienie kosz- tów tych strat spowodowałoby - w rezultacie - wzrost stawek opłat za usługi przesyłowe dla obu wyŜej podanych grup odbiorców. Nie istnieją przy tym, co prawda, Ŝadne istotne przeszkody, aby mierniki ciepła dostar- czonego na potrzeby ciepłej wody uŜytkowej zamontowane były w budynkach Spółdzielni i aby tam dokonywane były odczyty ilości pobranego ciepła. Utrudnienie mogą stanowić przeszkody natury technicznej, technologicznej i ekonomicznej. Jak podnosi URE „rozwiązania techniczne dotyczące ewentualnej zmiany miejsca dokonywania odczytów poboru ciepła wymagałyby szczegó- łowych analiz technicznych i ekonomicznych opłacalności takiego przedsięwzięcia. Analizy takie powinny być jednak wykonane przez wyspecjalizowane biura projektowe, jednostki badawcze itp. NaleŜy mieć na uwadze, iŜ do kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe w taryfie PGK Puck przyjęto ilość ciepła sprzedanego na potrzeby ciepłej wody mierzonego w węźle grupowym. Ponad- to rozliczenia za ciepło następowały w oparciu o odczyty wskazań ciepłomierza zainstalowanego w węźle grupowym. Wynikało to z uregulowań zawartych w umowie sprzedaŜy ciepła, jak równieŜ z przepisów rozporządzenia taryfowego". Zatem w momencie, kiedy nastąpiłaby zmiana miejsca za- instalowania mierników i pomiar ciepła dokonywany byłby w węzłach w obiektach Spółdzielni, konieczna byłaby zmiana taryfy dla ciepła. Z tych teŜ powodów uznać naleŜy, Ŝe zmiana miejsca wydania towaru (tu: ciepło) moŜe być subiektywnie oceniana przez skarŜącą jako narzucenie uciąŜliwego warunku współpracy, nie- zgodnego z zapisami umowy łączącej strony. Nawet gdyby przyjąć załoŜenie o spełnieniu kryte- rium uciąŜliwości tego warunku w sensie obiektywnym, co w świetle powyŜszych wywodów i obowiązujących przepisów prawa pozbawione jest podstaw, to i tak - w ocenie organu antymono- polowego - brak jest spełnienia ostatniej przesłanki z art. 8 ust. 2 pkt 6, stanowiącej, Ŝe wymuszone przez dominanta rynkowego zasady kooperacji stanowią dla niego źródło dodatkowych, nieuzasad- nionych korzyści. Według skarŜącej zmiana miejsca pomiaru energii cieplnej spowodowała w 2000r. wzrost zuŜycia ciepła o 13,62%, co naleŜałoby rozumieć w ten sposób, Ŝe istnieje bezpo- średni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zwiększonym zapotrzebowaniem na energię i związanymi z tym obciąŜeniami ponoszonymi przez odbiorcę, a nienaleŜnymi profitami uzyskiwa- nymi przez dostawcę. Innymi słowy wzrost wydatków jednej strony jest nienaleŜną korzyścią dru- giej. W istniejącym stanie faktycznym taka prosta zaleŜność nie jest jednak oczywista. OtóŜ oceniając ten zarzut zwrócić naleŜy uwagę na charakter opłat i stawek wynikają- cych z taryf zatwierdzonych przez Prezesa URE. Nie są to ceny swobodnie ustalane przez dostaw- cę, ale regulowane przez organ administracji rządowej, który wydając stosowną decyzję admini- stracyjną uwzględnia tylko uzasadnione koszty działalności przedsiębiorstw energetycznych (art. 45 Prawa energetycznego), kierując się przy tym zasadą równowaŜenia interesów dostawców i od- biorców ciepła (art. 23). Skoro więc ustalone w ten sposób stawki odpowiadają jedynie kosztom ponoszonym w związku z dostawą ciepła do kwestionowanych przez wnioskodawczynię punktów pomiaru na węzłach cieplnych, to trudno Ŝądać od dostawcy, by ten dobrowolnie i bez jakiegokol- wiek ekwiwalentu pokrywał koszty przesyłu powstałe na odcinku od węzłów do budynków. Jak juŜ wskazano strony mogą umówić się co do zmiany miejsca pomiaru towaru, ale w proponowanym przez Spółdzielnię rozwiązaniu - czego zdaje się ona nie dostrzegać - wiązać się to musi, ze wzro- stem stawek. Z tych teŜ powodów uznać naleŜy, Ŝe nawet nie akceptowana przez skarŜącą zmiana usytuowania urządzeń pomiarowych nie przynosi PGK Sp. z o.o. nieuzasadnionych korzyści, przez co praktyka określona art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy nie została dowiedziona. W ocenie organu nie moŜe się równieŜ ostać stanowisko Spółdzielni podtrzymane kon- sekwentnie takŜe podczas rozprawy administracyjnej, Ŝe zatwierdzona przez Prezesa URE - decy- zją OGD-820/1309/C/8/99/2000/WP z dnia 15 lutego 2000r. - taryfa mogła wiązać wnioskodaw- czynię dopiero od dnia 8 sierpnia 2000 r., a nie od dnia 20 marca 2000 r. Taryfa ogłoszona w dniu 3 marca 2000 r., w dniu 20 marca 2000 r. niewątpliwie spełniała wymogi określone w art. 47 ust. 4 ustawy - Prawo energetyczne i mogła juŜ być stosowana w zakresie wzajemnych rozliczeń pomię- dzy PGK a Spółdzielnią. Podobne stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku z dnia 16 paź- dziernika 2000 r. (sygn. akt XVII Ame 24/00) Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymono- polowego, w którym wyraŜono pogląd, Ŝe sposób tworzenia taryfy i jej zatwierdzania gwarantuje wprowadzanie cen i opłat na poziomie uwzględniającym pokrycie kosztów uzasadnionych i chro- niącym interes odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen (art. 45 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne). W wyroku tym Sąd oddalił odwołanie spółdzielni mieszkaniowej, aby taryfa dla ciepła jako element umowy sprzedaŜy ciepła obowiązywała od dnia podpisania umowy, a nie od daty wejścia w Ŝycie taryfy. RównieŜ we wcześniejszym wyroku z dnia 24 maja 2000r. (sygn. akt XVII Ame 23/00) tenŜe Sąd wyraził pogląd, Ŝe w stosunkach między stronami w zakresie rozliczeń obowiązuje taryfa zatwierdzona przez Prezesa URE oraz nie do zaakceptowania jest sytuacja, aby dostawca dostarczał odbiorcy ciepło za cenę poniŜej uzasadnionych kosztów jego wytwarzania. Ad. 2 W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy równieŜ zarzutu odmowy wy- dania przez Spółkę warunków technicznych do projektowania nowych węzłów cieplnych nie spo- sób uznać za przejaw stosowania przez dostawcę ciepła praktyk ograniczających konkurencję. Po pierwsze, zgodnie z art. 18 ustawy Prawo energetyczne, planowanie i organizacja zaopatrzenia m.in. w ciepło naleŜy do zadań własnych gminy, których realizacja winna uwzględ- niać załoŜenia polityki energetycznej państwa i być zgodna z miejscowym planem zagospodarowa- nia przestrzennego albo ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospoda- rowania przestrzennego gminy. Prace planistyczne w zakresie zaopatrzenia w ciepło powinny prze- biegać dwuetapowo, a więc : – opracowanie przez zarząd projektu załoŜeń do planu zaopatrzenia i – następnie- uchwalenie go przez radę gminy, – po spełnieniu przesłanek określonych art. 20 ust. 1 Prawa energetycznego opraco- wanie i przyjęcie planu zaopatrzenia. Etap pierwszy przewiduje poddanie projektu załoŜeń instytucji konsultacji społecznych, bowiem osoby i jednostki organizacyjne zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło, energię elek- tryczna i paliwa gazowe na obszarze gminy, w tym dotychczasowi odbiorcy i potencjalni nowi do- stawcy, jeśli przedłoŜone załoŜenia nie czynią zadość ich oczekiwaniom, mają prawo składać do przedstawionego projektu wnioski, zastrzeŜenia i uwagi. W ocenie organu antymonopolowego za- istnienie realnej, a nawet potencjalnej konkurencji na rynku dostaw ciepła, tak w zakresie pozyski- wania alternatywnych źródeł energii wykorzystywanych do produkcji ciepła, jak i pomiędzy sa- mymi przedsiębiorcami moŜliwe jest dopiero przy uwzględnieniu załoŜeń wynikających z uchwa- lonych przez gminę planów. Nie do pogodzenia bowiem z przepisami prawa odnoszącymi się do gminnego planowania energetycznego byłaby sytuacja, w której - poza planem - na lokalnym rynku pojawia się nowy dostawca ciepła, który chce je produkować w sposób niezgodny z uchwaloną i przyjętą przez gminę polityką zaopatrzenia w ciepło. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie [k. 259] w Gminie Puck przygotowanie projektu załoŜeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa ga- zowe nie wyszło poza fazę wstępnej koncepcji, a sam projekt przewidziany jest do wykonania w roku 2002. Z tych teŜ powodów wysuwanych przez skarŜącą zarzutów o ograniczaniu przez PGK konkurencji poprzez uniemoŜliwienie wejścia na rynek alternatywnego dostawcy ciepła, nie sposób traktować inaczej jak odnoszących się do hipotetycznie mogących wystąpić zagroŜeń, nie potwier- dzonych w istniejącym stanie faktycznym. Odnosi się to równieŜ w takim samym stopniu do pod- noszonej przez skarŜącą argumentacji o braku moŜliwości wyboru przez nią innego dostawcy, czy teŜ budowy własnej, ekologicznej ciepłowni. Na poparcie tych zarzutów Spółdzielnia nie przedsta- wiła bowiem Ŝadnych dowodów, które wskazywałyby na moŜliwość podjęcia współpracy z innym producentem ciepła, poprzestając na sformułowaniach odnoszących się do rozwiązań czysto mode- lowych i teoretycznych. Planu zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na ciepło nie posiada rów- nieŜ Spółka, jednak ze względu na wymogi koncesyjne oraz uprzednio obowiązujące rozporządze- nie taryfowe (Dz. U. z 1998r. Nr 132, poz. 867) opracowała ona w 1999 r. plan modernizacji, roz- woju i ochrony środowiska na lata 1999-2001. W I taryfie (obowiązującej od 20 marca 2000r.) uwzględniono tylko koszty poniesione w 1999r. zaś II taryfa (obowiązująca od 1 lipca 2001r.) obejmowała koszty wynikające ze wzrostu odpisów amortyzacji zrealizowanych przedsięwzięć w latach 1999-2000 z własnych środków. W przypadku uwzględnienia kosztów wynikających z pla- nowanych przedsięwzięć nastąpiłby kilkakrotny wzrost opłat za usługę przesyłową. NaleŜy przy tym zwrócić uwagę na treść art. 16 ust. 4 ustawy Prawo energetyczne, stanowiącym, iŜ plany roz- woju przedsiębiorstw energetycznych powinny zapewniać minimalizację ponoszonych przez nie nakładów i kosztów, tak aby nakłady i koszty nie powodowały w poszczególnych latach wzrostu cen i stawek opłat ponoszonych przez odbiorców. Wynika z tego, Ŝe nie wszystkie, uzasadnione nawet technicznie, przedsięwzięcia modernizacyjne, mogą być m.in. z uwagi na wskazany wyŜej przepis, realizowane natychmiast, a proces dochodzenia do stanu postulowanego przez odbiorców misi być siła rzeczy rozłoŜony w czasie. Po wtóre, przedmiotem sporu, sygnalizowanym w czasie trwania całego postępowania, jest równieŜ zajmowanie przez Spółkę pomieszczeń, w których zlokalizowane są urządzenia ener- getyczne. Odnoszące się do niego zarzuty, skutkujące wypowiedzeniem przez Spółdzielnię eksplo- atacji i uŜytkowania węzłów cieplnych, dotyczą podwaŜanych przez skarŜącą kwestii własnościo- wych węzłów cieplnych i pomieszczeń, w których one się znajdują. Sprawy te jednak nie mogą być rozstrzygane przez organ antymonopolowy, gdyŜ naleŜą one do zakresu prawa cywilnego i właści- wym do rozstrzygania powstałych sporów jest sąd powszechny. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Antymonopolowego (por. wyrok z dnia 21 maja 2001r. Sygn. akt XVII Ame 36/00). Po trzecie, biorąc pod uwagę opinię wyraŜoną przez URE [k. 202-203], zgodnie z brzmieniem § 3 i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 11 sierpnia 2000r. w spra- wie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci ciepłowniczych, obrotu ciepłem, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościo- wych obsługi odbiorców (Dz. U. Nr 72, poz. 845), w przypadku gdy do sieci ciepłowniczej mają być przyłączone węzły cieplne, zasilające obiekty odbiorców ciepła, przedsiębiorstwo ciepłownicze wydaje "warunki przyłączenia węzłów cieplnych do sieci". Ustawa - Prawo energetyczne oraz wy- dane na jej podstawie rozporządzenia, nie obligują przedsiębiorstwa ciepłowniczego do wydania dla odbiorcy ciepła „warunków technicznych do projektowania węzłów cieplnych". W ocenie orga- nu antymonopolowego, jeśli odbiorca zdecyduje się na zakończenie współpracy z dotychczasowym dostawcą i wybierze inne rozwiązanie dla zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie zaopatrzenia w ciepło poprzez np. budowę własnej kotłowni lub umowę z konkurencyjnym producentem, to przy projektowaniu i budowaniu infrastruktury ciepłowniczej niezbędnej dla realizacji takiego rozwiąza- nia, spełnienie wymogu określania jej parametrów technicznych przez przedsiębiorcę, z którym zakończono umowę jest zupełnie nieuprawniony. Po czwarte, nie sposób uznać za prawdziwe, iŜ Spółka odmawiała wydania warunków technicznych dla projektowania, bowiem jak wynika z materiału zebranego w sprawie Spółdzielnia nie złoŜyła stosownych danych do projektowania. NaleŜy wskazać, iŜ podczas rozprawy admini- stracyjnej strony zobowiązały się, Ŝe dostawca określi zakres informacji niezbędnych do Ŝądanych warunków projektowania, a odbiorca mu je dostarczy. Spółdzielnia jednak nie określiła zamierze- nia modernizacyjnego i inwestycyjnego w pełnym zakresie, tym samym nie wywiązała się z podję- tego zobowiązania Jak juŜ wykazano odmowy wydania wnioskodawczyni warunków technicznych dla pro- jektowania nowych węzłów cieplnych nie sposób uznać za przejaw stosowania praktyki ogranicza- jącej konkurencję określonej w art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej, podobnie jak sześć enumeratywnie wymienionych w stanie faktycznym zarzutów, mających świadczyć o przeciwdzia- łaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. ]. Ad. 3 Rozstrzygając zarzut dotyczący legalizacji posiadanych przez Spółkę przyrządów po- miarowych organ antymonopolowy wskazuje, iŜ sprawy w tym zakresie regulują przepisy ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 z późn. zm.). Legalizacja tych przyrządów stosowana w celu uzyskania prawidłowej podstawy do rozliczeń wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Stanowisko w zakresie obowiązku legalizacji ciepłomierzy do wody wyraŜone zostało między innymi w piśmie Dyrektora Zakładu Termodynamiki Głównego Urzędu Miar w Warsza- wie z dnia 27 września 2000 r. [k.45], który powołując się na zarządzenia Prezesa GUM: – nr 1 z dnia 8 stycznia 1999r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o ciepłomierzach do wody (Dz. Urz. Miar i Pobiernictwa z 1999r. Nr 1, poz. 3 i Nr 8, poz. 71 oraz z 2000r. Nr 1, poz. 1) – nr 29 z dnia 29 czerwca 1999r. zmieniającego zarządzenie w sprawie określenia przy- rządów pomiarowych podlegających legalizacji, warunków i trybu zgłaszania tych przyrządów do legalizacji oraz określenia wzorów cech legalizacyjnych (Dz. Urz. Miar i Pobiernictwa z 1999r. Nr 4, poz. 30 i Nr 8, poz. 70) uznał, Ŝe „z dniem 1 lipca 2000r. wprowadzono obowiązek legalizacji ciepłomierzy do wody i ich części składowych, z tym, Ŝe (..) ciepłomierze zamontowane do dnia 30 czerwca 2000r. powinny być zgłoszone do legalizacji nie później niŜ do 31 grudnia 2004r.” Spółka pismem z dnia 19 grudnia 2001r. poinformowała, iŜ wywiązała się z obowiązku wynikającego z wydanej przez Prezesa URE koncesji, bowiem w okresie V-X 2001r. w węzłach w budynkach Spółdzielni dokonała wymiany ciepłomierzy na ciepłomierze z legalizacją stanowiące własność Spółki, a w okresie VIII-XI 2001r. w węzłach stanowiących jej własność, w tym w wę- złach w budynkach Spółdzielni zainstalowała opisywane w trakcie prowadzonego postępowania urządzenia automatyki [k. 297]. Z tych teŜ powodów zarzut odnoszący się do legalizacji posiadanych przez Spółkę przyrządów pomiarowych uznać naleŜy za bezpodstawny. Ponadto, w ocenie organu antymonopolowego, przedmiotowy spór nie moŜe być rozpa- trywany na gruncie ustawy o ochronie [...], bowiem dotyczy on wzajemnych rozliczeń i wynikłych stąd roszczeń. Indywidualny konflikt pomiędzy dostawcą a odbiorcą ciepła nie ma charakteru sprawy antymonopolowej. Wnioskodawczyni nie wykazała ani nie udowodniła w Ŝaden sposób, aby działaniami skarŜonej Spółki dotknięty został ogół, a przynajmniej znacząca część, występujących po stronie popytu, uczestników rynku relewantnego. O indywidualnym charakterze sprawy świadczy chociaŜ- by fakt, Ŝe sygnalizowany konflikt dotyczy wyłącznie dostawcy i odbiorcy ciepła i nie jest wy- znacznikiem charakteryzującym całość stosunków i relacji zachodzących na tym rynku. Prezes UOKiK nie jest powołany, ani nie ma kompetencji do rozstrzygania cywilnoprawnych sporów o charakterze indywidualnym, nawet wówczas gdy jedną ze stron jest przedsiębiorca posiadający kwalifikowaną pozycję na rynku (por. wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymono- polowego: sygn. akt XVII Ama 82/00 z 28 maja 2001r.; sygn. akt XVII Ama 87/00 z dnia 27 czerwca 2001r.; sygn. akt XVII Ama 92/00 z dnia 27 czerwca 2001r. oraz wyrok Sądu NajwyŜsze- go z dnia 29 maja 2001r., sygn. akt I CKN 1217/98). Takiej oceny w przedmiocie sporu moŜe do- konywać nie Prezes UOKiK a wyłącznie, w wyroku, sąd powszechny. Jak na to wskazuje praktyka, sprawy o podobnym charakterze są rozstrzygane na tej właśnie drodze (por. wyrok Sądu Rejono- wego w Gdyni z dnia 7 stycznia 2000 r., sygn. akt IC/624/98). Dlatego teŜ nie ma Ŝadnych prze- szkód, aby Wnioskodawczyni, która uznawszy, iŜ doszło do naruszenia jej praw, dochodziła rosz- czeń przed właściwym sądem powszechnym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia równieŜ jasno sformułowany, nadrzędny cel ustawy o ochronie [...]. Ustawa, zgodnie z zapisem art. 1, określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym [podkr. UOKiK] ochrony intere- sów przedsiębiorców i konsumentów. Publicznoprawny charakter prawa antymonopolowego wska- zuje, Ŝe nie wszystkie zachowania przedsiębiorcy, nawet formalnie podlegające literze tego aktu prawnego, uzasadniają uruchomienie jego instrumentów. Celem ustawy nie jest bowiem bezpo- średnia ochrona praw podmiotowych uczestników rynku dotkniętych działaniami, które zakłócają lub zniekształcają wolną grę rynkową. Mając na uwadze powyŜsze orzeczono jak w sentencji. Pouczenie: Od decyzji niniejszej przysługuje stronie prawo odwołania do Sądu Okrę- gowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego, za pośrednictwem niniejszej Delegatury, w ter- minie 14 dni od daty doręczenia. Otrzymuje: 1. Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa ul. Majkowskiego 2 84-100 Puck 2. Pucka Gospodarka Komunalna Sp. z o.o. ul. Zamkowa 6 84-100 Puck 3. a/a