RPZ-12/2024

Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu ul. Zielona 8 61 - 851 Poznań tel. 61 852 15 17 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.p l < www .uokik.gov.pl PREZE S URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTN Y Poznań, 25 października 202 4 r. RPZ.610 . 6 .202 3 .JM DECYZJA nr RPZ 12 /202 4 P o przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zb iorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko spółce Śródmieście Wilan ów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (poprzednio: Śródmieście Wilanów Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie) , I. n a podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów ( Dz.U. z 202 4 r. poz. 594 ) , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 tej ustawy , pomijanie przez spółkę Śródmieśc ie Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w kartach lokali mieszkalnych, prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu mieszkalnego, co wp rowadza konsumentów w błąd co do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, a w konsekwencji stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumien iu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845) i godzi w zbiorowe interesy konsumentów i stwierdza zaniechanie jej stosowania z dniem 29 czer wca 202 3 r. II. n a podstawie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 4 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na spółkę Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie środ e k usunięcia t rwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci : skierowania do konsumentów , któr ym w związku z zawarciem um ów deweloperskich oraz umów przedwstępnych w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi oletta ” w Warszawie , Spółka przekaza ła karty lokali mieszkalnych, o których mowa powyżej w pkt I, listami zwykłymi w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji , informacji o wydaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niniejszej decyzji nr RPZ 12 /202 4 z dnia 25 października 202 4 r., o treści: „ Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (poprzednio: Śródmieście Wilanów Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie) informuje, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr RPZ 12 /202 4 z d nia 25 października 202 4 r. uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów pomijanie przez S półkę w kartach lokali mieszkalnych, prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej d o powierzchni użytkowej oferowanego 2 lokalu mieszkalnego, co wprowadza konsumentów w błąd co do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, a w konsekwencji stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845) i godzi w zbiorowe interesy konsum entów . Decyzja jest prawomocna. Decyzja Prezesa UOKiK została udostępniona na stronie internetowej www.uokik.gov.pl . Podpis osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki ” III. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ww. u stawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na spółkę Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie , w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 tej ustawy, karę pieniężną w wysokości 56.313 zł (słownie: pięćdziesiąt sześć tysię c y trzysta t rzy naście zł) , płatną do budżetu państwa I V. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 4 r. poz. 572 ) w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia obciążyć spółkę Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z s iedzibą w Warszawie kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w wysokości 39,40 zł (słownie: trzydzieści dziewięć złotych 40/100 zł) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające mające na celu zbadanie rynku usług deweloperskich w zakresie sposobu dokonywania pomiarów powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych i domów jednorodzinnych (sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM). W toku postępowania Prezes Urzędu przesłał do wybranych deweloperów ankiety, w których zamieszczono pytania dotyczące m.in. wskaza nia norm budowlanych stosowanych przez deweloperów dla aktualnie realizowanych przedsięwzięć deweloperskich i sposobu ich interpretacji, postanowień wzorców umów regulujących pomiar powierzchni oraz kart lokali (wraz z rzutami lokali) i materiałów reklamow ych, określających powierzchnię lokali i/lub sposób ich pomiaru. Ankietę przesłano m.in. do spółki Śródmieście Wilanów Sp. z o.o. ( obecnie: Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie ; dalej: Spółka). Na podstawie informacji udzielonych przez Spółkę w ankiecie ustalono, że Spółka zakończyła w 2022r. przedsięwzięcie deweloperskie o nazwie „Wi oletta ” w Warszawie, obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z [informacja prawnie chroniona] lokalami mieszkalnymi . Przy realizacji ww. przedsięwzięcia Spółka stosowała polską normę budowlaną PN - ISO - 9836:1997 „Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych” , z uwzględnieniem zasad określonych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownic twa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Stosowanie przez Spółkę ww. normy wynikało z faktu złożenia przez nią wniosku o pozwolenie na budowę, obejmująceg o budowę b udynków w ramach przedsięwzięcia „ Wi oletta ”, w [informacja prawnie chroniona] , czyli przed zmianą przepisów ww. rozporządzenia. Na dzień złożenia przez Spółkę wniosku o pozwolenie na budowę wskazane rozporządzenie odwoływało się, w zakresie obliczania pow ierzchni 3 użytkowej budynku jednorodzinnego i lokali mieszkalnych, do ww. normy PN - ISO 9836:1997 . Spółka wyjaśniła m.in., że zgodnie z ww. normą „powierzchnia użytkowa” to część powierzchni kondygnacji netto (czyli powierzchni ograniczonej przez elementy zamykające, obliczanej dla wymiarów budynku w stanie wykończonym, na poziomie podłogi, nie licząc listew przypodłogowych, progów itp., bez powierzchni otworów na drzwi i okna w elementach zamykających, za to z powierzchnią elementów nadających się do demon tażu takich jak: ścianki działowe, rury, kanały), która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku, dla których są one wznoszone. Spółka zaznaczyła, że norma wprost zalicza ścianki działowe do elementów nadających się do demontażu i jako takie podlegają one w liczeniu do powierzchni użytkowej lokalu. Spółka podniosła, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie i jest dodatkowo rozwinięte w ten sposób, że ściankami działowymi, które nadają się do demontażu, są ściany inne niż konstrukcyjne (nośne). J ak wskazała Spółka, ś ciany konstrukcyjne przenoszą obciążenia od stropów i ze względów zarówno technicznych, jak i prawnych nie mogą być dowolnie demontowane przez właścicieli poszczególnych lokali. W przeciwieństwie do ścian konstrukcyjnych, ściany działo we nie są obciążone stropami i przenoszą tylko ciężar własny. Spółka zauważyła, że ściana działowa nie wpływa na funkcjonowanie innych wydzielonych lokali mieszkalnych i wyłącznie od właściciela lokalu i jego woli oraz zasobów energetycznych zależy, czy śc iana działowa jest i kiedy zmieni swoje położenie. Spółka wskazała także, że w realizowanych przez nią lokalach wylicza się powierzchnię użytkową lokalu z uwzględnieniem powierzchni pod ścianami działowymi, tj. innymi niż ściany konstrukcyjne budynku, któr e mogą zarówno pod względem technicznym, jak i prawnym zostać zdemontowane według preferencji właściciela lokalu. W konsekwencji Spółka podkreśliła, że przyjęła interpretację, zgodnie z którą elementem demontowalnym będzie ścianka, która nie ma charakteru konstrukcyjnego i można ją, zgodnie z prawem i zasadami techniki zlikwidować bez ingerencji w pierwotne właściwości budynku. Oferując konsumentom lokale mieszkalne w ramach przedsięwzięcia „Wi oletta ” Spółka posługiwała się m.in. materiałami informacyjnymi w postaci kart lokali, które w przypadku skorzystania przez konsumenta z oferty, stanowiły - jako załącznik do prospektu informacyjnego - integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej. Karta lokalu prezentuje rzut danego lokalu, tj. jego rysu nek (plan) z rozkładem pomieszczeń, na którym wskazano m.in. powierzchnię każdego pomieszczenia. W karcie lokalu podano również m.in. oznaczenie lokalu, jego powierzchnię całkowitą i zestawienie poszczególnych pomieszczeń wraz z ich powierzchniami. W wyni ku analizy informacji zamieszczonych w kartach lokali , postanowieniem z dnia 12 lipca 2023r. Prezes Urzędu wszczął przeciwko Spółce postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Prezes Urzędu zarzucił Spółce stosowanie praktyk i naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , polegającej na pomijaniu w kartach lokali mieszkalnych, prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyo drębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu mieszkalnego, co wprowadza konsumentów w błąd co do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowyc h, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, a w konsekwencji może stanowić nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 20 23 r. poz. 845 ) i godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania Spółka poinformowała w pierwszej kolejności , że w 2021r. Cordia International stała się jedynym akcjonariuszem Polnord S.A., jej jedynego wspó lnika. Spółka wskazała, że zmiana właściciel a skutk owała m.in. całkowitą zmianą w organach Spółki i pozostałych podmiotów należących do grupy kapitałowej Polnord oraz zmian ą praktyk i stosowanych przez nią dotychczas metod. 4 Spółka zapewniła , że nowy właści ciel stosuje przy sporządzaniu prospektów informacyjnych i umów deweloperskich wyjątkowo ostrożnościowe podejście do wyliczania powierzchni lokalu oraz informowania nabywców. Na dowód tych zmian Spółka przedłożyła kopię przykładowego prospektu informacyjne go wraz z wzorem umowy deweloperskiej , stosowanych przez jedn ą z e spółek celowych funkcjonujących w ramach grupy kapitałowej . Spółka podkreśli ła poza tym , że jeszcze przed wszczęciem niniejszego postępowania wdrożyła dyrektywy wynikające z pisma Prezesa Ur zędu, tj. nie zawiera i nie zamierza zawierać w przyszłości umów deweloperskich (ani przedwstępnych), z których nie wynika, jaka jest powierzchnia, z której konsument może korzystać przy zachowaniu zaproponowanego układu ścian działowych. P rzedstawi ając s tanowisko w sprawie postawionego zarzutu , Spółka odniosła się zarówno do sposobu pomiaru powierzchni użytkowej lokal u , jak i sposobu informowania konsumentów o powierzchni lokalu. W odniesieniu do pierwszej kwestii Spółka wskazała m.in. , że sposób postępow ania przedsiębiorców prowadzących działalność deweloperską w stosunku do zagadnień związanych z rozliczaniem powierzchni użytkowej na podstawie obowiązującej uprzednio normy PN - ISO 9836:1997 był zróżnicowany przez cały okres obowiązywania normy . Zróżnicowa nie to wynikało przede wszystkim z braku jasnych uregulowań prawnych . Spółka stwierdziła, że sama norma PN - ISO 9836:1997 zawiera postanowienia sformułowane w sposób pozwalający na ich różną interpretację, a jednocześnie brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby na wypracowanie jednolitego stanowiska w spornych kwestiach. Spółka zauważyła, że z literalnego brzmienia ww. normy wynika, że powierzchnia pod ściankami działowymi jest zaliczana do powierzchni użytkowej lokalu. Brak było przy tym obowiązując ych przepisów, które nakładałyby na deweloperów obowiązek wskazywania innych parametrów powierzchni w treści umowy deweloperskiej. Zdaniem Spółki, ustawa deweloperska nakładała i nadal nakłada obowiązek informowania nabywców o powierzchni użytkowej lokalu, którą należy liczyć zgodnie z normą, a powierzchnia użytkowa obliczona według normy uwzględnia powierzchnię pod ściankami działowymi. Spółka przyznała , że w takim przypadku - tak jak wskazał Prezes Urzędu - „N abywca z samej treści umowy deweloperskiej nie m ógł łatwo ustalić, jaka część powierzchni użytkowej będzie możliwa do zagospodarowania , przy zachowaniu zaproponowanego układu ścian działowych ” . Spółka zapewniła, że dostrzega potrzebę jak najlepszego i jak najbardziej wyczerpującego informowania kli entów o oferowanych im produktach. Jak wskaza ła , informacja o tym, jaka część powierzchni użytkowej będzie możliwa do zagospodarowania przy zachowaniu zaproponowanego układu ścian działowych, jest obecnie przekazywana nabywcom lokali, z uwagi na taką potrz ebę rynkową, która uwidoczniła się w trakcie realizacji kolejnych inwestycji. Spółka uznała zarazem , że obowiązek jej podawani a nie wynikał ani z ustawy z dnia 16 września 2011r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (dalej: ustawa deweloperska) , która miała zastosowanie do realizowanej przez nią inwestycji, ani nie wynika z zastępującej ją ustawy z dnia 20 maja 2021r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym . Spółka stwierdzi ła, że obydwie ustawy szczegółowo i wyczerpująco regulują minimalny zakres informacji, jakie deweloper ma obowiązek przekazać potencjalnym nabywcom, zarówno na etapie zawarcia umowy deweloperskiej, jak i w samym prospekcie, którego szczeg ółowe uregulowanie przez ustawodawcę miało na celu precyzyjne wyznaczenie zakresu informacji przedkontraktowych, które powinien otrzymać nabywca. W opinii Spółki, ustawodawca uznał, że ten zakres informacji jest jednocześnie niezbędny i wystarczający, by p rzeciętny konsument mógł podjąć świadom ą decyzję o zawarciu umowy deweloperskiej. K onieczne jest tym samym , zdaniem Spółki , przyjęcie , że informacje wymienione szczegółowo w art. 22 ustawy deweloperskiej (art. 35 nowej ustawy deweloperskiej) oraz we wzorze prospektu informacyjnego są wystarczające dla zapewnienia odpowiedniej ochrony nabywcom. Przywołując art. 22 ust. 1 pkt 6 i 14 ustawy deweloperskiej Spółka zaznaczyła, że są to jedyn e punkt y ustawy , które odnoszą się do informacji o powierzchni lokalu. Sp ółka 5 podkreśliła , że w umowach deweloperskich oraz prospekcie informacyjnym informowała nabywców jak policzona została powierzchnia, poprzez odwołanie do ww. normy, a także przytoczenie najważniejszych zasad pomiaru. Za istotne Spółka uznała też informowa n ie nabywców, że powierzchnia lokalu została policzona z uwzględnieniem powierzchni pod ściankami działowymi. Spółk a podniosła , że ww. ustawy deweloperskie nie nakładają na dewelopera obowiązku informowania nabywców o powierzchni znajdującej się pod ścianka mi działowymi. Takie informacje zainteresowani nabywcy mogli jednak uzyskać , jak wyjaśniła Spółka, poprzez weryfikację udostępnianego na ich życzenie projektu budowlanego. Spółka zwróciła też uwagę, że częstą praktyką wśród nabywców jest całkowita rearanża cja lokali, włączając w to przede wszystkim zmianę położenia ścian działowych i ilości pomieszczeń, zaś ich układ proponowany przez dewelopera jest jedynie wyjściowa formą, która nie określa w sposób definitywny przestrzennego zakresu prawa do korzystania z lokalu. Na marginesie Spółka zaznaczyła , że wprowadzenie do karty lokalowej dodatkowej informacji o powierzchni pod ścianami działowymi , przy jednoczesnym wskazaniu powierzchni użytkowej lokalu z oświadczeniem, że powierzchnia ta uwzględnia powierzchnię pod ścianami oraz wskazaniu powierzchni użytkowej każdego pomieszczenia spowodowałoby, że suma powierzchni pomieszczeń i ścian działowych nie byłaby równa powierzchni użytkowej lokalu. Spółka stwierdziła, że aby wszystkie ww. wymiary się zgadzały ze sobą, trzeba byłoby podawać powierzchnię pomieszczeń, która nie uwzględniałaby powierzchni pod ścianami działowymi (co zmieniałoby interpretację powierzchni użytkowej według ww. normy), a następnie dodawać do tego wyodrębnioną powierzchnię pod ścianami działowy mi. W ocenie Spółki, mogłoby to również prowadzić do wątpliwości co do faktycznych wymiarów lokalu i wprowadzać klientów w błąd. Spółka odniosła się także do podstawy prawnej zarzuconej jej praktyki, w szczególności w kontekście regulacji art. 6 ust. 2 u stawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Z p owoł anego stanowisk a doktryny Spółka wywiodła, że odrębnymi przepisami regulującymi obowiązki deweloperów względem konsumentów co do informacji, o których mowa w ww. przepisie, są przepisy art. 17 i nast. ustawy deweloperskiej, określające szczegółowo minimalny zakres umowy deweloperskiej i prospektu informacyjnego. W o pinii Spółki, ustawa deweloperska wskazuje wyłącznie informacje o istotnym znaczeniu, gdyż zarówno nadmiar, jak i ich deficyt może być dla konsumenta niekorzystny. Spółka ponownie podkreśliła, że u stawa deweloperska nie nakazuje deweloperowi informowania nabywców o powierzchni pod ściankami działowymi i jednocześnie obowiązek taki nie wynika z żadnych innych przepisów powszechnie obow iązującego prawa. Spółka wywiodła, że d eweloper musi poinformować nabywców o powierzchni lokalu i sposobie pomiaru tej powierzchni, a w tym zakresie powszechnie przyjęte jest stosowanie aktualnej normy pomiaru powierzchni, która w wersji z 1997r. wskazywał a, że do powierzchni użytkowej lokali zalicza się powierzchnię pod ściankami działowymi. Spółka uznała tym samym, że przekazywała konsumentom ww. informacje w sposób zgodny z prawd ą i wyczerpujący (nie wyłącznie poprzez odwołanie do normy), nie pomijając p rzy tym żadnych informacji potencjalnie istotnych dla konsumentów (nie pomijano w szczególności informacji o tym, że do powierzchni lokalu zaliczona jest powierzchnia ścian działowych). W związku z tym za wysoce wątpliwe Spółka uznała zakwalifikowanie brak u informowania nabywców o powierzchni znajdującej się pod ściankami działowymi jako nieuczciwej praktyki rynkowej w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, gdyż ww. informacje nie wypełniają definicji in formacji istotnych w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Spółki, konsumenci nie byli wprowadzeni w błąd, gdyż poinformowano ich zgodnie z prawd ą o sposobie wyliczenia powierzchni lokalu widocznej na karcie lokalu, tj. o zaliczeniu do powierzchni lokalu powierzchni pod ścianami działowymi. Spółka stwierdziła ponadto , że jeżeli u danego nabywcy powstałaby potrzeba uzyskania informacji o dodatkowych parametrach lokalu, w szczególności wynikających z projektu budowlanego (takich jak szerokość ściany działowej), to miała obowiązek takie informacje 6 udostępnić i nie czyniła nabywcom przeszkód w realizacji ich praw, przy czym nie miała ustawowego obowiązku wskazywania ich w treści samej umowy deweloperskiej. W odniesieniu do ustalonego w niniejszej spra wie modelu przeciętnego konsumenta, Spółka wyra ziła opinię, że przekazywała konsumentom informacje niezbędne do świadomego podjęcia decyzji o zakupie danego lokalu. Zdaniem Spółki, jeżeli konsument został poinformowany o sposobie wyliczenia powierzchni lok alu i wliczeniu do niej powierzchni pod ścianami działowymi, to miał wiedzę o tym, że przestrzeń, z której będzie korzystać przy zachowaniu zaproponowanego przez dewelopera układu pomieszczeń, będzie w istocie mniejsza, niż powierzchnia użytkowa lokalu wsk azana na karcie lokalu. Jest to, w ocenie Spółki, wniosek, który wynika logicznie z informacji zawartej w karcie lokalu, a nie jest to informacja, która wymaga specjalistycznej wiedzy w zakresie sposobu dokonywania pomiaru pomieszczeń. Tak poinformowany na bywca w przypadku, gdy chce uzyskać dodatkowe informacje o parametrach lokalu (takie jak np. szerokość ścian działowych), dokonuje wglądu do projektu budowlanego przedsięwzięcia i tym samym są mu zapewnione wszystkie istotne informacje dotyczące lokalu i p rzedsięwzięcia deweloperskiego. Z ww. względów Spółka uznała , że kwalifikacja jej działań jako wypełniających hipotezę z art. 6 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym może być wątpliwa. Ponadto Spółka uznała, że trudno jej czynić z arzuty, że naruszyła zbiorowe interesy konsumentów. G dyby jednak Prezes Urzędu uznał, że Spółka naruszyła zbiorowe interesy konsumentów, to Prezes Urzędu powinien wziąć pod uwagę, że uczyniła to w sposób nieumyślny, gdyż działała w zaufaniu kompletności i spójności norm praw a , które w przypadku umów deweloperskich „sztywno” regulują obowiązki informacyjne dewelopera wobec konsumentów. Spółka poinformowa ł a poza tym , że zaniechała ww. praktyki przed wszczęciem postępowania, co stanowi okoliczność łagodzącą w rozumieniu art. 111 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 111 ust. 3 pkt 1 lit. a - d ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Pismem z dnia 12 lipca 2023r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę , z godnie z art. 73 ust. 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o zali czeniu w poczet dowodów w niniejszym postępowaniu materiał u postępowania wy jaśniającego o sygn. akt RPZ.401 .1.202 2 .JM poprzedzającego jego wszczęcie w postaci: postanowienia o wszczęciu postępowania wyjaśniającego z dnia 11 lutego 2022r., wezwania Prezesa Urzędu z dnia 16 marca 2022r. skierowanego do Spółki oraz pisma Spółki z dnia 8 kwietnia 2022r. z załącznikami, tj. ankietą, kopią przykładowej umowy deweloperskiej wraz z prospektem informacyjnym i rzutem kondygnacji z zaznaczeniem lokalu oraz przykładową kartą lokalu i rzutem lokalu z geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, pismem z dnia 13 sierpnia 2024r. Spółka poinformowała, że przekazywała karty lokali będące przedmiotem niniejszego postępowania również nab ywcom, z którymi zawarła umowy przedwstępne w ramach przedsięwzięcia „Wioletta”. Spółka wskazała, że ostatnią umowę przedwstępną dotyczącą lokalu mieszkalnego zawarła z konsumentem w dniu 29 czerwca 2023r., a zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia spr zeciwu do złożonego przez nią zawiadomienia o zakończeniu budowy budynków w ramach tego przedsięwzięcia wydano w dniu 19 lipca 2021r. Pismem z dnia 3 października 202 4 r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz mo żliwości zapoznania się z nim i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Spółka zapoznała się z materiałem dowodowym w dniu 14 października 2024r. Prez es Urzędu ustalił, co następuje: Spółka pod firmą: Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie ( poprzednio: Śródmieście Wilanów Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie) figuruje w rejestr ze przedsiębiorców KRS pod numerem 0000 28 3 516 . Zmiana firmy Sp ółki z Śródmieście 7 Wilanów Sp. z o.o. na Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. została dokonana w rejestrze KRS w dniu 12 grudnia 2022 r. Przedmiotem działalności Spółki są: realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz roboty budowla ne związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych ( dowód: informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS Spółki - k. 154 - 166 akt ) . Spółka zrealizowała przedsięwzięcie deweloperskie o nazwie „Wi oletta ” w Warszawie, obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych , w których znajduje się [informacja prawnie chroniona] lokal i mieszkalny ch . Przy realizacji ww. przedsięwzięcia Spółka stosowała polską normę budowlaną PN - ISO - 9836:1997 „Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i o bliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych” , z uwzględnieniem zasad określonych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i f ormy projektu budowlanego ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Stosowanie przez Spółkę ww. normy wynikało z faktu złożenia przez nią wniosku o pozwolenie na budowę, obejmującego budowę budynków w ramach przedsięwzięcia „Wi olett a”, w [informacja prawnie chroniona] , tj. przed zmianą przep isów ww. rozporządzenia. Na dzień złożenia przez Spółkę wniosku o pozwolenie na budowę wskazane rozporządzenie odwoływało się, w zakresie obliczania powierzchni użytkowej budynku jednorodzinnego i lokali mieszkalnych, do ww. normy PN - ISO 9836:1997 ( dowód: informacje przekazane przez Spółkę w ankiecie skierowanej w postępowaniu wyjaśniającym o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM - k . 11 - 16 akt , umowa deweloperska załączona do ww. ankiety - k. 17 - 28 akt , prospekt informacyjny załączony do ww. ankiety - k. 3 1 - 32 akt , wzó r umowy deweloperskiej załączony do ww. ankiety - k. 33 - 3 6 akt ) . Oferując konsumentom lokale mieszkalne w ramach ww. przedsięwzięcia Spółka posługiwała się m.in. materiałami informacyjnymi w postaci kart lokali, które w przypadku skorzystania przez konsum enta z oferty, stanowiły - jako załącznik do prospektu informacyjnego - integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej. Spółka przekazywała karty lokali również nabywcom lokali, z którymi zawarła umowy przedwstępne po uzyskaniu zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do złożonego przez nią zawiadomienia o zakończeniu budowy budynków w ramach tego przedsięwzięcia. Karta lokalu prezentuje rzut danego lokalu, tj. jego rysunek (plan) z rozkładem pomieszczeń, na którym wskazano m.in. p owierzchnię każdego pomieszczenia. W karcie lokalu podano również oznaczenie lokalu, jego powierzchnię całkowitą i zestawienie poszczególnych pomieszczeń wraz z ich powierzchniami. Poniżej rzutu lokalu zamieszczono objaśnienia oznaczeń graficznych uwidoczn ionych na rzucie, tj. elementów stałych oraz ścianek działowych nadających się do demontażu. Jak wynika z prezentowanego rzutu, elementami stałymi są ściany zewnętrzne lokalu, natomiast oznaczone na rzucie ścianki działowe nadające się do de montażu to ścia nki wewnętrzne w lokalu. W dolnej części karty lokalu zaznaczono: „Powierzchnie zgodne z normą PN - ISO 9836:1997 – do powierzchni wliczono powierzchnie zajęte przez ścianki działowe nadające się do demontażu. Plan mieszkania może ulec niewielkim zmianom w t rakcie realizacji budynku” ( dowód: informacje przekazane przez Spółkę w ankiecie skierowanej w postępowaniu wyjaśniającym o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM - k. 11 - 16 akt , umowa deweloperska załączona do ww. ankiety - k. 17 - 28 akt , kart y lokalu załączone do ww. ankiety - k. 2 9 , 32 verte i 4 2 akt , pismo Spółki z dnia 13 sierpnia 2024r. - k. 167 - 168 akt ) . Poniżej przedstawiono obraz karty przykładowego lokalu mieszkalnego, przedłożonej przez Spółkę: 8 ( dowód: karta lokalu załączona do ww. ankiety - k. 4 2 akt ) . W prospekcie informacyjnym dotyczącym ww. przedsięwzięcia deweloperskiego w rubryce „Sposób pomiaru powierzchni lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego” wskazano: „Zgodnie z normą PN - ISO 9836:1997, pomiaru dokonuje się na poziomie podłogi z dokładnością do 0,01 m 2 w stanie całkowicie wykończonym, do powierzchni tej będą wliczone powierzchnie zajęte przez ścianki działowe wewnątrz lokalu nadające się do demontażu” ( dowód: prospekt informacyjny załączony do ww. ankiety - k . 3 1 - 32 akt ). Informacja o pomiarze powierzchni lokalu została ponadto zamieszczona w § 7 pkt 1 wzorca umowy deweloperskiej, którym Spółka posługiwała się w ramach przedsięwzięcia „Wi olett a”, o treści: „Strony postanawiają, że ostateczna powierzchnia Lokalu zostanie określona na podstawie p owykonawczego pomiaru Lokalu oraz, że pomiar Lokalu w Budynku (…) zostanie dokonany w oparciu o Normę PN - ISO 9836:1997, z uwzględnieniem zasad określonych w § 11 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), zaś pomiaru dokonuje się na poziomie podłogi, z dokładnością do 0,01 m 2 w stanie całkowicie wykończonym, do powierzchni wlicz a ne są ścianki dział owe wewnątrz L okalu nadające się do demontażu” ( dowód: wzór umowy deweloperskiej załączony do ww. ankiety - k. 33 - 3 6 akt , umowa deweloperska zawarta z konsumentami w oparciu o ww. wzór - k. 17 - 2 8 akt) . W ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi ol ett a” Spółka zawarła [informacja prawnie chroniona] um ów deweloperski ch z konsumentami. Pierwszą umowę deweloperską Spółka zawarła w dniu 9 czerwca 20 20 r. , a ostatnią w dniu 19 l ipca 202 1 r. Po uzyskaniu w dniu 19 lipca 2021r. zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do z łożonego przez Spółkę zawiadomienia o zakończeniu budowy budynków w ramach tego przedsięwzięcia , Spółka przekazywała ww. karty lokali również tym konsumentom, z którymi zawierała umowy przedwstępne. Ostatnią umowę przedwstępną obejmującą 9 lokal mieszkalny S półka zawarła z konsumentem w dniu 29 czerwca 2023r. ( dowód : pism a Spółki z dnia : 15 lipca 2024r. i 13 sierpnia 2024r. - k. 117 i 167 - 168 akt ). Obrót Spółki w 2023 r . wyniósł [informacja prawnie chroniona] ( dowód : pismo Spółki z dnia 15 lipca 2024r. wraz z dokumentami fina nsowymi za 2023r. - k. 117 , 133 - 150 akt ). Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 202 4 r. poz. 594; dalej: uokik ) , ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publiczne go stanowi bezwzględny warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku , zaburzając jego prawidłowe funkcjonowanie. W opinii Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy mogli zapoznać się z zakwestionowanymi kartami lokali w związku z realizacj ą przez Spółkę przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi oletta ” . Działania Spółki nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów, których sytuac ja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istnieją zatem podstawy do oceny zachowania Spółki pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe inte resy konsumentów. Z uwagi na fakt, że praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów może być przypisana jedynie przedsiębiorcy, należy wskazać, że Spółka posiada status przedsiębiorcy w świetle art. 4 pkt 1 uokik . Przepis ten stanowi, ż e ilekroć w ust awie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. z 202 4 r. poz. 236 ). Art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców za przedsiębiorcę uznaje osobę fizyczną, osobę pr awną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonującą działalność gospodarczą. Śródmieście Wilanów PL Sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejes tru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą , polegającą na świadczeniu usług deweloperskich . Spółka jest w związku z tym przedsiębiorc ą w rozumieniu przepisów uokik , któr e go działania podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów t ej ustawy. Art. 24 ust. 1 uokik zakazuje stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 uokik stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie sprzeczne z prawem lub dobrymi oby czajami zachowanie przedsiębiorcy. Taką praktykę stanowią w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe (art. 24 ust. 2 pkt 3 uokik ). Dla uznania, że Spółka stosuje zakazan ą przez uokik praktyk ę niezbędne jest stwierdzenie, że jej zachowanie jest sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami i jednocześnie narusza zbiorowy interes konsumentów . Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa ( tak np. J. Szwaja. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - Komentarz, Warszawa 2000r., s. 117 - 118, por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochro ny Konkurencji i Konsumentów - dalej: SOKiK z dnia 10 13 listopada 2007r. sygn. XVII AmA 45/07). W wyroku z dnia 8 maja 2002r. sygn. akt I PKN 267/2001 Sąd Najwyższy stwierdził, że o bezprawności działania decyduje „ całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego ”. Należy zauważy ć, że przepisy uokik nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. W celu konkretyzacji tej przesłanki należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, na podstawie których możliwe jest dokonanie oceny praktyki przedsi ębiorcy w aspekcie jej zgodności z prawem . Bezprawność zakwestionowanej praktyk i związana jest z naruszeniem przez Spółkę przepisów art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom ryn kowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845; dalej: uopnpr). Z akaz stosowani a nieuczciwych praktyk rynkowych wyrażony został w a rt. 3 uopnpr . Zgodnie z art. 2 pkt 4 uopnpr , p rzez praktykę rynkową rozumie się działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowa nia, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu ma znaczenie szerokie , obejmuje każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa i o bowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych ( art. 2 pkt 3 uopnpr). Niewątpliwie działania Spółki polegające na prezentowaniu w kartach lokali informacji o lokal ach mieszkalnych oferowanych w sprzedaży stanowią praktykę rynkową w rozumieniu przepisów uopnpr. Art. 4 ust. 2 uopnpr za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd , przy czym praktyka ta nie podlega ocenie w świetle przesłanek określonych w ust. 1 tego przepisu . Oznacza to, że przypisanie Spółce za rzuconej praktyki nie wymaga odniesienia do ogólnej definicji nieuczciwej praktyki rynkowej z awartej w art. 4 ust. 1 uopnpr . Art. 6 ust. 1 uopnpr stanowi, że praktykę rynkową uznaje się za zaniechanie wprowadzające w błąd, jeżeli pomija istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 uopnpr , wprowadzaj ącym w błąd zaniechaniem może być w szczególności zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie istotnych informacji dotyczących produktu. Art. 6 ust. 5 uopnpr przewiduje jednocześnie, że przy ocenie, czy praktyka rynkow a wprowadza w błąd przez zaniechanie, należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji. Zarzucona Spółce nieuczciwa praktyka rynkowa podlega ocenie z punktu widzenia ustalonego model u przeciętnego konsumenta. Art. 2 pkt 8 uopnpr za przeciętnego konsumenta uznaje konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Wymaga zarazem dokonania oceny tych cech z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, języ kowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa d otyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Adresatem przygotowanych przez Spółkę materiałów informacyjnych dotyczących realizowanego przedsięwzięcia deweloperskiego był ogół konsumentów. Treść kwestion owanych kart lokali, sposób ich rozpowszechniania, jak i sama oferta Spółki nie były kierowane do określonej, dającej się wyodrębnić na podstawie wspólnej cechy grupy konsumentów, ale nieograniczonego kręgu odbiorców. De facto każda osoba zainteresowana na byciem lokalu mieszkalnego mogła skorzystać z oferty Spółki i zawrzeć z nią umowę deweloperską lub umowę przedwstępną , a następnie umowę przenoszącą własność lokalu. Nie ma w związku z tym podstaw do konstruowania modelu przeciętnego konsumenta z uwzględni eniem ostatniej z przesłanek wskazanych w ustawowej definicji, a mianowicie odwoływania się do przynależności do szczególnej grupy konsumentów. 11 W niniejszej sprawie za przeciętnego konsumenta Prezes Urzędu uznaje zatem osobę, która jest dostatecznie dobrze poinformowana, uważna i ostrożna przy zapoznaniu się z wszelkiego rodzaju materiałami dotyczącymi oferty dewelopera, przy uwzględnieniu czynników społecznych, kulturowych i językowych charakterystycznych dla polskiego konsumenta. Wskazanie na takie cec hy, jak dostateczne poinformowanie, uwaga i ostrożność określa pewien zespół cech mentalnych konsumenta (jego przeciętność) znajdujących wyraz w tym, że z jednej strony możemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, a z drugi ej - nie możemy uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonalna oraz że konsument nie ma prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Analizując praktykę rynkową należy uwzględnić wszystkie czynniki, które mogą kształtować jej odbiór przez przeciętnego konsumenta, a więc przede wszystkim komunikat, który ich autor chce przekazać konsumentom. Zdaniem Prezesa Urzędu, komunikat wynikający z e stosowanych przez Spółkę kart lokali, poprzez pominięcie informacji o powierzchni ścianek działowych, mógł wywołać mylne przekonanie przeciętnego konsumenta o faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać. W stosowanej przez Spółkę karcie lokalu podano powierzchnię danego lokalu, oferowanego w ramach ww. przedsięwzięcia deweloperskiego oraz powierzchnię każdego z pomieszczeń w tym lokalu. Powierzchnia poszczególnych pomieszczeń została też uwidoczniona na zamieszczonym w karcie lokalu rzuc ie (rysunku) lokalu, na którym oznaczono tzw. elementy stałe, stanowiące ściany zewnętrzne lokalu oraz ścianki działowe nadające się do demontażu, stanowiące ściany wewnętrzne w lokalu. Suma powierzchni poszczególnych pomieszczeń jest przy tym równa wskaza nej w karcie powierzchni lokalu. W karcie lokalu zaznaczono, że powierzchnie są zgodne z normą PN - ISO 9836:1997 i wliczono do nich powierzchnie zajęte przez ścianki działowe nadające się do demontażu. Należy zauważyć, że pomimo informacji o wliczeniu powie rzchni pod ściankami działowymi, Spółka nie podała wielkości powierzchni tych ścianek. Powoduje to, że przeciętny konsument w chwili zapoznania się z kartą lokalu nie wie, jaka jest rzeczywista powierzchnia lokalu bez wliczonej do niej powierzchni pod ścia nkami działowymi. Prezes Urzędu kwestionuje zatem zakres przekazywanych konsumentom informacji. Prezes Urzędu uznaje, że jeżeli Spółka wlicza do powierzchni użytkowej lokalu powierzchnię pod ściankami działowymi, to konsument już na etapie poprzedzającym zawarcie umowy deweloperskiej powinien uzyskać w tej kwestii jednoznaczne i precyzyjne informacje. Z karty lokalu powinno wynikać, że wskazana powierzchnia użytkowa lokalu obejmuje sumę powierzchni poszczególnych pomieszczeń w lokalu i powierzchni pod ścia nkami działowymi znajdującymi się w lokalu. Z karty lokalu konsument powinien więc dowiedzieć się, jaka jest wielkość powierzchni pod ściankami działowymi, którą Spółka wlicza do powierzchni użytkowej lokalu. Dzięki tego rodzaju informacji przecię tny konsu ment mógłby ustalić, w chwili zapoznania się z kartą lokalu, rzeczywistą powierzchnię lokalu, z której będzie mógł korzystać, tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi. Przeciętny konsument mógłby też ustalić, jaką część podanej powierzchni całkowitej l okalu stanowi powierzchnia pod zaznaczonymi na rzucie lokalu ściankami działowymi nadającymi się do demontażu. Przeciętny konsument nie posiada wiedzy specjalistycznej w zakresie sposobu dokonywania pomiaru powierzchni użytkowej przez deweloperów. Nie wie tym samym, jakie konkretnie części czy elementy zostaną wliczone do tej powierzchni, a jakie nie podlegają wliczeniu. Niemniej jednak należy uznać, że informacja o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wliczonej do powierzchni użytkowej lokalu , p ozwoliłaby przeciętnemu konsumentowi na ustalenie faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych. Tym samym przeciętny konsument mógłby ustalić, o jaką wielkość powierzchnia lokalu będz ie w rzeczywistości mniejsza niż powierzchnia podana w karcie lokalu. Tego rodzaju informacja umożliwiłaby też przeciętnemu konsumentowi ustalenie, jaka część ceny za lokal obejmuje powierzchnię pod ściankami działowymi. Zdaniem Prezesa Urzędu, ww. informa cja pozwoliłaby przeciętnemu konsumentowi na podjęcie świadomej decyzji co do 12 akceptacji faktu ustalenia powierzchni lokalu z uwzględnieniem powierzchni pod ściankami działowymi, a w konsekwencji zapłaty ceny za lokal ustalonej również za powierzchnię pod ściankami działowymi. Otrzymując ww. informację przeciętny konsument mógłby ocenić, czy odpowiada mu oferta, w której powierzchnia pod ściankami działowymi wynosi np. 1 m 2 bądź 1,5 m 2 . Warto zarazem zauważyć, że w zależności np. od liczby bądź układu pomie szczeń w danym lokalu i oddzielających je ścianek działowych, wielkość powierzchni pod ściankami działowymi może stanowić określoną, znaczącą część powierzchni całkowitej lokalu. Dlatego informacja o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi ma istotn e znaczenie dla przeciętnego konsumenta podejmującego decyzję o zakupie lokalu, wpływając na sposób postrzegania przez niego oferty Spółki i jej ocenę. W karcie lokalu Spółka wskazała wprawdzie, że powierzchnie są zgodne z normą PN - ISO 9836:1997 i wliczon o do nich powierzchnie zajęte przez ścianki działowe nadające się do demontażu, jednak informacja ta nie wpływa na stopień poinformowania przeciętnego konsumenta o wielkości wliczanej powierzchni tych ścianek, potrzebnej mu do podjęcia świadomej decyzji do tyczącej umowy. Z informacji tych przeciętny konsument może jedynie dowiedzieć się, że powierzchnia lokalu obejmuje także powierzchnie pod zaznaczonymi na rzucie ściankami działowymi znajdującymi się w lokalu. W opinii Prezesa Urzędu, pominięcie informac ji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi może wywoływać mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta o faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. powierzchni bez ściane k działowych. W karcie lokalu nie ma żadnych informacji bądź wskazówek, na podstawie których przeciętny konsument mógłby ustalić wielkość powierzchni lokalu po odliczeniu z niej powierzchni pod ściankami działowymi. Przeciętny konsument nie wie zatem, o il e powierzchnia lokalu, jaką będzie mógł dysponować przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, w rzeczywistości będzie mniejsza niż podana, uwzględniająca powierzchnię pod ściankami działowymi. Pominięcie tych informacji może tym samym powodow ać, że konsument podejmie decyzję dotyczącą umowy, której by nie podjął, gdyby wiedział, jaką wielkość powierzchni pod ściankami działowymi uwzględniono w łącznej powierzchni lokalu i w konsekwencji w kalkulacji ceny za lokal. Stosownie do art. 2 pkt 7 uo pnpr , przez decyzję dotyczącą umowy rozumie się podejmowaną przez konsumenta decyzję co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umo wne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania. Nieuczciwa praktyka rynkowa polegająca na wprowadzającym w błąd zaniechaniu nie musi finalnie prowadzić do dokonani a przez przeciętnego konsumenta czynności prawnej. Decyzja dotycząca umowy, o której mowa w uopnpr , ma szerszy zakres niż instytucja błędu uregulowana w art. 84 i nast. Kodeksu cywilnego. Elementem konstrukcyjnym decyzji konsumenta nie jest objęty sam fakt jej dokonania, czyli w analizowanym przypadku - skorzystanie z oferty i zawarcie umowy ze Spółką. Wystarczająca jest potencjalna możliwość wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta. Bez znaczenia pozost aje przy tym okoliczność, czy i w jakim ewentualnie stopniu konsument może zweryfikować otrzymane informacje w inny sposób. Z tych względów, wskazana przez Spółkę możliwość uzyskania przez konsumenta informacji o szerokoś ci ścian e k działow ych z projekt u budowlan ego czy obowiązek Spółki udostępnienia konsume ntowi dokumentacji projektowej , nie wykluczają stwierdzenia, że zapoznając się z kartą lokalu przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr . O koliczności te nie mają znaczenia dla oceny ww. przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej . Należy jednocześnie podkreślić, że przeciętny konsument nie ma obowiązku konfrontowania otrzymanych od dewelopera materiałów informacyjnych z dokumenta mi projektowy mi dotyczącymi danego przedsięwzięcia deweloperskiego czy oferowanego lo kalu. Dlatego Prezes Urzędu uznaje, że zapoznając się z kwestionowan ą kart ą lokalu przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której by nie podjął, gdyby znał wielkość powierzchni pod ściankami działowymi wliczan ej do 13 powierzchni użytkowej l okalu . Decyzja dotycząca umowy może w tym wypadku polegać np. na zainteresowaniu się przeciętnego konsumenta ofertą Spółki, czy też podjęciu działań w celu uzyskania dodatkowych lub szczegółowych informacji o jej ofercie. Należy zauważyć, że przedstawione przez Spółk ę w niniejszej sprawie stanowisko sprowadza się zasadniczo do wskazania , że nie ma ustawowych regulacji zobowiązujących dewelopera do przekazania konsumentom informacji o powierzchni pod ściankami działowymi . W szczególności, z daniem Spółki, regulacji takich nie zawiera ustawa deweloperska mająca zastosowanie do zrealizowanego przez nią przedsięwzięcia „Wi oletta ” . Spółka uzna ła , że informacje wymienione w art. 22 tej ustawy oraz we wzorze prospektu informacyjnego są wystarczając e do zapewnienia odpowiedniej ochrony nabywcom i podjęcia przez przeciętnego konsumenta świadomej decyzji o zawarciu umowy deweloperskiej. Spółka wywiodła jednocześnie , że ustawa deweloperska wskazuje wyłącznie informacje o istotnym znaczeniu, a informacje o powierzchni znajdującej się pod ściankami działowymi nie wypełniają definicji informacji istotnych w rozumieniu art. 6 ust. 2 uopnpr. Odnosząc się do ww. argumentacji należy przede wszystkim wskaza ć, że Spółka ogranicza obowiązki informacyjne przedsięb iorcy względem konsumentów wyłącznie do tych wynikających z przepisów odrębnych . Spółka nie dostrzega jednak , że art. 6 ust. 2 uopnpr nie zawiera tego rodzaju ograniczenia. Zgodnie z tym przepisem , w razie wątpliwości za istotne informacje, o których mowa w ust. 1, uważa się informacje, które przedsiębiorca stosujący praktykę rynkową jest obowiązany podać konsumentom na podstawie odrębnych przepisów. Art. 6 ust. 2 uopnpr pozwala dokonać podziału określonych w nim informacji na takie, co do których obowiąze k przekazania wynika z przepisów szczególnych oraz takie , co do których obowiązek ten nie wynika z przepisów odrębnych, ale powiązany jest z samą cechą „istotności informacji” dla podjęcia decyzji dotyczącej umowy. Zaniechanie należy tu przeciwstawić dział aniu, którego obowiązek może mieć źródło w przepisach prawa, umowach, zasadach współżycia społecznego, dobrych praktykach itp. Kwalifikacja informacji istotnych odbywać musi się zatem każdorazowo w oparciu o określony stan faktyczny. Na przedsiębiorcy ogól nie ciąży jednak obowiązek przekazania konsumentowi wszystkich istotnych informacji potrzebnych do podjęcia decyzji dotyczącej umowy, który nie jest ograniczony do informacji wymienionych w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa . Z kolei dokonując oc eny istotności określonych informacji uwzględnić należy wszystkie elementy oraz okoliczności związane z występowaniem danego produktu na rynku. Chodzi o takie informacje, które są niezbędne do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym po wodują lub mogą powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy , której inaczej by nie podjął. Istotne są informacje, które pozwalają dokonać racjonalnego wyboru. Stąd też zarówno zatajenie przekazania informacji, jak i podanie in formacji w sposób dwuznaczny, niezrozumiały czy też w nieodpowiednim czasie, mieści się w zakresie tego pojęcia . P od pojęciem „istotnych informacji” w razie wątpliwości należy rozumieć więc nie tylko informacje, które przedsiębiorca jest obowiązany podać k onsumentom na podstawie odrębnych przepisów , ale także te , których obowiązek podania nie wynika z regulacji szczególnych . Informacje te winny być podane stosownie do wymogów art. 6 ust. 4 u opnpr. Z awarte w tym pr zepisie wyliczenie wskazujące co stanowi „is totną informację” ma charakter przykładowy , na co wskazuje użyty w nim zwrot „w szczególności” . W art. 6 u o pnpr ustawodawca podał przykłady praktyk mogących wprowadzać w błąd przez zaniechanie, do których zaliczył m.in. zatajenie lub nieprzekazanie w sposó b jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie istotnych informacji dotyczących produktu (por. np. wyroki SOKiK z dnia: 21 lipca 2016r. sygn. akt XVII AmA 10/15 oraz 24 maja 2023r. sygn. akt XVII AmA 63/22, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 kwie tnia 2024r. sygn. akt VII AGa 976/23 oraz orzecznictwo i stanowiska tam powołane) . W niniejszej sprawie źródłem obowiązku informacyjnego Spółki nie są przepisy odrębne , ale sama „istotność” informacji o wielkości powierzchni pod ściankami 14 działowymi w lok alu, wliczanej do powierzchni lokalu . Zdaniem Prezes a Urzędu , w ustalonych okolicznościach faktycznych ww. informacj a jest potrzebn a przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr . Jest to bowiem informacja, która pozwala przeciętnemu konsumentowi na ustalenie rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego przez Spółkę układu ścianek działowych w lokalu. Niewątpliwie powierzchnia lokalu jest t ym elementem oferty dewelopera, na któr y przeciętny konsument zainteresowany nabyciem lokalu zwraca uwagę w pierwszej kolejności . Informacja o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi, które są wliczane do powierzchni lokalu, ze swej natury nie ma więc neutralnego chara kteru dla przeciętnego konsumenta , ale charakter doniosły . I nformacja ta wpływa zarazem na stopień poinformowania przeciętnego konsumenta o sposobie kalkulacji ceny za lokal, obejmującej także powierzchnię pod ściankami działowymi. Brak tej informacji może tym samym powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której by nie podjął, gdyby znał wielkość powierzchni pod ściankami działowymi , wliczanej do powierzchni lokalu. Warto przy tym zaznaczyć , że w świetle przesłanek nieuczc iwej praktyki rynkowej określonej w art. 6 uopnpr przedsiębiorca nie ma obowiązku podania wszystkich istotnych informacji dotyczących produktu, ale tylko takie istotne informacje, które - tak jak informacje o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi - są potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr. W kontekście postawionego Spółce zarzutu oraz istotności ww. informacji dla decyzji przeciętnego konsumenta, powołanie się przez Spółkę na info rmowanie nabywców w umowach deweloperskich i prospekcie informacyjnym o obliczeniu powierzchni lokali według ww. normy oraz uwzglę dnieniu w powierzchni lokalu powierzchni pod ściankami działowymi , nie jest wystarczające . Podobnie , za niewystarczające należ y uznać praktycznie tożsame informacje zamieszczone w kwestionowanych kartach lokal i , w których wskazano stosowaną normę oraz zaznaczono , że do powierzchni lokalu wliczono powier zchni e zajęte przez ścianki działow e nadające się do demontaż u . D zięki t ej inf ormacji przeciętny konsument może wprawdzie zorientować się, że powierzchnia lokalu, z której będzie korzystać, b ędzie mniejsza niż podana powierzchnia użytkowa lokalu , co podkreśliła Spółka , niemniej na jej podstawie przeciętny konsument nie może ustalić , o jaką wielkość powierzchnia lokalu będzie faktycznie mniejsza. Wbrew opinii Spółki, możliwość uzyskania informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi z innych źródeł, np. poprzez wgląd do projektu budowlanego, nie wpływa na stopień poinform owania przeciętnego konsumenta o tej powierzchni w chwili zapoznania się z kartą lokalu . Informacje uzyskiwane z innych źródeł nie mogą prowadzić do korygowania przekazu, jaki przeciętny konsument otrzymuje zapoznając się z kartą lokalu. P rzeciętny konsume nt nie ma poza tym obowiązku porównywania informacji zamie szczonych w różnych dokumentach dotyczących danego przedsięwzięcia deweloperskiego, przed zawarciem umowy czy w proces ie zaw arcia umowy z deweloperem . W związku z powyższym, wykonanie przez Spó łkę obowiązków z art. 22 ust. 1 pkt 6 i 14 ustawy deweloperskiej, czyli określenie w umowach deweloperskich powierzchni lokalu i sposobu pomiaru jego powierzchni oraz sporządzenie prospektu informacyjnego dla ww. przedsięwzięcia zgodnie z ustawowym wzorem, nie wyklucza ją uznania, że pominię te w kartach lokalu informacje o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi są informacj ami istotny mi . Prezes Urzędu nie podziela ponadto wątpliwości Spółki co do możliwości wprowadzenia konsumentów w błąd w przypadk u zamieszczenia w karcie lokalu informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi w lokalu. Zdaniem Prezesa Urzędu, Spółka nie dostrzega , że w związku ze stosowaniem normy PN - ISO 9836:1997 na rynku usług deweloperskich wypracowana została praktyk a (dobry obyczaj) wskazywania w kartach lokali powierzchni użytkowej lokalu obejmuj ącej : sumę powierzchni poszczególnych pomieszczeń oraz powierzchni pod ściankami działowymi w lokalu. Praktyka ta pozwala przeciętnemu konsumentowi zapoznającemu się z kartą lokalu na ustalenie powierzchni 15 lokalu bez powierzchni ścianek działowych , tj. powierzchni, z której będzie mógł faktycznie korzystać . Wnioski Spółki w tym zakresie , w szczególności dotyczące zmiany interpretacji powierzchni użytkowej według ww. normy, są o tyle niezrozumiałe, że w swoim stanowisku Spółka powołuje się na możliwość uzyskania przez konsumentów informacji o powierzchni pod ściankami działowymi poprzez zapoznanie się z projek tem budowlanym. W opinii Prezesa Urzędu, s koro ww. informacje zostały zamieszczone w projekcie budowlanym, to trudno uzasadnić, dlaczego ich podanie w karcie lokalu mogłoby wpłynąć na zmianę sposobu interpretacji postanowień normy przez Spółkę. Co więcej , z przekazanej przez Spółkę dokumentacji technicznej sporządzonej na e tapie odbiorów powykonawczych lokali wybudowanych w ramach przedsięwzięcia „Wi oletta ” wynika, że Spółka prezentowała powierzchnię lokalu poprzez wskazanie m.in. wielkości powierzchni ścian działowy ch w lokalu ( por. k. 97 - 108 akt ) . W rozpatrywanej spra wie Spółka nie może poza tym skutecznie uzasadnić swojego zaniechania niejasnością postanowień zastosowanej normy budowlanej dotyczącej pomiaru powierzchni czy ich możliwą różną interpretacją co do ścianek działowych. Zarzucona Spółce praktyka ma charakter informacyjny. Praktyka ta nie dotyczy stosowania postanowień normy PN - ISO 9836:1997 w zakresie ścianek działowych , tj. ich wliczania bądź niewliczania do powierzchni lokalu . Należy także zauważyć, że ww. praktyka dotyczy pominięcia informacji o wielkoś ci powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi w lokalu wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu przy zachowaniu proponowanego przez Spółkę ukł adu ścianek działowych. Wskazane przez Spółkę działania nabywców polegając e na rearanżacji lokalu co do ścianek działowych odnos zą się natomiast do decyzji podejmowanych w konkretnych sprawach przez konkretnych, indywidualnie oznaczonych konsumentów . Tego rodzaju przypadki wykraczają poza zakres zarzutu postawionego Spółce w niniejszej sprawie, a jednocześni e - poza zakres kontroli działań przedsiębiorc y w postępowaniu w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Należy ponadto zaznaczyć, że w prowadzonym postępowaniu Prezes Urzędu dokonał oceny zachowania Spółki , a nie zachowań innych dewel operów należących do grupy kapitałowej Spółki , związanych ze sposobem informowania konsumentów o powierzchni lokalu. Oznacza to, że przedłożone przez Spółkę w niniejszym postępowaniu dokumenty wykorzystywane w obrocie prawnym przez innego dewelopera należą cego do jej grupy kapitałowej , nie mogą stanowić dowodu zaniechania stosowania przez Spółkę ww. praktyki . W świetle powyższego, Prezes Urzędu uznał, że zaniechanie Spółki spełnia przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 uopnpr . Powyżej wskazano, że przypisanie Spółce zarzuconej praktyki wymaga także wykazania, że praktyka ta narusza zbiorowy interes konsumentów . W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt III SK 27/07 Sąd Naj wyższy wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia pojęcia zbiorowy interes konsumentów prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że ni e jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu Najwyższego, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu po dmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że „ praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujący ch na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania 16 przedsiębiorcy w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub poten cjalnym klientem przedsiębiorcy ”. Dla wystąpienia ww. przesłanki istotne jest zatem ustalenie, że działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego, konkretnego adresata. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale pr zede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może przy tym polegać zaró wno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Nie jest tym samym konieczne, aby którykolwiek z konsumentów został dotknięty skutkami stosowanych przez przedsiębiorcę praktyk. Wystarczająca jest choćby potencjalna możliwość wystąpienia negatywn ych skutków praktyki wobec nieograniczonej liczby konsumentów. Zarzucona Spółce praktyka może godzić w zbiorowy interes konsumentów, tj. interesy nieokreślonej i nieograniczonej grupy konsumentów, których nie da się zidentyfikować - wszystkich osób, które mogły zapoznać się z przygotowanymi przez Spółkę kartami lokali. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę jako zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Pod tym pojęciem należy rozumieć str icte ekonomiczne interesy konsumentów (o wymiarze majątkowym) oraz prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zr ozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym i w czasie wykonywania umowy. Ww. praktyka może naruszać przede wszystkim pozaekonomiczne interesy konsumentów, tj. prawo konsumentów do uzyskania rzetelnych inform acji o powierzchni lokalu prezentowanego w udostępnianych przez Spółkę kartach lokali. Pominięcie informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wliczanej do powierzchni lokalu może wprowadzać przeciętnego konsumenta w błąd na etapie przedkont raktowym, co do rzeczywistej powierzchni lokalu (tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi). Nieprzekazanie tych informacji mogło zarazem wpływać na konkretne decyzje konsumenta o skorzystaniu z oferty Spółki, zniekształcając jego proces decyzyjny. W ko nsekwencji, praktyka Spółki może także pośrednio wpływać na ekonomiczne interesy konsumentów, którzy zdecydowali się zawrzeć umowy deweloperskie lub przedwstępne ze Spółką. W związku z powyższym , Prezes Urzędu stwierdził, że Spółka naruszył a zakaz, o kt ór ym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 uokik . N a podstawie art. 27 ust. 1 i 2 uokik Prezes Urzędu orzekł tym samym jak w pkt I sentencji decyzji, stwierdzając , że Spółka zaprzestała stosowania ww. praktyki z dniem 29 czerwca 202 3 r., tj. z dniem zawarcia ost atniej umowy przedwstępnej z konsumentem w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi oletta ”. Pre zes Urzędu uznał, że jest to ostatni dzień, w którym Spółka prze kazała konsumento m zakwestionowaną kartę lokalu. II. Zgodnie z art. 2 6 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 4 uokik , w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzając ej zaniechanie jej stosowania , Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, w szczególnoś ci zobowiąza ć przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wiel okrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji . Prezes Urzędu zdecydował o zastosowaniu wobec Spółki środk a usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsum entów polegającego na skierowaniu do konsumentów, którym w związku z zawarciem umów w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi oletta ” Spółka przekazała kwestionowane karty lokali, pisemnej informacji o wydaniu niniejszej decyzji. W ocenie P rezesa Urzędu, środek ten jest niezbędny do zrealizowania wobec ww. konsumentów , którzy mogli być dotknięci skutkami stwierdzonej praktyki , celów informacyjnych decyzji . Nałożony na Spółkę 17 obowiązek jest jednocześnie proporcjonalny do wagi i rodzaju przypisane j jej prak tyki (por. art. 26 ust. 4 w zw. z art. 27 ust. 4 uokik). III. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 uokik , Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprze dzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24 . Art. 106 ust. 3 pkt 1 uokik przewiduje , że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przy padku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podst awie przepisów o rachunkowości. Art. 106 ust. 5 uokik wskazuje przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 i 2 uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprz edzających rok nałożenia kary. Obr ót Spółki w 2023r. wyniósł [informacja prawnie chroniona] zł , co uwzględniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 29 grudnia 202 3 r., tj. 4, 3480 zł, stanowi [informacja prawnie chroniona] euro (stosownie do art. 5 uokik , przeliczenie wartości euro oraz innych walut obc ych na złote oraz wartości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). Obrót Spółki w 202 3 r. jest więc wyższy niż równow artość 100.000 euro , co s kutkuje zastosowanie m przy nałożeniu na Spółk ę kary pieniężnej art. 106 ust. 1 uokik . Kara pieniężna za naruszenie zakazu określonego w art. 24 uokik ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wsk azanego przedsiębiorcy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Należy zwrócić uwagę, że przepisy uokik nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nało żeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 uokik te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów u stawy, a także: okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 uokik ). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 uokik , okolicznościami łagodzącymi są w szczególnoś ci: dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz ws półpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 uokik wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego naruszenia oraz umyślność naruszenia. Mając na uwadze , że zarzucona Spółce prakty ka dotyczy sposobu inform owania o powierzchni lokalu mieszkalnego oferowanego w sprzedaży , któr y mo że wpływać na zachowani e przeciętnego konsumenta na etapie zawierania umowy , Prezes Urzędu postanowił nałoż yć na Spółkę kar ę pieniężn ą za stosowanie tej praktyk i . Z gromadzon y materiał dowodow y wskazuje na nieumyślne naruszenie przez Spółkę przepisów uokik . W opinii Prezesa Urzędu, Spółka naruszyła zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. Należy podkreślić, że jako profesjonalista Spółka ma obowiązek zwrócenia uwagi na treść przek azywanych konsumentom informacji nie tylko na etapie 18 kontraktowania, ale także na etapie poprzedzającym zawarcie umowy, aby wyeliminować ewentualne ryzyko wprowadzenia przeciętnego konsument a w błąd. W niniejszej sprawie , poprzez pominięcie informacji o wi elkości powierzchni pod ściankami działowymi w lokalu , wliczan ej do powierzchni użytkowej lokalu, Spółka nie sprostała temu obowiązkowi . Wskutek nieprzekazania tych informacji , przeciętny konsument nie mógł ustalić w chwili zapozna nia się z kwestionowan ą k art ą lokalu wielkości powierzchni użytkowej lokalu, z której będzie mógł faktycznie korzystać (tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi ) . Uzasadnia to wniosek, że ww. praktyk a jest skutkiem niedochowania przez Spółk ę należytej staranności przy przygoto waniu dokumentów dotyczących przedsięwzięcia deweloperskiego „Wi olett a” . Ustalając wysokość kar y Prezes Urzędu dokonał w pierwszej kolejności oceny okoliczności naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy oraz okresu, stopnia i skutków rynkowych przypisanego jej narusze nia . W dalszej kolejności Prezes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności obciążające i łagodzące oraz jaki powinny mieć wpływ na wysokość kar y. Przypisana Spółce praktyka ujawnia się na etapie przedkontraktowym, którego istotą j est zacho wanie ukierunkowane na pozyskiwanie klientów lub złożenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie ich do zawarcia kontraktu. W w. praktyka mo gła jednak wp ływać także na zachowania przeciętnego konsumenta na etapie zawierania umowy , skoro w pr zypadku skorzystania z oferty Spółki karta lokalu stanowiła integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej lub przedwstępnej . W ocenie Prezesa Urzędu, pominięcie w karcie lokalu informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działow ymi wlicza nej do powierzchni użytkowej lokalu, m ogło wywoływać mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta o powierzchni lokalu , z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych . Nie otrzymując t ej informacji przeciętny konsument nie mógł ustalić , o ile powierzchni a lokalu będzie mniejsza po odliczeniu z niej powierzchni ścianek działowych znajdujących się w lokalu . Praktyka Spółki narusza zatem bezpośrednio pozaekonom iczne interesy konsumentów, a więc prawo konsumentów d o uzyskania informacji o istotnym elemencie oferty Spółki . P raktyka ta mogł a również wpływać na konkretne decyzje konsumentów, a co za tym idzie pośrednio wpływać na ekonomiczne interesy konsumentów, którzy zdecydowali o zawarciu um ów ze Spółką . Pominięcie ww. informacji mo gło tym samym powodować podjęcie przez konsument a decyzj i dotycząc ej umowy, której by nie podjął, gdyby wiedział, jaką wielkość powierzchni pod ściankami działo wymi uwzględniono w łącznej powierzchni lokalu i w konsekwenc ji w kalkulacji c eny za lokal. Rozstrzygając o wysokości kar y Prezes Urzędu uwzględnił także okres trwania stwierdzonego naruszenia , który przekroczył 1 rok . Z ww. przyczyn Prezes Urzędu ustalił kwotę bazową kar y na poziomie [informacja prawnie chroniona] % obrotu Spółki uzyskanego w 2023r. , tj. w wys okości [informacja prawnie chroniona] zł. Dokonując kalkulacji kary w dalszej kolejności Prezes Urzędu rozważył, czy w niniejszej sprawie występują okoliczności obciążające bądź łagodzące, które wpływają na wysokość kar y . Prezes Urzędu nie dopatrzył się okoliczności obciążają c ych , które przemawiałyby za podwyższeniem ustalon ej kwoty kar y . Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie stosowania przez Spółkę praktyki przed wszczęciem niniejszego postępowania . Okoliczność ta przesądziła o obniżeniu kwoty kary o [informacja prawnie chroniona] %, d o kwoty 56.313,38 zł. Ostatecznie Prezes Urzędu nałożył na Spółkę kar ę pieniężną w wysokości 56.313 zł po zaokrągleniu . W ocenie Prezesa Urzędu, nałożon a na Spółkę kar a jest adekwatn a do okoliczności, a także okresu, stopnia i skutków rynkowych stwierdzon ego naruszenia przepisów ustawy. Kar a pełni funkcję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu przez Spółkę . Nie bez znaczenia jest również jej walor wychowawczy, odst raszający innych przedsiębiorców przed stosowaniem praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów . 19 Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w pkt III sentencji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 uokik , karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia upra womocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . IV. Art. 77 ust. 1 uokik przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie p rzepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia oraz osoba zarządzająca, o której mowa w art. 6a, są obowiązani ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 uokik , Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Należy zauważyć, że uokik nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 uokik stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ ad ministracji publicznej ustali w dro dze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania zaliczono, zgodnie z art. 263 § 1 Kodeksu postępowania administracyjne go, poniesione koszty doręczenia pism Spółce w wysokości 3 9 ,40 zł. Ww. koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji na podany powyżej rachunek bankowy. Pouczenia: Stosownie do treści art. 81 ust. 1 uokik w zw. z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kode ks postępowania cywilnego ( Dz.U. z 202 3 r. poz. 1 550 ze zm.) od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochro ny Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręcz enia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt IV sentencji decyzji, na podstawie art. 2 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 uokik w zw. z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, Spółce przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsu mentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 u stawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądo wych w sprawach cywilnych ( Dz.U. z 202 4 r. poz. 959 ze zm. ), odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 1000 zł. Zgodnie z art. 32 ust 2 tej ustawy, zażal enie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej lub jednostce organ izacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosek o przyznanie zwolnienia od ko sztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. 20 Stosownie do treści art. 117 § 1, § 3 i § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w cało ści lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje zdolność sądową, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na pi śmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznani u Jarosław Krüger