RGD-19/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW D ELEGATURA UOK I K W G DAŃSKU 80-824 G DAŃSK , UL . P ODWALE P RZEDMIEJSKIE 30 T EL ./ FAX (58) 346-29-32, 346-29-33, 301-51-75 E- MAIL : GDANSK @ UOKIK . GOV . PL RGD.61-7/14/HK Gdańsk, dnia 13 listopada 2014r. D ECYZJA NR RGD.19/2014 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 z późniejszymi zmianami), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie prak- tyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego, z urzędu, przeciwko przedsiębiorcy Grzegorzowi Sztuczce, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe „KAMDEX” Grzegorz Sztuczka w Człuchowie, działając imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, I na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za prak- tykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, działania Grzegorza Sztuczki, polegające na stosowaniu we wzorcu umowy pn.:
„Umowa na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+” postanowień o treści: [a] „Usługobiorca nie moŜe odsprzedawać w Ŝadnej postaci usługi, wykupionej u Usługo- dawcy, pod rygorem rozwiązania w trybie natychmiastowym umowy […].” (§ 10), [b] „Usługodawca zastrzega sobie prawo do natychmiastowego zaprzestania świadczenia usług bez odszkodowania, jeśli Usługobiorca uporczywie i w sposób oczywisty narusza postanowienia regulaminu lub nie naruszając regulaminu, swoimi działaniami powoduje lub choćby przyczynia się do tego, Ŝe sieć radiowa nie działa poprawnie, a przyczyn te- go stanu rzeczy nie moŜna usunąć bez zaprzestania świadczenia usług Usługobiorcy.” (§ 12), [c] „Usługodawca moŜe rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym w przypadku zalega- nia z zapłatą przez Usługobiorcę powyŜej 30 dni” (§ 14 ust. 1),
„Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+” postanowienia o treści: [d] „W przypadku przekroczenia terminu płatności o 10 dni, Abonentowi zostanie odłączona część usług do czasu uregulowania zaległości. W szczególnych przypadkach P.H.U. „KA- MDEX” ma równieŜ prawo rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym.” (§ 3 Opłaty, ust. 8),
„Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+” pos- tanowienia o treści: [e] „UWAGA!!!! Nieuregulowanie naleŜności za bieŜący Abonament do dnia 15-go kaŜdego miesiąca powoduje zablokowanie dostępu do sieci Internet do czasu zaksięgowania wpłaty na rachunku Usługodawcy.”, [2]
„Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+” postanowienia o treści: [f] „W przypadku gdy do rozwiązania umowy dojdzie z winy Abonenta, w tym w szczegól- ności w razie braku zapłaty, Abonent będzie zobowiązany do zapłaty dodatkowo kary umownej w wysokości 40% zadłuŜenia brutto, jednak nie mniej niŜ 450,00 netto zł z ty- tułu kosztów windykacji. […]”(§ 3 Opłaty, ust. 9) uznanych za niedozwolone i wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępo- wania cywilnego (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2014r., poz. 101 z późniejszymi zmianami), m.in. pod numerami: 2049 i 2050 [a-e] oraz 1767 i 1768 [f], i stwierdza się zaniechanie stosowania tej praktyki z dniem 6 marca 2014r.; II na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za prak- tykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ww. ustawy, działania Grzegorza Sztuczki, polegające na umieszczeniu we wzorcu umowy pn.
„Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+” posta- nowienia o treści: „Usługodawca zastrzega sobie prawo do zmian cen w przypadku przyczyn nie zaleŜnych od Usługodawcy tj. zmiany stawki VAT na usługi telekomunikacyjne, wprowadzenie opłat celnych, zmiana prawa telekomunikacyjnego dotyczącego opłat i warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych, bez uprzedniego powiadomienia Abonenta.”, pozostającego w sprzeczności z art. 61 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomu- nikacyjne (tekst ujednolicony: Dz. U. z 2014 r., poz. 243), i stwierdza się zaniechanie stosowania tej praktyki z dniem 6 marca 2014r.; III na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz na pod- stawie art. 264 § 1 i art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania admini- stracyjnego (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 83 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, postanawia się obciąŜyć przedsię- biorcę Grzegorza Sztuczkę kosztami postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które kończy niniejsza decyzja administracyjna, w kwocie 26,60 zł (słownie: dwadzieścia sześć 60/100 złotych), i zobowiązuje do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. U ZASADNIENIE [1] W trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego w związku z wystąpieniem konsumenta, mieszkańca Człuchowa, pod sygnaturą akt RGD.405-66/13/HK, Delegatura Urzędu Ochrony Kon- kurencji i Konsumentów w Gdańsku, działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pozyskała m.in. wzorce umowy stosowane w obrocie z konsumentami przez przedsiębiorcę Grzegorza Sztuczkę, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsię- biorstwo Handlowo Usługowe „KAMDEX” Grzegorz Sztuczka w Człuchowie, pn.:
„Umowa na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+”,
„Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+”,
„Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+”. [2] Wobec tego, iŜ analiza ww. wzorców ujawniła, Ŝe:
zawarte w nich postanowienia, o których mowa w punkcie I sentencji decyzji administracyj- nej, mogą być uznane za toŜsame z postanowieniami niedozwolonymi, wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. [3] Kodeks postępowania cywilnego (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2014r., poz. 101 z późniejszymi zmianami), np. pod numerami: 2049 i 2050 [a-e] oraz 1767 i 1768 [f],
postanowienie, o którym mowa w punkcie II sentencji decyzji administracyjnej, narusza ob- owiązki wynikające z art. 61 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyj- ne (tekst ujednolicony: Dz. U. z 2014 r., poz. 243), Delegatura UOKiK w Gdańsku postanowiła o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i wszczęciu, na podstawie postanowienia nr 93 z dnia 1 kwietnia 2014r., postępowania w sprawie podejrzenia stosowania przez Grzegorza Sztuczkę praktyk naruszających zbiorowe interesy kon- sumentów, o których mowa w art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. [3] W trakcie korespondencji prowadzonej przez Prezesa Urzędu z Grzegorzem Sztuczką przedsię- biorca podniósł m.in., iŜ:
„przytoczone w zawiadomieniu z dnia 1 kwietnia 2014r. wzorce umów oraz cytowane ich po- stanowienia aktualnie nie są […] stosowane w Ŝadnym zakresie”,
„wskazane wzorce umowy i regulaminu zostały sporządzone jako projekty, celem dokonania ich szczegółowej korekty, w szczególności pod kątem ich zgodności z prawem i nienaruszania przez nie interesów konsumentów”, a „[w] okresie, w którym doszło do zawarcia z konsu- mentem umowy o treści zawierającej niedozwolone postanowienia, [przedsiębiorca był] na etapie przygotowywania jednolitego wzorca umowy i regulaminu dla klientów […] firmy”,
w okresie stosowania wzorców umowy kwestionowanych przez Prezesa Urzędu „nie budziły [one] […] Ŝadnych wątpliwości odnośnie […] treści, zarówno [po stronie przedsiębiorcy], jak i […] klientów”, tym bardziej, Ŝe powstały „na podstawie ogólnodostępnych umów propono- wanych przez największych dostawców usług dostępu do Internetu”, a ta okoliczność suge- rowała przedsiębiorcy, iŜ „ich zapisy muszą być zgodne z prawem, skoro są tak powszechnie stosowane”,
„kwestionowane postanowienia zawarte były w treści umów i regulaminów stosowanych je- dynie w okresie od 23 października 2013r. do 6 marca 2014r.”, wykorzystywano je wyłącznie „sporadycznie”, a po powzięciu wiadomości o „moŜliwości istnienia [we wzorcach] klauzul niedozwolonych” podjęte zostały „wszelkie niezbędne kroki celem likwidacji stanu budzące- go jakiekolwiek wątpliwości i podejrzenia w zakresie świadczenia przez [przedsiębiorcę] us- ług”,
od dnia 7 marca 2014r. nowe umowy, których przykładowe kopie przekazano, były juŜ za- wierane z abonentami wg wzorców niezawierających „kwestionowanych postanowień”,
o zmianach, które weszły w Ŝycie „[dotychczasowi] abonenci zostali powiadomieni na piśmie poprzez doręczenie im na wskazane adresy zawiadomień, ze wskazaniem tych zmian” (na rzecz tego twierdzenia dołączono kopię stosownego pisma z dnia 1 lutego 2014r.), przy czym „doręczeń dokonywali pracownicy firmy”, informację o zmianach we wzorcach umowy wy- eksponowano takŜe na stronie internetowej www.kamdex.pl,
„Ŝadne z kwestionowanych postanowień nigdy nie zostało zastosowane w praktyce w odnie- sieniu do któregokolwiek z […] klientów”, w szczególności „z uwagi na chęć utrzymania po- prawnych relacji z klientami, równieŜ z takimi, którzy nie wywiązywali się ze swojej strony z łączącego strony stosunku prawnego”,
mając na uwadze powyŜsze wnosi o „umorzenie postępowania, w szczególności zwaŜywszy na brak przesłanek do jego wszczęcia”, a w wypadku innego stanowiska Prezesa Urzędu „o wydanie decyzji stosownie do treści art. 27 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, co uzasadnione jest faktem, iŜ nawet przy uznaniu wyŜej opisa- nego zdarzenia za niedozwoloną praktykę, przedmiotowe wzorce nie są […] w chwili obecnej juŜ stosowane”. [4] [4] Pismem z dnia 24 października 2014r. Prezes Urzędu poinformował Grzegorza Sztuczkę o zakoń- czeniu postępowania dowodowego i moŜliwości zapoznania się z materiałem zebranym w spra- wie, z moŜliwości tej w dniu 6 listopada 2014r. skorzystał pełnomocnik przedsiębiorcy. W TRAKCIE POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO I POSTĘPOWANIA W SPRAWIE STOSOWANIA PRAKTYK NARUSZAJĄ- CYCH ZBIOROWE INTERESY KONSUMENTÓW P REZES U RZĘDU USTALIŁ , CO NASTĘPUJE . [5] Grzegorz Sztuczka, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe „KAMDEX” w Człuchowie (NIP 8431002752, REGON 770771468), jest wpisany:
do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej,
rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komuni- kacji Elektronicznej pod numerem 2342. Stosownie do treści wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jako przedmiot działalności PHU „KAMDEX” wskazuje się:
dostarczanie sieci telekomunikacyjnej, tj.:  stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej,  sieci transmisji danych,
świadczenie usług telekomunikacyjnych, tj.:  usługi transmisji danych/ świadczonej we własnej sieci telekomunikacyjnej,  usługi transmisji danych/świadczonej z wykorzystaniem sieci telekomunikacyjnej innego operatora,  usługi zapewnienia dostępu do sieci Internet/świadczonej we własnej sieci telekomuni- kacyjnej,  usługi zapewnienia dostępu do sieci Internet/świadczonej z wykorzystaniem sieci tele- komunikacyjnej innego operatora,  usługi telekomunikacyjnej sprzedawanej we własnym imieniu i na własny rachunek, wy- konywanej przez innego dostawcę usług/telefonicznej świadczonej w publicznej stacjo- narnej sieci telefonicznej,  usługi telekomunikacyjnej sprzedawanej we własnym imieniu i na własny rachunek, wy- konywanej przez innego dostawcę usług/transmisji danych,  usługi telekomunikacyjnej sprzedawanej we własnym imieniu i na własny rachunek, wy- konywanej przez innego dostawcę usług/zapewnienia dostępu do Internetu,  publicznie dostępnej usługi telefonicznej świadczonej w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej. [6] Jak wskazuje na to materiał dowodowy zebrany w sprawie, w obrocie z konsumentami Grzegorz Sztuczka stosował m.in. wzorce umowy:
„Umowa na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+”,
„Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+”,
„Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+”. w których znalazły się nie tylko postanowienia zakwestionowane przez Prezesa Urzędu, wymie- nione w punkcie I sentencji decyzji administracyjnej, toŜsame z postanowieniami uznanymi za niedozwolone i wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, o treści: [5]
„Tele 2 uprawniona będzie do (…) obciąŜania Klienta kosztami wzywania go do zapłaty (w wysokości określonej w cenniku). Klient zobowiązany będzie do pokrycia kosztów takiej pro- cedury (w wysokości określonej w cenniku). Wniesienie reklamacji nie wstrzymuje obowiąz- ku zapłaty reklamowanej naleŜności.” (wyrok SOKiK z dnia 16 września 2008r., sygnatura akt XVII AmC 13/08, numer postanowienia w rejestrze: 1767),
„Koszty wzywania do zapłaty w przypadku opóźnienia w zapłacie naleŜności (par. 4 ust. 6 Regulaminu) wynoszą 10 zł (kwota nie podlega VAT). Koszty procedury windykacyjnej wyno- szą 15% kwoty netto windykowanej naleŜności (kwota nie podlega VAT).” (wyrok SOKiK z dnia 16 września 2008r., sygnatura akt XVII AmC 13/08, numer postanowienia w rejestrze: 1768),
„Operator zastrzega sobie prawo do wypowiedzenia umowy o świadczenie usług telekomuni- kacyjnych ze skutkiem natychmiastowym lub zawieszenia świadczenia usług telekomunika- cyjnych, bez prawa do odszkodowania oraz bez wcześniejszego uprzedzenia Abonenta w przypadkach: innego naruszenia przez Abonenta postanowień niniejszego Regulaminu, dzia- łania na szkodę Orange lub korzystania z usług telekomunikacyjnych Operatora niezgodnie z prawem lub umową (§ 20 ust. 3 pkt 3.6 Regulaminu)” (wyrok SOKiK z dnia 24 listopada 2009r., sygnatura akt XVII AmC 428/09, numer postanowienia w rejestrze: 2049),
„JeŜeli Abonent nie zapłacił naleŜności za usługi telekomunikacyjne w terminie 30 dni ka- lendarzowych od daty płatności wskazanej w rachunku telefonicznym, Operator ma prawo zawiesić świadczenie wszelkich usług telekomunikacyjnych na rzecz Abonenta oraz wypo- wiedzieć umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych ze skutkiem natychmiastowym, bez prawa do odszkodowania ze strony Operatora z tytułu jednostronnego wypowiedzenia umowy i bez konieczności wcześniejszego uprzedzenia Abonenta (§ 20 ust. 12 Regulaminu)” (wyrok SOKiK z dnia 24 listopada 2009r., sygnatura akt XVII AmC 428/09, numer postanowie- nia w rejestrze: 2050); ale i postanowienie zakwestionowane przez Prezesa Urzędu wymienione w punkcie II sentencji decyzji administracyjnej, naruszające obowiązki przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wynikają- ce z art. 61 ust. 5 i 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne. [7] Według oświadczeń Grzegorza Sztuczki, poświadczonych kopiami dokumentów przez niego przekazanych, kwestionowane przez Prezesa Urzędu wzorce umowy (postanowienia tych wzor- ców) były stosowane w obrocie konsumenckim nie dłuŜej niŜ do dnia 6 marca 2014r. [8] Wg oświadczenia złoŜonego przez Grzegorza Sztuczkę przy piśmie z dnia 22 lipca 2014r., z usług przedsiębiorcy korzystało 1277 osób. M AJĄC NA UWADZE ZEBRANY W SPRAWIE MATERIAŁ DOWODOWY , P REZES U RZĘDU ZWAśYŁ , CO NASTĘPUJE . [9] Podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest ustalenie, czy w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia interesu pu- blicznoprawnego, bowiem, zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, określa ona warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej ochrony interesów przedsiębiorców i konsu- mentów właśnie w interesie publicznym, a wobec powyŜszego godzi się uznać, iŜ regulacja ta naleŜy do sfery prawa publicznego, a zatem instrumenty w niej przewidziane mogą być stoso- wane tylko i wyłącznie wtedy, gdy na skutek działań przedsiębiorców naruszony został interes publicznoprawny. Tak w toku postępowania, jak i przy wydawaniu decyzji administracyjnej Pre- zes Urzędu powinien być zatem rzecznikiem tego interesu, albowiem wynika to z jego zadań w strukturze administracji publicznej 1 . Interes publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym i w kaŜdej sprawie powinien on być odrębnie ustalony i konkretyzowany. 1 Wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 4 lipca 2001r., sygnatura akt XVII Ama 108/00. [6] W ocenie Prezesa Urzędu, sprawa, którą kończy niniejsza decyzja administracyjna, ma taki, tj. publicznoprawny, charakter, a to dlatego, Ŝe dotyczy ona szeroko rozumianej ochrony interesu bliŜej nieokreślonej grupy konsumentów, którzy byli lub mogli być klientami korzystającymi z ofert/usług przedkładanych im i świadczonych przez Grzegorza Sztuczkę, co najmniej poten- cjalnie naraŜonymi na konsekwencje stosowania przez tego przedsiębiorcę postanowień wzor- ców umowy naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a okoliczność ta w stopniu wystar- czającym uzasadnia podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochro- nie konkurencji i konsumentów. [10] W postępowaniu, które kończy niniejsza decyzja administracyjna, skarŜonemu przedsiębiorcy postawiono zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1, „Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów”, natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, „Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szcze- gólności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru posta- nowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego […]”. Aby działania przedsiębiorcy mogły zostać uznane za sprzeczne z powołanymi wyŜej przepisami art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, niezbędne jest wykazanie, iŜ spełniają one łącznie następujące przesłanki:
są działaniami przedsiębiorcy, które ujawniają się w obrocie konsumenckim, a więc doty- czą relacji przedsiębiorca-konsument,
stanowią działanie bezprawne,
naruszają zbiorowe interesy konsumentów. [11] Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, pod pojęciem przed- siębiorcy rozumie się m.in. przedsiębiorcę w znaczeniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2013r., poz. 672 z później- szymi zmianami), w której, odpowiednio w art. 4 ust. 1, przyjęto, iŜ jest nim osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przy- znaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Wynika stąd, iŜ działania Grzegorza Sztuczki mogą podlegać, jako działania przedsiębiorcy, kon- troli i ocenie dokonywanym na podstawie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumen- tów. Równocześnie, zgodnie z art. 4 pkt 12 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i art. 22 1 Kodeksu cywilnego, za konsumenta uwaŜa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Wobec tego, Ŝe fakt stosowania przez Grzegorza Sztuczki w obrocie z konsumentami m.in. wzorców umowy pn. „Umowa na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+”, „Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAM- DEX+” i „Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+” nie budzi wątpliwości, okoliczność ta przesądza o tym, iŜ pierwszą z przesłanek naleŜy uznać za spełnioną. [12] Z kolei, bezprawność jest ujmowana tradycyjnie jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Pojęcie porządku prawnego obejmuje nakazy i zakazy wynikające z norm prawa po- wszechnie obowiązującego, a takŜe nakazy i zakazy wynikające z zasad współŜycia społecznego i dobrych obyczajów. 2 2 Tak Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 13 listopada 2007r., sygnatura akt XVII AmA 45/07. [7] Bezprawność jest kategorią obiektywną. RozwaŜenia przy ocenie bezprawności wymaga zatem kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy teŜ niezgodne z obowiązującymi zasa- dami porządku prawnego oraz z nakazami i zakazami wynikającymi z zasad współŜycia społecz- nego i dobrych obyczajów. O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu NajwyŜszego całokształt oko- liczności konkretnego stanu faktycznego. 3 Równocześnie, dla stwierdzenia bezprawności działa- nia przedsiębiorcy bez znaczenia pozostaje strona podmiotowa czynu, a zatem wina sprawcy (w znaczeniu subiektywnym, oznaczającym wadliwość procesu decyzyjnego sprawcy) i stopień tej winy, a takŜe świadomość istnienia naruszonych norm prawnych. [13] W okolicznościach sprawy, którą kończy decyzja administracyjna, bezprawność działania przed- siębiorcy moŜe być najpierw wywiedziona z toŜsamości odpowiednich postanowień wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, oraz posta- nowień kwestionowanych przez Prezesa Urzędu, wskazanych w punkcie I sentencji decyzji ad- ministracyjnej. Na rzecz takiego stanowiska przemawia to, iŜ zakaz stosowania tych pierwszych nie ogranicza się jedynie do przedsiębiorcy, przeciwko któremu zapadł wyrok w sprawie o uzna- nie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, lecz rozciąga się równieŜ na wszystkich in- nych przedsiębiorców posługujących się postanowieniami identycznymi, toŜsamymi, bowiem art. 479 43 Kodeksu postępowania cywilnego prawomocność przedmiotowego wyroku rozszerza – od chwili wpisania wzorca umowy do ww. rejestru – równieŜ na osoby trzecie. Wpis określonego postanowienia do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza zatem, Ŝe od tego momentu stosowanie określonej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzor- cach umownych. Równocześnie, nie jest konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej. Za niedozwolone mogą zostać uznane równieŜ postanowienia wzorców umów mieszczące się w hipotezie postanowienia wpisanego do rejestru, którego treść będzie ustalona w oparciu o dokonaną jego wykładnię, bowiem stosowanie do postanowienia o treści zbliŜonej tak samo godzi w interesy konsumentów, jak stosowanie postanowienia iden- tycznego z tym, które zostało wpisane do rejestru. [14] W ocenie Prezesa Urzędu postanowienia wzorców umowy wykorzystywanych w obrocie konsu- menckim przez Grzegorza Sztuczkę, wymienione w punkcie I sentencji decyzji administracyjnej, mogą być uznane za toŜsame, tak co do celu, jak i skutku ich stosowania, z odpowiednimi po- stanowieniami wpisanymi na podstawie prawomocnych wyroków SOKiK do rejestru postanowień niedozwolonych, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego, i, w konse- kwencji, naruszać przepisy art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Argumentując na rzecz słuszności tej tezy zestawiono poniŜej postanowienia kwestionowane, odpowiadające im postanowienia niedozwolone, wprowadzone do rejestru, oraz wskazano prze- słanki dowodzące ich toŜsamości. A D I [ A - E ] SENTENCJI DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ I tak:  we wzorcu umowy pn. „Umowa na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci szkiele- towej firmy P.H.U. +KAMDEX+” Grzegorz Sztuczka stosuje postanowienia o treści: [a] „Usługobiorca nie moŜe odsprzedawać w Ŝadnej postaci usługi, wykupionej u Usługo- dawcy, pod rygorem rozwiązania w trybie natychmiastowym umowy […].” (§ 10), [b] „Usługodawca zastrzega sobie prawo do natychmiastowego zaprzestania świadczenia usług bez odszkodowania, jeśli Usługobiorca uporczywie i w sposób oczywisty narusza postanowienia regulaminu lub nie naruszając regulaminu, swoimi działaniami powodu- je lub choćby przyczynia się do tego, Ŝe sieć radiowa nie działa poprawnie, a przyczyn 3 Wyrok Sądu NajwyŜszego z dnia 8 maja 2002r., I PKN 267/2001. [8] tego stanu rzeczy nie moŜna usunąć bez zaprzestania świadczenia usług Usługobior- cy.” (§ 12), [c] „Usługodawca moŜe rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym w przypadku zale- gania z zapłatą przez Usługobiorcę powyŜej 30 dni” (§ 14 ust. 1),  we wzorcu umowy pn. „Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAMDEX+” postanowienie o treści: [d] „W przypadku przekroczenia terminu płatności o 10 dni, Abonentowi zostanie odłą- czona część usług do czasu uregulowania zaległości. W szczególnych przypadkach P.H.U. „KAMDEX” ma równieŜ prawo rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym.” (§ 3 Opłaty, ust. 8),  we wzorcu umowy pn. „Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+” postanowienie o treści: [e] „UWAGA!!!! Nieuregulowanie naleŜności za bieŜący Abonament do dnia 15-go kaŜdego miesiąca powoduje zablokowanie dostępu do sieci Internet do czasu zaksięgowania wpłaty na rachunku Usługodawcy.”, podczas gdy w rejestrze postanowień umowy uznanych za niedozwolone zapisano m.in. posta- nowienia o treści:
„Operator zastrzega sobie prawo do wypowiedzenia umowy o świadczenie usług telekomuni- kacyjnych ze skutkiem natychmiastowym lub zawieszenia świadczenia usług telekomunika- cyjnych, bez prawa do odszkodowania oraz bez wcześniejszego uprzedzenia Abonenta w przypadkach: innego naruszenia przez Abonenta postanowień niniejszego Regulaminu, dzia- łania na szkodę Orange lub korzystania z usług telekomunikacyjnych Operatora niezgodnie z prawem lub umową (§ 20 ust. 3 pkt 3.6 Regulaminu)” (wyrok SOKiK z dnia 24 listopada 2009r., sygnatura akt XVII AmC 428/09, numer postanowienia w rejestrze: 2049),
„JeŜeli Abonent nie zapłacił naleŜności za usługi telekomunikacyjne w terminie 30 dni ka- lendarzowych od daty płatności wskazanej w rachunku telefonicznym, Operator ma prawo zawiesić świadczenie wszelkich usług telekomunikacyjnych na rzecz Abonenta oraz wypo- wiedzieć umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych ze skutkiem natychmiastowym, bez prawa do odszkodowania ze strony Operatora z tytułu jednostronnego wypowiedzenia umowy i bez konieczności wcześniejszego uprzedzenia Abonenta (§ 20 ust. 12 Regulaminu)” (wyrok SOKiK z dnia 24 listopada 2009r., sygnatura akt XVII AmC 428/09, numer postanowie- nia w rejestrze: 2050). Zdaniem SOKiK, który podzielił stanowisko Prezesa Urzędu wyraŜone w pozwie, tak postanowie- nie wpisane pod numerem 2049, jak i pod numerem 2050 są „sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz raŜąco naruszają interes konsumenta, tym samym stanowią niedozwolone postanowienia umowne, o którym mowa w art. 385 1 § 1 kc”. W szczególności, SOKiK podniósł m.in., iŜ:
(w odniesieniu do postanowienia wpisanego do rejestru pod numerem 2049) „zapis ten jest niejednoznaczny i niejasny, przejawiający się bardzo wysoką ogólnością […], dając pozwanej szeroką moŜliwość interpretacji zachowań konsumenta, za który pozwana przyznała sobie moŜliwość zastosowania wobec niego bardzo dotkliwej sankcji”, a to „po- woduje […] moŜliwość wypowiedzenia umowy nawet za nieumyślne naruszenie postanowień regulaminu […]”, tym bardziej, Ŝe „[z]apis wzorca nie przewiduje poinformowania abonenta o naruszeniach regulaminu, a daje moŜliwość natychmiastowego wypowiedzenia umowy”, niezaleŜnie od tego, Ŝe „Sąd zdaje sobie sprawę, Ŝe abonent moŜe wykorzystać świadczoną na jego rzecz usługę na przykład w celach przestępczych, jednakŜe zapis regulaminu nie przewiduje moŜliwości wyjaśnień działań przez abonenta, a prowadzi do natychmiastowego rozwiązania umowy, bez odszkodowania.”,
(w odniesieniu do postanowienia wpisanego do rejestru pod numerem 2050) [9] „umowa zawierana pomiędzy PTK a abonentem jest umową wzajemną, a kwestionowany za- pis dotyczy rozwiązania takiej umowy ze skutkiem natychmiastowym, stąd nie moŜe mieć zastosowania zapis art. 492 kc i 494 kc, w których to przepisach jest mowa o odstąpieniu od umowy”, stąd „uprawnienie do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym powinno być poprzedzone wezwaniem konsumenta do zapłaty zaległej naleŜności”, bowiem „inny za- pis narusza interes konsumenta”. ZwaŜywszy na to, Ŝe tak w postanowieniach kwestionowanych, jak i w postanowieniach wpisa- nych do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone, występują zapisy „niejednoznaczne i niejasne, […] [dające] pozwanej szeroką moŜliwość interpretacji zachowań konsumenta, za któ- re pozwana przyznała sobie moŜliwość zastosowania wobec niego dotkliwej sankcji”, zwaŜyw- szy teŜ na to, Ŝe nie przewidziano w nich równieŜ wcześniejszego wezwania konsumenta do zło- Ŝenia wyjaśnień w kwestiach, które miałyby stać się ostatecznie powodem wypowiedzenia umowy (bez zachowania terminu wypowiedzenia) bądź zawieszenia świadczenia usług, uznaje się, iŜ postanowienia kwestionowane i postanowienia wpisane do rejestru pod numerami 2049 i 2050 mogą być, co do celu i skutków, uznane za zbliŜone, toŜsame. A D I [ F ] SENTENCJI DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ Ponadto:
we wzorcu umowy pn. „Regulamin świadczenia usług sieci szkieletowej firmy P.H.U. +KAM- DEX+” Grzegorz Sztuczka stosuje postanowienie o treści: [f] „W przypadku gdy do rozwiązania umowy dojdzie z winy Abonenta, w tym w szczegól- ności w razie braku zapłaty, Abonent będzie zobowiązany do zapłaty dodatkowo kary umownej w wysokości 40% zadłuŜenia brutto, jednak nie mniej niŜ 450,00 netto zł z ty- tułu kosztów windykacji. […]”(§ 3 Opłaty, ust. 9) podczas gdy w rejestrze postanowień umowy uznanych za niedozwolone zapisano m.in. posta- nowienia o treści:
„Tele 2 uprawniona będzie do (…) obciąŜania Klienta kosztami wzywania go do zapłaty (w wysokości określonej w cenniku). Klient zobowiązany będzie do pokrycia kosztów takiej pro- cedury (w wysokości określonej w cenniku). Wniesienie reklamacji nie wstrzymuje obowiąz- ku zapłaty reklamowanej naleŜności.” (wyrok SOKiK z dnia 16 września 2008r., sygnatura akt XVII AmC 13/08, numer postanowienia w rejestrze: 1767),
„Koszty wzywania do zapłaty w przypadku opóźnienia w zapłacie naleŜności (par. 4 ust. 6 Regulaminu) wynoszą 10 zł (kwota nie podlega VAT). Koszty procedury windykacyjnej wyno- szą 15% kwoty netto windykowanej naleŜności (kwota nie podlega VAT).” (wyrok SOKiK z dnia 16 września 2008r., sygnatura akt XVII AmC 13/08, numer postanowienia w rejestrze: 1768). Stanowisko SOKiK co do faktycznej abuzywności klauzul o numerach 1767 i 1768, wyraŜone w wyroku z dnia 16 września 2008r., podzielił równieŜ Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009r., sygnatura akt VI ACA 1665/08, podnosząc w nim, iŜ:
„Oceniając […] postanowienia regulaminu i cennika podstawowego stosowanego przez spółkę Tele2 Polska dotyczące obciąŜenia konsumenta kosztami wezwania do zapłaty oraz kosztami procedury windykacyjnej świadczonej na rzecz pozwanej przez podmioty trzecie […], stwierdzić naleŜy, Ŝe naruszają one dobre obyczaje poprzez naruszenie równorzędności stron umowy na skutek nałoŜenia na konsumenta obowiązków nie znajdujących odzwierciedlenia w obowiązkach przedsiębiorcy oraz poprzez obciąŜenie tymi kosztami konsumenta w kaŜdym przypadku, niezaleŜnie od zasadności wystosowanego do niego wezwania do zapłaty, jak i zasadności skierowania sprawy na drogę postępowania windykacyjnego.”,
„[…] redakcja postanowień umownych zawartych w § 4 pkt 6 i 7 regulaminu […] stwarza ni- czym nie uzasadnione podstawy do obciąŜenia konsumenta kosztami wezwań do zapłaty, jak i kosztami czynności windykacyjnych w sytuacji, gdy kwestie związane z dochodzeniem rosz- czeń wobec konsumenta nie znajdują uzasadnienia faktycznego (np. w sytuacji uwzględnie- [10] nia reklamacji) czy teŜ prawnego (wobec np. przedawnienia roszczenia). Zakwestionowane postanowienia wzorca umowy nie mówią o zasadnym wezwaniu do zapłaty ani zasadnym rozpoczęciu procedury windykacyjnej, nie mówią o zwłoce w zapłacie naleŜności tylko o opóźnieniu, a tym samym, jak juŜ zostało powiedziane, w kaŜdym przypadku obciąŜają kon- sumenta wymienionymi w nich kosztami, niezaleŜnie od tego, czy koszty te zostały w istocie wywołane nienaleŜytym wykonaniem umowy przez konsumenta, czy teŜ nie”,
aczkolwiek „rację przyznać naleŜy pozwanej, Ŝe koszty wezwań konsumenta do spełnienia świadczenia, jak i koszty pozostałych działań zmierzających do wyegzekwowania długu sta- nowią dodatkową szkodę po jej stronie”, to przecieŜ „nie w kaŜdym przypadku spowodowa- ną niezgodnym z umową zachowaniem się konsumenta”, a „sama pozwana nie moŜe przy tym decydować, kiedy taki przypadek zachodzi, a kiedy nie, innymi słowy nie moŜe w opar- ciu o zakwestionowane postanowienia regulaminu domagać się naprawienia szkody, nie wy- kazując konsumentowi jej zasadności ani wysokości, nie dając mu w ogóle moŜliwości do jej zakwestionowania i obciąŜając go w kaŜdym przypadku obowiązkiem pokrycia tych kosz- tów”,
„To samo dotyczy postanowień Cennika Podstawowego […] ustanawiających wysokość opłaty za wezwanie do zapłaty na poziomie 10 zł i wysokość kosztów procedury windykacyjnej 15% windykowanej naleŜności, a więc w całkowitym oderwaniu od rzeczywistej wysokości szko- dy, której poziom powinny określać okoliczności kaŜdego przypadku.” Mając na uwadze, iŜ konsument, z winy którego miałoby dojść do rozwiązania umowy byłby ob- ciąŜony, równieŜ w wypadku postanowienia kwestionowanego przez Prezesa Urzędu, konieczno- ścią „zapłaty dodatkowej kary umownej w wysokości 40% zadłuŜenia brutto, jednak nie mniej niŜ 450,00 netto z tytułu kosztów windykacji”, mając na uwadze takŜe i to, Ŝe treść przedmio- towego postanowienia stwarza przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu niczym nieuzasadnione podstawy do obciąŜenia konsumenta kosztami czynności windykacyjnych nawet w sytuacjach, gdy kwestie związane z dochodzeniem roszczeń nie znajdują faktycznego uzasadnienia (tj. choćby wtedy, gdy powstają wątpliwości co do zasadności przyjęcia przez dostawcę określonych przesłanek jako dopuszczających rozwiązanie przez niego, z winy abonenta, umowy łączącej strony), jak i to, Ŝe obowiązek zapłaty „dodatkowej kary umownej” obciąŜałby konsumenta w kaŜdym wypadku, „niezaleŜnie od zasadności […] skierowania sprawy na drogę postępowania windykacyjnego” (pozostając jednocześnie w „całkowitym oderwaniu od rzeczywistej wysokości szkody, której poziom powinny określać okoliczności kaŜdego wypadku”), Prezes Urzędu stwier- dza, iŜ argumentacja Sądu Apelacyjnego odnosząca się do przesłanek warunkujących wpisanie do rejestru klauzul uznanych za niedozwolone o numerach 1767 i 1768 znajduje zastosowanie, per analogiam , równieŜ do postanowienia kwestionowanego, a ta okoliczność pozwala na uzna- nie za dowiedzioną jego zbieŜność z tymi klauzulami. [15] Z kolei, bezprawność działania Grzegorza Sztuczki moŜe teŜ być wywiedziona ze sprzeczności postanowienia, o którym mowa w punkcie II sentencji decyzji administracyjnej, wpisanego do wzorca umowy pn. „Opcje umów na świadczenie usług dostępu do Internetu w sieci P.H.U. +KAMDEX+”, o treści:
„Usługodawca zastrzega sobie prawo do zmian cen w przypadku przyczyn nie zaleŜnych od Usługodawcy tj. zmiany stawki VAT na usługi telekomunikacyjne, wprowadzenie opłat cel- nych, zmiana prawa telekomunikacyjnego dotyczącego opłat i warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych, bez uprzedniego powiadomienia Abonenta.”, z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne, a to dlatego, Ŝe przedsiębiorca, pomimo ciąŜą- cego na nim wymogu wynikającego z treści art. 61 ust. 5 i 6 tej ustawy, tj. obowiązku doręcza- nia przez dostawcę usług telekomunikacyjnych na piśmie abonentowi oraz podania do publicz- nej wiadomości treści kaŜdej proponowanej zmiany w cenniku, z wyprzedzeniem co najmniej jednego miesiąca przed wprowadzeniem tych zmian, a takŜe obowiązku informowania abonenta o prawie do wypowiedzenia umowy w wypadku braku akceptacji dla tych zmian, a w określo- nych wypadkach – takŜe o tym, iŜ w razie skorzystania z prawa wypowiedzenia umowy dostawcy nie przysługuje roszczenie odszkodowawcze oraz zwrot ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6 [11] ustawy, takiego obowiązku informacyjnego we wzorcu umowy nie realizował, czym naruszał, zdaniem Prezesa Urzędu, art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsu- mentów. [16] Za spełnioną naleŜy uznać takŜe i trzecią przesłankę, o której mowa w punkcie [10] uzasadnie- nia decyzji administracyjnej, tj. naruszenie zbiorowych interesów konsumentów przez kwestio- nowane wyŜej postanowienia wzorców umowy. I tak, stosownie do treści przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w którym sformułowano definicję negatywną zbiorowego interesu konsumentów, nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Z kolei, stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy przyjmuje się, iŜ o zbiorowych interesach kon- sumentów mówi się wtedy, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne, a ich negatywne skutki mogą dotknąć kaŜdego, obecnego lub przyszłego, konsumenta będącego lub mogącego być jego kontrahentem, trudno natomiast mówić o nich wtedy, gdy zasięgiem działań przedsiębiorcy i skutków tych działań objęci są co najwyŜej konsumenci indywidualni lub grupa tych konsumen- tów, i tylko oni, a nie ogól konsumentów, mieliby być objęci szczególną ochroną wynikającą z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. 4 Zdaniem Prezesa Urzędu, w sprawie którą kończy niniejsza decyzja administracyjna warunek ten jest spełniony, a to dlatego, Ŝe oferta usług telekomunikacyjnych przedstawiana i propono- wana abonentom przez Grzegorza Sztuczkę, zawierająca postanowienia niedozwolone, sprzecz- ne z zakazami wynikającymi z art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, adresowana była lub mogła być adresowana nie do ściśle określonego, konkretnego konsumenta, nawet nie do ich ograniczonej grupy, lecz do z góry nieokreślonej, trudnej do zidentyfikowania liczby konsumentów, których sytuacja była lub mogła być podobna. JuŜ tylko w uzupełnieniu stanowiska przedstawionego wyŜej Prezes Urzędu chciałby przywołać dodatkowo pogląd, jaki wyraził w jednym z wyroków SOKiK, odpowiednio do którego „jeŜeli po- tencjalną daną praktyką przedsiębiorcy moŜe być dotknięty kaŜdy konsument w analogicznych okolicznościach, to ma miejsce naruszenie zbiorowych interesów” 5 . [17] Wobec tego, iŜ wszystkie wskazane wcześniej przesłanki, o których mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zostały w stanie faktycznym sprawy spełnione, wobec te- go, iŜ Grzegorz Sztuczka zaprzestał stosowania postanowień kwestionowanych w niniejszym po- stępowaniu z dniem 6 marca 2014r., P REZES U RZĘDU , działając na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, stosownie do których, w wypadku zaprzestania stosowania przez przedsiębiorcę kwestionowanych działań wydaje się decyzję o uznaniu prakty- ki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania, ORZEKŁ , JAK W PUNKTACH I I II SENTENCJI DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ . [18] Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeŜeli w wyniku pos- tępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopu- ścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Z kolei, stosownie do art. 80 ustawy, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postano- wienia, które moŜe być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W świetle art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późniejszą zmianą), do kosztów postępowania zalicza się m.in. koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Z kolei zgodnie z art. 264 § 1 ww. ustawy, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze posta- nowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. 4 Por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008r., sygnatura akt VI ACa 306/08. 5 Por. wyrok z dnia 13 stycznia 2009r., sygnatura akt XVII Ama 26/08. [12] W postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt RGD.61-7/14/HK Prezes Urzędu orzekł w punkcie I i II sentencji decyzji administracyjnej, iŜ Grzegorz Sztuczka dopuścił się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. ZwaŜywszy na tę okoliczność, zwaŜywszy takŜe i na to, iŜ kosztami postępowania – wynoszącymi 26,60 zł (słownie: dwadzieścia sześć 60/100 złotych) – są wydatki związane z korespondencją prowadzoną przez Prezesa Urzędu z Grzegorzem Sztuczką, obciąŜono nimi ww. przedsiębiorcę. Wobec powyŜszego, P REZES U RZĘDU POSTANOWIŁ , JAK W PUNKCIE III SENTENCJI DECYZJI ADMINISTRACYJ- NEJ . [19] Na podstawie art. 264 § 1 i art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst ujednolicony: Dz.U. z 2013r., poz. 267 z późniejsza zmianą) w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyznaczył stronie termin 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na uiszczenie kosztów niniejszego postępowania w wysokości 26,60 zł (słownie: dwadzieścia sześć 60/100 złotych). PowyŜszą kwotę naleŜy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O W ARSZAWA 511010101000787822 31000000. P OUCZENIA : Stosownie do treści art. 81 ust 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwo- łanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośred- nictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatury Urzędu Ochrony Kon- kurencji i Konsumentów w Gdańsku, w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Stosownie do art. 264 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie kon- kurencji i konsumentów, w związku z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w wypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach postępowania, zawartego w punkcie III sentencji decyzji, naleŜy wnieść zaŜalenie na nie do Sądu Okręgowego – Sądu Ochro- ny Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji Delega- tury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Gdańsku, w terminie tygodnia od dnia dorę- czenia decyzji. Z upowaŜnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Roman Jarząbek Dyrektora Delegatury UOKiK w Gdańsku O TRZYMUJE : Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe „KAMDEX” Grzegorz Sztuczka ul. Zielona 10 77-300 Człuchów