RPZ-10/2020

Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu ul. Zielona 8 61 - 851 Poznań tel. 61 852 15 17 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.pl < www . uokik.gov.pl PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Poznań, 23 grudnia 20 20 r. RPZ.611. 1 .20 20 .JM DECYZJA nr RPZ 10 / 20 20 P o przeprowadzeniu postępowania w sprawie o uznani e postanowień wzorca umowy za niedozwolone wszczętego z urzędu przeciwko Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu I. na podstawie art. 23b ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 20 20 r. poz. 1076 i 1086 ) uznaje się postanowienie wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowane przez Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu , o treści: „W razie niewykonania przez Pożyczkobiorcę obowiązku, o którym mowa w § 9 pkt 4 tj. nieodesłan ia umowy opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpisem własnoręcznym , najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki, Poręczyciel uprawniony jest do naliczenia Pożyczkobiorcy opłaty za niewykonanie zobowiązania w wysokości 18 zł za każdy dzień opóźnienia w n i eo desłaniu umowy. Opłata nie jest naliczana w przypadku opóźnienia w nieodesłaniu umowy nieprzekraczającego 5 (pięć) dni. Całkowita wysokość opłaty nie może przekroczyć kwoty 390 zł, a gdy kwota kapitału udzielonej pożyczki jest niższa niż 390 zł, opłata n ie może przekroczyć kwoty tego kapitału” ( § 9 pkt 5), za niedozwolone postanowieni e umowne w rozumieniu art. 385 1 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 20 20 r. poz. 1740 ), co stanowi naruszenie art. 23a ustawy o ochronie konkuren cji i konsumentów i zakazuje się jego wykorzystywania II. nakłada się na Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu na podstawie : 1. art. 23b ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - środek usunięcia trwających skutków naruszenia zak azu określonego w art. 23a ww. ustawy, w postaci dokonania zwrotu konsumentom, z którymi ww. Spółka zawarła umowy o świadczenie usługi poręczenia, kwoty opłaty uzyskanej na podstawie postanowienia wskazanego powyżej w pkt I , przy czym zwrot opłaty nastąpi na pisemny wniosek konsumenta, na wskazany przez niego numer rachunku bankowego, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku 2. art. 23b ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - środek usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu okr eślonego w art. 23a ww. ustawy, w postaci skierowania do konsumentów, z którymi ww. Spółka zawarła umowy o świadczenie usługi poręczenia i uzyskała opłatę na podstawie postanowienia wskazanego powyżej w pkt I, na piśmie, listem poleconym 2 w terminie 3 (trze ch) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, informacji o wydaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niniejszej decyzji nr RPZ 10 /2020 z dnia 23 grudnia 2020r. o treści : „ Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu inf ormuje, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr RPZ 10 /20 20 z dnia 23 grudnia 20 20 r. uznał za niedozwolone wykorzystywane przez Spółkę w obrocie z konsumentami postanowieni e wzorc a um owy o świadczenie usług i poręczenia , o następującej treści: W razie niewykonania przez Pożyczkobiorcę obowiązku, o którym mowa w § 9 pkt 4 tj. nieodesłania umowy opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpisem własnoręcznym, najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki, Poręczyciel uprawniony jest do nalicze nia Pożyczkobiorcy opłaty za niewykonanie zobowiązania w wysokości 18 zł za każdy dzień opóźnienia w nieodesłaniu umowy. Opłata nie jest naliczana w przypadku opóźnienia w nieodesłaniu umowy nieprzekraczającego 5 (pięć) dni. Całkowita wysokość opłaty nie m oże przekroczyć kwoty 390 zł, a gdy kwota kapitału udzielonej pożyczki jest niższa niż 390 zł, opłata nie może przekroczyć kwoty tego kapitału . W związku z powyższym, postanowieni e t o nie wiąż e Pani/Pana, czyli jest bezskuteczne. Bezskuteczność powstaje z mocy prawa i nie jest konieczne stwierdzenie jej na drodze sądowej. Klauzulę uznaną za abuzywną należy zatem traktować tak, jakby w ogóle nie został a zamieszczona w zawartej umowie. W konsekwencji, może Pani/Pan wystąpić o zwrot opłaty uiszczon ej na rzecz Partners of Securities Sp. o.o. na podstawie ww. postanowienia, przesyłając na podany adres (* w tym miejscu należy wskazać adres do kontaktu ze Spółką ) pisemny wniosek wraz z numerem rachunku bankowego, na który powinien być dokonany zwrot tej opłaty. Pa rtners of Securities Sp. o.o. zwróci uzyskaną od Pani/Pana opłatę na podany rachunek bankowy w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania Pani/Pana pisma. Decyzja Prezesa UOKiK została udostępniona na stronie internetowej www.uokik.gov.pl . Podpis osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki ” III. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 106 ust. 5 i 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 23a ww. ustawy , nakłada się na Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu k arę pieniężną w wysokości 30.000 zł (słownie : trzydzieści tysięcy zł ) , stanowi ącą równowartość 7.045 euro (słownie: siedem tysięcy czterdzie ści pięć euro) , płatną do budżetu państwa IV. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 20 20 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 83 ustawy o ochr onie konkurencji i konsumentów, postanawia się obciążyć Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu kosztami postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone w wysokości 17 zł (słownie: siedemnaście zł ) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura w Poznaniu (dalej: Prezes Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne 3 ustalenie, czy działania [usunięto] i [usunięto] związane z udzielaniem pożyczek gotówkowych konsumentom oraz podmiotów powiązanych z ww. Spółkami, zaangażowanych w proces udzielania i wykonywania umów pożyc zek, uzasadniają wszczęcie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów [usunięto] . Postępowanie wszczęto w następstwie otrzymanego pisma Rzecznika Finansowego, który zwrócił uwagę m.in. na sposób zorganizowania procedury udzi elania pożyczek przez [usunięto] i [usunięto] . W toku postępowania ustalono, że w ramach prowadzonej działalności wskazani powyżej pożyczkodawcy, tj. [usunięto] i [usunięto] , oferowali konsumentom pożyczki, których zabezpieczeniem mogło być m.in. poręcze ni e Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (dalej: Spółka ). Ustanowienie tego zabezpieczenia następowało poprzez zawarcie przez konsumenta umowy o świadczenie usługi poręczenia z e Spółką . Umowy te były zawiera ne przez internet , w oparciu o wzor zec umowy o świadczenie usługi poręczenia . Analiza ww. wzor ca dała podstawę do wszczęcia przeciwko Spółce , w dniu 17 sierpnia 20 20 r. postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, w związku z podejrzeniem stosowania postan owie nia , które mo że zostać uznane za niedozwolone na podstawie art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego, o treści: „W razie niewykonania przez Pożyczkobiorcę obowiązku, o którym mowa w § 9 pkt 4 tj. nieodesłania umowy opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpise m własnoręcznym , najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki, Poręczyciel uprawniony jest do naliczenia Pożyczkobiorcy opłaty za niewykonanie zobowiązania w wysokości 18 zł za każdy dzień opóźnienia w n ieo desłaniu umowy. Opłata nie jest naliczana w przypadku opóźnienia w nieodesłaniu umowy nieprzekraczającego 5 (pięć) dni. Całkowita wysokość opłaty nie może przekroczyć kwoty 390 zł, a gdy kwota kapitału udzielonej pożyczki jest niższa niż 390 zł, opłata nie może przekroczyć kwoty tego kapitału” ( § 9 pkt 5). Sp ółka nie zajęła stanowiska co do postawionego zarzutu. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, pismem z dnia 26 października 20 20 r. Spółka potwierdziła informacje przekazane w toku ww. postępowania wyjaśniającego , że od sierpnia 2019r. nie udziela konsume nt om poręczeń spłaty pożyczek, z uwagi na zaprzestanie udzielania pożyczek przez [usunięto] i [usunięto] . Spółka zaznaczy ła przy tym , że jej oświadczenie należy traktować jako potwierdzenie informacji o niestosowaniu w obrocie z konsumentami wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia „ze skutkiem od sierpnia 2019 r oku ” . W trakcie postępowania Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę , z godnie z art. 73 ust. 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o zaliczeniu w poczet dowodów w niniejszym postępowaniu materi ału postępowania wyjaśniającego [usunięto] w postaci: 1. pisma [usunięto] z dnia 2 6 lutego 2018r. w części dotyczącej wzorców umów wykorzystywanych w obrocie konsumenckim wraz z załączonymi do niego wzorcami , tj. a) wzorcem umowy pożyczki krótkoterminowej stos owanym od dnia 23 lutego 2018r. b) Regulaminem pożyczki krótkoterminowej stosowanym od dnia 23 lutego 2017r. c) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy pożyczki krótkoterminowej stosowanym od dnia 23 lutego 2017r. d) wzorcem umowy pożyczki kr ótkoterminowej [usunięto] stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. e) Regulaminem pożyczki krótkoterminowej [usunięto] stosowanym od dnia 23 lutego 2017r. f) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy pożyczki krótkoterminowej [usunięto] stosowany m od dnia 23 lutego 2017r. g) wzorcem umowy refinansowania stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. 4 h) Regulaminem refinansowania pożyczki stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. i) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy refinansowania stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. j) wzorcem umowy promocyjnej pożyczki „Pożyczka za zero” stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. k) Regulaminem promocyjnej pożyczki „Pożyczka za zero” stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. l) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy pożyczki promocyjnej „Pożyczka za zero” stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. 2. pisma [usunięto] z dnia 2 6 lutego 2018r. w części dotyczącej wzorców umów wykorzystywanych w obrocie konsumenckim wraz z załączonymi do niego wzorcami , tj. a) wzorcem umowy poż yczki ratalnej [usunięto] stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. b) Regulaminem pożyczki ratalnej [usunięto] stosowanym od dnia 23 lutego 2017r. c) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy pożyczki ratalnej [usunięto] stosowanym od dnia 23 lu tego 2017r. d) wzorcem umowy refinansowania stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. e) Regulaminem refinansowania pożyczki stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. f) wzorcem umowy o świadczenie usługi poręczenia dotyczącym umowy refinansowania stosowanym od dnia 23 lutego 2018r. 3. wezwania Prezesa Urzędu z dnia 18 czerwca 201 9 r. oraz pisma Spółki z dnia 5 lipca 201 9 r. przesłanego w odpowiedzi na ww. wezwanie . Pismem z dnia 24 listopada 20 20 r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz m ożliwości zapoznania się z nim i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS 0000 680420 . Prz edmiotem jej działalności jest m.in. pozostała finansowa działalność usługowa gdzie indziej niesklasyfikowana, pozostałe formy udzielania kredytów i pozostała działalność wspomagająca usługi finansowe ( dowód: odpis z rejestru przedsiębiorców KRS - k. 96 - 97 akt) . W ramach prowadzonej działalności Spółka była poręczycielem pożyczek oferowa nych przez [usunięto] i [usunięto] . Ww. pożyczkodawcy do sierpnia 2019r. udzielali konsumentom pożyczek poprzez internetowe serwisy finansowe: [usunięto] poprzez serwis [usu nięto] i [usunięto] , a [usunięto] poprzez serwis [usunięto] . Konsumenci korzystający z serwisów mieli dostęp do formularza kontaktowego, formularza umowy umożliwiającego jej wygenerowanie oraz indywidualnego konta klienta umożliwiającego podgląd zawartych umów i składanie dyspozycji związanych z realizacją umowy. Umowy pożyczek były zawierane przez pośrednika kredytowego - [usunięto] , będącego jednocześnie właścicielem serwisu [usunięto] ( dowód : Regulaminy pożyczki krótkoterminowej stosowane przez [usunięto] - k. 14 - 17 i 27 - 30 akt , Regulamin refinansowania pożyczki stosowany przez [usunięto] - k. 39 - 42 akt, Regulamin promocyjnej pożyczki „Pożyczka za zero” stosowany przez [usunięto] - k. 53 - 56 akt, wzorce umowy pożyczki krótkoterminowej stosowane przez [usunięto ] - k. 9 - 13 i 22 - 26 akt, wzorzec umowy refinansowania stosowany przez [usunięto] - k. 34 - 38 akt, wzor zec umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowany przez Spółkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 18 - 21, 31 - 33, 43 - 46 i 57 - 60 akt; Regulamin pożyczki ratalnej [usunięto] stosowany przez [usunięto] - k. 71 - 74 5 akt, Regulamin refinansowania pożyczki stosowany przez [usunięto] - k. 83 - 86, wzorzec umowy pożyczki ratalnej [usunięto] - k. 64 - 70, wzorzec umowy refinansowania stosowany przez [us unięto] - k. 78 - 82 akt, wzorzec umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowany przez Spółkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 75 - 77 i 87 - 90 akt ). Zgodnie z warunkami udzielania pożyczek przez [usunięto] i [usunięto] pożyczkobiorc a był zobowiązany przy zawarciu umowy do ustanowienia zabezpieczenia spłaty pożyczki oraz pokrycia z tego tytułu kosztów. Zabezpieczeniem mógł być zastaw na rzeczach ruchomych, cesja praw na zabezpieczenie, gwarancja bankowa bądź poręczenie osoby fizycznej lub prawnej. Formę zabezpieczenia wybierał pożyczkobiorca, który miał obowiązek przedstawić pożyczkodawcy lub pośrednikowi do akceptacji dokument ustanawiający zabezpieczenie. W razie wątpliwości co do skuteczności danego zabezpieczenia pożyczkodawcy zast rzegli sobie prawo odmowy jego akceptacji. Pożyczkobiorca, który nie był w stanie przedstawić zabezpieczenia lub którego zabezpieczenie nie zostało zaakceptowane, mógł skorzystać z poręczenia Spółki . Ustanowienie tego zabezpieczenia następowało poprzez zaw arcie przez konsumenta umowy o ś wiadczenie usługi poręczenia ze Spółką, reprezentowaną przez [usunięto] jako pełnomocnika ( dowód : § 11 Regulaminów pożyczki krótkoterminowej stosowanych przez [usunięto] - k. 14 - 17 i 27 - 30 akt, § 11 Regulamin u refinansowania pożyczki stosowan ego przez [usunięto] - k. 39 - 42 akt, § 11 Regulamin u promocyjnej pożyczki „Pożyczka za zero” stosowan ego przez [usunięto] - k. 53 - 56 akt ; § 12 Regulamin u pożyczki ratalnej [usunięto] stosowanego przez [usunięto] - k. 71 - 74 akt, § 11 Regulamin u refinansowania pożyczki stosowan ego przez [usunięto] - k. 83 - 86 ). Spółka zawierała z konsumentami ww. u mowy o świadczenie usługi poręczenia w oparciu o wzorzec umowy o tożsamej treści , poza dany mi pożyczkodawcy [usunięto] i oznaczeni em pożyczki , której d otyczyło poręczenie ( dowód: wzorzec umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowany przez Spółkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 18 - 21, 31 - 33, 43 - 46 i 57 - 60 akt; wzorzec umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowany przez Spół kę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 75 - 77 i 87 - 90 akt ) . We wzorcu tym zamieszczono postanowienie zobowiązujące Spółkę do przesła nia pożyczkobiorcy umow y opatrzon ej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, za pośrednictwem Kanałów Elektronicznej Komunikacji, za pomocą których pożyczkobiorca komunik ował się z e Spółką , m.in. zapozna wał się i akcept ował warunki umowy (zwanych KEK). Po otrzymaniu umowy za pośrednictwem KEK, pożyczkobiorca zobowiązany był również za pośrednictwem KEK ni ezwłocznie odesłać umowę opatrzoną swoim kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Jeżeli pożyczkobiorca nie dyspon ował kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zobowiązany był wygenerować umowę w formie fizycznej i własnoręcznie ją podpisać, a jeden egzempla rz odesłać Spółce lub [usunięto] na adres podany w umow ie . Za datę wykonania tego obowiązku przyjęto datę doręczenia egzemplarza umowy Spółce , a w razie nadania przesyłki poleconej za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego - datę nadania przesyłki ( dowód : § 9 pkt 4 wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowanego przez Spółkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 18 - 21, 31 - 33, 43 - 46 i 57 - 60 akt; § 9 pkt 4 wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowan ego przez Spó łkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 75 - 77 i 87 - 90 akt). Zgodnie z § 9 pkt 5 wzorca , „W razie niewykonania przez Pożyczkobiorcę obowiązku, o którym mowa w § 9 pkt 4 tj. nieodesłania umowy opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpisem własnoręcznym , najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki, Poręczyciel uprawniony jest do naliczenia Pożyczkobiorcy opłaty za niewykonanie zobowiązania w wysokości 18 zł za każdy dzień opóźnienia w n ieo desłaniu umowy. Opłata nie jest naliczana w prz ypadku opóźnienia w nieodesłaniu umowy nieprzekraczającego 5 (pięć) dni. Całkowita wysokość opłaty nie może przekroczyć kwoty 390 zł, a gdy kwota kapitału udzielonej pożyczki jest niższa niż 390 zł, opłata nie może p rzekroczyć kwoty tego kapitału ” ( dowód : § 9 pkt 5 wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia 6 stosowanego przez Spółkę w ramach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 18 - 21, 31 - 33, 43 - 46 i 57 - 60 akt; § 9 pkt 5 wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia stosowanego przez Spółkę w r amach procedury udzielania pożyczek przez [usunięto] - k. 75 - 77 i 87 - 90 akt ). Jak ustalono, w zorzec umowy o świadczenie usługi poręczenia, w którym zamieszczone zostało postanowienie § 9 pkt 5 o przytoczonej powyżej treści, Spółka wykorzystywała w obrocie z konsumentami od lutego 2017r. W 2018r. i począwszy od dnia 1 stycznia do dnia 21 czerwca 2019r. Spółka obciążyła opłatą w maksymalnej wysokości , tj. 390 zł, łącznie [usunięto] pożyczkobiorców ( dowód : pismo [usunięto] z dnia 26 lutego 2018r. - k. 7 - 8 akt; pismo [usunięto] z dnia 26 lutego 2018r. - k. 61 - 6 2 akt ; pismo Spółki z dnia 5 lipca 2019r. - k. 92 - 94 akt ) . Spółka zaniechała stosowania tego wzorc a od sierpnia 2019r., z uwagi na zaprzestanie udzielania pożyczek przez [usunięto] i [usunięto] ( dowód: pism o Spółki z dnia 26 października 2020r. - k . 103 akt). Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Naruszenie interesu publicznego Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowa na w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględn y warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku, zaburzając jego pra widłowe funkcjonowanie. W opinii Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną praw potencjalnie nieograniczonej liczby konsumentów, zainteresowanych skorzystaniem z poręczenia Spółki przy ubieganiu się o pożyczkę o ferowaną przez [usunięto] lub [usunięto] . Osoby te mog ły być naraż one na stosowanie przez Spółkę we wzor cu um owy o świadczenie usług i poręczenia klauzul abuzywnych . Zakwestionowane działania Spółki nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sp rawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wynika z faktu posługiwania się przez Spółkę wzorc em umowy przy oferowaniu usług konsumentom. Należy jednocześni e podkreślić, że przepisy art. 385 1 i art. 385 3 Kodeksu cywilnego, które stanowią materialną podstawę ingerencji Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie, implementują do prawa krajowego dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993r. w sprawie nieuczciwych w arunków w umowach konsumenckich (Dz.U.UE.L.1993.95.29). Interpretacji tych przepisów należy zatem dokonywać w odniesieniu do uregulowań zawartych w dyrektywie. Zgodnie z preambułą dyrektywy, obowiązkiem państw członkowskich jest zapewnienie, aby umowy zawi erane z konsumentami nie zawierały nieuczciwych warunków. Należy tym samym uznać, że ochrona interesu publicznego w rozpatrywanej sprawie wyraża się także w konieczności zagwarantowania, by we wzorcach umów wykorzystywanych przez przedsiębiorców w relacjac h z konsumentami nie występowały niedozwolone postanowienia umowne. Naruszenie art. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów A rt. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakaz uje stosowani a we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozw olonych postanowień umownych, o których mowa w art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego. Odwołanie się do stosowania we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego 7 powoduje, że z rekons truowanie treści zakazu wynikającego z art. 23a wymaga sięgnięcia także do uregulowań kodeksowych, odnoszących się do wzorców umów i postanowień niedozwolonych (por. K. Pacuła [w:] Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów; art. 23a - 23d i 99a - 99f. Koment arz pod red. K. Osajdy , 2018, wyd. 1, Legalis) . O ile bowiem art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego określa cywilnoprawne skutki zastosowania w umowie niedozwolonego postanowienia umownego, o tyle art. 23a ww. ustawy ustanawia publicznoprawny zakaz w tym zakresie . Należy w tym miejscu wyjaśnić, że art. 23a ustawy, obowiązujący od dnia 17 kwietnia 2016r., został wprowadzony przez ustawę z dnia 5 sierpnia 2015r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz. 1 634). Ustawa ta uchyliła jednocześnie przepisy art. 479 36 – 479 44 Kodeksu postępowania cywilnego, na mocy których o uznaniu postanowień wzorca umowy za niedozwolone orzekał Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK; SOKiK rozpoznaje nadal sprawy, w których pozwy złożone zostały przed dniem 17 kwietnia 2016r.). Oprócz zmiany kognicji w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, zmianie uległa również sama treść zakazu. Regulujący tę kwestię art. 479 38 § 1 Kodeksu postępowania cywiln ego stanowił, że powództwo w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone może wytoczyć każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierającą postanowienie, którego uznania za niedozwolone żąda się pozwem. Ww. przepis prz ewidywał, że muszą wystąpić dwa elementy: oferta pozwanego (przedsiębiorcy) oraz możliwość zawarcia z nim umowy, tj. możliwość powstania węzła obligacyjnego pomiędzy konsumentem a pozwanym przedsiębiorcą. Zakaz ten przedstawiany był w ujęciu podmiotowym. Zakaz wynikający z art. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów opiera się natomiast na innej konstrukcji prawnej. Ustawodawca nie powtórzył wymogu potencjalnego zawarcia z konsumentem przez przedsiębiorcę, będącego obecnie stroną postępowania prz ez Prezesem Urzędu, umowy obejmującej kwestionowane postanowienie. Uzasadniony jest wniosek, że zamiast podejścia podmiotowego ustawodawca zwraca uwagę na samą czynność, polegającą na stosowaniu we wzorcu umowy postanowienia niedozwolonego. Prezes Urzędu podziela stanowisko, zgodnie z którym do naruszenia zakazu określonego w tym przepisie dochodzi z chwilą, gdy przedsiębiorca rozpocznie stosowanie wzorca obejmującego postanowienia niedozwolone w ramach prowadzonej przez siebie działalności w tym znaczeniu , że stworzy warunki, w których możliwe będzie zawieranie z konsumentami umów przy wykorzystaniu tego wzorca. Chodzi o pewien stan gotowości do wykorzystania wzorca umowy. Stosowanie wzorca nie powinno być jednak utożsamiane ze skutecznym zawieraniem umów przy jego wykorzystaniu. O braku naruszenia zakazu z art. 23a ustawy nie przesądza to, że przedsiębiorca nie zawarł jakiejkolwiek umowy przy jego wykorzystaniu (por. K. Pacuła [w:] Ustawa o ochronie konkurencji (…), op. cit.). Zgodnie z art. 385 1 § 1 Kode ksu cywilnego, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Ni e dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W świetle ww. przepisu, możliwość uznania postanowienia za niedozwolone uzależniona jest od stwierdzenia, że: 1. postanowienie jest stosowane przez przedsiębiorcę wobec konsumentów 2. postanowienie nie zostało indywidualnie uzgodnione 3. postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy 4. postanow ienie nie określa głównych świadczeń stron chyba, że zostało sformułowane w sposób niejednoznaczny. 8 Stosowanie postanowienia przez przedsiębiorcę Zakaz wyrażony w art. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów adresowany jest wyłącznie do przeds iębiorcy. Art. 4 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców ( t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1292 ze zm.). Art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców za przedsiębiorcę uznaje osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonującą działalność gospodarczą. Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzi bą w Poznaniu jako spółka prawa handlowego wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. Spółka jest tym samym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, kt órego działania podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów tej ustawy. Brak indywidualnego uzgodnienia Należy wskazać, że przepisy art. 385 1 - 385 3 Kodeksu cywilnego stanowią materialną podstawę zarówno dla abstrakcyjnej kontroli postanowień wzorca umow y prowadzonej przez Prezesa Urzędu (do dnia 16 kwietnia 2016r. przez SOKiK), jak i dla kontroli incydentalnej, prowadzonej przez sąd w sprawie o uznanie postanowień umowy za niedozwolone. Postępowania te mają tę samą kodeksową podstawę materialną, jednak r óżny pozostaje przedmiot kontroli. W pierwszym przypadku przedmiotem kontroli Prezesa Urzędu są postanowienia wzorca umowy, w drugim - konkretne postanowienia umowy. Przyjmuje się jednocześnie, że ustawodawca użył w art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego terminu „ postanowienia umowy” w znaczeniu potocznym (w imię postulatu zrozumiałości treści przepisu), obejmując nim zarówno postanowienia umowy w ścisłym znaczeniu tego terminu (czyli objęte konsensem stron postanowienia czynności prawnej), jak i postanowienia wzor ców umownych, które nie są „postanowieniami umowy” w ścisłym znaczeniu, ale kształtują także treść stosunku zobowiązaniowego (por. np. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2011r. sygn. akt VI ACa 618/11 i Sądu Najwyższego z dnia 8 c zerwca 2004r. sygn. akt I CK 635/03). W postępowaniu w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone Prezes Urzędu nie bada konkretnych stosunków umownych pomiędzy kontrahentami, ale postanowienia wzorca i treść hipotetycznych stosunków, jak ie mogą powstać pomiędzy przedsiębiorcą a potencjalnym konsumentem na jego podstawie. W konsekwencji, nie ma znaczenia, czy konkretna umowa była między stronami negocjowana bądź, czy wzorzec był, czy też nie był zastosowany przy zawieraniu konkretnej umowy . Kontrola Prezesa Urzędu ma charakter oceny ex ante i obejmuje wzorzec, nie zaś konkretną umowę. Decydujące znaczenie ma fakt, że przedsiębiorca wprowadził wzorzec do obrotu, występując do konsumentów z ofertą zawarcia umowy w oparciu o jego postanowienia . Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadniony jest w związku z tym wniosek, że przedmiot kontroli abstrakcyjnej, którym są postanowienia wzorca umowy, a nie postanowienia umów zawieranych przy wykorzystaniu wzorca powoduje, że w ramach tej k ontroli przesłanka braku indywidualnego uzgodnienia, o której mowa w art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego, nie ma znaczenia. Główne świadczenia stron Podkreślenia wymaga, że za świadczenia główne uznaje się te, które zmierzają bezpośrednio do osiągnięci a celu umowy, tj. bez których nie dochodzi do powstania zobowiązania z danej umowy. W wyroku z dnia 8 czerwca 2004r. sygn. akt I CK 635/03 Sąd Najwyższy stwierdził, że pojęcie „głównych świadczeń stron” , o którym mowa w art. 385 1 § 1 zd. 2 Kodeksu cywilneg o, należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy. Zdaniem Sądu Najwyższego, przemawia za tym treść tego przepisu, w którym ustawodawca posłużył się terminem „postanowienia 9 określające główne świadczenia stron” , a nie zwrotem „dotyczące” takiego świadczenia, który ma szerszy zakres. Uwzględniając charakter umowy o świadczenie usług i poręczenia zawieranej przez Spółkę z konsumentami należy uznać, że głównymi świadczeniami stron w tej umowie są: zobowiązanie Spółki do spłaty zadłużenia pożyczkobiorcy z zawartej z [usunięto] lub [usunięto] umowy pożyczki (obejmującego niespłaconą kwotę pożyczki) w razie, gdyby pożyczkobiorca nie spłacił tego zadłużenia w terminie oraz zobowiązanie konsumenta do zapłaty na rzecz Spółki wynagrodzenia za udzielone poręczenie . Zakwestionowane postanowienie, regulujące skutki nieodesłania przez konsumenta umowy opatrzonej wymaganym podpisem, nie określa tym samym głównych świadczeń stron tej umowy. Dlatego postanowienie to może podlegać ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego. Sprzeczność z dobrymi obyczajami Wykładnia art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego prowadzi do wniosku, że abstrakcyjna ocena abuzywności postanowienia wzorca powinna uwzględniać dwie przesłanki wymienione w tym przepisie: „sprzeczność z dobrymi obyczajami” oraz „rażące naruszenie interesów konsumenta” , które muszą być spełnione kumulatywnie. Dobre obyczaje są uznawane za reguły postępowania zgodne z etyką, moralnością i aprobowan ymi społecznie obyczajami. Istotą tego pojęcia jest szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka. W stosunkach z konsumentami powinien on wyrażać się właściwym informowaniem o przysługujących uprawnieniach, niewykorzystywaniem uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty i rzetelnym traktowaniem partnerów umów. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, a także wykorzystania jego niewiedzy lub naiwnoś ci . Chodzi więc o postępowanie, które potocznie jest rozumiane jako nieuczciwe, nierzetelne, sprzeczne z akceptowanymi standardami działania (por. wyroki SOKiK z dnia: 23 lutego 2006r. sygn. akt XVII AmA 118/04, 14 grudnia 2006r. sygn. akt XVII AmC 152/05 i 4 września 2012r. sygn. akt XVII AmC 5500/11; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004r. sygn. akt I CK 635/03). Dobre obyczaje są pozaprawnymi normami postępowania, którymi winni kierować się przedsiębiorcy względem konsumentów. Ich treści nie da s ię określić w sposób wyczerpujący, ponieważ kształtowane są przez postawy uwarunkowane zarówno przyjmowanymi wartościami moralnymi, jak i celami ekonomicznymi i związanymi z nimi praktykami życia gospodarczego. Oceniając postanowienie pod kątem tej przesła nki Prezes Urzędu musi dokonać jej konkretyzacji, czyli wskazać, na czym polega naruszenie dobrych obyczajów w tym postanowieniu. Przy ocenie nieuczciwego charakteru danego postanowienia pomocna może być weryfikacja jego „przyzwoitości” , polegająca na zbad aniu, czy oceniane postanowienie wzorca umowy jest sprzeczne z ogólnym wzorcem zachowań przedsiębiorców wobec konsumentów. Ocena taka wymaga także ustalenia, jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w braku t akiej klauzuli. Jeżeli konsument byłby w lepszej sytuacji na podstawie ogólnych przepisów, gdyby konkretnego postanowienia wzorca nie było, należy przyjąć, że ma ono charakter nieuczciwy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 19 marca 2007r. sygn. akt III S K 21/06, 11 października 2007r. sygn. akt III SK 19/07 i 29 sierpnia 2013r. sygn. I CSK 660/12). Rażące naruszenie interesów konsumenta Druga z przesłanek wymienionych w art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego odnosi się do rażącego, tj. doniosłego, znaczącego nar uszenia interesów konsumenta. Pojęcie „interesy” konsumenta należy przy tym rozumieć szeroko, nie tylko jako niekorzystne ukształtowanie jego sytuacji ekonomicznej. Należy tu uwzględnić także takie aspekty, jak: niewygoda organizacyjna, strata czasu, nierz etelne traktowanie, naruszenie prywatności konsumenta, czy inne uciążliwości, jakie mogłyby powstać na skutek wprowadzenia do zawartej umowy ocenianego postanowienia. Przy określaniu stopnia naruszenia interesów konsumenta 10 należy z kolei stosować nie tylko kryteria obiektywne (np. wielkość poniesionych czy grożących strat), lecz również względy subiektywne związane bądź to z przedsiębiorcą bądź z konsumentami. Konieczne jest zbadanie, jaki jest zakres grożących potencjalnemu konsumentowi strat lub niedogodn ości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004r. sygn. akt I CK 635/03; wyrok SOKiK z dnia 26 maja 2015r. sygn. akt XVII AmC 2615/14) . Dokonując wykładni art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lipca 2005r. sygn. akt I CK 832/04 stwierdzi ł, że „rażące naruszenie interesów konsumenta” oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast „działanie wbrew dobrym obyczajom” w zakresie kształtowania treści takiego stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku. Sąd Najwyższy podkreślił jednocześnie, że obie wskazane w tym przepisie formuły prawne służą ocenie tego, czy standardowe klauzule umowne zawarte we wzorcu umownym przekraczają zakreślone przez ustawodawcę granice rzetelności kontraktowej twórcy wzorca w zakresie kształtowania praw i obowiązków stron konsumenckiego stosunku obligacyjnego. Ocena postano wie nia wzorc a um o w y stosowan ego przez Spółkę Jak wskazano powyżej, we wzorc u um o w y o świadczenie usług i poręczenia Spółki zamieszczono postanowieni e, które przyznaje Spółce prawo do obciążenia konsumenta opłatą za nieodesłanie umowy o świadczenie usługi po ręczenia opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpisem własnoręcznym ( § 9 pkt 5) . Zdaniem Prezesa Urzędu, s przeczność tego postanowienia z dobrymi obyczajami przejawia się w naruszeniu przez Spółkę zasady rzetelnego traktowania kontrahentów i wykorzyst ania pozycji profesjonalisty przy formułowaniu postanowień umownych. Należy zauważyć, że na podstawie § 9 pkt 5 konsument m ógł być obciążony opłatą pomimo zawarcia ze Spółką umowy na odległość, tj. poprzez serwis internetowy. Umowa o świadczenie usługi po ręczenia była zawierana przez konsumenta w ramach procedury uzyskania pożyczki od [usunięto] lub [usunięto] . Można więc uznać, że z awarcie tej umowy jest etapem a jednocześnie elementem procesu udzielania pożyczek przez [usunięto] i [usunięto] w sytuacji, gdy konsument wybierze jako formę zabezpieczenia spłaty pożyczki poręczenie Spółki . Ww. proces, począwszy od założenia indywidualnego konta klienta w serwisie [usunięto] lub [usunięto] , złożenia wniosku o udzielenie pożyczki, poprzez udostępnienie dokument ów umownych, ich akceptację przez konsumenta skutkującą zawarciem umowy pożyczki i umowy o świadczenie usługi poręczenia, odbywa ł się przez Internet. Potwierdza to jednoznacznie treść § 9 pkt 1 wzorca, który wprost wskazuje, że umowa zostaje zawarta po jej zaakceptowaniu przez pożyczkobiorcę za pośrednictwem Kanałów Elektronicznej Komunikacji internetowego serwisu finansowego [usunięto] z chwilą zawarcia przez pożyczkobiorcę umowy pożyczki z danym pożyczkodawcą. Uzasadniony jest wniosek, że skoro strony zaw arły skutecznie umowę przez Internet, to obciążenie konsumenta opłatą za nieodesłanie umowy opatrzonej podpisem oznacza przyznanie sobie przez Spółkę uprawnienia do uzyskania od konsumenta świadczenia pieniężnego, które nie ma związku z trybem zawarcia ww. umowy i wynikającymi z niej prawami i obowiązkami stron. Opłata za nieodesłanie umowy może zatem być uznana za obciążenie finansowe niezwiązane z naturą i charakterem zobowiązania konsumenta wynikającego z zawartej umowy o świadczenie usługi poręczenia. Spółk a wskazała, że opłat a naliczana była w celu uzyskani a od konsumenta dokumentu umowy opatrzonego podpisem , który jest bardziej wiarygodny na rynku windykacyjnym. W opinii Prezesa Urzędu , nawet jeśli celem opłaty miało być zapewni enie Spółce możliwoś ci po zyskania od konsumenta dowodu ułatwiającego jej dochodzenie roszczeń na zewnętrznym rynku windykacyjnym, to jednak nie można pominąć, że ww. postanowienie daje Spółce przede wszystkim możliwość uzyskania określonych środków finansowych od konsumenta. Nie wątpliwie dzięki zastrzeżeniu tej opłaty Spółka może 11 uzyskać dodatkowy zysk kosztem konsumenta, pomimo, że wskutek nieodesłania przez konsumenta umowy opatrzonej podpisem nie doznaje żadnego uszczerbku ani szkody , uzasadniającej ich „rekompensatę” przez ko nsumenta. Nieodesłanie przez konsumenta umowy opatrzonej podpisem nie stanowi też przeszkody uniemożliwiającej Spółce dochodzenie roszczeń od konsumenta z tytułu udzielonego poręczenia. Należy jednocześnie zauważyć, że Spółka ma prawo do wynagrodzenia od k onsumenta za udzielenie poręczenia, a w przypadku skorzystania z poręczenia, tj. spłaty kwoty pożyczki, ma również wobec niego roszczenie regresowe. Ponadto, na podstawie kwestionowanego postanowienia opłata może być pobrana maksymalnie za 21 dni opóźnieni a konsumenta w odesłaniu podpisanej umowy ( konsument ma obowiązek odesłać umowę „niezwłocznie” , najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki - por. § 9 pkt 4 i 5 ) . Spółka może więc obciążyć konsumenta ww. opłatą na wstępnym etapie wykonania umowy , kiedy nie ma jeszcze żadnej wiedzy co do tego, czy konsument spłaci bądź nie pożyczkę w terminie, czy zostanie uruchomione bądź nie jej poręczenie i czy konsument zaspokoi bądź nie zaspokoi jej roszczeni e regresowe z tytułu udzielonego poręczenia. Spółka może bowiem po brać ww. opłatę niezależnie od tego, czy i w jaki sposób konsument wykona umowę. Można tym samym uznać, że pomiędzy etapem zawarcia umowy, w którym Spółka może zastosować ww. postanowienie a etapem windykacji roszczeń Spółki nie zachodzi związek przyczynow y , który uzasadniałby zastrzeżenie na rzecz Spółki prawa do obciążenia konsumenta przewidzianą w tym postanowieniu opłatą. Na podstawie kwestionowanego postanowienia Spółka może w istocie przerzucić na konsumenta ryzyko i ewentualne negatywne skutki, które mogą wystąpić na etapie windykacji przez ni ą roszczeń od konsumenta, uzyskując od niego określone środki finansowe już na wstępnym etapie wykonania umowy. Zdaniem Prezesa Urzędu, wyeliminowanie lub ograniczenie ewentualnego ryzyka czy problemów Spółki jak o wierzyciela dochodzącego roszczeń nie powinno odbywać się kosztem konsumenta, w szczególności jego interesów majątkowych. Ewentualne ryzyko wynikające z faktu zawarcia umowy przez Internet powinno być uwzględnione przez Spółkę już w chwili podjęcia decyz ji o udzieleniu poręczenia danemu konsumentowi. Z tych względów Prezes Urzędu uznaje, że dobre obyczaje w relacjach Spółki (przedsiębiorcy) z konsumentami nakazują, aby konsument nie był obciążany opłatą za niewykonanie obowiązku umownego, który nie uwzglę dnia sposobu zawarcia umowy i charakteru określonych w tej umowie praw i obowiązków stron , przynos ząc Spółce nieuzasadniony zysk . Zakwestionowane postanowienie rażąco narusza także ekonomiczne i pozaekonomiczne interesy konsumenta. Przede wszystkim nałoże nie na konsumenta przewidzianej w tym postanowieniu opłaty wiąże się z wymiernym uszczerbkiem finansowym po jego stronie. W konsekwencji, powoduje też zwiększenie jego zadłużenia wobec Spółki (poprzez d oliczenie tej opłaty do zadłużenia obejmującego kwotę pożyczki , za którą Spółka poręczył a ). Zastosowanie ww. postanowienia może ponadto oznaczać nałożenie na konsumenta opłaty, która może być nadmiernie wygórowana, zwłaszcza w stosunku do wysokości udzielonej konsumentowi pożyczki i wartości zobowiązania Spół ki z tytułu udzielonego poręczenia. Nałożenie np. na konsumenta opłaty za nieodesłanie umowy w maksymalnej wysokości 390 zł przy wykorzystaniu poręczenia spłaty pożyczk i w wysokości 500 zł spowoduje , że wartość zobowiązania konsumenta względem Spółki wzroś nie o ok. 8 0%. O rażącym naruszeniu interesów konsumenta może poza tym świadczyć dysproporcja praw i obowiązków stron umowy, ponieważ opłata została przewidziana tylko w razie nieodesłania podpisanej umowy przez konsumenta, a ewentualne niewykonanie w tym zakresie tożsamego obowiązku przez Spółkę nie wywołuje dla nie j żadnych negatywnych skutków. Ww. postanowienie może też kształtować błędne przekonanie konsumenta co do samego obowiązku odesłania umowy opatrzonej podpisem, a co za tym idzie - trybu n awiązania stosunku umownego i skutków prawnych z tym związanych, w szczególności uprawnienia Spółki do nałożenia opłaty w razie nieodesłania takiej umowy. Zapoznając się z wzorcem, konsument może dojść do mylnego wniosku, że skoro Spółka jest uprawnion a 12 do nałożenia opłaty, to do zawarcia umowy faktycznie nie dojdzie przez Internet, ale umowa będzie zawarta dopiero wtedy, kiedy opatrzy ją podpisem i odeśle do Spółki . Konsument nie jest w stanie przewidzieć, w jakim w rzeczywistości celu Spółka domaga się od niego przekazania podpisanej umowy. Z tej przyczyny może też przypuszczać, że poręczenie Spółki będzie działać dopiero po odesłaniu przez niego podpisanej umowy. Zdaniem Prezesa Urzędu, abuzywność omawianego postanowienia potwierdza również test jego „pr zyzwoitości”. Bez wątpienia konsument byłby w lepszej sytuacji, gdyby we wzorcu nie zamieszczono ww. postanowienia, ponieważ nie mógłby być obciążony żadną opłatą za niewykonanie obowiązku odesłania podpisanej umowy. Należy zauważyć, że Spółka nie ustos unkowała się do postawionego jej zarzutu stosowania niedozwolonego postanowienia wzorca umowy. Spółka odniosła się do pobierania opłaty za nieodesłanie podpisanej umowy na etapie poprzedzającym postawienie zarzutu, w ramach ww. post ę powania wyjaśniającego [usunięto] . Uzasadniając obciążenie konsumentów zakwestionowaną opłatą Spółka wskazał a m.in., że je j czynności „nakierowane celem osiągnięcia wskazanego wyżej efektu” (tj. uzyskania podpisanej przez konsumenta umowy), „podejmowane są przez okres jednego m iesiąca, co przy uwzględnieniu pracy Biura Obsługi Klienta, daje średnio 21 dni robocze w miesiącu. W tym czasie spółka ponosi realne koszty obsługi tego zadłużenia, w szczególności związane z pracą zatrudnionego personelu” . Powołując się na wyliczenia i d oświadczenie na rynku Spółka wyjaśnił a , że średni miesięczny koszt obsługi takiego zobowiązania wynosi 390 zł, a w jego skład wchodzi koszt roboczogodziny pracownika i koszt podejmowanych przez niego czynności. Jak zaznaczył a , „opłata naliczana w wysokości 18 zł dziennie wynika z działania matematycznego, gdyż 390 zł/21 dni robocze obsługi = 18,57 zł” . Spółka uznał a , że opłata taka pozwala na skompensowanie poniesionych kosztów. Spółka podkreślił a jednocześnie, że opłata ma charakter ryczałtowy, niezależny od wysokości udzielonej konsumentowi pożyczki, przy czym nie jest pobierana za opóźnienie nieprzekraczające 5 dni, a jej maksymalna wysokość jest ograniczona. Należy stwierdzić, że podane argumenty nie wyłączają abuzywności ocenianego postanowienia. Przede wszystkim analiza dokumentów umownych wykorzystywanych w procesie udzielania przez [usunięto] i [usunięto] pożyczek konsumentom , w tym regulujących kwestie poręczenia ich spłaty przez Spółkę , nie pozwala na ustalenie, że w związku z udzielonym poręczeniem Spółka podejmuje wobec konsumenta jakiekolwiek czynności, które byłyby wyodrębnione z innych czynności windykacyjnych, a których celem byłoby tylko i wyłącznie uzyskanie podpisanej przez konsumenta umowy. Można w konsekwencji uznać, że Spółka wykonuje tak ie same czynności dotyczące „obsługi zadłużenia” , niezależnie od tego, czy i ewentualnie kiedy konsument odesłał umowę bądź nie wykonał takiego obowiązku. Prezes Urzędu wyraża przy tym opinię, że tzw. koszty ogólnego zarządu, czyli koszty związane z prowad zaniem przedsiębiorstwa bądź z wykonywaniem działalności gospodarczej (np. wskazane przez Spółkę koszty zatrudnienia personelu) powinny być uwzględnione w zaplanowanych ogólnych przychodach przedsiębiorcy, a nie rozdzielane na jednostkowe koszty ponoszone w związku z dokonywaniem poszczególnych czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zarazem podkreślić, że podstaw ą abuzywności ww. postanowienia jest, w ocenie Prezesa Urzędu, sam a możliwoś ć nałożenia na konsumenta opł opisanej sytuacj i. W związku z tym ograniczenie wysokości tej opłaty czy jej niepobieranie za opóźnienie w przesłaniu umowy nieprzekraczające 5 dni nie ma rozstrzygającego znaczenia dla oceny analizowanego postanowienia. Odnosząc się z kolei do powołanego przez Spółkę fak tu umarzania w niektórych przypadkach naliczonych konsumentom opłat należy zaznaczy ć, co już wskazano powyżej, że w ramach postępowania o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone Prezes Urzędu ocenia treść postanowień wzorca i treść hipotetycznych stosunków, jakie mogą powstać pomiędzy przedsiębiorcą a potencjalnym konsumentem na jego podstawie. Prezes Urzędu nie bada i nie ocenia natomiast sposobu wykorzystania wzorca w konkretnej sytuacji, wobec konkretnych konsumentów, na c o w istocie powołała si ę Spółka . 13 Mając na względzie powyższe, Prezes Urzędu uznał, że ww. posta nowienie stanowi niedozwolone postanowieni e umowne w rozumieniu art. 385 1 § 1 Kodeksu cywilnego. Uznając to postanowieni e za niedozwolone, zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu zakazał Spółce jego wykorzystywania. II. Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w decyzji o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone i zakazującej jego wykorzystywania, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a . Środkiem tym, zgodnie z art. 23b ust. 2 pkt 1 ustawy, może być w szczególności zobowiąza nie przedsiębiorc y do poinformowania konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie ww. wzorca o uznaniu za niedozwolone jego postanowień - w sposób określony w decyzji. W rozpatrywanej sprawie Prezes Urzędu zdecydował o zastosowaniu wskazanego środka, w postaci : 1. dokonania zwrotu konsumentom, z którym i ww. Spółka zawarła umowy o świadczenie usługi poręczenia, kwoty opłaty uzyskanej na podstawie postanowienia wskazanego w pkt I sentencji , przy czym zwrot opłaty nastąpi na pisemny wniosek konsumenta, na wskazany przez niego numer rachunku bankowego, w te rminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku 2. skierowania do konsumentów, z którymi ww. Spółka zawarła umowy o świadczenie usługi poręczenia i uzyskała opłatę na podstawie postanowienia wskazanego w pkt I sentencji , na piśmie, listem poleconym w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, informacji o wydaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niniejszej decyzji nr RPZ 10 /2020 z dnia 23 grudnia 2020r. o treści: „ Partners of Securities Sp. z o.o. z siedzibą w Pozn aniu informuje, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr RPZ 10 /20 20 z dnia 23 grudnia 2020r. uznał za niedozwolone wykorzystywane przez Spółkę w obrocie z konsumentami postanowienie wzorca umowy o świadczenie usługi poręczenia, o nast ępującej treści: W razie niewykonania przez Pożyczkobiorcę obowiązku, o którym mowa w § 9 pkt 4 tj. nieodesłania umowy opatrzonej podpisem elektronicznym bądź podpisem własnoręcznym, najpóźniej do dnia wymagalności pożyczki, Poręczyciel uprawniony jest do naliczenia Pożyczkobiorcy opłaty za niewykonanie zobowiązania w wysokości 18 zł za każdy dzień opóźnienia w nieodesłaniu umowy. Opłata nie jest naliczana w przypadku opóźnienia w nieodesłaniu umowy nieprzekraczającego 5 (pięć) dni. Całkowita wysokość opła ty nie może przekroczyć kwoty 390 zł, a gdy kwota kapitału udzielonej pożyczki jest niższa niż 390 zł, opłata nie może przekroczyć kwoty tego kapitału. W związku z powyższym, postanowienie to nie wiąże Pani/Pana, czyli jest bezskuteczne. Bezskuteczność pow staje z mocy prawa i nie jest konieczne stwierdzenie jej na drodze sądowej. Klauzulę uznaną za abuzywną należy zatem traktować tak, jakby w ogóle nie została zamieszczona w zawartej umowie. W konsekwencji, może Pani/Pan wystąpić o zwrot opłaty uiszczonej na rzecz Partners of Securities Sp. o.o. na podstawie ww. postanowienia, przesyłając na podany adres (* w tym miejscu należy wskazać adres do kontaktu ze Spółką ) pisemny wniosek wraz z numerem rachunku bankowego, na który powinien być dokonany zwrot tej op łaty. Partners of Securities Sp. o.o. zwróci uzyskaną od Pani/Pana 14 opłatę na podany rachunek bankowy w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania Pani/Pana pisma. Decyzja Prezesa UOKiK została udostępniona na stronie internetowej www.uokik.gov.pl . Podpis osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki ” Celem n ałoż onych obowiązk ów jest zwrot konsumentom, od których Spółka uzyskała opłaty na podstawie ww. klauzuli abuzywnej, kwoty tych opłat oraz poinformowanie ich o wydanej decyzji i skutkach stwierdzenia abuzywności klauzuli . Zdaniem Prezesa Urzędu, wykonanie tych obowiązk ów pozwoli kontrahentom Spółki na dokonanie oceny ich sytu acji prawnej względem Spółki, w szczególności w zakresie możliwości domagania się zwrotu opłaty . III. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok na łożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 23a ustawy. Art. 106 ust. 3 ww. ustawy, wskazujący sposób obliczania obrotu, przewiduje m.in. w pkt 1, że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości. Art. 106 ust. 5 ustawy stanowi przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary. A rt. 106 ust. 6 ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie przekracza rów nowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. W rachunku zysków i strat za 201 9 r. Spółka wykazała przychód w wysokości [usunięto] zł, co u względniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 31 grudnia 201 9 r., tj. 4,2585 zł , stanowi [usunięto] euro po zaokrągleniu (stosownie do art. 5 powołanej ustawy, przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz war tości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). Obrót Spółki w 201 9 r. jest więc ni ższy niż 100.000 euro , co u zasadnia odniesienie się do zasad obliczenia kary określonych w art. 106 ust. 5 ustawy . Ustalono, że ś redni obrót uzyskany przez Spółkę w : 2017r, 2018r. i 2019r. wynosi [usunięto] zł ( [usunięto] ) Obrót ten jest również niższy niż 100.000 euro. Powoduje to, że w nin iejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 106 ust. 6 ustawy, z którego wynika, że w takiej sytuacji Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę karę w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. Prezes Urzędu może więc potencjalnie nałożyć na Spółkę karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej, po przeliczeniu, 42.585 zł. Kara pieniężna za naruszenie zakazu określonego w art. 23a ustawy ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zas adne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie de cyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 ustawy te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie 15 naruszeni e przepisów ustawy, a także: okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmio t naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 ustawy, okolicznościami łagodzącymi s ą w szczególności: dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie naruszenia przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współp raca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 ustawy wymienia: znaczny zasięg terytorialny na ruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego naruszenia oraz umyślność naruszenia. Prezes Urzędu uznał, że okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności możliwe negatywne skutki zastosowania ww. postanowie nia dla interesów majątkowych konsumentów, uzasadniają nałożenie na Spółkę kar y pieniężn ej . Ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na nieumyślne naruszenie przez Spółkę zakazu wyrażonego w art. 23a u stawy . W opinii Prezesa Urzędu, Spółka naruszyła zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. Należy podkreślić, że jako profesjonalista Spółka ma obowiązek w swoich działaniach skierowanych wobec konsumentów uwzględnić obowiązujące przepisy prawa, w tym określające, jakie postanowienia mogą spełniać przesłanki niedozwolonych postanowień umownych. Z racji posługiwania się wzorcem umownym w obrocie z konsumentami, Spółka powinna zwrócić szczególną uwagę na przepisy art. 385 1 § 1 i art. 385 3 Kodeksu cywilne go oraz zakaz wynikający z art. 23a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Uwzględnienie przez Spółkę tych przepisów, z uwagi na zawodowy charakter prowadzonej działalności, nie wymaga zachowania szczególnej bądź nadzwyczajnej staranności. Dlatego Pr ezes Urzędu uznał, że stwierdzone w niniejszym postępowaniu naruszeni e jest skutkiem niedochowania przez Spółkę należytej staranności. Rozstrzygając o wadze narusze nia Prezes Urzędu uwzględnił również okres jego trwania, który przekroczył 1 rok , czyli był długotrwały . Jak ustalono, Spółka wykorzystywała wzorzec umowy, w którym zamieszczono ww. postanowienie , od lutego 2017r. Oceniając szkodliwość zakwestionowanego postanowie nia Prezes Urzędu wziął pod uwagę jego bezpośredni , negatywny wpływ na sytuację e konomiczną konsumenta. Na podstawie tego postanowienia konsument może być obciążony opłatą, nawet w wysokości kilkuset złotych, która zwiększa wartość jego zobowiązania wobec Spółki . Opłata ta jest d olicz ana do zadłużenia obejmującego kwotę pożyczki , za kt órą Spółka poręczył a . Wskutek pobrania od konsumenta tej opłat y , kwota jego obciążeń wynikających z faktu niespłacenia pożyczki i wykorzystania poręczenia Spółki może istotnie wzrosnąć. Jak wskazano powyżej, naliczenie opłaty w maksymalnej wysokości 390 zł przy udzieleniu poręczenia za spłatę pożycz ki w wysokości 500 zł spowoduje, że zadłużenie konsumenta wobec Spółki wzrośnie o ok. 80%. K onsument może zosta ć obciążony nadmiernie wygórowan ą opłat ą w stosunku do wysokości udzielonej konsumentowi pożyczki i w artości świadczenia Spółki . Niewątpliwie dzięki zastosowaniu tego postanowienia Spółka mogła uzyskać kosztem konsumenta realne korzyści finansowe. Z przekazanych przez Spółkę danych wynika, że w 2018r. i począwszy od dnia 1 stycznia do dnia 21 czerwca 2019 r. obciążyła opłatą w maksymalnej wysokości łącznie [usunięto] pożyczkobiorców. Spółka mogła więc uzyskać z tytułu pobrania tej opłaty łącznie w okresie aktywnego prowadzenia działalności blisko [usunięto] zł. Zdaniem Prezesa Urzędu, szkodliwość w w. postan owie nia wyraża się również w możliwości wprowadz enia konsumenta w błąd m.in. co do sposobu zawarcia umowy. Postanowienie może błędnie sugerować konsument owi, że skoro Spółka jest uprawnion a do nałożenia opłaty za nieodesłanie przez niego umowy , to faktyczn ie umowa zostanie 16 zawarta dopiero wtedy, kiedy opatrzy ją podpisem i odeśle do Spółki . K onsument może przypuszczać, że poręczenie Spółki będzie działać dopiero po odesłaniu przez niego podpisanej umowy. Dokonując kalkulacji kar y w dalszej kolejności Preze s Urzędu uznał za okoliczność łagodzącą zaniechanie przez Spółkę stosowania ww. postanowie nia przed wszczęciem przeciwko niej niniejszego postępowania . Prezes Urzędu uwzględni ł jednocześnie, że zaniechanie to było spowodowane zaprzestaniem udzielania pożyc zek przez [usunięto] i [usunięto] , za któr ych spłatę Spółk a poręczała . Prezes Urzędu stwierdzi ł, że w niniejszej sprawie nie występują okoliczności obciążające, które przemawiałyby za podwyższeniem kar y . W szczególności Spółce nie można przypisać umyślnośc i działania, czyli zamiaru naruszenia przepisów ustawy o ochronie kon kurencji i konsumentów. Ostatecznie Prez es Urzędu nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł , co stanowi równowartość 7.045 euro. W ocenie Prezesa Urzędu, nałożon a na Spółk ę kar a jest adekwatn a do okoliczności, a także okresu, stopnia i skutków rynkowych stwierdzon ego narusze nia przepisów ustawy. Kar a pełni funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy oraz prewencyjną, zapobiegającą pono wnemu ich naruszeniu przez Spółkę. Nie bez znaczenia jest również jej walor wychowawczy, odstraszający innych przedsiębiorców przed stosowaniem we wzorcach umów niedozwolonych postanowień umownych. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w pkt III sentencji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1 010 0078 7822 3100 0000 . IV. Art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia oraz osoba zarządza jąca, o której mowa w art. 6a, są obowiązani ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 powołanej ustawy, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Należy zauważyć, że ust awa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 ww. ustawy stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztó w postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania zaliczono, zgodnie z art. 263 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poniesione koszty doręczenia pism Spółce w wysokości 17 zł. Ww. koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji na podany powyżej rachunek bankowy. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks p ostępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 20 20 r . poz. 1575 ze zm.) od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. 17 W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt IV sentencji decyzji, na podstawie art. 264 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, Spółce przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 20 20 r. poz. 755 ze zm.), odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 1000 zł. Zg odnie z art. 32 ust 2 tej ustawy, zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądo wych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , wniosek o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Stosownie do treści art. 117 § 1, § 3 i § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, strona zwolnio na przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje zdolność sądową, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się d omagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnieni e od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüger