RŁO-34/2011

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA w ŁODZI ul. Piotrkowska 120 90-006 Łódź tel. (42) 636 36 89, fax (42) 636 07 12 e’mail: lodz@uokik.gov.pl RŁO-61-21/11/MD Łódź, dnia 3 listopada 2011 r. DECYZJA Nr RŁO 34/2011 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko Przemysławowi Paszkowskiemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów działanie Przemysława Paszkowskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, polegające na używaniu chronionego oznaczenia geograficznego dla produktu wyprodukowanego w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie i wprowadzonego do obrotu pod nazwą „Kiełbasa Lisiecka”, co stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. 2003 r. Nr 153, poz. 1503, ze zm.), co stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 16 lutego 2011 r. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.), – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: nakłada się na Przemysława Paszkowskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, karę pieniężną w wysokości: 4.158 zł (słownie: cztery tysiące, sto pięćdziesiąt osiem złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 cytowanej na wstępie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. 2 III. Na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w związku z art. 83 wyżej wymienionej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy, – działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: postanawia się obciążyć Przemysława Paszkowskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów i zobowiązuje się Przemysława Paszkowskiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w kwocie 16,95 zł (słownie: szesnaście złotych 95/100) w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie Do Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi wpłynęła informacja od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi o podejrzeniu stosowania przez Przemysława Paszkowskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie – zwanego dalej: „Przemysławem Paszkowskim” – czynu nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. 2003 r. Nr 153, poz. 1503, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji”. W dniu 9 czerwca 2011 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej: „Prezesem Urzędu” wszczął z urzędu Postanowieniem Nr 1/61-21/11 (dowód: karty Nr 1 i 2) postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Przemysława Paszkowskiego praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na używaniu chronionego oznaczenia geograficznego dla produktu wyprodukowanego w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie i wprowadzonego do obrotu pod nazwą „Kiełbasa Lisiecka”, co stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów”. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania (dowód: karta Nr 17), Przemysław Paszkowski wyraził ubolewanie z powodu wprowadzenia do obrotu produktu oznaczonego chronionym oznaczeniem geograficznym i wskazał, że sytuacja taka zaistniała w wyniku niewiedzy, że nazwa „Kiełbasa Lisiecka” znalazła się w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych. Przedsiębiorca wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie wszczęto już sprawę karną i zapewne poniesie konsekwencje finansowe i wniósł o zaniechanie postępowania ze względu na niską szkodliwość i nieświadomość niezgodnego z prawem postępowania. 3 W dniu 22 sierpnia 2011 r. Prezes Urzędu zawiadomił Przemysława Paszkowskiego o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy (dowód: karty Nr 29 i 30). Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Przemysław Paszkowski jest przedsiębiorcą wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez wójta Gminy w Jeżowie, pod numerem 628 i prowadzi działalność gospodarczą w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” z siedzibą w Jeżowie. Przemysław Paszkowski posiada 9 filii (oddziałów), będących miejscami wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z przedstawionym zaświadczeniem o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedmiotem wykonywanej działalności Przemysława Paszkowskiego jest m.in. produkcja wyrobów z mięsa, włączając wyroby z mięsa drobiowego oraz sprzedaż detaliczna mięsa i wyrobów z mięsa prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (dowód: karta Nr 26). W dniu 16 lutego 2011 r. na podstawie upoważnienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (nr ŻG-42-52/11) inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi przeprowadzili kontrolę u Przemysława Paszkowskiego, w jego sklepie firmowym zlokalizowanym w Łodzi przy ul. Łącznej 28 (dowód: karty Nr 7 – 9). W toku kontroli inspektorzy stwierdzili, że w sprzedaży znajduje się kiełbasa oznaczona wywieszką z nazwą „LISIECKA” w ilości 3,06 kg, o wartości 44,37 zł (14,50 zł/kg), wyprodukowana w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie (dowód: wydruk zdjęcia kiełbasy sprzedawanej pod nazwą „LISIECKA” – karta Nr 14, kserokopia etykiety załączonej do kiełbasy – karta Nr 13, dowód wydania MM – nr 154/01 z dnia 16 lutego 2011 r. – karta Nr 11). Kiełbasa sprzedawana w sklepie firmowym Przemysława Paszkowskiego, pod nazwą „Kiełbasa Lisiecka” została wyprodukowana w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, powiat Brzeziny, województwo łódzkie, należącym do Przemysława Paszkowskiego. Na etykiecie wyrobu umieszczono m.in. nazwę produktu „KIEŁBASA LISIECKA PRODUKT WĘDZONY-PARZONY GRUBOROZDROBNIONY”, informację, o treści: „Data przydatności do spożycia jest jednocześnie nr partii produkcyjnej.” oraz nazwę przedsiębiorcy „ZPM „RZEŹNIK” 95-047 Jeżów (…)” (dowód: karta Nr 13). W dowodzie wydania wyrobów z mięsa dostarczonych do kontrolowanego sklepu wskazano pod pozycją 32 w kolumnie nazwa towaru: Kiełbasa lisiecka, w kolumnie ilość: 3,900 kg, w kolumnie cena sprzedaży brutto: 14,18. Na dokumencie umieszczono informację: „Dokument nierozliczony – ceny mogą być jeszcze zmodyfikowane !!” (dowód: karta Nr 11). Jednocześnie Prezes Urzędu ustalił, że nazwa „Kiełbasa Lisiecka” uzyskała ochronę prawną w drodze Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 918/2010 z dnia 12 października 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę „Kiełbasa Lisiecka” (ChOG), (Dz. Urz. UE L 269 z 13.10.2010, s. 23). Nazwa ta została zarejestrowana w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych z dniem 2 listopada 2010 r. Z dniem 16 lutego 2011 r. Przemysław Paszkowski wycofał z obrotu handlowego produkt o nazwie „Kiełbasa Lisiecka”. Z decyzją o wycofaniu wskazanego produktu zostali zapoznani wszyscy pracownicy i klienci Przemysława Paszkowskiego (dowód: karty Nr 27 i 28). 4 Od 1 listopada 2010 r. do 16 lutego 2011 r. Przemysław Paszkowski wprowadził do sprzedaży (tajemnica przedsiębiorstwa) kg „Kiełbasy Lisieckiej”, co stanowi około (tajemnica przedsiębiorstwa) % wagi wszystkich wyrobów sprzedanych w tym okresie (dowód: karta Nr 17). W 2010 r. przychód Przemysława Paszkowskiego wyniósł (tajemnica przedsiębiorstwa) zł (dowód: zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 – PIT-36L wraz z Informacją o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2010 – PIT/B – karty Nr 21-25). Prezes Urzędu zważył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1 którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, potencjalnych klientów Przemysława Paszkowskiego. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy, naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów. Ad I. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów – zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie do art. 24 ust. 2 tej ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: − stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), − naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, − nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis zawiera otwarty katalog działań stanowiących praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Udowodnienie praktyki, o której w nim mowa wymaga jednakże każdorazowo wykazania, że spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) działanie przedsiębiorcy, 2) noszące znamiona bezprawności, 3) godzące w zbiorowy interes konsumentów. Ad 1) Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (…). Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą o swobodzie działalności 5 gospodarczej” – jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Przemysław Paszkowski prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przemysław Paszkowski Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy w Jeżowie. Przedmiotem działalności Przemysława Paszkowskiego jest m.in. produkcja wyrobów z mięsa, włączając wyroby z mięsa drobiowego oraz sprzedaż detaliczna mięsa i wyrobów z mięsa prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. Przemysław Paszkowski posiada wobec tego status przedsiębiorcy, jako osoba fizyczna prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu w sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych działalności handlowej polegającej na produkcji wyrobów z mięsa oraz sprzedaży detalicznej mięsa i wyrobów z mięsa. Wobec powyższego Prezes Urzędu stwierdził, że pierwsza przesłanka niezbędna do udowodnienia stosowania przez Przemysława Paszkowskiego praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad 2) Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Porządek prawny obejmuje normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej: „Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów” – z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt XVII AmA 45/07). Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Jednakże w art. 24 ust. 2 tej ustawy ustawodawca wskazał przykładowe rodzaje praktyk, które naruszają zbiorowe interesy konsumentów, zaliczając do nich czyny nieuczciwej konkurencji (tak art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, czynem nieuczciwej konkurencji jest fałszywe lub oszukańcze używanie chronionych oznaczeń geograficznych i chronionych nazw pochodzenia, jeżeli towar lub usługa w miejscu pochodzenia korzysta z ochrony, a z pochodzeniem z określonego regionu lub miejscowości są związane ich szczególne cechy lub właściwości. Przesłanką ochrony jest wobec tego po pierwsze – korzystanie przez towar z ochrony w miejscu pochodzenia oraz po drugie – pochodzenie z określonego regionu lub miejscowości, z którym są związane szczególne cechy lub właściwości. Wymóg korzystania z ochrony w miejscu pochodzenia oznacza, że towar jest objęty ochroną na określonym terytorium. Nazwa „Kiełbasa lisiecka” uzyskała ochronę prawną na szczeblu wspólnotowym w drodze rozporządzenia Komisji (UE) Nr 918/2010 z dnia 12 października 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę „Kiełbasa lisiecka” (ChOG), (Dz. Urz. UE L 269 6 z 13.10.2010, s. 23). Nazwa ta została zarejestrowana w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych z dniem 2 listopada 2010 r. i uzyskała ochronę na wniosek Konsorcjum Producentów Kiełbasy Lisieckiej złożony na podstawie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.3.2006, s. 12). Punkty 3 i 4 preambuły rozporządzenia Rady (WE) Nr 510/2006 stwierdzają, że coraz więcej konsumentów przywiązuje większą wagę do jakości spożywanych środków spożywczych niż do ich ilości. Poszukiwanie konkretnych produktów tworzy popyt na produkty rolne lub środki spożywcze posiadające rozpoznawalne pochodzenie geograficzne. Z uwagi na dużą różnorodność produktów wprowadzanych na rynek oraz dużą ilość dostarczanych o nich informacji konsument, aby móc dokonać najlepszego wyboru, powinien otrzymywać wyraźne i zwięzłe informacje o pochodzeniu produktów. Z kolei punkt 6 preambuły cytowanego wyżej rozporządzenia Rady (WE) stanowi, że należy przyjąć przepisy dotyczące wspólnotowego podejścia do kwestii nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) Nr 510/2006 ”oznaczenie geograficzne” oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w wyjątkowych przypadkach, kraju, która służy do oznaczenia produktu rolnego lub środka spożywczego: − pochodzącego z tego regionu, określonego miejsca lub kraju, oraz − którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna może być przypisana temu pochodzeniu geograficznemu, oraz − którego produkcja lub przetwarzanie lub przygotowywanie mają miejsce na określonym obszarze geograficznym. Stosownie do art. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady (WE), korzystanie z chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) jest dozwolone jedynie w przypadku gdy produkt rolny lub środek spożywczy są zgodne ze specyfikacją produktu. Główne elementy specyfikacji produktu pod nazwą „Kiełbasa lisiecka” zostały wskazane we wniosku o rejestrację nazwy „Kiełbasa lisiecka” złożonym przez Konsorcjum Producentów Kiełbasy Lisieckiej, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz. U. C 28 z 4.2.2010 s. 26. Specyfikacja produktu zawiera m.in. następujące elementy: 1. Nazwę produktu rolnego zawierającą oznaczenie geograficzne: „Kiełbasa lisiecka” . 2. Opis produktu rolnego zawierający, w odpowiednich przypadkach, skład surowcowy i główne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub organoleptyczne produktu: „Kiełbasa lisiecka” to produkt z wysokiej jakości mięsa wieprzowego, odpowiednio rozdrobnionego i przyprawionego, którym wypełniono osłonki o specyficznym przekroju i poddano procesowi naturalnego wędzenia. „Kiełbasa lisiecka" jest wytwarzana wyłącznie z mięsa wieprzowego, przy czym 85 % mięsa pozyskiwane jest z odpowiednich mięśni szynki. Kiełbasa kształtem przypomina wianek uformowany zgodnie z naturalnym skrętem osłonek. Średnia wielkość pojedynczego wianka kiełbasy mieści się w granicach 35-40 cm. Z wyglądu "kiełbasa lisiecka" odznacza się barwą ciemnobrązową, typową dla produktów naturalnie wędzonych” . 3. Określenie obszaru geograficznego: „Gmina Czernichów i gmina Liszki w powiecie krakowskim województwa małopolskiego” . 4. Dowód, że dany produkt rolny pochodzi z określonego obszaru geograficznego: „Każdy producent na etapie przygotowania produkcji i samej produkcji prowadzi swoje ewidencje związane z niniejszą specyfikacją. Zawierają one w szczególności informacje 7 na temat jakości surowców użytych do produkcji oraz poszczególnych etapów produkcji ”kiełbasy lisieckiej”” . 5. Opis metody otrzymywania produktu rolnego: „(…) Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym” . 6. Szczegółowe informacje potwierdzające związek między określoną jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną produktu rolnego a pochodzeniem geograficznym: „Specyfika obszaru geograficznego Od początku XVII wieku w miastach polskich rozwijały się "wolnice", czyli wolne targi, na których mogli sprzedawać swoje wyroby rzemieślnicy nie należący do cechów. Ze źródeł, opisujących rzeźników krakowskich w 1930 roku wiadomo, że na "wolnicy" w Krakowie sprzedawali swoje wyroby masarze z podkrakowskich wsi. Wielu z nich pochodziło właśnie z okolic Liszek i Czernichowa. Już w spisach wyborczych z lat 1865, 1867 i 1870 z Czernichowa, Liszek, Kaszowa oraz sąsiednich wsi, należących do wspólnego dekanatu z Liszkami i Czernichowem, są wymienione nazwiska rzeźników zamieszkujących i działających w tych miejscowościach.(…) Tradycja prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie rzeźnictwa i wędliniarstwa w gminach Liszki i Czernichów kontynuowana była nieprzerwanie do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. W czasie II wojny światowej rzemiosło przeżywało kryzys spowodowany wygórowanymi żądaniami okupanta. Masarze czernichowscy i lisieccy zmuszeni byli prowadzić sprzedaż nielegalną, narażając się na konfiskaty i kary, jednak dzięki temu zachowano ciągłość tradycji wytwarzania "kiełbasy lisieckiej". (…) Po II wojnie światowej prowadzące politykę "planowej socjalistycznej gospodarki zcentralizowanej" rządy nie sprzyjały rozwijaniu się prywatnych form gospodarowania, jednak masarze z okolic Liszek i Czernichowa nadal wyrabiali swoje wędliny w stworzonym przez siebie zakładzie wędliniarskim w ramach Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Liszkach. Trudności z zaopatrzeniem w wyroby mięsne, w tym także w powszechnie znaną "kiełbasę lisiecką", coraz bardziej budowały jej legendę i reputację. Spółdzielnia produkowała "kiełbasę lisiecką" przez 50 lat, przyczyniając się tym samym do zachowania ciągłości tradycji jej wytwarzania. Po przemianach ustrojowych w Polsce, po roku 1989, powstały dalsze prywatne zakłady masarskie, które kontynuują dobre tradycje wytwarzania "kiełbasy lisieckiej". Część z nich utworzyło Konsorcjum producentów "kiełbasy lisieckiej" zajmujące się produkcją, promocją i ochroną tego produktu. Specyfika produktu Cechą charakterystyczną "kiełbasy lisieckiej" jest to, że przy jej wytwarzaniu 85 % mięsa pozyskiwane jest z szynki. Producenci sami prowadzą dodatkową klasyfikację poubojową mięsa, dzięki której określają przydatność elementów tuszy do produkcji "kiełbasy lisieckiej". Specyfiką "kiełbasy lisieckiej" jest także to, że większość mięsa użytego do jej produkcji jest grubo krojona (kostki o boku 3-5 cm). Dlatego też na przekroju poprzecznym "kiełbasy lisieckiej" wyraźnie widoczne są kawałki mięsa otoczone bardziej rozdrobnionym farszem.(...) Szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu Związek "kiełbasy lisieckiej" z regionem opiera się na lokalnej technologii wytwarzania (wyjątkowe know-how) i kunszcie producentów wynikających z wieloletnich tradycji masarskich, co powoduje, że "kiełbasa lisiecka" posiada szczególne cechy jakościowe przedstawione powyżej oraz na reputacji opisanej poniżej. Krakowskie wyroby wędliniarskie słyną z kiełbas krajanych. To właśnie w latach 30-tych XX w. z krakowskiej grubo krajanej kiełbasy wywodzi się "kiełbasa lisiecka". Była ona identyfikowana przez konsumentów jako szczególny ich rodzaj, wyróżniając się składem i sposobem wykonania. Wyodrębnienie się "kiełbasy lisieckiej" wynikało z unikalnej receptury jej 8 przygotowania stosowanej przez masarzy z okolic Liszek i Czernichowa. To właśnie receptura, utrzymywana niegdyś w tajemnicy, stanowiła o walorach smakowych i jakości ”kiełbasy lisieckiej”(…)”. Powyższe ustalenia potwierdzają związek między określoną jakością, renomą produktu rolnego – „Kiełbasy lisieckiej” a pochodzeniem geograficznym z okolic gmin Liszki i Czernichowa, co pozwala na stwierdzenie, że spełniona została również druga przesłanka ochrony przewidzianej w art. 9, ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w postaci pochodzenia z określonego regionu lub miejscowości, z którym są związane szczególne cechy lub właściwości. Należy wskazać, że ochrona oznaczeń geograficznych zapewniona w art. 9 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochroną przed fałszywym lub oszukańczym używaniem chronionych oznaczeń geograficznych. Dobrem chronionym przez wskazany przepis jest oznaczenie geograficzne, które w miejscu pochodzenia korzysta z ochrony związanej ze szczególnymi cechami lub właściwościami wynikającymi z tego pochodzenia. Oznaczenie geograficzne, którym opatrzony jest produkt nie tylko informuje o pochodzeniu towaru, lecz także wskazuje na szczególny związek wynikający z tego pochodzenia. Ten szczególny związek to określone właściwości towaru, które wynikają z pochodzenia z określonego regionu lub miejscowości. 1 Zarejestrowanie nazwy „Kiełbasa lisiecka” skutkuje tym, że producenci z innych obszarów geograficznych nie mogą używać dla oznaczenia produkowanej kiełbasy tej nazwy. Przemysław Paszkowski, dla kiełbasy wyprodukowanej w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie, powiat Brzeziny, województwo łódzkie, czyli produktu niezwiązanego z określonym regionem, tj. obszarem gminy Czernichów i gminy Liszki w powiecie krakowskim w województwie małopolskim – używał chronionego oznaczenia geograficznego „Kiełbasa lisiecka”, a tym samym przypisywał jej szczególne cechy i właściwości. Mając to na uwadze, z pewnością bezprawne było używanie przez Przemysława Paszkowskiego chronionego oznaczenia geograficznego, które nieprawdziwie (fałszywie) informowało konsumentów o pochodzeniu towaru. W tym stanie rzeczy Prezes Urzędu uznał, iż stosowanie przez Przemysława Paszkowskiego chronionego oznaczenia geograficznego „Kiełbasa Lisiecka” dla wyprodukowanego przez siebie produktu jest bezprawne. Wobec powyższego Prezes Urzędu stwierdził, że druga przesłanka niezbędna do udowodnienia stosowania przez Przemysława Paszkowskiego praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Ad 3) Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje definicji „zbiorowego interesu konsumentów”, wskazując jednak w przepisie art. 24 ust. 3 że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów oznacza zatem narażenie na uszczerbek interesów znacznej grupy lub wszystkich konsumentów, poprzez stosowaną przez przedsiębiorcę praktykę, obejmującą tak działania, jak i zaniechania. Ponadto, godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. O tym, czy naruszony został 1 Komentarz do art. 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.03.153.1503), [w:] M. Zdyb (red.), M. Sieradzka (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2011. 9 interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można wszcząć tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczbie potencjalnych konsumentów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I CKN 504/01). Dla udowodnienia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów istotne jest ustalenie, że konkretne działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. Mając na uwadze, że ustawa zakazuje oznaczenia produktów fałszywym oznaczeniem pochodzenia geograficznego, z pewnością narusza interesy konsumentów fałszywe używanie przez Przemysława Paszkowskiego chronionego oznaczenia geograficznego, które nieprawdziwie informuje konsumentów o pochodzeniu towaru. Cechą chronionego oznaczenia geograficznego o nazwie „Kiełbasa lisiecka” jest również przekazanie konsumentom informacji o jakości nabywanego produktu, ze względu na istniejący związek pochodzenia produktu z określonego regionu a posiadanymi właściwościami. Mając na uwadze funkcję identyfikacyjną i gwarancyjną, jaką spełnia chronione oznaczenie geograficzne należy wskazać, że użycie przez Przemysława Paszkowskiego oznaczenia o nazwie „Kiełbasa lisiecka” dla produktów rolnych niezgodnych ze specyfikacją produktu, prowadzi bezpośrednio do naruszenia praw konsumentów. Wiarygodność produktu o nazwie „Kiełbasa lisiecka”, bardzo dobra jakość i wyjątkowa reputacja z pewnością ma wpływ na podjęcie decyzji przez konsumenta o nabyciu tego towaru. Fałszywe używanie chronionego oznaczenia geograficznego może wprowadzić w błąd konsumentów co do pochodzenia towaru i jego jakości, a w konsekwencji skutkować zakupem produktu o innych właściwościach niż konsument spodziewał się otrzymać. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z naruszeniem praw potencjalnie nieograniczonej liczby konsumentów, tj. tych, którzy nabywają określony produkt w przekonaniu, że pochodzi on z określonego miejsca i z tego względu charakteryzuje się pożądanymi przez nich cechami. W tej sytuacji bezprawne zachowanie Przemysława Paszkowskiego nie dotyczy interesów poszczególnych konsumentów, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i niedający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami nieokreślonej liczby konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej grupy kontrahentów Przemysława Paszkowskiego. Stosowanie opisanej wyżej praktyki godzi zatem w zbiorowe interesy konsumentów. Wobec powyższego Prezes Urzędu stwierdził, że trzecia przesłanka niezbędna do udowodnienia stosowania przez Przemysława Paszkowskiego praktyki wskazanej w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona . Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26 tej ustawy, tj. decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli 10 przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 tej ustawy. W powyższym przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ciężar udowodnienia okoliczności zaniechania stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów spoczywa na przedsiębiorcy. W toku postępowania Prezes Urzędu ustalił, że z dniem 16 lutego 2011 r. Przemysław Paszkowski wycofał z obrotu handlowego produkt o nazwie „Kiełbasa Lisiecka”. Wobec spełnienia przesłanek koniecznych do stwierdzenia praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przesłanki określonej w art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I sentencji niniejszej decyzji . Ad II. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis ten stanowi podstawę i górną granicę ustalenia kary dla Przemysława Paszkowskiego, który w 2010 r. osiągnął przychód w wysokości (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. W związku z powyższym maksymalna kara nałożona na Przemysława Paszkowskiego może wynieść (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniona jest wysokość kar nakładanych na przedsiębiorców. W art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ustawodawca przykładowo jedynie wskazał, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także uprzednie naruszenie jej przepisów. Ponadto orzecznictwo wskazuje, że w przypadku kar przesłankami, które należy brać pod uwagę, są: potencjał ekonomiczny przedsiębiorcy, skutki praktyki dla konkurencji lub kontrahentów, dopuszczalny poziom kary wynikający z przepisów ustawy oraz cele, jakie kara ma osiągnąć (por.: wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.2000 r., sygn. akt I CKN 793/98). Nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność ustalenia, czy określone w tym przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę przesłanki nieumyślności działania w przypadku stosowania kar pieniężnych wynika bezpośrednio z art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego względu, nakładając karę pieniężną Prezes Urzędu wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, które wskazywać mogą na nieumyślny charakter naruszenia przez Przemysława Paszkowskiego zakazu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu, opisane w niniejszej decyzji działanie Przemysława Paszkowskiego polegające na używaniu chronionego oznaczenia geograficznego „Kiełbasa Lisiecka” – powinno było kojarzyć się z nieuchronnością bezprawnego naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Należy jednak przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnej intencji naruszenia przez Przemysława Paszkowskiego tych interesów a zebrane w trakcie niniejszego postępowania wyjaśnienia i informacje mogą zatem wskazywać na wspomniane wyżej 11 nieumyślne jego działanie. Pomimo tego – jak już wcześniej wskazano – samo stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie Prezes Urzędu uznał za zasadne nałożenie na Przemysława Paszkowskiego kary pieniężnej za praktykę naruszająca zbiorowe interesy konsumentów opisaną w pkt I sentencji niniejszej decyzji. Ustalając wymiar kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi naruszenia i na tej podstawie ustalił kwotę bazową stanowiącą podstawę do dalszej kalkulacji kary, a następnie uwzględnił zaistniałą w sprawie okoliczność łagodzącą, która miała wpływ na wysokość kary. Prezes Urzędu nie stwierdził okoliczności obciążających w przedmiotowej sprawie. Należy wskazać, że praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stosowana przez Przemysława Paszkowskiego polegała na używaniu chronionego oznaczenia geograficznego dla produktu wyprodukowanego w Zakładzie Przetwórstwa Mięsnego „Rzeźnik” w Jeżowie i wprowadzonego do obrotu pod nazwą „Kiełbasa Lisiecka”, co stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu wziął pod uwagę, iż naruszenie nastąpiło na etapie przedkontraktowym. Istotą naruszenia na tym etapie jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na pozyskiwanie konsumentów lub złożenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie do zawarcia kontraktu. Na tym etapie mamy do czynienia z jednostronnym działaniem przedsiębiorcy. W przedmiotowej Przemysław Paszkowski do oznaczania oferowanych przez siebie produktów użył chronionej nazwy w celu skłonienia klientów do zawarcia kontraktu, czego konsekwencją była dezinformacja konsumentów, co do nabywanego przez nich produktu. Nie ma wątpliwości, że takie zachowanie Przemysława Paszkowskiego nie było uczciwe w stosunku do konsumentów. Po zapoznaniu się z nazwą proponowanego produktu, konsument, sugerując się informacją podaną na produkcie mógł go nabyć w przekonaniu, że pochodzi on z określonego miejsca i z tego względu charakteryzuje się pożądanymi przez konsumenta cechami. Jednocześnie, przy analizie wagi naruszenia, Prezes Urzędu uwzględnił krótkotrwały okres naruszenia, który wynosi poniżej dwunastu miesięcy (od dnia 1 listopada 2010 r. do 16 lutego 2011 r.). Podsumowanie wagi wskazanego naruszenia pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, iż waga naruszenia w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez Przemysława Paszkowskiego w 2010 r. Tym samym, ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa wynosi (tajemnica przedsiębiorstwa) zł. Jednocześnie, Prezes Urzędu, dokonując ostatecznego ustalenia wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Przemysława Paszkowskiego, dokonał oceny zaistniałej w niniejszym postępowaniu okoliczności łagodzącej. Za taką okoliczność Prezes Urzędu uznał zaniechanie przez Przemysława Paszkowskiego stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów z dniem 16 lutego 2011 r., a zatem jeszcze przed dniem wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu, powyższa okoliczność uzasadnia zmniejszenie kwoty bazowej kary o 30%. Mając na uwadze dokonane wyżej ustalenia Prezes Urzędu nałożył na Przemysława Paszkowskiego karę pieniężną w wysokości 4.158 zł (słownie: cztery tysiące, sto pięćdziesiąt osiem złotych), co stanowi (tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez 12 Przemysława Paszkowskiego w 2010 r. oraz (tajemnica przedsiębiorstwa) % maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, tak określona kara podkreśla naganność zachowania Przemysława Paszkowskiego, a jednocześnie jest adekwatna do stopnia naruszenia zakazu stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w zakresie opisanym w pkt I sentencji niniejszej decyzji, oraz współmierna do możliwości finansowych Przemysława Paszkowskiego. Wobec powyższego, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt II sentencji niniejszej decyzji. Ad III. sentencji niniejszej decyzji Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W myśl art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów tej ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Przedmiotowe postępowanie wykazało, że Przemysław Paszkowski dopuścił się stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 263 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej: „k.p.a.” – w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Kosztami niniejszego postępowania są koszty doręczenia Przemysławowi Paszkowskiemu – stronie postępowania – pism urzędowych, które wyniosły 16,95 zł (słownie: szesnaście złotych 95/100). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił obciążyć Przemysława Paszkowskiego kwotą 16,95 zł (słownie: szesnaście złotych 95/100). W związku z powyższym Prezes Urzędu postanowił jak w pkt III sentencji niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów koszty niniejszego postępowania Przemysław Paszkowski obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231 000000 w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 1 i 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Jednak w przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt III sentencji niniejszej decyzji, stosownie do art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 264 § 2 k.p.a. w związku z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 32 § 1 i 2 k.p.c., przysługuje zażalenie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia 13 niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury Barbara Romańczak-Graca