RPZ-11/2020

tel. 61 852 15 17, 61 852 77 50 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.pl < www.uokik.gov.pl Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w Poznaniu ul. Zielona 8, 61 - 851 Poznań P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSU MENTÓW TOMASZ CHRÓSTNY Poznań, dnia 23 grudnia 2020 r. RPZ. 610 . 6 . 2020 .PG DECYZJA Nr RPZ 11/ 2020 I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu wobec Hanny Ludwikowskiej prowadzącej działalność gospodarczą w Opalenicy oraz Pawła Piechowiaka prowadzą cego działalność gospodarczą w Nowym Tomyślu, wspólników spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Przedsiębiorc ów polegające na: 1. przekazywani u przez telemarketerów - działających w ramach kampanii telemarketingowych zlecanych przez ww. Przedsiębiorców i w oparciu o dostarczane lub akceptowane przez nich scenariusze rozmów telefonicznych - konsumentom w kierowanych do nich zaproszeniach na organizowane przez Przedsiębiorców pokazy handlowe nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem tych spotkań jest: - reklama firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub - ogólnopolska reklama najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, w ramach której prowadzi on badanie rynku polskiego lub - promocja nowej sieci sklepów lub - promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub - ankieta zw iązana z otwarciem nowego sklepu, podczas gdy rzeczywistym ich celem jest zaprezentowanie oferty handlowej Przedsiębiorców, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sier pnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. , poz. 2070, ze zm.) , a w konsekwencji stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowan ia, 2. wywoływani u przez ww. Przedsiębiorców wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych towarów konsument ma możliwość otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub vouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców, w sytuacji gdy prezenty rzekomo 2 otr zymywane przez konsumentów nie odpowiadały pierwotnym zapewnieniom i były uwzględniane przez Przedsiębiorców w zawieranych z konsumentami umowach jako elementy nabywanych zestawów produktów, natomiast skorzystanie z vouchera uzależnione było od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w ośrodku pobytowym, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 9 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.) , a w konsekwen cji stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania, 3. przekazywani u przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że zakup w trakcie orga nizowanych przez nich pokazów handlowych możliwy jest w ramach oferty specjalnej, w sytuacji gdy Przedsiębiorcy w rzeczywistości w ogóle nie stosują cen określanych przez nich na pokazach jako ceny detaliczne i prowadzą sprzedaż wyłącznie na organizowanych pokazach w ramach standardowej oferty, co wprowadza konsumentów w błąd co do ceny oferowanych przez Przedsiębiorców towarów i sugeruje konsumentom istnienie szczególnej korzyści cenowej i tym samym stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm. ), a w konsekwencji stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochro nie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania, 4. przekazywani u przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że w przypadku zakupu dokonanego w ramach oferty promocyjnej wyłączone jest prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, co narusza art. 27 ustawy z d nia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 287) i stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.) , a w konsekwencji stanowi naruszenie art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania, II. na podstawie art. 103 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ) , nada je się decyzji w zakresie pkt I sentencji niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, III. na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ) , nakłada się na Hannę Ludwikowską prowadzącą działalność gospodarczą w Opalenicy oraz Pawła Piechowiaka prowadzącego działalność gospodarczą w Nowym T omyślu, wspólników spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu środek usunięcia trwających skutków praktyk stwierdzonych w pkt I niniejszej decyzji , w postaci obowiązku skierowania listem poleconym – w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji - do wszystkich konsumentów, którzy zawarli w okresie od dnia 09 stycznia 2019 r. do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj. do dnia 23 grudnia 2020 r. 3 z ww. Przedsiębiorcami umowy sprzedaży , w sposób czytelny i zrozumiały pisemnej informacji, o treści: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w decyzji nr RPZ 11/ 20 20 , uznał za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Hanny Ludwikowskiej prowadzącej działalność gospodarczą w Opalenicy oraz Pawła Piechowiaka prowadzącego działalność gospodarczą w Nowym Tomyślu, wspólników spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu polegające na: a) przekazywaniu prze z telemarketerów - działających w ramach kampanii telemarketingowych zlecanych przez ww. Przedsiębiorców i w oparciu o dostarczane lub akceptowane przez nich scenariusze rozmów telefonicznych - konsumentom w kierowanych do nich zaproszeniach na organizowan e przez Przedsiębiorców pokazy handlowe nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem tych spotkań jest: - reklama firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub - ogólnopolska reklama najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, w ramach które j prowadzi on badanie rynku polskiego lub - promocja nowej sieci sklepów lub - promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub - ankieta związana z otwarciem nowego sklepu, podczas gdy rzeczywistym ich celem jest zaprezentowanie of erty handlowej Przedsiębiorców, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. , poz. 2070, ze zm.), b) wywoływaniu przez ww. Przedsiębiorców wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych towarów konsument ma możliwość otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub vouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców, w sytuacji gdy prezenty rzekomo otrzymywane przez konsumentów nie odpowiadały pierwotnym zapewnieniom i były uwzględniane przez Przedsiębiorców w zawieranych z konsumentami umowach jako elementy nabywanych zestawów produktów, natomiast skorzystanie z vouchera uzależnione było od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w ośrodku pobytowym, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 9 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom r ynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm .) , c) przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że zakup w trakcie organizowanych przez nich pokazów handlowych możliwy jest w ramach oferty specjalnej, w syt uacji gdy Przedsiębiorcy w rzeczywistości w ogóle nie stosują cen określanych przez nich na pokazach jako ceny detaliczne i prowadzą sprzedaż wyłącznie na organizowanych pokazach w ramach standardowej oferty, co wprowadza konsumentów w błąd co do ceny ofer owanych przez Przedsiębiorców towarów i sugeruje konsumentom istnienie szczególnej korzyści cenowej i tym samym stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przec iwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.), 4 d) przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że w przypadku zakupu dokonanego w ramach oferty promocyjnej wyłączone jes t prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, co narusza art. 27 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 287) i stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z ar t. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.). Treść decyzji nr RPZ 11/ 20 20 dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl . IV. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ) , nakłada się na Hannę Ludwikowską prowadzącą działalność gospodarczą w Opalenicy, wspólnika spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu : 1. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .1. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35.562,00 zł (słownie: trzydzieś ci pięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote), płatną do budżetu państwa, 2. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .2. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35.562 ,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote) , płatną do budżetu państwa, 3. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .3. sentencji niniejszej decyzji, karę pi eniężną w wysokości 46.676,00 zł (słownie: czterdzieści sześć tys i ęcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych ) , płatną do budżetu państwa, 4. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I.4. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35.562,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote) , płatną do budżetu państwa, za zapłatę których odpowiada solidarnie z Pawłem Piechowiakiem, V. na podstawie art. 106 ust . 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ), nakłada się na Pawła Piechowiaka prowadzącego działalność gospodarczą w Nowym Tomyślu , wspólnika spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remes o Life w Nowym Tomyślu: 1. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .1. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35. 562 ,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy pięćset sze śćdziesiąt dwa złote ), płatną do budżetu państwa, 2. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .2. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35.562,00 zł (słownie: trzydzieśc i pięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote) , płatną do budżetu państwa, 5 3. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .3. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 46.676, 00 zł (słownie: czterdzieści sześć tys i ęcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych), płatną do budżetu państwa, 4. w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I .4. sentencji niniejszej decyzji, karę pieniężną w wysokości 35.562,00 zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote) , płatną do budżetu państwa, za zapłatę których odpowiada solidarnie z Hanną Ludwikowską, VI. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 20 07 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ) w zw. z art. 83 tej ustawy w zw. z art. 263 § 1 i 2 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. ) postanawia się obciążyć Hannę Ludwikowską prowadzącą działalność gospodarczą w Opalenicy, wspólnika spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe i nteresy konsumentów w kw ocie 23,30 zł (słownie: dwadzieścia trzy złote 30 /100 ) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , VII. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1086 ) w zw. z art. 83 tej ustawy w zw. z art. 263 § 1 i 2 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. ) postanawia się obciążyć Pawła Piechowiaka prowadząc ego działalność gospodarczą w Nowym Tomyślu, wspólnika spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 23,30 zł (słownie: dwadzieścia trzy złote 30/100 ) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Uzasadnienie Na skutek informacji uzyskanych w toku kontroli spółki [usunięto] , postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. Prezes Urzędu wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy działania Hanny Ludwikowskiej oraz Pawła Piechowiaka prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą Remeso Life w Opalenicy i Nowym Tomyślu (dalej: Przedsiębiorcy) oraz podmiotów z nimi powiązanych, dotyczące sprzedaży towarów poza lokalem przedsiębiorstwa, mogą stanowić praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2020 r ., poz. 1076 i 1086 – dalej: u.o.k.k). W ramach podjętych w toku postępowania wyjaśniającego czynności, Prezes Urzędu przeprowadził w dniu 10 lipca 2020 r. kontrolę, w toku której na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie – XVII Wydziału, Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK) z dnia 06 lutego 2020 r. (sygn. akt: XVII Amo 3/20), kontrolujący podjęli czynności zmierzające do zakupu towaru w trakcie jednej ze zorganizowanych przez Przedsiębiorców prezentacji. 6 Analiza materiałów uzy skanych w toku postępowania dała podstawę do wszczęcia, postanowieniem z dnia 07 października 2020 r., postępowania w sprawie stosowania przez Prze d siębiorców praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów określonych w: I. art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustaw y o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na przekazywaniu przez telemarketerów - działających w ramach kampanii telemarketingowych zlecanych przez ww. Przedsiębiorców i w oparciu o dostarczane lub akceptowane przez nich scenariusze rozmów telefo nicznych - konsumentom w kierowanych do nich zaproszeniach na organizowane przez Przedsiębiorców pokazy handlowe nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem tych spotkań jest: - reklama firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub - ogólnopolska rekla ma najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, w ramach której prowadzi on badanie rynku polskiego lub - promocja nowej sieci sklepów lub - promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub - ankieta związana z otwarciem n owego sklepu, podczas gdy rzeczywistym ich celem jest zaprezentowanie oferty handlowej Przedsiębiorców, co mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2070, ze zm.), II. art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na wywoływaniu przez ww. Przedsiębiorców wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych towarów konsument ma możliwość otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub vouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców, w sytuacji gdy prezenty rzekomo otrzymywane przez konsumentów nie odpowiadały pierwotnym zapewnieniom i były uwzględniane pr zez Przedsiębiorców w zawieranych z konsumentami umowach jako elementy nabywanych zestawów produktów, natomiast skorzystanie z vouchera uzależnione było od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w ośrodku pobytowym, co mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 9 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.), III. art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że zakup w trakcie organizowanych przez nich pokazów handlowych możliwy jest w ramach oferty specjalnej, w syt uacji gdy Przedsiębiorcy w rzeczywistości w ogóle nie stosują cen określanych przez nich na pokazach jako ceny detaliczne i prowadzą sprzedaż wyłącznie na organizowanych pokazach w ramach standardowej oferty, co mogło wprowadzać konsumentów w błąd co do ce ny oferowanych przez Przedsiębiorców towarów i sugerować konsumentom istnienie szczególnej korzyści cenowej i tym samym stanowić nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 7 2007 r . o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm. ), IV. art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że w przypadku zakupu dokonanego w ramach oferty promocyjnej wyłączone jest prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, co mogło naruszać art. 27 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j.: Dz. U. z 20 20 r., poz. 287) i stanowić nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.) . Prze dsiębiorc y zosta li zawiadomi eni o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dnia 15 października 2020 r. W odpowiedzi , w piśmie z dnia 29 października 2020 r. P rzedsiębiorcy odnieśli się do stawianych zarzutów i zaprzeczyli, aby mieli stosować zarzucone im praktyki. Odnosząc się do pierwszej z zarzuconych praktyk P rzedsiębiorcy podnieśli, że żadna z informacji co do przedmiotu spotkania nie jest sprzeczna z cele m zaprezentowania ich oferty handlowej. Przedmiotem spotkania jest bowiem reklama, a ubocznie dochodzi do przedstawienia oferty handlowej. Zdaniem P rzedsiębiorców , dla przeciętnego konsumenta powinno być jednoznaczne, że w przypadku gdy zostaje zaproszony, np. na promocję danego produktu, to będzie mógł następnie taki produkt nabyć. W ocenie P rzedsiębiorców nieuprawnione jest twierdzenie, jakoby przekazywane konsumentom upominki można było uznać za „nieatrakcyjne”. Ponadto, w ich ocenie trudno jest zauważy ć jakikolwiek związek pomiędzy otrzymaniem upominku , a zawarciem umów sprzedaży innych produktów. Nieuzasadnione ma być bowiem domniemanie, że otrzymanie upominku było uzależnione od dokonania zakupu. Odnosząc się do trzeciego zarzutu P rzedsiębiorcy wskazali, że nigdy nie wprowadzali konsumentów w błąd poprzez sugerowanie istnienia szczególnej korzyści cenowej. Przyznali jednocześnie, że na pokazach przez nich organizowanych oferowany był asortyment po atrakcyjniejszych, niższych cenach, jeżeli był za kupiony w pakiecie. Nie wykluczało to jednak nabycia produktu w cenie standardowej. Przedsiębiorcy zaprzeczyli także stosowaniu praktyki opisanej w puncie czwartym sentencji postanowienia i wskazali, że dowodem tego są przedłożone do akt sprawy oświadczeni a konsumentów o odstąpieniu od zawartych przez nich umów. Niezależnie od powyższego P rzedsiębiorcy wnieśli o wydanie decyzji w trybie art. 28 u.o.k.k. i zobowiązali się do: 1) skorygowania treści zaproszeń kierowanych do konsumentów, w sposób odpowiadający wy mogom związanym z ochroną konsumentów, 2) informowania konsumentów uczestniczących w pokazach o możliwości nabycia prezentowanych towarów również po cenie dystrybucyjnej, nieuwzględniającej rabatu oraz ujednolicenie cenników stosowanych przy sprzedaży poza lo kalem przedsiębiorstwa, 8 3) zmiany cen w taki sposób, aby różnice między cenami towarów w pakietach i poza pakietami nie przekraczały uzgodnionej z Prezesem Urzędu wartości procentowej obniżki zeny dla zestawu, 4) publikacji decyzji Prezesa Urzędu na stronie inte rnetowej Urzędu. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Hanna Ludwikowska oraz Paweł Piechowiak prowadzą działalność gospodarczą m.in. w ramach spółki cywilnej Remeso Life w Nowym Tomyślu , przy tym umowę spółki zawarli w dniu 09 sierpnia 2017 r. ( D owód: wydruki z CEIDG przedsiębiorców, k. 27 - 28 akt adm. ; umowa spółki cywilnej, k. 25 - 26 akt adm.; wydruk z wyszukiwarki REGON, k. 17 akt adm. ). Z poczynionych ustaleń wynika, że przedmiotem działalności Przedsiębiorców w ramach prowadzonej spółki cywilnej jes t sprzedaż - w trakcie organizowanych przez Przedsiębiorców na terenie całego kraju prezentacji handlowych – sprzętów AGD, naczyń, maści ziołowej oraz lanoliny. Na podstawie oświadczenia Przedsiębiorców ustalono przy tym, że sprzedaż prowadzona jest wyłącz nie na wspomnianych pokazach handlowych. (Dowód: wydruki z CEIDG przedsiębiorców, k. 27 - 28 akt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 11 lipca 2020 r., k. 22 - 24 akt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm. ). Z przekazanych p rzez Przedsiębiorców informacji wynika, że w 2019 r. zawarli [usunięto] umów z konsumentami, natomiast w 2020 r. (do 31 maja 2020 r.) [usunięto] umów . Wszystkie z nich, zgodnie z deklaracją Przedsiębiorców, zostały zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa. (Dowód: pismo Przedsiębiorców z dnia 11 lipca 2020 r., k. 22 - 24 akt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.). Z przeprowadzonej analizy przedłożonych przez Przedsiębiorców egzemplarzy umów wynika, że ich klientami są prz ede wszystkim osoby starsze w wieku powyżej 60 lat . (Dowód: egzemplarze umów, k. 59 - 194 akt adm.) Przedsiębiorcy zapraszają konsumentów na organizowane pokazy handlowe za pośrednictwem firm zewnętrznych. W dniu 09 stycznia 2019 r. Przedsiębiorcy zawarli u mowę o współpracy marketingowej ze spółką [usunięto] . Zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorców umowa ta obowiązywała do dnia 31 sierpnia 2019 r. Przedmiotem umowy ze spółką [usunięto] było pozostawanie w gotowości do organizacji kampanii telemarketingowych obejmujących organizację spotkań marketingowych na zasadach określonych tą umową (§ 1 ust. 2 umowy). Zgodnie z § 1 ust. 5 umowy, przed złożeniem każdego zamówienia Przedsiębiorcy zobowiązani byli dostarczyć zlecen iobiorcy w wersji elektronicznej wszelkie materiały, które uznają za niezbędne dla opracowania kampanii marketingowej, przy czym w myśl § 1 ust. 6 spółka [usunięto] przed przystąpieniem do realizacji zamówienia mogła zażądać od Przedsiębiorców przygotowan ia lub akceptacji projektu prowadzenia rozmowy, jako zgodnego z przepisami prawa oraz stanem faktycznym, pod rygorem odmowy realizacji zamówienia. Jednocześnie 9 w ustępie tym Przedsiębiorcy oświadczyli, że ponoszą pełną i wyłączną odpowiedzialność za przebi eg spotkania marketingowego oraz wszelkie komunikaty marketingowe składane w ich imieniu i na ich rzecz na podstawie przedstawionego lub zaakceptowanego projektu prowadzenia rozmowy i to na każdym etapie wykonywania zlecenia. (Dowód: umowa o współpracy mar ketingowej z dnia 09 stycznia 2019 r., k. 226 - 233 akt adm.; pismo Przedsiębiorc ów z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm. ) Oświadczenie, o którym mowa w § 1 ust. 6 umowy, Przedsiębiorcy złożyli w dniu 09 stycznia 2019 r. Na jego podstawie Przedsięb iorcy zgłaszając zlecenie marketingowe dla brendu „Remeso Life” przyjęli na siebie pełną i wyłączną odpowiedzialność za przebieg spotkania marketingowego oraz wszelkie komunikaty marketingowe składane w ich imieniu i na ich rzecz , na podstawie stanowiącego integralną część oświadczenia projektu prowadzenia rozmowy i to na każdym etapie wykonywania zlecenia. Jednocześnie Przedsiębiorcy oświadczyli, że wspomniany projekt prowadzenia rozmowy został dokładnie przez nich zweryfikowany pod kątem zgodności z przepisami prawa oraz stanem faktycznym swojego przedsiębiorstwa. Zapewnili również, że projekt rozmowy jest kompletny, prawidłowy, rzetelny, uczciwy i legalny oraz polecili jego stosowanie w określonym oświadczeniem kształcie. (Dowód : oświadczenie do zlecenia marketingowego dla spółki [usunięto] , k. 234 - 238 akt adm.) Skrypty rozmów stanowiące integralną część oświadczenia z dnia 09 stycznia 2019 r. miały następującą treść: 10 (Dowód: oświadczenie do zlecenia marketingowego dla spó łki [usunięto] , k. 234 - 238 akt adm.) W dniu 01 września 2019 r. Przedsiębiorcy rozpoczęli współpracę w zakresie prowadzonych kampanii telemarketingowych ze spółką [usunięto] osobowo powiązanej ze spółką [usunięto] (przed postawieniem w stan likwidacji kom plementariusza spółki [usunięto] - spółki 11 [usunięto] , Prezesem jego jednoosobowego Zarządu była [usunięto] , pozostająca jednocześnie Prezesem jednoosobowego Zarządu spółki „ [usunięto] – komplementariusza spółki [usunięto] ). Współpraca w ramach tej umowy, zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorców została zakończona w dniu 01 listopada 2019 r. Umowa zawarta w dniu w dniu 01 września 2019 r. ma analogiczną treść do tej z 09 stycznia 2019 r. zawartej ze spółką [usunięto] . (Dowód: umowa o współpracy marketingowej z dnia 01 września 2019 r., k.239 - 246 , 464 - 467 akt adm.; pismo Przedsiębiorc ów z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.) Na postawie § 1 ust. 6 tej nowo zawartej umowy Przedsiębiorcy ponownie złożyli oświadczenia dot. projektu prowadze nia rozmowy. Same oświadczenia dotyczą dwóch marek „Remeso Life” oraz „Multiservice” i mają treść analogiczną do tego złożonego spółce [usunięto] Różnice widoczne są natomiast w skryptach rozmów stanowiących integralną część oświadczeń, które miały następu jącą treść: 12 13 14 15 (Dowód: oświadczenia dot. Projektu prowadzenia rozmowy dla spółki [usunięto] , k. 247 - 254, 468 - 471 akt adm.) W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że określone w złożonych przez Przedsiębiorców oświadczeniach skrypty rozmów były w praktyce stosowane. Fakt ten potwierdza materiał dowodowy pozyskany w toku kontroli spółki [usunięto] , w tym w szczególności nagrania rozmów telemarketerów realizujących kampanie marketingowe na zlecenie Przedsiębiorców. (Dowód: nagrania rozmów, k. 472 akt adm.; skrypty rozmów pozyskane w toku kontroli spółki [usunięto] , k. 441 - 463 akt adm.) W dniu 01 października 2019 r. Przedsiębiorcy zawarli umowę o współpracy w zakresie zlecan ych usług marketingowych z [usunięto] . Umowa ta, zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorców , obowiązywała do 18 października 2019 r. W praktyce usługi określone tą umowa realizowała spółka [usunięto] . Zgodnie z § 1 ust. 4 lit b umowy, warunkiem przystąpienia przez zleceniobiorcę do jej wykonywania było przekazanie przez Przedsiębiorców m.in. informacji wytycznych i materiałów, niezbędnych do realizacji zapraszania, w tym do opracowania dot. skry ptu rozmowy. Zarówno Przedsiębiorcy jak i 16 zleceniobiorca nie przed łożyli w toku postępowania wspomnianego skryptu (pomimo wezwań w tym zakresie). (Dowód: umowa współpracy z dnia 01 października 2019 r., k. 255 - 259 , 339 - 343 akt adm.; pismo Przedsiębiorc ów z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.; pismo [usunięto] , k. 332 - 333 akt adm. ; umowa współpracy z dnia 31 sierpnia 2019 r., k. 336 - 338 a k t adm. ) W dniu 21 października 2019 r. Przedsiębiorcy zawarli umowę bezpośrednio ze spółką [usunięto] Umowa ta obowiązywała do 18 czerwca 2020 r. Zgodnie z § 1 ust 4 lit . a um owy, warunkiem przystąpienia przez zleceniobiorcę do zapraszania było uprzednie przekazanie przez zleceniodawcę informacji o terminie i lokalizacji spotkań. Jednocześnie spółka [usunięto] oświadczyła w piśmie z dnia 01 września 2020 r., że nie posiada skry ptów rozmów prowadzonych dla Przedsiębiorców (rozmowy miały być realizowane na podstawie telefonicznych wytycznych Przedsiębiorców). (Dowód: umowa współpracy z dnia 21 października 2019 r., k. 260 - 266, 375 - 377 akt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sie rpnia 2020 r., pismo spółki [usunięto] , k. 373 - 374 akt adm.) W dniu 26 listopada 2019 r. Przedsiębiorcy zawarli również umowę o świadczenie usług marketingowych ze spółk ą [usunięto] . Współpraca ta, zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorców miała charakter krótkotrwały, gdyż obejmowała zaledwie jedną trzydniową trasę. Zgodnie z § 2 ust. 1 lit. b umowy, umawianie miało następować ściśle według skryptu przedstawionego przez zleceniodawcę stanowiącego załącznik nr 1 do umowy. Skrypt ten miał następującą treść: (Dowód: umowa o świadczenie usług marketingowych z dnia 26 listopada 2019r. , k. 267 - 270 alt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.) 17 Na podstawie zeznań konsumentki, która brała udział w prezentacji zorganizowanej prz ez Przedsiębiorców w dniu 10 lipca 2020 r. w Łodzi ustalono, że Przedsiębiorcy mimo zakończenia współpracy z dotychczasowymi świadczeniodawcami usług marketingowych nadal zapraszają konsumentów na pokazy zatajając jednocześnie główny, handlowy ich cel. Wed ług relacji konsumentki, telemarketerka w rozmowie telefonicznej miała podkreślać, że chodzi jedynie o przeprowadzenie ankiety związanej z otwarciem nowego sklepu, na zakończenie której, konsumentka miała otrzymać do wyboru jeden z proponowanych przez orga nizatora ankiety prezentów. Telemarketerka miała przy tym podkreślać, że spotkania nie mają handlowego charakteru. (Dowód: zeznania konsumentki; k. 305 akt adm.; wydruk treści wiadomości SMS dotyczącej potwierdzenia udziału konsumentki w spotkaniu z dnia 10 lipca 2020 r., k. 306 akt adm.) Z materiału zgormadzonego w toku sprawy wynika, że konsumenci zapraszani telefonicznie do udziału w organizowanych przez Przedsiębiorców spotkaniach, zachęcani są możliwością otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub vouchera n a pobyt w jednym z hoteli należącym do Przedsiębiorców. (Dowód: oświadczenie do zlecenia marketingowego dla spółki [usunięto] , k. 234 - 238 akt adm.; oświadczenia dot. Projektu prowadzenia rozmowy dla spółki [usunięto] , k. 247 - 254, 468 - 471 akt adm.; opis – wielofunkcyjny robot kuchenny, k. 443, 450 akt adm.; opis – odkurzacz parowy, k. 442, 451, 452 akt adm.; skrypt Multi Service, k. 441, 455, 462 akt adm. ; skrypt Remeso Life, k. 463 akt adm., elementy obowiązkowe rozmowy, k. 444, 447, 453 akt adm.; dokument pt. „Obiekcja osoby towarzyszącej”, k. 448, 454 akt adm.; dokument rozpoczynający się od słów „Osoba niepewna”, k. 453, 456, 460 akt adm.; schemat rozmowy, k. 458 akt adm.; dokument pt. „Trudne pytania/zbijanie obiekcji”, k. 459 akt adm. ; nagrania rozmów, k. 472 akt adm.; zeznania konsumentki; k. 305 akt adm. , skrypt rozmowy stosowany przez Spółkę [usunięto] , k. 270 akt adm. ) Telemarketerzy zapraszając na spotkanie, mają obowiązek podkreślania jakości i wyjątkowych cech proponowanych prez entów. Telemarketerzy spółki [usunięto] podkreślali m.in., że oferowany jako prezent robot kuchenny służy do wykonywania wielu czynności związanych z przygotowaniem posiłków. Miał umożliwiać mieszanie, ubijanie, siekanie, rozdrabnianie warzyw oraz wyrabian ie ciasta. Głównymi zaletami robota miały być misa z pokrywą o pojemności 3,9 litra, nasadka hakowa, końcówka do mieszania, trzepaczka do ubijania śmietany, schowek na przewód, silikonowe przyssawki. (Dowód: oświadczenie do zlecenia marketingowego dla spół ki [usunięto] , k. 234 - 238 akt adm.) Telemarketerzy spółki [usunięto] podkreślali z kolei, że wspomniany w skrypcie robot kuchenny łączy w sobie aż 10 urządzeń, w tym mikser, szatkownicę, blender, wyciskarkę, maszynkę do mielenia. Miał posiadać misę o pojem ności 4 litrów ze stali nierdzewnej i wbudowaną wagę kuchenną. W opcjach robota miały znajdować się przepisy. Opisując natomiast drugi z sugerowanych prezentów – odkurzacz parowy – telemarketerzy podkreślali, m.in. że urządzenie to może odkurzać, czyścić parą, a nawet wykonywać te dwie czynności jednocześnie. Miało być wyposażone w 2 nakładki z mikrofibry, mieć wbudowany akumulator, posiadać 1,6 - litrowy zbiornik na wodę oraz posiadać 9 programów pracy. (Dowód: oświadczenia dot. projektu prowadzenia rozmowy dla spółki [usunięto] , k. 247 - 254, 468 - 471 akt adm.; opis – wielofunkcyjny robot kuchenny, k. 443, 450 akt adm.; opis – 18 odkurzacz parowy, k. 442, 451, 452 akt adm.; skrypt Multi Service, k. 441, 455, 462 akt adm.; skrypt Remeso Life, k. 463 akt adm., elem enty obowiązkowe rozmowy, k. 444, 447, 453 akt adm.; dokument pt. „Obiekcja osoby towarzyszącej”, k. 448, 454 akt adm.; dokument rozpoczynający się od słów „Osoba niepewna”, k. 453, 456, 460 akt adm.; schemat rozmowy, k. 458 akt adm.; dokument pt. „Trudne pytania/zbijanie obiekcji”, k. 459 akt adm.; nagrania rozmów, k. 472 akt adm.) W toku postępowania Przedsiębiorcy oświadczyli, że konsumenci za udział w spotkaniach mogli otrzymać rożnego rodzaju prezenty, w tym mikser ręczny, blender, mikser z misą, parow nicę, noże, w późniejszym okresie również smartwatch lub telefony. Żaden ze wskazanych przez Przedsiębiorców prezentów nie odpowiada jednak wyżej przytoczonym opisom robota kuchennego oraz odkurzacza parowego, sformułowanym w akceptowanych przez Przedsiębi orców skryptach rozmów. Mając na uwadze ceny ich zakupu przez Przedsiębiorców (od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za sztukę), towary te uznać należy za produkty o niskiej jakości, a funkcjonalności określone w instrukcjach obsługi tych urządzeń nie pozwalają uznać ich za atrakcyjne upominki. (Dowód: pismo Przedsiębiorców z dnia 11 lipca 2020 r., k. 22 - 24 akt adm.; pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm .; oświadczenie Przedsiębiorców dot. prezentów oferowanych konsumentom , k. 278 , 330 akt adm.; wydruki fotografii towarów będących prezentami za udział w pokazie, k. 280 - 288 , 356, 358, 360, 362, 364, 366 - 368, 370 - 371 akt adm.; faktury VAT dot. zakupu towarów będących prezentami za udział w pokazie, k. 289 - 293 akt adm. , instru kcja obsługi – blender ręczny, k. 355 akt adm.; instrukcja obsługi – telefon, k. 357 akt adm.; instrukcja obsługi – SmartBand, k. 359 akt adm., instrukcja obsługi – parownica do ubrań, k. 361 akt adm.; instrukcja obsługi – mikser ręczny, k. 363, 369 akt a dm.; instrukcja obsługi – myjka parowa, k. 365 akt adm.; ) Niezależnie od powyższego, na podstawie oświadczeń Przedsiębiorców oraz analizy przedłożonych w toku postępowania umów sprzedaży ustalono, że rzekome prezenty są przez Przedsiębiorców uwzględniane w treści umów sprzedaży jako elementy nabywanych przez konsumentów zestawów produktów, co pozwala wnioskować, że ich otrzymanie było uzależnione od dokonania przez konsumenta zakupu podczas pokazu. Okoliczność tę potwierdza oświadczenie złożone przez konsumentkę, uczestniczkę pokazu z dnia 10 lipca 2020 r., która wyjaśniła, że właściwy prezent za udz iał w pokazie otrzymała bezpłatnie pod warunkiem rezygnacji ze składania oficjalnych wyjaśnień w toku postpowania przed Prezesem Urzędu. (Dowód: pismo Prz edsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.; egzemplarze umów, k. 59 - 194 ; oświadczenie konsumentki; k. 305 akt adm. ) Z kolei telemarketerzy spółki [usunięto] zapewniali konsumentów o możliwości otrzymania - w ramach prowadzonej akcji rekl amowej - vo u chera na pobyt w rzekomo należących do Przedsiębiorców hotelach lub uzdrowiskach. Treść przedłożonego przez Przedsiębiorców w toku postępowania wyjaśniającego vouchera wskazuje przy t y m , że możliwość skorzystania z pobytu uzależniona była od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w trakcie pobytu o wartości 70 zł za dzień pobytu. (Dowód: skrypt rozmowy telefonicznej, k. 270 akt adm.; voucher , k. 279 akt adm. ) W toku postępowania wyjaśniającego, w ramach prowadzonej kontroli, pracownicy Urzęd u podjęli czynności zmierzające do dokonania zakupu w trakcie prezentacji zorganizowanej 19 przez Przedsiębiorców w dniu 10 lipca 2020 r. Na tej podstawie ustalono, że pokaz rozpoczyna się od prezentacji urządzeń masujących, udostępnianych uczestnikom pokazu do wypróbowania. Następnie kolejno prezentowane są naczynia oraz urządzenia AGD znajdujące się w ofercie kontrolowanych, w tym szybkowar, wyciskarka wolnoobrotowa, urządzenie Harmomix, multicooker oraz system czyszcząco - piorący. Pierwsza część prezentacj i kończy się po kilkudziesięciu minutach, kiedy to prelegent prosi uczestników pokazu o wzięcie udziału w indywidualnej ankiecie. Indywidulane rozmowy dotyczą produktów będących przedmiotem prezentacji, w toku której handlowiec weryfikuje ewentualne zainte resowanie ofertą Przedsiębiorców. Da l sza część prezentacji poświęcona jest znajdującej się w ofercie Przedsiębiorców maści oraz koncentracie lanoliny. Prezentację kończy losowanie, w którym nagrodą miała być możliwość zakupu sytemu czyszcząco - piorącego w o kazyjnej cenie w zestawie z innym, wybranym przez osobę nagradzaną urządzeniem. Prelegent oraz handlowcy w trakcie pokazu informują konsumentów o rzekomych cenach regularnych poszczególnych towarów. W dniu 10 lipca 2020 r. powoływali się oni na następując e ceny poszczególnych produktów: 1) Harmomix – 5.400 zł, 2) multicooker – 3.500 zł, 3) system czyszcząco piorący - 9.500 zł, 4) mata masująca – 8.900 zł, 5) pas masujący – 4.900 zł, 6) maść – 20 euro. W dniu kontroli , jako pierwszego do otrzymania rzekomej nagrody wylosowano pracownika Urzędu. Zaproponowano mu szczególną ofertę zakupu systemu czyszcząco - piorącego w cenie 5.000 zł oraz pas masujący w prezencie. Wobec wątpliwości kontrolującego, otrzymał on najpierw pr opozycję zakupu samego pasa masującego w cenie 2.400 zł. Dalsze wątpliwości skłoniły handlowców do przedstawienia kolejnej okazyjnej oferty – możliwości zakupu maty masującej w cenie 2.500 zł. (Dowód: nagranie pokazu z dnia 10 lipca 2020 r., k. 438 akt adm .) Ustalony w toku kontroli przebieg kontroli znajduje potwierdzenie w treści skargi konsumenta , przekazanej przez Powiatowego Rzecznika Konsumentów w Lublińcu dotyczącej pokazu, który odbył się 29 września 2020 r. Konsument w skardze relacjonował m.in., ż e „Po pierwszej części prezentacji zawołano na s do stolika i zapytano »Co mi się podoba z prezentowanych rzeczy « . Pan zanotował to na kartce i zaczęła się druga część prezentacji. Po prezentacji ogłosili, że jestem jednym ze zwycięzców nagrody, którą przed stawiali. Panowie kazali mi podejść do stolika i tam się dowiedziałem, że zapłacę tylko za matę masującą a resztę rzeczy dostanę za darmo.” (Dowód: skarga konsumenta, k. … akt adm.) W piśmie z dnia 14 sierpnia 2020 r. Przedsiębiorcy oświadczyli, że ceny sprzedaży wszystkich oferowanych konsumentom towarów w ramach powadzonej spółki cywilnej są od rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej takie same i wynoszą odpowiednio: 1) syste m czyszcząco piorący: 2.000 – 2.500 zł, 2) multicooker: 1.500 – 2.000 zł, 20 3) oczyszczacz powietrza: 1.800 - 2.000 zł, 4) Harmomix: 2.500 - 3.000 zł, 5) szybkowar: 1.000 - 1.500 zł, 6) zestaw naczyń: 1.500 - 2.200 zł, 7) mata masująca: 1.500 - 2.000 zł, 8) pas masujący: 1.500 - 2.000 zł, 9) odkur zacz bezprzewodowy: 1.500 - 2.000 zł, 10) maść ziołowa: 50 zł, 11) lanolina: 30 - 40 zł, 12) mata terapeutyczna: 200 zł. (Dowód: pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.) Przedsiębiorcy nie podali obowiązującej ceny wyciskarki, jedynie w piśmi e z dnia 11 lipca 2020 r. wyjaśnili, że średnie przychody z jej sprzedaży to 1.700 zł - 1.900 zł. (Dowód: pismo Przedsiębiorców z dnia 11 lipca 2020 r., k. 22 - 24 akt adm.; oświadczenie Przedsiębiorców dot. 327 akt adm.) W oświadczeniu załączonym do pisma z dnia 11 lipca 2020 r. Przedsiębiorcy oświadczyli jednocześnie, że przy ofertach łączonych , przychód ze sprzedaży poszczególnych produktów jest niższy. Oznacza to, że ceny poszczególnych towarów są niższe jeżeli są sprzedawane w zestawach. (Dowód: oświadcz enie Przedsiębiorców dot. 327 akt adm.) Z powyższych ustaleń wynika, że Przedsiębiorcy w ogóle nie stosują cen określanych przez nich w toku pokazu jako ceny regularne. Każdorazowo zastosowanie znajduje określony przez nich cennik i reguły sprzedażowe w zw iązku z nim określone. I nformowanie konsumentów o niestosowanych, znacznie wyższych cenach detalicznych poszczególnych produktów ma zatem wyłącznie na celu podkreślenie atrakcyjności cen aktualnie stosowanych. Stanowisko Prezesa Urzędu w tym zakresie potwierdza fakt, że rzeczywista wartość oferowanych przez Przedsiębiorców produktów jest dużo niższa, aniżeli ta przez Przedsiębiorców sugerowana. Zgodnie z przedłożonymi dokumentami faktur VAT, Przedsiębiorcy naby wają bowiem oferowane towary w następujących cenach: [usunięto] (Dowód: faktury zakupowe, k. 33 - 44 akt adm.) W toku kontroli Przedsiębiorców przeprowadzonej w trybie tajemniczego klienta ustalono również, że konsumenci uczestniczący w pokazie są informowa ni w trakcie indywidualnych rozmów handlowych o braku możliwości odstąpienia od umowy sprzedaży zawartej w jego toku, w przypadku zakupu towarów objętych promocją. (Dowód: nagranie pokazu z dnia 10 lipca 2020 r., k. 438 akt adm.) Jednocześnie, w piśmie z d nia 14 sierpnia 2020 r. Przedsiębiorcy oświadczyli, że nie zawsze przekazywali konsumentom wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, przy czym wzór ten został wyodrębniony ze stosowanego wzorca umowy sprzedaży w styczniu 2019 r. 21 (Dowód: pismo Przedsiębiorców z dnia 14 sierpnia 2020 r., k. 345 - 347 akt adm.; egzemplarze umów, k. 59 - 194 akt adm.; formularze umów, k. 47 - 48 akt adm.; oświadczenie Przedsiębiorców dot. obowiązywania poszczególnych formularzy umów, k. 46, 328 akt adm.) W 2019 r. Przeds iębiorc y osiągnęli w ramach prowadzonej spółki cywilnej obrót łącznie w kwocie [usunięto] zł (po [usunięto] zł każdy). (dowód: zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu Pawła Piechowiaka za 2019 r., k. 490 - 492 akt adm.; zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu Hanny Ludwikowskiej za 2019 r., k. 504 - 509 akt adm.; wydruk z Księgi Przychodów i Rozchodów za 2019 r., k. 480 akt adm.) Prezes Urzędu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 u.o.k.k. , ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana jest w ramach działań Prezesa Urzędu w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Na ruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szeroki ego kręgu uczestników rynku, zaburzając jego prawidłowe funkcjonowanie. W ocenie Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma chara kter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy byli lub mogą stać się klientami Przedsiębiorc ów , tj. wziąć udział w organizowanych przez Przedsiębiorc ów pokazach i zawrzeć z Przedsiębiorc ami umowę sprzedaży. Działania Przedsiębiorców nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dają cy się porównać z innymi, ale szerszego kręgu konsumentów, kontrahentów Przedsiębiorców , których sytuacja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istn ieje więc możliwość poddania zachowania Przedsiębiorców dalszej ocenie pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ocenę tę poprzedzić należy stwierdzeniem, że Hanna Ludwikowska oraz Paweł Piechowiak są przedsiębiorcami w roz umieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prowadzą bowiem oni działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W konsekwencji powyższego, zachowania Prze dsiębiorc ów podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.o.k.k. , zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z dyspozycją art . 24 ust. 2 ww. ustawy, przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy, w szczególności: naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (pkt 2), nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji (pkt 3), proponowanie konsumentom nabycia usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom tych konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostę pnych przedsiębiorcy informacji 22 w zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia tych usług w sposób nieadekwatny do ich charakteru (pkt 4). Dla stwierdzenia, iż zachowanie przedsiębiorc ów spełnia przesłanki ww. praktyk niezbędne jest, aby zachow anie przedsiębiorcy było bezprawne i naruszało zbiorowy interes konsumentów. Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla usta lenia bezprawności działania wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa 1 . Zbiorowe interesy konsumentów to prawa nieograniczonej liczby konsumentów. Spełnienie przesłanki bezprawności wykazane zostanie odrębnie dla każdej z przypisanych Przedsiębiorcom praktyk. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów omówione zostanie natomiast łącznie, z uwagi na zbliżony charakter i znaczenie tej przesłanki dla wszystkich praktyk objętych prowadzo nym postępowaniem. 1. Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III SK 27/07) wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia pojęcia zbiorowy interes konsumentów prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumen tów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywid ualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu kons umentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (.. .) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy . Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę jako zasługujący na ochron ę i zabezpieczenie. Pojęcie to obejmuje swym zakresem prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorc ów warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, j aki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym i w czasie wykonywania umowy. Efektem naruszenia interesu prawnego może być naruszenie również stricte ekonomicznych interesów konsumentów (o wymiarze majątkowym). Godzenie w zb iorowe interesy konsumentów może polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. 1 Por. Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji pod red. Janusza Szwai, Wyd. CH Beck, Warszawa 2000 r., s. 117 - 118 23 Nie jest zatem konieczne ustalenie, że którykolwiek z konsumentów został rzeczywiście poszkodowany wskutek stosowanej przez przedsiębiorcę praktyki. W niniejszej sprawie skutkami działań Przedsiębiorc ów dotknięty mógł zostać nieoznaczony z góry krąg konsumentów – wszyscy konsumenci, do których skierowali bądź kieruj ą zaproszenia na pokazy oferowanych przez siebie produktów oraz którym następnie oferuj ą ich zakup. Stosowane przez Przedsiębiorc ów praktyki nie dotyczą zindywidualizowanego kręgu osób. Potencjalnie na prezentację mogła zostać zaproszona każda osoba. Nie mamy tutaj również do czynienia z sytuacją, w której Przedsiębior c y występuj ą ze swoją ofe rtą do poszczególnych, zindywidualizowanych konsumentów z osobna. W konsekwencji uznać należy, iż w niniejszym przypadku, to potencjalnie nieoznaczona z góry grupa konsumentów może skorzystać z oferty Przedsiębiorc ów i wziąć udział w organizowanym przez ni ch spotkaniu . Zaznaczyć należy, że zarzucone Przedsiębiorc om praktyki wprowadzające w błąd, naruszają bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Przedsiębiorc ów praktyki ograniczaj ą bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. Nie ma zatem wątpliwości, że działania Przedsiębiorc ów naruszają zbiorowe interesy konsumentów. 2. Bezprawność Bezprawno ść tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Jest kategorią obiektywną. Rozważenia przy ocenie bezprawności wymaga kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy też niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego, a także nakazy i zakazy wynikające z zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów - dalej: SOKiK – z dnia 1 3 listopada 2007 r., sygn. XVII AmA 45/07). O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. I PKN 267/2001). 2.1. Niedozwolone praktyki rynkowe Wszystkie zarzucone Przedsiębiorcom praktyki stanowią nieuczciwe praktyki rynkowe. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm. – dalej: u. p.n.p.r. ) , stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych jest zakazane. Definicję praktyki rynkowej zawiera art. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy wskazując, iż za taką uznaje się działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub info rmację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. 24 Pojęcie produktu wskazane w wyżej przywołanym artykule ma znaczenie szerokie i obejmuje również pojęcie usługi. W zakresie pojęc ia praktyki rynkowej mieści się zatem każdy czyn przedsiębiorcy (działanie jak i zaniechanie) oraz każda forma działania przedsiębiorców (sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklama i marketing). Istotnym jest, iż wskazane formy mogą być kwalifikowane jako praktyki rynkowe, wtedy tylko, gdy są bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta, tj. gdy mogą oddziaływać na decyzje ekonomiczne konsumentów. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, ws kazać należy, że zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki wprowadzające konsumentów w błąd są związane bezpośrednio z promocją i dystrybucją oferowan ych konsumentom produktów znajdujących się w ofercie Przedsiębiorc ów . Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym dokonuje podziału nieuczciwych praktyk rynkowych na te stypizowane w ustawie, niepodlegające ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 u.p.n.p.r. oraz te w ustawie nie wskazane, zakazane po spełnieniu przesłanek określonych w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.n.p.r., praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształ cić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.n.p.r., za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzając ą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu praktyk. Co istotne, zgodnie z art. 4 ust. 2 zd. 2 u.p.n.p.r., wymienione w tym przepisie praktyki nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 4 ust 1. ustawy. Praktyki wprowadzające w błąd mogą polegać zarówno na działaniu (art. 5 u.p.n.p.r.) jak i zaniechaniu (art. 6 u.p.n.p.r.). Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są praktyki rynkowe wprowadzające w błąd wymienione w art. 7 u.p.n.p.r. (tzw. „czarna lista praktyk”), agresywne praktyki rynkowe wskazane w art. 9 u.p.n.p.r. oraz praktyka rynkowa o której mowa w art. 10 u.p.n.p.r. Praktyki te nie podlegają ocenie i wykładni pod kątem realizacji przesłanek z art. 4 ust. 1 przedmio towej ustawy, czyli klau zuli generalnej. Oznacza to, że takie praktyki zawsze będą sprzeczne z dobrymi obyczajami i będą w istotny sposób zniekształcać lub będą mogły zniekształcać zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta. Zachowanie przedsiębiorcy spełn iające przesłanki praktyki wskazanej w art. 7, 9 lub 10 omawianej ustawy zawsze będzie skutkować uznaniem go za nieuczciwą praktykę rynkową. Zaznaczyć należy, że dokonanie oceny, czy dana praktyka ma charakter działania bądź zaniechania wprowadzającego w błąd, wymaga odniesienia do adresata, którym jest przeciętny konsument. Jednocześnie ustawa definiując pojęcie przeciętnego konsumenta nakazuje przez nie rozumieć konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny, przy czym oceny powyższych cech dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsum enta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. 25 Należy jednocześnie podkreślić, że wskazanie na takie cechy jak dostatecz ne poinformowanie, uwaga i ostrożność określa pewien zespół cech mentalnych konsumenta (jego przeciętność) znajdujących wyraz w tym, że z jednej strony możemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, a z drugiej – nie możemy u znać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna i że konsument nie ma prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Przeciętny konsument nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej w danej dziedzinie. Rozumie kierowane do niego informacje i potrafi je wykorzystać do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej produktu. Nie jest naiwny, ale nie potrafi też ocenić sytuacji tak jak profesjonalista. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że Przedsiębiorc y kieruj ą zaproszenia do osób powyżej 40 ro ku życia. Na podstawie analizowanych wzorców umów można jednakże stwierdzić, że klientami Przedsiębiorców są gł ó wnie osoby starsze, powyżej 60 roku życia, cechujące się dużo większą podatnością na stosowane przez przedstawicieli Przedsiębiorców niedozwolone praktyki rynkowe. W konsekwencji, w analizowanym przypadku za przeciętnego konsumenta uznano osobę starszą, szczególnie podatną na kwestionowane praktyki sprzedażowe Przedsiębiorców . Mając na względzie wyżej poczynione ustalenia, postawiono Pr zedsiębiorc om zarzuty stosowania czterech nieuczciwych praktyk rynkowych, a mianowicie: - działania polegającego na przekazywaniu konsumentom nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem organizowanych spotkań jest reklama firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub ogólnopolska reklama najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, w ramach której prowadzi on badanie rynku polskiego lub promocja nowej sieci sklepów lub promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub ankie ta związana z otwarciem nowego sklepu, - działania polegającego na wywoływaniu wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych przez Przedsiębiorców towarów konsument ma możliwość otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub v ouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców , - działania polegającego na przekazywanie przez Spółkę konsumentom nieprawdziwych informacji co do ceny oferowanych towarów oraz co do istnienie szczególnej korzyści cenowej na ich zakup w toku organizowanych przez Przedsiębiorców prezentacji, - działania polegającego nana przekazywaniu konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że w przypadku zakupu dokonanego w ramach oferty promocyjnej wyłączone jest prawo do odstąpien ia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa . 2.1.1. Praktyka opisana w pkt I .1. sentencji decyzji Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie p odjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji (art. 5 ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r.) i może dotyczyć rodzaju sprzedaży, powodów stosowania przez przedsiębiorcę praktyki rynkowej, oświadczeń i symboli dotyczących bezpośredniego lub pośredniego sponsorowania, informacji dotyczących sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, w tym jego 26 imienia i nazwiska (nazwy) i majątku, kwalifikacji, statusu, posiadanych zezwoleń, człon kostwa lub powiązań oraz praw własności przemysłowej i intelektualnej lub nagród i wyróżnień (art. 5 ust. 3 pkt 6 u.p.n.p.r.). Ustawa jednocześnie przewiduje definicję legalną pojęcia „decyzji dotyczącej umowy”, przez co należy rozumieć podejmowaną przez k onsumenta decyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument posta nowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzyma się od jej dokonania (art. 2 pkt 7 u.p.n.p.r.). Zarzucona Przedsiębiorc om praktyka polega na przekazywaniu konsumentom nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem organizowanych spotkań jest rekla ma firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub ogólnopolska reklama najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, w ramach której prowadzi on badanie rynku polskiego lub promocja nowej sieci sklepów lub promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub ankieta związana z otwarciem nowego sklepu, podczas gdy rzeczywistym ich celem jest zaprezentowanie oferty handlowej Przedsiębiorców. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że zaproszenia kierowane na zleceni e Przedsiębiorców do konsumentów podkreślały niehandlowy charakter organizowanych pokazów. Nadto, w przypadku zaproszeń kierowanych przez telemarketerów spółki [usunięto] konsumenci byli wprost zapewniani, że s potkanie ma mieć jedynie cel reklamowy, w toku którego nie jest prowadzona sprzedaż oraz nie są prowadzone prezentacje handlowe ( por. m.in. skrypt rozmowy potwierdzenia rezerwacji, k . 251 akt adm.). Podkreślenia wymaga, że w praktyce głównym przedmiotem prowadzonej przez Przedsiębiorc ów działalności jest sprzedaż prowadzona poza lokalem przedsiębiorstwa i temu celowi podporządkowany jest przebieg poszczególnych organizowanych przez Przedsiębiorc ów spotkań. Wbrew zapewnieniom telefonicznym, spotkania te mają charakter typowego pokazu hand lowego nakierowanego wyłącznie na sprzedaż towarów znajdujących się w aktualnej ofercie Przedsiębiorców . Odnosząc się do informacji przekazywanych przez telemarketerów, z arejestrowane j przez pracowników Urzędu prezentacji w żadnym razie nie można nazwać w yłącznie reklamą firmy połączoną z bezpłatnymi masażami . Spotkanie ma bowiem typowo handlowy charakter, a sugerowane masaże to jedynie możliwość wypróbowania urządzeń masujących oferowanych w trakcie prezentacji. Pokazów Spółki nie sposób również uznać za reklamę najnowocześniejszych sprzętów niemieckiego producenta, badającego rynek polski. Zwrócić należy uwagę, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, aby sprzedawane przez Przedsiębiorców towary były produkowane na terenie Niemiec. Co znamienne, z analizy mat eriału dowodowego wynika, że Przedsiębiorcy dystrybuuj ą towary, nabywane wyłącznie u przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie Polski. Samego spotkania , jak wyżej wskazano, nie można przy tym uznać li tylko jako reklamy. Standardowo w toku pokazów prowadzona jest sprzedaż, a sugestie o wyłącznie reklamowym charakterze tych spotkań uznać należy za pozbawione jakichkolwiek podstaw . 27 Z wyżej wskazanych względów pokazów Przedsię biorców nie sposób również zakwalifikować jako promocji nowej sieci sklepów. Przedsiębiorcy prowadz ą jedynie sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa, a z przebiegu pokazu nie wynika, aby jakakolwiek sieć sklepów była podczas tych pokazów promowana. Zaznacz yć należy, że Przedsiębiorcy do akt sprawy nie przedłożyli żadnych dowodów świadczących o tym, że są właścicielami sieci hoteli i uzdrowisk. Za fałszywe zatem należy uznać informacje zapewniające o promocji tego rodzaju sieci podczas organizowanych przez P rzedsiębiorców spotkań. Podobnie, w trakcie pokazów nie są prowadzone ankiety związane z otwarciem nowego sklepu. W kontekście zgromadzonego materiału dowodowego można uznać, że rzeczywistym celem organizowanych przez Przedsiębiorc ów spotkań jest zaprezent owanie konsumentom ich oferty. Z punktu widzenia niniejszej sprawy kluczowym jest to, że przyjęta przez Przedsiębiorc ów forma kierowanych do konsumentów zaproszeń uniemożliwiała w praktyce zorientowanie się w rzeczywistym ich celu. Z uwagi na powyższe nal eży stwierdzić, że okoliczności, jakie towarzyszyły prowadzonym kampaniom telemarketingowym wprowadzały konsumentów w błąd i utrudniały przeciętnemu konsumentowi zorientowanie się czemu w rzeczywistości owe spotkania organizowane przez Przedsiębiorc ów służ ą. Opisane działania bezsprzecznie mogły wpływać na podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej udziału w prezentacji. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Prezesa Urzędu, tylko podanie przez telemarketerów rzetelnej i pełnej informacji o rzeczywistej przyczynie organizowania spotkań z konsumentami, pozwoliłoby przeciętnemu konsumentowi na podjęcie obiektywnej decyzji dotyczącej wyrażenia zgody na udział w tego rodzaju wydarzeniu. Konsument rze telnie poinformowany o rzeczywistym celu spotkania, mógłby bowiem podjąć decyzję o rezygnacji z udziału w nim z uwagi n a jego rzeczywisty komercyjny charakter. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorc ów opisaną w pkt I sentencji decyzji należy uznać za nieuczciwą praktykę rynkową wprowadzającej konsumentów w błąd z art. 5 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r., a jej stosowanie w obrocie konsumenckim za bezprawne. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi, Prezes Urzędu przyjął , że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Przedsiębiorcom stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów opisanej w pkt I.1. sentencji: wykazana została bezprawność działań oraz naruszenie zbioroweg o interesu konsumentów. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I .1. sentencji. 2.1.2. Praktyka opisana w pkt I .2. sentencji decyzji Zgodnie z art. 9 pkt 8 u.p.n.p.r., nieuczciwą praktyką rynkową w ka żdych okolicznościach jest agresywna praktyka rynkowa polegająca na wywoływaniu wrażenia, że konsument już uzyskał, uzyska bezwarunkowo lub po wykonaniu określonej czynności nagrodę lub inną porównywalną korzyść, gdy w rzeczywistości nagroda lub inna poró wnywalna korzyść nie istnieje lub uzyskanie nagrody lub innej porównywalnej korzyści uzależnione jest od wpłacenia przez konsumenta określonej kwoty pieniędzy lub poniesienia innych kosztów. 28 Jak już zostało wyżej wskazane, stosowanie tej praktyki jest zaka zane z mocy samego prawa i to niezależnie od okoliczności, w jakich jej wykorzystanie miało miejsce. W konsekwencji, działania przedsiębiorcy mieszczące się w hipotezie przepisu art. 9 pkt 8 u.p.n.p.r., nie podlegają ocenie pod kątem ich nieuczciwości na p odstawie art. 4 tej ustawy. Ich ocena, podobnie jak ocena innych praktyk rynkowych, powinna być natomiast dokonana w odniesieniu do modelu przeciętnego konsumenta. Z okoliczności sprawy wynika, że zaproszenia na pokazy organizowane przez Przedsiębiorc ów ki erowane są do konsumentów telefonicznie. Przedsiębiorc y korzysta ją w tym zakresie z usług zewnętrz nych firm telemarketingow ych . Telemarketerzy zachęcają do udziału w spotkaniu informując, że każdy konsument za sam udział w prezentacji ma możliwość otrzymani a wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub vouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców . Telemarketerzy zapraszając na spotkanie, mają obowiązek podkreśla nia jakości i wyjątkowych cech proponowanych prezentów. Telemarketerzy spółki [usunięto] podkreślali m.in., że oferowany jako prezent robot kuchenny służy do wykonywania wielu czynności związanych z przygotowaniem posiłków. Miał umożliwiać mieszanie, ubija nie, siekanie, rozdrabnianie warzyw oraz wyrabianie ciasta. Głównymi zaletami robota miały być misa z pokrywą o pojemności 3,9 litra, nasadka hakowa, końcówka do mieszania, trzepaczka do ubijania śmietany, schowek na przewód, silikonowe przyssawki. Telemar keterzy spółki [usunięto] podkreślali z kolei, że wspomniany w skrypcie robot kuchenny łączy w sobie aż 10 urządzeń, w tym mikser, szatkownicę, blender, wyciskarkę, maszynkę do mielenia. Miał posiadać misę o pojemności 4 litrów ze stali nierdzewnej i wbudo waną wagę kuchenną. W opcjach robota miały znajdować się przepisy. Opisując natomiast drugi z sugerowanych prezentów – odkurzacz parowy – telemarketerzy podkreślali, m.in. że urządzenie to może odkurzać, czyścić parą, a nawet wykonywać te dwie czynności j ednocześnie. Miało być wyposażone w 2 nakładki z mikrofibry, mieć wbudowany akumulator, posiadać 1,6 - litrowy zbiornik na wodę oraz 9 programów pracy. Wbrew zapewnieniom telemarketerów, z okoliczności sprawy wynika, że konsumenci za udział w spotkaniach mog li otrzymać co najwyżej mikser ręczny, blender, mikser z misą, parownicę lub noże, a w późniejszym okresie również smartwatch lub telefon. Żaden ze wskazanych prezentów nie odpowiada jednak wyżej przytoczonym opisom robota kuchennego oraz odkurzacza parowe go, sformułowanym w akceptowanych przez Przedsiębiorców skryptach rozmów. Mając na uwadze ceny zakupu przez Przedsiębiorców poszczególnych prezentów (od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za sztukę), towary te uznać należy za produkty o niskiej jakości, przy czym funkcjonalności określone w instrukcjach obsługi tych urządzeń nie pozwalają uznać ich za atrakcyjne upominki. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że rzekomo przekazywane przez Przedsiębiorców prezenty są przez nich uwzględniane w treści u mów sprzedaży jako elementy nabywanych przez konsumentów zestawów produktów, co pozwala wnioskować, że ich otrzymanie było uzależnione od dokonania przez konsumenta zakupu podczas pokazu. Uzasadnione zastrzeżenia budzą również składane w ramach współpracy ze spółką [usunięto] zapewnienia o możliwości otrzymania przez konsumentów vochera na pobyt w rzekomo należących do Przedsiębiorców hotelach lub uzdrowiskach. Treść egzemplarza vouchera przedłożonego przez Przedsiębiorców w toku postępowania wskazuje bowie m, że możliwość 29 skorzystania z pobytu uzależniona była od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w trakcie pobytu o wartości 70 zł za dzień. W tych okolicznościach spełnione zostały przesłanki określone w art. 9 pkt 8 u.p.n.p.r., gdyż obiecywana przez Prze dsiębiorc ów nagroda za udział w pokazie w ogóle nie istniała (konsumenci nie otrzymywali obiecanego wielofunkcyjnego robota kuchennego lub odkurzacza parowego, a możliwość skorzystania z vouchera uzależniona była od wykupienia wyżywienia ) . Nie może być prz y tym wątpliwości, że to Przedsiębiorcy ponoszą odpowiedzialność za wprowadzający w błąd komunikat przekazywany konsumentom w trakcie prowadzonej kampanii marketingowej . Zwrócić bowiem należy uwagę, że każdorazowo akceptowali formę i treść kierowanych do konsumentów zaproszeń telefonicznych i przyjmowali na siebie wszelką odpowiedzialność z tego tytułu . Podkreślenia wymaga, że w ocenie Prezesa Urzędu opisana praktyka może mieć wpływ na podejmowane przez konsumentów decyzje dotyczące umowy. N ie ulega bowiem wątpliwości, że obietnica otrzymania atrakcyjnego prezentu może wpłynąć na decyzję konsumenta dotyczącą ewentualnego udziału w prezentacji. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorc ów opisaną w pkt I .2. sentencji niniejszej decyzji, nal eżało uznać za nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 9 pkt 8 u.p.n.p.r., a jej stosowanie w obrocie konsumenckim za bezprawne. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I .2. sentencji. 2.1. 3 . Praktyka opisana w pkt I .3. sentencji decyzji Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta de cyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji (art. 5 ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r.) i może dotyczyć ceny, sposobu jej obliczania lub istnienia szczegól nej korzyści cenowej (art. 5 ust. 3 pkt 5 u.p.n.p.r.). Wymaga podkreślenia, że obowiązek rzetelnego informowania konsumentów obejmuje wszystkie etapy sprzedaży, począwszy od przekazów reklamowych (ofertowych), których celem jest zainteresowanie potencjalny ch nabywców ofertą handlową przedsiębiorcy, aż do momentu zawarcia umowy, której przedmiotem będzie nabycie towaru lub usługi. Szczególną uwagę ustawodawca przywiązuje do właści wego informowania konsumentów w początkowej fazie sprzedaży, gdyż właśnie na t ym etapie stosowana przez profesjonalistów reklama i nierzetelna informacja wpłynąć może na decyzje konsumentów w zakresie zakupu. Zaznaczyć należy, że zasadą warunkującą uznanie komunikacji handlowej za rzetelną i obiektywną jest kształtowanie przez nią rzeczywistych wyobrażeń o cenie nabywanego produktu i korzyściach związanych z propozycją w tym zakresie 2 . W wyroku z dnia 19 maja 2005 r. (sygn. akt XVII Ama 11/2004) SOKiK wskazał, że cena towaru ma decydujący wpływ na konsumenta zainteresowanego nabyci e m 2 R. Stefanicki, Komentarz do art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, [w:] tegoż, Ustawa o przeciwdzi ałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Komentarz, Warszawa 2009. 30 określonego towaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie jest to towar nabywany przez konsumenta codziennie, który wymaga od niego zaangażowania znacznych środków pieniężnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Przedsiębiorcy sprzedają oferowane towary w z góry kreślonych przedziałach cenowych. Ceny sprzedaży wszystkich oferowanych konsumentom towarów w ramach powadzonej spółki cywilnej nie zmieniały się i wynoszą odpowiednio: 1) system czyszcząco piorący: 2.000 – 2.500 zł, 2) multicooker: 1.500 – 2.000 zł, 3) oczyszczacz powietrza: 1.800 - 2.000 zł, 4) Harmomix: 2.500 - 3.000 zł, 5) szybkowar: 1.000 - 1.500 zł, 6) zestaw naczyń: 1.500 - 2.200 zł, 7) mata masująca: 1.500 - 2.000 zł, 8) pas masujący: 1.500 - 2.000 zł, 9) odkurzacz bezprzewodowy: 1.500 - 2.000 zł, 10) maść ziołowa: 50 zł, 11) lanolina: 30 - 40 zł, 12) mata terapeutyczna: 200 zł , 13) wyciskarka 1.700 - 1.900 zł (ceny ustalone na podstawie oświadczenia o przychodach ze sprzedaży tego produktu). Przy ofertach łączonych przychód ze sprzedaży poszczególnych produktów jest niższy. Oznacza to, że ceny pos zczególnych towarów są niższe jeżeli są sprzedawane w zestawach. Z ustaleń poczynionych w toku kontroli wynika, że konsumenci nie są informowani o faktycznie obowiązujących w toku pokazów cennikach oferowanych produktów. Zamiast tego , w toku pokazów preleg e nci powołując się na rzekome regularne ceny towarów (znacznie zawyżone w stosunku do tych w rzeczywistości stosowanych) organizują losowania i konkursy, w ramach których konsumenci mają możliwość dokonania zakupu po pozornie niższej cenie. Wskazać w tym miejscu należy, że w toku podjętych czynności kontrolnych zmierzających do dokonania zakupu w trakcie prezentacji z dnia 10 lipca 2020 r. prelegenci powoływali się na następujące ceny poszczególnych produktów: 1) Harmomix – 5.400 zł, 2) multicooke r – 3.500 zł, 3) system czyszcząco piorący - 9.500 zł, 4) mata masująca – 8.900 zł, 5) pas masujący – 4.900 zł, 6) maść – 20 euro. Kontrolujący otrzymał przy tym m.in. propozycję zakupu w cenie 5.000 zł systemu czyszcząco piorącego oraz pasa masującego (produktów, któ rych wartość sugerowana w toku pokazu miała wynosić łącznie aż 14.400 zł) . Zwrócić należy uwagę, że rzeczywista cena sytemu czyszcząco piorącego to kwota między 2.000 a 2.500 zł, natomiast pasa masującego 1.500 a 2.000 zł. Nie może zatem ulegać wątpliwości , że Przedsiębiorcy wprowadzili kontrolującego w błąd co do istnienia szczególnej korzyści cenowej – przy zakupie po cenach faktycznie stosowanych za proponowany zestaw kontrolujący zobligowany byłby zapłacić 31 Przedsiębiorcom kwotę maksymalnie 4.000 zł (Prz edsiębiorcy nie tylko nie zaproponowali upustu, ale podnieśli cenę w stosunku do tej w rzeczywistości stosowanej). Kolejne składane kontrolującemu propozycje nabycia towarów również zostały sformułowane w sposób wprowadzający w błąd. Oferta nabycia pasa ma sującego za cenę 2.400 zł odbiegała bowiem na niekorzyść kontrolującego o kwotę co najmniej 400 zł w stosunku do rzeczywistych cen sprzedaży. Nie należy przy tym zapominać, że kontrolujący (zgodnie z zapewnieniami handlowca) miał zyskać na tej transakcji a ż 2.500 zł (pas masujący zgodnie z zapewnieniami prelegenta to koszt 4.900 zł). Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w przypadku złożonej kontrolującemu propozycji nabycia maty masującej za kwotę 2.500. W tym przypadku cena został jednak zawyżona co n ajmniej o 500 zł, a rzekomy upust sięgał aż 6.400 zł. Z powyższych ustaleń wynika, że Przedsiębiorcy w ogóle nie stosują cen określanych przez nich w toku pokazu jako ceny regularne. Informacja o cenach poszczególnych produktów wykorzystywana jest przez Przedsiębiorców i nstrumentalnie dla podkreślenia pozornej korzyści cenowej związanej z ofertą składaną w toku prezentacji. Stanowisko Prezesa Urzędu w tym zakresie potwierdza fakt, że rzeczywista wartość oferowanych przez Przedsiębiorców produktów jest duż o niższa, aniżeli ta przez Przedsiębiorców sugerowana. Zgodnie z przedłożonymi dokumentami faktur VAT, Przedsiębiorcy nabywają bowiem oferowane towary w następujących cenach: [usunięto] O praktyce wprowadzającej w błąd możemy mówić w sytuacji, gdy w jakik olwiek sposób powoduje lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Przy czym, na gruncie u.p.n.p.r. przez pojęcie decyzji dotyczącej umowy należy rozumieć podejmowaną przez konsumenta d ecyzję, co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich waru nkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzyma się od jej dokonania (art. 2 pkt 7 u.p.n.p.r.). Zaznaczyć należy, iż celowe zawyżanie rzeczywistej ceny oferowanego produktu, czyni w oczach nabywcy potencjalny zakup atrakcyjniejszym . N a gruncie niniejszej sprawy można w sposób bezsprzeczny stwierdzić, że Przedsiębiorc y , stosując praktykę polegającą na wskazywaniu konsumentom nieistniejącej cen i sugerowaniu istnienia nieistniejącej korzyści cenowej, mogli wpłynąć na podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji co do zakupu produktów będących przedmiotem prezentacji. Jednocześnie, w ocenie Prezesa Urzędu, sposób prezentowania przez Przedsiębiorc ów cen i szczególnej korzyści cenowej na zakup oferowanych urządzeń mógł wprowadzić w błąd nawet dostatecznie dobrze po informowanego, uważnego i ostrożnego konsumenta. Nie można przy tym pomijać wpływu, jaki potencjalnie mogła wywrzeć na decyzję konsumenta co do ewentualnego zakupu oferowanych mu w toku pokazu produktów , sama wartość przyznawan ych przez Przedsiębiorców upu st ów sięgająca kilku tysięcy złotych. Pamiętać należy, że podstawowym przedmiotem oferty Przedsiębiorców są towary , jak na polskie realia kosztowne, w konsekwencji kwota rzekomo przyznawanego upustu mogła u przeciętnego konsumenta wydać się szczególnie atrakcyjna (stosowany 32 przez Przedsiębiorc ów zabieg umożliwiał sprawienie wrażenia zakupu towaru luksusowego na niezwykle korzy stnych warunkach). W związku z powyższym, praktykę Przedsiębiorc ów opisaną w pkt I .3. sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za nieuczciwą praktykę rynkową w r ozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r., a jej stoso w anie w obrocie konsumenckim za bezprawne. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I .3. sentencji. 2.1.4. Praktyka opisana w pkt I .4. sentencji decyzji Zgodnie z art. 27 z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta ( t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 287 – dalej: u.p.k.), konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów okre ślonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35 u.p.k. Stosowanie do art. 7 u.p.k., konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w ustawie. Postanowienia umów mniej korzystne dla konsumenta niż postanowienia ustawy są nieważne, a w ich miejsce stosuje się przepisy ustawy. W art. 38 u.p.k. , zawiera katalog umów, w stosunku do których prawo do odstąpienia o umowy nie przysługuje. Nadto, w art. 3 u.p.k. znajduje się katalog umów, co do których przepisy u.p.k. w ogóle nie znajdują zastosowania. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że konsum enci uczestniczący w pokazie są informowani w trakcie indywidualnych rozmów handlowych o braku możliwości odstąpienia od umowy sprzedaży zawartej w jego toku, w przypadku za kupu towarów objętych promocją. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należ y podkreślić, że w przypadku umów zawieranych przez Przedsiębiorców brak jest jakichkolwiek okoliczności umożliwiających wyłącznie prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Nadto, u.p.k. w żadnym miejscu nie stanowi, że nie możn a odstąpić od umowy sprzedaży zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa w warunkach promocji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.p.r., praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodo wać podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji dotyczących prawa konsumenta do odstąpienia od zawartej umowy (art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r.). W kontekście wyżej wskazanych regulacji, w orzecznictwie wskazuje się, że przedsiębiorcy nie mogą udzielać mylnych informacji dotyczących przysługujących konsumentom praw, bądź manipulowa ć konsumentami tak, aby działając w zaufaniu do profesjonalisty korzystali z przysługujących im na podstawie obowiązujących przepisów praw w sposób niekorzystny dla ich interesów, lecz korzystny dla profesjonalisty 3 . Zdaniem Prezesa Urzędu, Przedsiębiorc y informując konsumentów o braku możliwości odstąpienia od umowy zawartej w warunkach promocji wprowadza li ich w błąd 3 Por. wyrok SN z dnia 08 maja 2014 r., III SK 45/13. 33 co do przysługującego im prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Opisana praktyka może mieć przy tym wpływ na podejmowane przez konsumentów decyzje dotyczące umowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sugestia jakoby w przypadku zawieranych z Przedsiębiorcami umów wyłączone było prawo do odstąpienia, może mieć bowiem wpływ na decyzję konsumenta co do skorzystania z tego prawa. Oceny tej nie zmienia okoliczność zawarcia przez Przedsiębiorc ów w stosowanym wzorcu umowy sprzedaży informacji o odstąpieniu od umowy zgodnej z przepisami do u.p.k. Zwrócić bowiem należy uwagę, że stosowany przez Przedsiębiorców mechanizm zakł adał odwołanie się do nieistniejącego wyłączenia tego prawa. Tego rodzaju praktyka mogła w konsekwencji wprowadzić w błąd również konsumenta, który szczegółowo zapoznał się postanowieniami wiążącej go umowy. Nie należy przy tym zapominać, że zgodnie z usta leniami poczynionymi w toku postępowania, konsumenci dokonujący zakupu byli równocze ś nie wprowadzani w błąd co do dokonywania zakupu w warunkach promocji. N a zakończenie podkre ślić należy, że w piśmie z dnia 14 sierpnia 2020 r. Przedsiębiorc y przyznali , że konsumentom nie zawsze był przekazywany wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy. W ocenie Prezesa Urzędu wskazane działanie, wbrew twierdzeniem Przedsiębiorców, było umyślne i należy je wiązać z zarzuconą im praktyką wprowadzania konsumentów w błąd. W skazać bowiem należy, że konsument poprzez nieotrzymanie wzoru oświadczenia o odstąpieniu od umowy może zostać dodatkowo utwierdzany w błędnym przekonaniu o braku możliwości skorzystania z tego prawa. W związku z powyższym, praktykę Przedsiębior c ów opisaną w pkt I .4. sentencji niniejszej decyzji, należało uznać za sprzeczną z art. 27 u.p.k. oraz za nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.n.p.r. Uwzględniając wskazane okoliczności, na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.k.k. orzeczono jak w pkt I .4. sentencji. 3. Rygor natychmiastowej wykonalności Zgodnie z art. 103 u.o.k.k. , Prezes Urzędu może nadać decyzji w części lub w całości rygor natychmiastowej wykonalności. Okolicznością warunkującą zastosowanie r ygoru natychmiastowej wykonalności jest wystąpienie ważnego interesu konsumentów. Oznacza to, że nie w każdej sprawie, w której naruszony został interes konsumentów, zasadnym jest zastosowanie omawianej instytucji. Należy ją uwzględnić tylko wtedy, gdy mam y do czynienia z ważnym interesem konsumentów, a więc istotnym i doniosłym. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności musi zatem poprzedzać dokonanie ustalenia, jaki interes konsumentów doznał w danym przypadku naruszenia oraz czy jest on na tyle ważny , by wydanej decyzji nadać rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk naruszany jest interes konsumentów polegający na prawie konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Stosowane przez Przedsiębiorc ów praktyki ograniczają bowiem konsumentom możliwość dokonania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest jej rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pogląd Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004 r. (sygn. akt: K 33/03) podkreślił, że ochrona konsumenta nie jest działaniem o charakterze protekcjonistyczno - paternalistycznym, lecz zmierza 34 do zabezpieczenia interesów słabszeg o uczestnika rynku, którego wiedza i orientacja są – w porównaniu do profesjonalnego partnera (sprzedawcy, usługodawcy) – ograniczone. Konsument ma słabszą pozycję przetargową, a jego swoiste upośledzenie wynika z przyczyn systemowych, determinowanych pozy cją rynkową. Z tej też przyczyny działania na rzecz ochrony konsumenta, które mają umocnić jego pozycję wobec profesjonalnego partnera służą wyrównaniu ich szans i zapewnieniu – także na rynku detalicznym, swobody dokonania wyboru i podjęcia nieskrępowanej decyzji. Istotą ochrony konsumenta nie jest więc nadawanie mu dodatkowych nadzwyczajnych przywilejów, lecz poddanie całości obrotu praktykom „rynkowo - kompensatoryjnym”, które mają przywrócić utraconą zdolność decydowania o konsumpcji. […] Udział konsument a w procesach rynkowych powinien być kształtowany w taki sposób, aby mógł on swobodnie i w zgodzie z własnym interesem zaspakajać – poprzez konkretne transakcje – swe uświadomione potrzeby, na podstawie dostarczonej wiedzy i informacji. Z tego powodu strat egicznym założeniem nowoczesnej ochrony konsumenta jest zasada przejrzystości, jawności, rzeczywistej dostępności jasnej, pełnej i zrozumiałej informacji handlowej. Podkreślić należy, że zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki stanowi ą nieuczciwe prakt yki rynkowe , których stosowanie wobec konsumentów w myśl art. 3 u.p.n.p.r. jest bezwzględnie zakazane. Uregulowanie wskazanego zakazu wiązało się z koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku gospodarczego i uzyskania odpowiedniego poziomu oc hrony konsumentów. Osiągnięcie takiego rezultatu, w ocenie Prezesa Urzędu, jest możliwe wyłącznie w przypadku skutecznego i niezwłocznego eliminowania tego typu praktyk z obrotu. Za rażąco niewłaściwe w ocenie Prezesa Urzędu należy uznać wszystkie zakwestionowane niniejszą decyzją praktyki. Za nałożeniem rygoru natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie przemawia w szczególności okoliczność, że Przedsiębiorc y kieruj ą swoją ofertę głównie do osób starszych, powyżej 60 roku życia, cec hujące się dużo większą podatnością na stosowane przez Przedsiębiorców niedozwolone praktyki rynkowe. Zaznaczyć również należy, że koszt oferowanych przez Przedsiębiorc ów towarów jest jak na polskie warunki wysoki. Ceny oferowanych zestawów sięgają nawet 9.500 zł (umowa, k. 67 akt adm.) . Nie może zatem ulegać wątpliwości, że stosowane praktyki mogą w sposób znaczący godzić w ekonomiczne interesy konsumentów. Ze względu na rażące naruszanie przez Przedsiębiorc ów opisan ych wyżej interes ów konsumentów, Prezes Urzędu zdecydował się nadać obowiązkowi zaniechania zakwestionowanych niniejszą decyzją praktyk rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Prezesa Urzędu, tylko bowiem w ten sposób zostanie w pełni zrealizowana funkcja prewencyjna wy danej decyzji. Podnieść jednocześnie należy, iż brak nałożenia rygoru może oznaczać skuteczną, z punktu widzenia Przedsiębiorc ów , kontynuację ich stosowania. Wobec powyższego, natychmiastowe zaprzestanie opisanych praktyk ma decydujące znaczenie dla zapobi eżenia dalszym naruszeniom interesów konsumentów. W okolicznościach niniejszej sprawy, za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności nakazowi zaniechania stosowania zakwestionowanych praktyk przemawia również to, że sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa stanowi główny przedmiot działalności Przedsiębiorc ów , co sprawia, że stosowane przez niego nieuczciwe praktyki dotycz ą szerokiego kręgu konsumentów. Nie należy przy tym zapominać, że Przedsiębiorcy swe 35 praktyki kierują przede wszystkich do osób starszych , które z racji szczególnej podatności na różnego rodzaju praktyki manipulacyjne, zasługują na szczególną ochronę. Z uwagi na powyższe oraz na konieczność szybkiego reagowania na określon e w pkt I sentencji naruszeni a , Prezes Urzędu orzekł jak w pkt II sentencji niniejszej decyzji. 4. Obowiązek usunięcia trwających skutków naruszenia określony w punkcie V sentencji decyzji Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.o.k.k., Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, w szczególności może zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Prezes Urzędu zdecydował o nałożeniu na Przedsiębiorców obowiązku skierowania listem poleconym – w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji - do wszystkich konsumentów, którzy zawarli w okresie od dnia 09 stycznia 2019 r. do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj. do dnia 23 grudnia 2020 r. z Przedsiębiorcami umowy sprzedaży, w sposób czytelny i zrozumiały pisemnej informacji, o treści: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w decyzji nr RPZ 11/ 2020, uznał za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania Hanny Ludwikowskiej prowadzące j działalność gospoda rczą w Opalenicy oraz Pawła Piechowiaka prowadzącego działalność gospodarczą w Nowym Tomyślu, wspólników spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą Remeso Life w Nowym Tomyślu polegające na: a) przekazywaniu przez telemarketerów - działających w ramach kampanii t elemarketingowych zlecanych przez ww. Przedsiębiorców i w oparciu o dostarczane lub akceptowane przez nich scenariusze rozmów telefonicznych - konsumentom w kierowanych do nich zaproszeniach na organizowane przez Przedsiębiorców pokazy handlowe nieprawdziwych informacji, że głównym przedmiotem tych spotkań jest: - reklama firmy połączona z bezpłatnymi masażami lub - ogólnopolska reklama najnowocześniejszych s przętów niemieckiego producenta, w ramach której prowadzi on badanie rynku polskiego lub - promocja nowej sieci sklepów lub - promocja należącej do Przedsiębiorców sieci hoteli oraz uzdrowisk lub - ankieta związana z otwarciem nowego sklepu, podczas gdy rzeczywistym ich celem jest zaprezentowanie oferty handlowej Przedsiębiorców, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2070, ze zm.), b) wywoływaniu przez ww. Przedsiębiorców wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych towarów konsument ma możliwość otrzymania wielofunkcyjnego robota kuchennego, odkurzacza parowego lub v ouchera na pobyt w jednym z hoteli i uzdrowisk należących do Przedsiębiorców, w sytuacji gdy prezenty rzekomo otrzymywane przez konsumentów nie odpowiadały pierwotnym zapewnieniom i były uwzględniane przez Przedsiębiorców w zawieranych z konsumentami umowa ch jako elementy nabywanych zestawów produktów, natomiast skorzystanie z voucher a 36 uzależnione było od wykupienia przez konsumenta wyżywienia w ośrodku pobytowym, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 9 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 200 7 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.), c) przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że zakup w trakcie organizowanych przez nich pokazów handlowyc h możliwy jest w ramach oferty specjalnej, w sytuacji gdy Przedsiębiorcy w rzeczywistości w ogóle nie stosują cen określanych przez nich na pokazach jako ceny detaliczne i prowadzą sprzedaż wyłącznie na organizowanych pokazach w ramach standardowej oferty, co wprowadza konsumentów w błąd co do ceny oferowanych przez Przedsiębiorców tow arów i sugeruje konsumentom istnienie szczególnej korzyści cenowej i tym samym stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.), d) przekazywaniu przez ww. Przedsiębiorców konsumentom nieprawdziwych informacji sugerujących, że w przypadku zakupu dokon anego w ramach oferty promocyjnej wyłączone jest prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, co narusza art. 27 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 287) i stanowi nieuczciwą praktykę r ynkową określoną art. 5 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2070, ze zm.). Treść decyzji nr RPZ 11 / 2020 dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl . Środek ten, w ocenie Prezesa Urzędu, pozwoli zrealizować przede wszystkim cele informacyjne decyzji. Informacja o wydaniu decyzji zostanie przekazana konsumentom, którzy mogli być poszkodowani w wyniku działa ń Przedsiębiorc ów . Posiadając taką wiedzę, będą oni mogli podjąć decyzję, co do ewentualnego dochodzenia swoich indywidualnych roszczeń. Ponadto, w przypadku uprawomocnienia się decyzji, może ona stanowić prejudykat dla dochodzenia roszczeń przez indywidua lnych konsumentów. W związku z powyższym, Prezes Urzędu orzekł jak w pkt III sentencji decyzji. 5 . Wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 28 u.o.k.k. W toku postępowania Przedsiębiorcy wnieśli o wydanie decyzji na podstawie art. 28 u.o.k.k., zobowiązując się przy tym do podjęcia działań szczegółowo opisanych we wstępnej części uzasadnienia decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.o.k.k., jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobni one - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1 lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania - że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24 ustawy, a przedsiębio rca, któremu jest zarzucane naruszenie tego zakazu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków, Prezes Urzędu może, 37 w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonan ia tych zobowiązań. Natomiast, w przypadku gdy przedsiębiorca zaprzestał naruszania zakazu, o którym mowa w art. 24 ustawy, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio. Wykładnia ww. przepisu prowadzi do w niosku, że realizacja złożonego przez przedsiębiorcę zobowiązania powinna prowadzić do wyeliminowania zarzuconej mu praktyki względnie – w przypadku zaniechania praktyki – jej trwających skutków. Prezes Urzędu uznał, że w niniejszej sprawie wydanie decyzji na podstawie ww. przepisu nie jest uzasadnione. W ocenie Prezesa Urzędu, zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza stosowanie przez Przedsiębiorców niedozwolonych praktyk. Przypisane Przedsiębiorc om praktyki cechuje wysoka szkodliwoś ć. Co istotne, Przedsiębiorcy kierowa li swoje działania w szczególności do osób starszych, które w sposób mniej krytyczny podchodzą do tego rodzaju praktyk. Za odmową przyjęcia zobowiązania w niniejszej sprawie przemawia również okoliczność, że Przedsięb iorcy stosowali zakwestionowane praktyki umyślnie, licząc na przedstawienie swej oferty jak najszerszemu kręgowi potencjalnych klientów oraz zwiększenie poziomu prowadzonej sprzedaży. Jednocześnie praktyki te miały długotrwały charakter, a w praktyce Prze dsiębiorcy podporządkowa li im prowadzoną przez siebie działalność (na wszystkie pokazy konsumenci byli zapraszani telefonicznie, a co za ty idzie wszyscy konsumenci, z którymi kontaktowali się telemarketerzy byli wprowadzani w błąd co do celu zaproszeń ora z wszystkim sugerowano możliwość otrzymania wysokiej jakości prezentów za sam udział w spotkaniu). Zwrócić należy uwagę, że Przedsiębiorcy składając wniosek o wydanie decyzji zobowiązującej nie zaproponowali żadnej formy usunięcia skutków stwierdzonych nar uszeń. Za tego rodzaju propozycję nie może być uznane zobowiązanie do „publikacji Decyzji Prezesa UOKiK na stronie internetowej Urz ę du”. W związku z brakiem wystarczającego uzasadnienia do zastosowania art. 28 u.o.k.k., Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I sen tencji. 6. Kara Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 u.o.k.k. , Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przeds iębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24 ustawy. Art. 106 ust. 3 ww. ustawy, wskazujący sposób obliczania obrotu, przewiduje m.in. w pkt 1 , że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości . Art. 106 ust. 5 ustawy stanowi przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu l ub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględnia średni obrót os iągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałoże nia kary. Z kolei , art. 106 ust. 6 ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu 38 w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie przekracza równowartości 100.0 00 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. Z przedłożonych przez Przedsiębiorców zeznań podatkowych wynika, że w 2019 r. każdy z nich uzyskał obrót z ty tułu działalności prowadzonej w ramach spółki cywilnej Remoso Life na poziomie [usunięto] , co uwzględniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 31 grudnia 2019 r., tj. 4,2585 zł, stanowi po zaokrągleniu [usunięto] euro (stosownie d o art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). [usunięto] Kara pieniężna za naruszenie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o którym mowa w art. 24 ustawy, ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, przede wszystkim charakter zarzuconych Przedsiębi orcom praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz skalę naruszeń, Prezes Urzędu uznał, że uzasadnione jest nałożenie na Przedsiębiorców kar pieniężnych za ich stosowanie. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o ochroni e konkurencji i konsum entów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 ustawy te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także: okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczn ości dotyczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które w ystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, okolicznościami łagodzącymi są w szczególności: dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowani a lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprow adzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 ustawy wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, do konanie uprzednio podobnego naruszenia oraz umyślność naruszenia. Przy nakładaniu kar Prezes Urzędu uwzględnił , że wszystkie zarzucone Przedsiębiorc om praktyki miały charakter umyślny. 39 W toku prowadzonego postępowania Prezes Urzędu ustalił, że Przedsiębio rc y w zaproszeniach telefonicznych na organizowane pokazy wprowadzali konsumentów w błąd co do przyczyny organizowania tych spotkań. Co znamienne treść zaproszeń wskazuje , ż e działania Przedsiębiorc ów w tym zakresie są prowadzone w sposób powtarzalny, przemyślany i celowy. Telemarketerzy mieli bowiem za zadanie podkreślenie w rozmowach telefonicznych niehandlowego celu organizowanych przez Przedsiębiorców spotkań, co w połączeniu z propozycją otrzymania bezpłatnego pre zentu miało na celu zapewnić Przedsiębiorcom jak największą frekwencję w toku pokazu . Nie sposób twierdzić, że działania Przedsiębiorc ów w tym zakresie miały charakter nieumyślny. Zwrócić chociażby należy uwagę, że telemarketerzy spółki [usunięto] zgodnie z akceptowanymi przez Przedsiębiorc ów skryptami zapraszając konsumentów na prezentację nie ujawniali prawdziwej tożsamości Przedsiębiorców . W zaproszeniach używali fikcyjnej nazwy fantazyjne j, mieli przy tym przyzwolenie na przedstawianie się fikcyjnym im ieniem i nazwiskiem. Dodać należy, że w przypadku pojawienia się ewentualnych wątpliwośc i po stronie osoby zapraszanej, telemarketerzy mieli za zadanie zapewniać konsumentów o rzekom ym niehandlowym celu zaproszenia. W toku prowadzonego postępowania Prezes Urzędu ustalił również , ż e telemarketerzy zapraszający na zlecenie Przedsiębiorcy sugerują , że sam udział w prezentacji daje możliwość każdemu konsumentowi otrzymania atrakcyjnego prezentu. W praktyce konsumenci mogli co najwyżej otrzymać mało wartościowe sprzęty AGD/RTV lub voucher , które w żadnym razie nie odpowiadały zapewnieniom składanym przez telemarketerów. Podkreślenia przy tym wymaga, że Przedsiębiorc y w całości akceptowali skrypty stosowane przez telemarketerów, musi eli zatem zdawać sobie sprawie z wprowadzającego w błąd charakteru przekazywanych w ich imieniu i na ich rzecz zaproszeń. W ocenie Prezesa Urzędu, praktyka ta w sposób oczywisty jest celowa i ma w złożeniu zachęcić konsumentów do wzięcia udziału w spotkaniu. Nie może bowiem ulegać wątp liwości, że przeciętny odbiorca odbierze informację otrzymania bezpłatnego atrakcyjnego sprzętu RTV/AGD lub vouchera na pobyt w hotelu jako niebywałą okazję. Przeciętny konsument nie będzie się spodziewać, że w rzeczywistości za udział w pokazie może otrzymać co najwyżej mało wartościowe urządzenie lub będzie musiał zapłacić za wyżywienie w przypadku podjęcia decyzji o skorzystaniu z vouchera . Niewątpliwie celowa jest również praktyk a P rzedsiębiorców związan a wprowadzaniem w błąd co do ceny oferowany ch towarów oraz sugerowaniem możliwości dokonania ich zakupu podczas pokazu po szczególnie korzystnej cenie. Przedsiębiorcy musieli bowiem sobie zdawać sprawę , że konsument pod wpływem tej praktyki dużo chętniej sfinalizuje proponow aną mu umowę sprzedaży, mając w perspektywie wyjątkową możliwość otrzymania rzekomo wylosowanej nagrody lub zakupu na niezwykle korzystnych warunkach. Podobnie, niewątpliwie umyślny charakter miała praktyka wprowadzająca konsumentów w błąd co do przysługującego i m prawa do odstąpienia od umowy. Przedsiębiorcy doskonale zdawali sobie sprawę z treści tego prawa, wszak w każdej z umów znajdowało się stosowne pouczenie w tym zakresie. W tych okolicznościach wywoływa nie u konsumentów wrażenia , że nie mogą oni odstąpić o d umowy zawartej w warunkach promocji musiało być umyślne i nakierowane na ograniczenie skali odstąpień od zawieranych z Przedsiębiorcami umów. Podsumowując, należy podkreślić, że zakwestionowane praktyki Przedsiębiorc ów są przemyślane . Są one nakierowan e na pozyskanie jak największej liczby potencjalnych 40 klientów i uzyskania jak największego poziomu sprzedaży. Nie jest przy tym możliwe, aby Przedsiębiorc y , nie zdawa li sobie sprawy z konsekwencji podejmowanych działań. Mając na uwadze powyższe okolicznośc i, nie sposób twierdzić, że Przedsiębiorc y w zakresie opisanych praktyk narusz yli tylko zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. Przy ustaleniu wysokości kar Prezes Urzędu wziął pod uwagę: okoliczności naruszenia przez Przedsiębiorców przepisów ustawy oraz okres, stopień i skutki rynkowe naruszenia. Prezes Urzędu rozważy ł ponadto, czy wysokość kary powinna podlegać modyfikacjom z uwagi na okoliczności łagodzące lub obciążające. 6 .1. Punkt y I V . 1 i V.1 sentencji Przypisana Przedsiębiorc om w pkt I .1 . sentencji decyzji praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stanow i wprowadzające w błąd działanie, które polega na przekazywaniu konsumentom w kierowanych do nich zaproszeniach na organizowane pokazy handlowe nieprawdziwych informacji co do głównego przedmiotu organizowanych spotkań. Praktyka ta ujawnia się zatem na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na skłonienie jak największej liczby potencja lnych klientów do udziału w organizowanym przez Przedsiębiorców pokazie. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że treść i forma wykorzystywanych przez Przedsiębiorców w obrocie konsumenckim zaproszeń mogła wywoływać mylne w yobrażenie przeciętnego konsumenta co do charakteru organizowanych spotkań. Wskutek działań Przedsiębiorc ów konsumenci zostają pozbawieni rzetelnej informacji o rzeczywistym celu kierowanego w stosunku do nich przekazu, przy czym mylne wyobrażenie w tym za kresie mogło mieć wpływ na podjęcie przez nich decyzji dotyczącej umowy, której w przeciwnym razie by nie podjęli. Uznać bowiem należy, że konsumenci rzetelnie poinformowani rzeczywistym celu organizowanego przez Przedsiębiorc ów spotkania, mogliby zrezygno wać z udziału w nim i to właśnie z uwagi na jego wyłącznie handlowy charakter. Bez wątpienia opisana w pkt I .1. sentencji praktyka Przedsiębiorc ów może wywierać wpływ także na konkretne decyzje konsumentów, którzy pozostając w błędzie co do charakteru org anizowanych przez Przedsiębiorc ów spotkań, mogą być bardziej podatni na stosowane wobec nich działania marketingowe. Pośrednio działania Przedsiębiorc ów mogły zatem godzić również w interesy ekonomiczne konsumentów. Za szczególną szkodliwością omawianej p raktyki przemawia okoliczność, że klientami Przedsiębiorców są głównie osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone praktyki marketingowe. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stoso wania przez Przedsiębiorc ów . Na podstawie umów o świadczenie usług telemarketingowych uznać należy, że zakwestionowana praktyka stosowana jest przez Przedsiębiorców co najmniej od 09 stycznia 2019 r. , a zatem ma charakter długotrwały. W ocenie Prezesa Urzę du, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r., tj. [usunięto] zł . W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. 41 Prezes Urzędu, w przypadku pierwszej z zarzuconych praktyk, nie d opatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia, jego znaczny zasięg terytorialny oraz znaczne korzyści uzyskane przez Przedsiębiorc ów w związku ze stwierdzonym naruszeniem. Podkreślenia wymaga, że Przedsiębiorcy prowadz ą działalność na terenie całego kraju, a zatem zasięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. Wskazać również należy, że głównym przedmiotem działalności Przedsiębiorców jest sprzedaż towarów , oferowanych na p okazach w ramach organizowanych przez nich prezentacji. Zatem niemalże całość uzyskiwanych przez Przedsiębiorców przychodów ma związek z zakwestionowaną w pkt I .1. decyzji praktyką. Mając jednocześnie na względzie, że przychody uzyskiwane przez Przedsiębi orców są na znacznym poziomie ( łącznie ponad [usunięto] złotych w 2019 r.), nie może ulegać wątpliwości, że korzyści uzyskane przez Przedsiębiorc ów w związku ze stwierdzonym naruszeniem są również znaczne. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [usunięto] (odpowiednio: [usunięto] w związku z umyślnością, i po [usunięto] w związku ze znacznym zasięgiem terytorialnym oraz znacznymi korzyściami uzyskanymi przez Przedsiębiorc ów w związku ze stwierdzonym naruszeniem). Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [usunięto] w stosunku do każdego z Przedsiębiorców , do kwoty [usunięto] zł po zaokrągleniu. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I .1 . sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na każdego z Przedsiębiorc ów kar y w wysokości 35.562 ,00 zł, co stanowi [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r. oraz [usunięto] maksymalnego wymiaru kary . 6 .2. Punkt y I V.2 i V.2 sentencji Przypisana Przedsiębiorc om w pkt I .2. sentencji decyzji praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów stanowi wprowadzające w błąd działanie , które polega na wywoływaniu wrażenia, że za sam udział w prezentacji oferowanych towarów konsumenci otrzymają atrakcyjny prezent , w sytuacji gdy w rzeczywistości osoby przybywające na pokaz mogą otrzymać co najwyżej niskobudżetow e sprzęty RTV/AGD lub voucher na pobyt w ho telu z obowiązkiem wykupu wyżywienia w przypadku wyrażenia woli skorzystania z vouchera . Praktyka ta ujawnia się na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na skłonienie jak największej liczby potencjalnych kli entów do udziału w organizowanym przez Przedsiębiorc ów pokazie. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił, że treść kierowanych do konsumentów zaproszeń mogła wywołać mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta co do możliwości u zyskania cennej nagrody za udział w pokazie . Wskutek działań Przedsiębiorc ów konsumenci zostają pozbawieni rzetelnej informacji o skutkach wyrażenia zgody na udział w spotkaniu , przy czym mylne wyobrażenie w tym zakresie może mieć wpływ na podjęcie przez n ich decyzji dotyczącej umowy, której w przeciwnym razie by nie podjęli. Uznać bowiem należy, że konsumenci rzetelnie poinformowani o możliwości otrzymania niskiej jakości prezentów lub koniczności wykupu wyżywienia w przypadku skorzystania z vouchera , mogl iby zrezygnować z udziału w pokazie handlowym i to właśnie z uwagi na mało zachęcający charakter tych prezentów . 42 Za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia okoliczność, że klientami Przedsiębiorców są głównie osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone praktyki marketingowe. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Przedsiębiorców. Na podstawie umów o świadczenie us ług telemarketingowych uznać należy, że zakwestionowana praktyka stosowana jest przez Przedsiębiorców co najmniej od 09 stycznia 2019 r., a zatem ma charakter długotrwały. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyk i, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r., tj. [usunięto] zł. W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać mody fikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku drugiej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia, jego znaczny zasięg terytorialny oraz znaczne korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem. Podkreślenia wymaga, że Przedsiębiorcy prowadzą działalność na terenie całego kraju, a zatem zasięg teryt orialny praktyki jest bardzo duży. Wskazać również należy, że głównym przedmiotem działalności Przedsiębiorców jest sprzedaż towarów, oferowanych na pokazach w ramach organizowanych przez nich prezentacji. Zatem niemalże całość uzyskiwanych przez Przedsięb iorców przychodów ma związek z zakwestionowaną w pkt I .2. decyzji praktyką. Mając jednocześnie na względzie, że przychody uzyskiwane przez Przedsiębiorców są na znacznym poziomie (łącznie ponad [usunięto] złotych w 2019 r.), nie może ulegać wątpliwości, że korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem są również znaczne. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [usunięto] (odpowiednio: [usunięto] w związku z umyślnością, i po [usu nięto] w związku ze znacznym zasięgiem terytorialnym oraz znacznymi korzyściami uzyskanymi przez Przedsiębiorc ów w związku ze stwierdzonym naruszeniem). Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [usunięto ] w stosunku do każdego z Przedsiębiorców, do kwoty [usunięto] zł po zaokrągleniu. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I .2. sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na każdego z Przedsiębiorców kary w wysokości 35.562,00 zł, co stanowi [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r. oraz [usunięto] maksymalnego wymiaru kary. 6 .3. Punkt y I V .3 i V.3 sentencji Co do trzeciej z zarzuconych Przedsiębiorc om praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona na etapie przedkontraktowym. Oceniając stopień szkodliwości tej praktyki należy uwzględnić, że narusza ona bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Zaznaczyć na leży, iż konsumenci wprowadzani w błąd co do ceny oraz w zakresie istnienia szczególnej korzyści cenowej na zakupy dokonywane w toku pokazu , potencjalnie 43 z dużo mniejszym krytycyzmem podc hodzą do składanej im oferty. W konsekwencji konsumenci, będąc pod wp ływem zabiegów marketingowych Przedsiębiorc ów mogą podejmować niekorzystne decyzje ekonomiczne. W ocenie Prezesa Urzędu praktyka ta ogranicza konsumentom w wysokim stopniu możliwość uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warun kach rynkowych, wobec czego praktykę tę uznać należy za wysoce szkodliwą. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki Prezes Urzędu uwzględnił okoliczność, że praktyka Przedsiębiorc ów mogła godzić w interesy ekonomiczne konsumentów. Konsumenci bowiem skus zeni możliwością otrzymania wysokich rabatów na oferowane im towary, mogli z dużo większym zainteresowaniem podejść do przedstawianej im oferty i ewentualnego zawarcia umowy sprzedaży. Nie należy przy tym zapominać, że oferowane przez Przedsiębiorców towar y są jak na polskie warunki kosztowne. Za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia również okoliczność, że klientami Przedsiębiorców są głównie osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone praktyki marketingowe. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Przedsiębiorców . Na podstawie nagrania pokazu Prezes Urzędu ustalił, że jest ona stosowana co najmniej od lipca 2020 r. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka szkodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r., tj. [usunięto] zł. W dalszym etapie kal kulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku trzeciej z zarzuconych praktyk, nie dopatrzył się okoliczn ości łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność stwierdzonego naruszenia, jego znaczny zasięg terytorialny oraz znaczne korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem. Podkreślenia wymaga, że Przedsiębiorcy prowadzą działalność na terenie całego kraju, a zatem zasięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. Wskazać również należy, że głównym przedmiotem działalności Przedsiębiorców jest sprzedaż towarów, oferowanych na pokazach w ramach orga nizowanych przez nich prezentacji. Zatem niemalże całość uzyskiwanych przez Przedsiębiorców przychodów ma związek z zakwestionowaną w pkt I .3. decyzji praktyką. Mając jednocześnie na względzie, że przychody uzyskiwane przez Przedsiębiorców są na znacznym poziomie (łącznie ponad [usunięto] złotych w 2019 r.), nie może ulegać wątpliwości, że korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem są również znaczne. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają podwyższenie kwoty bazowej kary o [usunięto] (odpowiednio: [usunięto] w związku z umyślnością, i po [usunięto] w związku ze znacznym zasięgiem terytorialnym oraz znacznymi korzyściami uzyskanymi przez Przedsiębiorc ów w związku ze stwierdzonym naruszeniem). Uwzględniając wszy stkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [usunięto] w stosunku do każdego z Przedsiębiorców, do kwoty [usunięto] zł po zaokrągleniu. 44 Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I .3. sentencji decyzji Prezes Urzęd u nałożył na każdego z Przedsiębiorców kary w wysokości 46.676,00 zł, co stanowi [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r. oraz [usunięto] maksymalnego wymiaru kary. 6.4. Punkty I V.4 i V.4 sentencji W zakresie czwartej z zarzuconych Przedsiębiorcom praktyk, Prezes Urzędu przy nakładaniu kary uwzględnił okoliczność, że ujawnia się ona na etapie przedkontraktowym a dotyczyła bezpośrednio etapu wykonania kontraktu. Przy ocenie stopnia szkodliwości ww. pr aktyki Przez Urzędu uwzględnił, że narusza ona bezpośrednio prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych warunkach rynkowych. Zwrócić należy uwagę, że prawo do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, jest jednym z podstawowych uprawnień konsumentów zawierających tego rodzaju umowy. Zaznaczyć należy, że Przedsiębiorcy stosując tę praktykę bezpośrednio godzili nie tylko w interesy prawne, ale również w interesy ekonomiczne konsumentów, narażając ich na konieczność poniesienia kosztów wykonania umowy, od której mogli odstąpić. Za szczególną szkodliwością omawianej praktyki przemawia okoliczność, że klientami Przedsiębiorców są głównie osoby starsze (powyżej 60 roku życia), szczególnie podatne na niedozwolone prakty ki marketingowe. Ważąc kwotę bazową omawianej praktyki, Prezes Urzędu uwzględnił także okres jej stosowania przez Przedsiębiorców. Na podstawie treści umów, w tym faktu wyłączeni a w styczniu 2019 r. ze stosowanego formularza umowy wzoru oświadczenia o ods tąpieniu od umowy oraz nieprzekazywania od wskazanego momentu konsumentom tego wzoru, Prezes Urzędu uznał, że jest ona stosowa na co najmniej od stycznia 2019 r., ma ona zatem charakter długotrwały. W ocenie Prezesa Urzędu, ww. okoliczności, w tym wysoka sz kodliwość opisanej praktyki, przesądzają o ustaleniu kwoty bazowej kary na poziomie [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r., tj. [usunięto] zł. W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozważył, czy ustalona kwota ba zowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciążające. Prezes Urzędu, w przypadku tej praktyk i , nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Natomiast za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał u myślność stwierdzonego naruszenia, jego znaczny zasięg terytorialny oraz znaczne korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem. Podkreślenia wymaga, że Przedsiębiorcy prowadzą działalność na terenie całego kraju, a zatem zas ięg terytorialny praktyki jest bardzo duży. Wskazać również należy, że głównym przedmiotem działalności Przedsiębiorców jest sprzedaż towarów, oferowanych na pokazach w ramach organizowanych przez nich prezentacji. Zatem niemalże całość uzyskiwanych przez Przedsiębiorców przychodów ma związek z zakwestionowaną w pkt I .4. decyzji praktyką. Mając jednocześnie na względzie, że przychody uzyskiwane przez Przedsiębiorców są na znacznym poziomie (łącznie ponad [usunięto] złotych w 2019 r.), nie może ulegać wątpliwości, że korzyści uzyskane przez Przedsiębiorców w związku ze stwierdzonym naruszeniem są również znaczne. W konsekwencji, wskazane okoliczności uzasadniają 45 podwyższenie kwoty bazowej kary o [usunięto] (odpowiednio: [usunięto] w związku z umyślnośc ią, i po [usunięto] w związku ze znacznym zasięgiem terytorialnym oraz znacznymi korzyściami uzyskanymi przez Przedsiębiorcę w związku ze stwierdzonym narusze niem). Uwzględniając wszystkie okoliczności obciążające, ustaloną kwotę bazową należało podwyższyć o [usunięto] w stosunku do każdego z Przedsiębiorców, do kwoty [usunięto] zł po zaokrągleniu. Biorąc pod uwagę powyższe, za praktykę opisaną w pkt I .4. sentencji decyzji Prezes Urzędu nałożył na każdego z Przedsiębiorców kary w wysokości 35.562,00 zł, co stanowi [usunięto] obrotu osiągniętego przez każdego z Przedsiębiorców w 2019 r. oraz [usunięto] maksymalnego wymiaru kary. Zdaniem Prezesa Urzędu, orzeczone kary są adekwatne do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisó w ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Kary te pełnią przede wszystkim funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu. Nie bez z naczenia jest ponadto ich walor wychowawczy, odstraszający dla innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zgodnie z art. 112 ust. 3 u.o.k.k. karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia up rawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . 7 . Koszty postępowania Art. 77 ust. 1 u.o.k.k. przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest zobowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ww. ustawy, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Należy zauważyć, że ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 tej ustawy stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej: k.p.a. ). Stosownie do art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. D o kosztów przeprowadzonego postępowania w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów zaliczono poniesione koszty doręczenia pism Przedsiębiorcom , w wysokości po 23,30 zł w przypadku każdego z nich . Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca ob owiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 w terminie 14 dni od uprawomocnienie się decyzji. 46 8 . Pouczenie Stosownie do treści art. 81 ust. 1 u.o.k.k. w związku z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (j. t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1460, ze zm. – dalej: Kpc) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentó w, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia w przedmiocie rygoru natych miastowej wykonalności (pkt II sentencji decyzji), stosownie do treści art. 108 § 2 zd. 2 k.p.a., w związku z art. 83 u.o.k.k., jak również stosownie do art. 81 ust. 5 u.o.k.k., w związku z art. 479 32 Kpc, zażalenie na przedmiotowe postanowienie należy wnieść do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w P oznaniu, w terminie tygodniowym od daty doręczenia decyzji. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt VI i VII decyzji, na podstawie art. 264 § 2 k.p.a. w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 u.o.k.k. w związku z 479 32 § 1 i § 2 Kpc, Przedsiębiorcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsument ów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 300 ze zm.), odwołanie od d ecyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 1 . 000 zł. Z kolei, zgodnie z art. 32 ust 2 tej ustawy zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie w kwocie 500 zł. Zgodn ie z art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie fizycznej, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny lub ich poniesienie narazi ją na taki uszczerbek. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosek o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Stosownie do treści art. 117 § 1, § 3 i § 4 Kpc strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Osoba prawna lub inna jednost ka organizacyjna, której ustawa przyznaje zdolność sądową, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata l ub radcy prawnego. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. 47 z upoważni enia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüger