RPZ-15/2024

Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu mentów w Poznaniu ul. Zielona 8 61 - 851 Poznań tel. 61 852 15 17 < faks 61 851 86 44 poznan@uokik.gov.pl < www .uokik.gov.pl PREZE S URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW TOMASZ CHRÓSTN Y Poznań, 12 grudn i a 2024r. RPZ.610.9.2023.JM DECYZJA nr RPZ 15 /2024 informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczętego z urzędu przeciwko JP Development Spółka z ogranic zoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie, I. na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2024 r. poz. 1616), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 tej ustawy, pomijanie przez JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie w kartach lokali mieszkalnych, preze ntujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu mieszkalnego, co wprowadza konsumentów w błąd co do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogl i korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, a w konsekwencji stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845) i godzi w zbiorowe interesy konsumentów. i stwierdza zaniechanie jej stosowania z dniem 28 października 202 2 r. II. na podstawie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 4 ww. ustaw y o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci: skierowania do konsumentów, którym w związku z zawarciem umów deweloperskich w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „ Horyzont Naramowice ” w Poznani u, Spółka przekazała karty lokali mieszkalnych, o których mowa powyżej w pkt I, listami zwykłymi w terminie 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, informacji o wydaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niniejszej decyzji nr RPZ 15 /2024 z dnia 12 grudnia 2024r., o treści: „ JP Development Sp ółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie informuje, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr RPZ 15 /2024 z dnia 12 grudnia 2024r. uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów pom ijanie przez Spółkę w kartach lokali mieszkalnych, prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu 2 mieszkalnego, co wprowadza konsumentów w błąd c o do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, a w konsekwencji stanowi nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845) i godzi w zbiorowe interesy konsumentów . Decyzja jest prawomocna. Decyzja Prezesa UOKiK została udostępniona na stronie in ternetowej www.uokik.gov.pl . Podpis osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki ” III. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada na JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie , w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 tej ustawy, karę pieniężną w wysokości 1.052.021 zł (słownie: jeden mi lion pięćdziesiąt dwa tysiące dwadzieścia jeden zł) , płatną do budżetu państwa IV. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania ad ministracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanawia obciążyć JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzi bą w Warszawie kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w wysokości 46,60 zł (słownie: czterdzieści sześć złotych 60/100 zł) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w termi nie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Uzasadnienie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające mające na celu zbadanie rynku usług deweloperskich w zakresie sposobu dokonywania pomiarów powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych i domów jednorodzinnych (sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM). W toku postępowania Prezes Urzędu przesłał do wybranych deweloperów ankiety, w których zamieszczono pytania dotyczące m.in. wskazania nor m budowlanych stosowanych przez deweloperów dla aktualnie realizowanych przedsięwzięć deweloperskich i sposobu ich interpretacji, postanowień wzorców umów regulujących pomiar powierzchni oraz kart lokali (wraz z rzutami lokali) i materiałów reklamowych, ok reślających powierzchnię lokali i/lub sposób ich pomiaru. Ankietę przesłano m.in. do JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie (dalej: Spółka). Na podstawie informacji udzielonych przez Spółkę w an kiecie ustalono, że Spółka w styczniu 2021r. rozpoczęła realizację przedsięwzięcia deweloperskiego o nazwie „Horyzont Naramowice” w Poznaniu, obejmującego budowę 159 lokali mieszkalnych. Przy realizacji ww. przedsięwzięcia Spółka stosowała polską normę bu dowlaną PN - ISO - 9836:1997 „Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych” . Stosowanie przez Spółkę ww. normy wynikało z faktu złożenia przez nią wniosku o pozwolenie na budowę w [informacja prawnie c hroniona] . Obowiązujące na dzień złożenia przez Spółkę wniosku o pozwolenie na budowę rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) odwoływało się, w zakresie obliczania powierzchni użytkowej budynku jednorodzinnego i lokali mieszkalnych, do ww. normy PN - ISO 9836:1997. Spółka wyjaśniła, że sposób pomiaru powierzchni netto oraz powierzchni użytkowej został przeds tawiony w pkt 5.1.5 oraz 5.1.7 normy PN - ISO 9836:1997 . Spółka podkreśliła, 3 że powierzchnia pod ściankami działowymi (które są możliwe do demontażu) stanowi zdefiniowaną w normie powierzchnię netto. Likwidacja takiej ścianki nie wymaga zgłoszenia ani uzyska nia pozwolenia na budowę niezależnie od technologii jej wykonania. Spółka zaznaczyła, że: „Powierzchnia użytkowa jest składową zdefiniowanej w normie powierzchni netto, co sprawia, iż wliczanie powierzchni pod ściankami działowymi jest możliwe do zaliczani a dla całkowitej powierzchni użytkowej lokalu” . Oferując konsumentom lokale mieszkalne w ramach przedsięwzięcia „Horyzont Naramowice” Spółka posługiwała się m.in. materiałami informacyjnymi w postaci kart lokali, które w przypadku skorzystania przez konsum enta z oferty, stanowiły - jako załącznik do prospektu informacyjnego - integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej. Karta lokalu prezentuje rzut danego lokalu, tj. jego rysunek (plan) z rozkładem pomieszczeń, na którym wskazano m.in. powie rzchnię każdego pomieszczenia. W karcie lokalu podano również m.in. oznaczenie lokalu, jego położenie, ilość pomieszczeń, zestawienie poszczególnych pomieszczeń wraz z ich powierzchnią oraz powierzchnię całkowitą lokalu. W wyniku analizy informacji zamies zczonych w kartach lokali, postanowieniem z dnia 12 lipca 2023r. Prezes Urzędu wszczął przeciwko Spółce postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Prezes Urzędu zarzucił Spółce stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe inte resy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na pomijaniu w kartach lokali mieszkalnych, prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działo wymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu mieszkalnego, co wprowadza konsumentów w błąd co do rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod t ymi ściankami, a w konsekwencji może stanowić nieuczciwą praktykę rynkową w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845) i godzić w z biorowe interesy konsumentów. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, pismem z dnia 3 października 2023r. Spółka wniosła w pierwszej kolejności o umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przedstawiając stanowisko w sprawie, Spółka odniosła się m.in. do działań Prezesa Urzędu poprzedzających wszczęcie przeciwko niej postępowania, podjętych w postępowaniu wyjaśniającym mającym na celu zbadanie rynku usług deweloperskich w zakresie sposobu dokonywania pomiarów powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych i domów jednorodzinnych. Spółka wskazała, że w ramach tego postępowania miała miejsce wymiana pism: wezwanie Prezesa Urzęd u z dnia 16 marca 2022r. oraz odpowiedź Spółki z dnia 29 marca 2022r. Spółka stwierdziła, że gdyby uzyskała wiedzę dotyczącą stanowiska Prezesa Urzędu w zakresie przedstawienia informacji na kartach lokali, mogłaby wyjść naprzeciw oczekiwaniom Prezesa Urzę du już na etapie ww. postępowania wyjaśniającego. Spółka zaznaczyła, że złożyła wyjaśnienia w ankiecie w dobrej wierze, że wyjaśnienia te mają przyczynić się do ustalenia standardu rynkowego, nie zaś będą podstawą do wszczęcia przeciwko niej postępowania, w którym może zostać obciążona surową sankcją pieniężną. Spółka podkreśliła także, że działała w zaufaniu do organu, licząc, że prowadzone przez Prezesa Urzędu działania mają charakter badania rynku. Spółka uznała w szczególności, że gdyby Prezes Urzędu mi ał zastrzeżenia co do złożonych przez nią wyjaśnień, w tym co do przedstawionego podejścia, to mogła oczekiwać, że zanim zostanie wszczęte postępowania właściwe, będzie miała szansę np. na zmianę kwestionowanej przez Prezesa Urzędu praktyki lub podjęcie dz iałań zmierzających do usunięcia jej skutków na etapie postępowania dotyczącego badania rynku. Powołując się na informacje z wstępnej części ankiety, Spółka wskazała, że odebrała pismo Prezesa Urzędu jako wezwanie o charakterze ustalającym stan faktyczny, które nie wiąże się dla niej z ryzykiem wszczęcia postępowania właściwego, a wobec braku informacji zwrotnej ze strony Prezesa Urzędu co 4 do przedłożonych wyjaśnień, miała ograniczoną możliwość podjęcia reakcji na etapie postępowania dotyczącego badania ryn ku. Spółka wyraziła zarazem opinię, że sprawa ma charakter precedensowy, ponieważ Prezes Urzędu w ramach podejmowanych wobec przedsiębiorców interwencji nie kwestionował sposobu prezentacji powierzchni przedstawianych w kartach lokali w zakresie, jaki obej muje postawiony zarzut. Spółka poinformowała ponadto, że podejmowała dodatkowe działania wobec konsumentów zainteresowanych jej ofertą, które dotyczyły przekazywania rzetelnych informacji na temat lokali mieszkalnych. Jak podkreśliła Spół ka, konsument otrzymywał pełne informacje dotyczące lokalu wymagane przepisami ustawy deweloperskiej z 2011r. W szczególności na odnotowanie w zakresie dodatkowych działań informacyjnych zasługuje zdaniem Spółki fakt, że na etapie przedkontraktowym umożliw iała każdemu zainteresowanemu konsumentowi indywidualne spotkania z jej przedstawicielem - przeszkolonym handlowcem, który posiadał szczegółową wiedzę na temat inwestycji. Spółka zapewniła, że w ramach spotkania jej przedstawiciel udzielał odpowiedzi na wsz ystkie pytania klientów, w tym klient miał wgląd w projekt budowlany lub wykonawczy, który uwzględniał pomiary powierzchni pod ściankami. Klienci mogli również otrzymać projekt w postaci plików dwg, przeznaczony dla architektów. Spółka zaznaczyła, że w ram ach spotkania umożliwiała także dokonanie we własnym zakresie pomiarów lokalu mieszkalnego. Spółka poinformowała poza tym , że handlowiec przekazywał także informacje w zakresie metrażu lokalu mieszkalnego, którym był zainteresowany konsument. Handlowiec mi ał katalog inwestycji, który podlegał omówieniu z konsumentem, a do spotkania dochodziło zarówno w biurze sprzedaży Spółki, jak również na inwestycji, aby umożliwić obejrzenie lokalu. W odniesieniu do oceny prawnej zarzutu Spółka podniosła z kolei, że dla rozważenia, czy wprowadza w błąd poprzez nieinformowanie konsumentów w odpowiedni sposób o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi, należy określić przepis prawa, który wymagałby prezentowania tych informacji w karcie lokalu. Zdaniem Spółki, w tym zakresie należy poddać analizie przepisy sektorowe dla branży deweloperskiej. Porównując art. 22 ust. 1 pkt 6 i 14 ustawy z dnia 16 września 2011r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 1445; dalej: ustawa deweloperska) oraz art. 35 ust. 1 pkt 6 i 15 ustawy z dnia 20 maja 2021r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym (Dz.U. z 2021r. poz. 1177), Spółka uznała, że ustawa z 2021r. pre cyzuje w zakresie wskazania sposobu pomiaru, że chodzi o powierzchnię użytkową. Spółka wywiodła z analizy zmian ww. przepisów, że na podstawie ustawy deweloperskiej z 2011r. właściwej dla kwestionowanych kart lokali, nie można wyinterpretować normy, z któr ej wynikałoby, że spoczywał na niej obowiązek zamieszczania w kartach lokali mieszkalnych prezentujących rzuty lokali, informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu. Spółka stwierdziła, że Prezes Urzędu w treści zarzutu posługuje się pojęciem rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać konsumenci przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami, nie wyjaśniają c przy tym, co oznacza „rzeczywista powierzchnia lokali” . Spółka wskazała, że w tym zakresie zasadne jest odniesienie się do dostępnych definicji powierzchni użytkowej. W ocenie Spółki, powierzchnia ta powinna być interpretowana przez pryzmat pojęcia wystę pującego w przepisach prawa, tj. powierzchni użytkowej. Spółka przytoczyła art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2021r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 725), uznając, że zgodnie z zamieszczoną w tym przepisie definicją, powierzchnię znajdującą się pod ściankami działowymi należy zakwalifikować do powierzchni użytkowej. Ścianki działowe wliczane są bowiem do powierzchni kondygnacji netto, jako nadające się do demontażu. Spółka wsk azała jednocześnie, że zgodnie z p kt 5.1.5.3 normy PN - ISO 9836:1997, którą stosowała, „ Do powierzchni kondygnacji netto wliczane są także elementy nadające się do demontażu takie jak: ścianki działowe, rury, kanały” . W opinii Spółki, kierując się tokiem ar gumentacji Prezesa Urzędu należałoby 5 w kartach lokali przedstawiać także informację o wielkości powierzchni rur i kanałów, co wydaje się sprzeczne z intencją Prezesa Urzędu. Spółka zaznaczyła przy tym, że była zobowiązana do stosowania ww. normy na podstaw ie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Spółka podkreśliła również, że nabywcy lokali, których dotyczą kwestionowane karty lokali, mog ą w różny sposób korzystać z powierzchni pod demontowalnymi ściankami działowymi; ścianki te mogą być całkowicie zdemontowane, ich długość i szerokość może być modyfikowana (zwiększana lub skracana). Spółka wskazała, że konsumenci dokonują takich zmian, ni e informując jej o tym, a sposób wykorzystania przedmiotowych powierzchni pozostawia woli konsumentów. Tego typu zmiany, tj. demontowanie ścianek działowych były również zlecane Spółce, jak zaznaczyła, jako tzw. zmiany lokatorskie. Spółka podkreśliła, że w trakcie prac inwestycyjnych często dokonywała takich zmian, co świadczy o świadomości klientów, że demontaż jest możliwy, a powierzchnia pod ściankami demontowalnymi możliwa jest do wykorzystania dla powierzchni użytkowej mieszkania. Spółka podkreśliła, ż e w takim przypadku klient nigdy nie był obciążany kosztami za jakąkolwiek powierzchnię „dodatkową” . Spółka zauważyła, że układ ścianek działowych jest, jak wskazał Prezes Urzędu, wyłącznie propozycją, ponieważ decyzja co do sposobu ich wykorzystania pozos taje po stronie konsumentów. W konsekwencji Spółka stwierdziła, że w ówczesnym stanie prawnym sposób przedstawienia informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ścianami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu mieszkalne go nie stanowił nieuczciwej praktyki rynkowej, a tym bardziej praktyki wprowadzającej w błąd przez zaniechanie. Z tego względu, zdaniem Spółki, niniejsze postępowanie powinno zostać umorzone. Spółka zadeklarowała jednocześnie wolę ścisłe współpracy z Pre zesem Urzędu i prowadzenia dialogu , wnosząc o możliwość zorganizowania spotkania z przedstawicielami Prezesa Urzędu, podczas którego zostałyby omówione odpowiednie rozwiązania zmierzające do zakończenia postępowania. Pismem z dnia 16 października 2023r. Prezes Urzędu poinformował Spółkę, że nie dostrzega uzasadnienia ani potrzeby odbycia spotkania w kwestii przedstawionej w piśmie Spółki z dnia 3 października 2023r. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu , p ismem z dnia 7 czerwca 2024r. poinformowała m.i n., że zamierza przedstawić propozycję zobowiązania stosownie do art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Spółka wskazała, że analizuje i pracuje nad założeniami zobowiązania oraz za deklar owała wolę ścisłej współpracy z Prezes em Urzędu i prowad zenia dialogu w celu wypracowania rozwiązań, które będą korzystne dla konsumentów oraz zgodne z oczekiwaniami Prezesa Urzędu. Pismem z dnia 3 lipca 2024r. Spółka przedstawiła wstępne założenia propozycji zobowiązania, wymagające, jej zdaniem, kierunkoweg o zaopiniowania ze strony Prezesa Urzędu, aby możliwe były prace nad uszczególnioną treścią zobowiązania. Spółka doprecyzowała, że jej intencją jest koncyliacyjne zakończenie postępowania poprzez wydanie w niniejszej sprawie decyzji zobowiązującej stosowni e do art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym, na wypadek braku umorzenia postępowania, Spółka wniosła o wydanie decyzji zobowiązującej. Spółka podkreśli ła m.in. , że wypracowani e wstępnych z ałożeń propozycji zobowiązania z uwagi na s tan faktyczny postępowania było złożonym zagadnieniem, w szczególności z uwagi na fakt, że kwestionowana przez Prezesa Urzędu praktyka została zaniechana. Spółka podtrzymała jednocześnie wszystkie twierdzenia i wnioski zawarte w piśmie z dnia 3 październik a 2023r., w tym wniosek o umorzenie postępowania, wyjaśniając dla uniknięcia wątpliwości, że jej głównym wnioskiem jest wniosek o umorzenie postępowania w uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wniosek o wydanie decyzji zobowiązującej Spółka określiła jako wnios ek alternatywny. Spółka podniosła m.in., że do momentu zapoznania się ze stanowiskiem Prezesa Urzędu działała z przekonaniem co do prawidłowości informacji prezentowanych na karcie lokalu, co 6 potwierdzała stosowana wśród innych deweloperów tożsama praktyka . Spółka stwierdzi ła, że prezentowane przez nią karty były zgodne z obowiązującymi przepisami i żaden urząd ani sąd nie zakwestionował ich prawidłowości , a normy sektorowe dotyczące wskazania powierzchni , nakazywały obliczanie powierzchni lokalu, w sposób, w jaki to robiła . Za dodatkowy argument Spółka uznała fakt, że żaden klient, który dokonał zakupu w zrealizowanej inwestycji, nie złożył reklamacji dotyczącej sposobu przedstawiania powierzchni na kartach lokali. W opinii Spółki, wynika z tego, iż klienci byli świadomi oferowanego produktu i otrzymali pełne informacje, umożliwiające świadome podjęcie decyzji o zakupie nieruchomości. W związku z powyższym, Spółka zaprzeczyła, że stosowała praktykę naruszając ą zbiorowe interesy konsumentów i nie zgodziła się z zarzutem inicjującym postępowanie. Przedstawiając wstępną propozycję z obowiązania Spółka wskazała, że [xxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx x xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxx ] . W ww. piśmie Spółka zwróciła się jednocześnie z prośbą o zorganizowanie warsztatowego spotkania z przedstawicielami Prezesa Urzędu, w celu omówienia wstępnych założeń jej zobowiązania, co umożliwi wypracowanie szczegółowych rozwiązań. 7 Pismem z dn ia 30 września 2024r. Prezes Urzędu powiadomił Spółkę o zamiarze nieuwzględnienia wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej oraz o tym, że szczegółowe uzasadnienie przesłanek uzasadniających nieuwzględnienie ww. wniosku zostanie przedstawione w decyzji końc zącej postępowanie. Pismem z dnia 25 października 2024r. Spółka wniosła o uzasadnienie odmowy uwzględnienia jej zobowiązania przed wydaniem decyzji administracyjnej kończącej niniejsze postępowanie. Spółka zaznaczyła m.in., że zależy jej na zapoznaniu się z uzasadnieniem Prezesa Urzędu w przedmiocie odmowy uwzględnienia zobowiązania jeszcze w toku prowadzonego postępowania, aby skorzystać z uprawnienia podjęcia reakcji na stanowisko Prezesa Urzędu, w szczególności poprzez złożenie ewentualnej zmodyfikowane j propozycji zobowiązania zgodnie z sugestiami Prezesa Urzędu. Spółka odwołała się przy tym do wydanego przez Prezesa Urzędu dokumentu „Wyjaśnienia w sprawie wydawania decyzji zobowiązującej w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz praktyk narus zających zbiorowe interesy konsumentów”. Spółka stwierdziła ponadto, że brak informacji zwrotnej ze strony Prezesa Urzędu w kwestii ostatniej propozycji jeszcze przed wydaniem decyzji może implikować naruszenie zasad postępowania administracyjnego, o który ch mowa w art. 8 § 1 i art. 9 Kpa. Prezes Urzędu odpowiedział na ww. wniosek Spółki pismem z dnia 21 listopada 2024r. wskazując przesłanki, które zdecydowały o odmowie przyjęcia złożonego przez nią zobowiązania. Pismem z dnia 12 lipca 2023r. Pr ezes Urzędu zawiadomił Spółkę, z godnie z art. 73 ust. 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, o zaliczeniu w poczet dowodów w niniejszym postępowaniu materiału postępowania wyjaśniającego o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM poprzedzającego jego wszczęcie w postaci: postanowienia o wszczęciu postępowania wyjaśniającego z dnia 11 lutego 2022r., wezwania Prezesa Urzędu z dnia 16 marca 2022r. skierowanego do Spółki oraz uzupełnionej przez Spółkę ankiety z dnia 28 marca 2022r. z załącznikami, tj. wyjaśnieniami dotyczącymi pytań 6 i 9 ankiety, kopią umowy deweloperskiej z dnia 17 marca 2022r. rep. A nr [informacja prawnie chroniona] wraz załącznikami oraz kopią przykładowej karty lokalu. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, pismem z dnia 17 października 2024r . Spółka poinformowała, że zawarła [informacja prawnie chroniona] um ów deweloperski ch z konsumentami w ramach przedsięwzięcia „ Horyzont Naramowice ”, do których załączono kwestionowane karty lokali. Spółka wskazała, że pierwszą umowę deweloperską zawarła w dniu [informacja prawnie chroniona] , a ostatnią w dniu [informacja prawnie chroniona]. Odpowiadając na kolejne wezwanie Prezesa Urzędu, pismem z dnia 3 grudnia 2024r. Spółka poinformowała o ponownej weryfikacji liczby zawartych umów deweloperskich z konsum entami oraz wskazała , że zawarła łącznie [informacja prawnie chroniona] ww. umów. Pismem z dnia 27 listopada 2024r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z nim i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Spółka zapoznała się z materiałem dowodowym w dniu 2 grudnia 2024r. Pismem z dnia 4 grudnia 2024r. Spółka podtrzym ała swoje dotychczasowe stanowisko, w tym wniosek o umorzenie postępowania jako najdalej idący. Spółka podtrzymała także wniosek ewentualny o wydanie decyzji zobowiązującej uznając, że zakończenie postępowania decyzją zobowiązującą do tzw. rekompensaty publicznej będzie działaniem daleko bardziej wynagradzającym konsumentom ewentualne doznane niedogodności, niż nałożenie na nią kary pieniężnej. Za kolejną okoliczność przemawiającą za wydaniem ww. decyzji Spółka uznała fakt, że stosowana przez nią sporna praktyka została zaniechana. Spółka zadeklarowała jednocześnie ponownie wolę pełnej współpracy z Prezesem Urzę du w przypadku wydania decyzji zobowiązującej. Spółka zaznaczyła, że w przypadku braku woli zakończenia postępowania wydaniem decyzji zobowiązującej, 8 podtrzymuje wniosek o odstąpienie od nałożenia na nią kary finansowej, względnie wymierzenie jej w najniższej możliwej wysokości . Spółka podniosła, że spór ma charakter precedensowy, co oznacza, że nie ma jeszcze ukształtowanej linii interpretacyjnej w podobnych sprawach. Spółka zauważyła, że Prezes Urzędu przyznał, że norma PN - ISO 9836:1997 była w przeszłości różnie interpretowana . Spółka uznała, że ww. okoliczności znacznie łagodzą jej ewentualną odpowiedzialność na gruncie przedmiotowego postępowania i jako takie powinny zostać uwzględnione przez Prezesa Urzędu przy wydawaniu decyzji kończącej postępowanie. Prezes Urzędu ust alił, co następuje: Spółka pod firmą: JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. z siedzibą w Warszawie figuruje w rejestrze przedsiębiorców KRS pod numerem 0000 587100 . Przedmiotem działalności Spółki są m.in. roboty budow lane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz realizacja projektów budo wlanych związanych ze wznoszeniem budynków ( dowód: informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS Spółki - k. 161 - 166 akt ) . Spół ka zrealizowała przedsięwzięcie deweloperskie o nazwie „Horyzont Naramowice” w Poznaniu , obejmujące budowę [informacja prawnie chroniona] lokali mieszkalnych. Przy realizacji ww. przedsięwzięcia Spółka stosowała polską normę budowlaną PN - ISO - 9836:1997 „Wła ściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych” , zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projek tu budowlanego (Dz.U. z 2018r. poz. 1935). Stosowanie przez Spółkę ww. normy wynikało z faktu złożenia przez nią wniosku o pozwolenie na budowę dla przedsięwzięcia „Horyzont Naramowice” w [informacja prawnie chroniona] . Na dzień złożenia przez Spółkę wnios ku o pozwolenie na budowę wskazane rozporządzenie odwoływało się, w zakresie obliczania powierzchni użytkowej budynków jednorodzinnych i lokali mieszkalnych, do ww. normy PN - ISO 9836:1997 ( dowód: informacje przekazane przez Spółkę w ankiecie s kierowanej w postępowaniu wyjaśniającym o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM - k. 9 - 15 akt, umowa deweloperska załączona do ww. ankiety - k. 16 - 37 akt, prospekt informacyjny załączony do ww. ankiety - k. 39 - 40 verte akt , wzór umowy deweloperskiej stanowiący załącznik do prospekt u informacyjnego - k. 40 verte - 43 akt ). Oferując konsumentom lokale mieszkalne w ramach przedsięwzięcia „Horyzont Naramowice” Spółka posługiwała się m.in. materiałami informacyjnymi w postaci kart lokali, które w przypadku skorzystania przez konsumenta z oferty, stanowiły - jako załącznik do prospektu informacyjnego - integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej. Karta lokalu prezentuje rzut danego lokalu, tj. jego rysunek (plan) z rozkładem pomieszczeń, na którym wskazano m.in. powierzchni ę każdego pomieszczenia. W karcie lokalu podano również oznaczenie lokalu, jego położenie, ilość pomieszczeń, zestawienie poszczególnych pomieszczeń wraz z ich powierzchnią oraz powierzchnię całkowitą lokalu. Poniżej rzutu lokalu zamieszczono objaśnienia o znaczeń graficznych uwidocznionych na rzucie, tj. ścian nie nadających się do demontażu oraz ścian nadających się do demontażu. Jak wynika z prezentowanego rzutu, ścianami nie nadającymi się do demontażu są ściany zewnętrzne lokalu, natomiast oznaczone na rzucie ściany nadające się do demontażu to ściany wewnętrzne w lokalu. Obok ww. objaśnień wskazano m.in.: „Powierzchnie pomieszczeń podano w świetle wykończonych ścian nośnych (…). Powierzchnie liczone wg normy PN - ISO 9836:1997 (…)” ( dowód: informacje prze kazane przez Spółkę w ankiecie skierowanej w postępowaniu wyjaśniającym o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM - k. 9 - 15 akt, umowa deweloperska załączona do ww. ankiety wraz z kartą lokalu - k. 16 - 37 i k. 48 akt, wzór umowy deweloperskiej stanowiący załącznik do 9 pro spektu informacyjnego - k. 40 verte - 43 akt, pismo Spółki z dnia 17 października 2024r. - k. 127 - 12 8 akt ) . Poniżej przedstawiono obraz karty przykładowego lokalu mieszkalnego, przedłożonej przez Spółkę: ( dowód: karta lokalu załączona do ww. ankiety - k. 4 8 akt ). W § 6 przedłożonej przez Spółkę umowy deweloperskiej zawartej z konsumentem w ramach przedsięwzięcia „ Horyzont Naramowice ” zamieszczono postanowienie o treści: „ (…) Powierzchnia użytkowa Lokalu w znaczeniu Umowy jest obliczana zgodnie z Polską Norm ą PN - ISO 9836:1997. Ostateczna powierzchnia użytkowa Lokalu zostanie określona przed odbiorem Lokalu przez Nabywcę, na podstawie pomiaru wykonanego przez uprawnionego geodetę (…)” . W prospekcie informacyjnym dotyczącym ww. przedsięwzięcia deweloperskiego w rubryce „Sposób pomiaru powierzchni lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego” wskazano: „ P owierzchnia użytkowa lokalu jest określona zgodnie z wynikającymi z P olskiej N ormy PN - ISO - 9836:1997 Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych zasadami obmiaru i obliczania powierzchni użytkowej lokalu : (…) - do powierzchni użytkowej lokalu wlicza się powierzchnie elementów nadających się do demontażu (demontowalne ścianki działowe) ” ( dowód: umowa dewel operska załączona do ww. ankiety - k. 16 - 37 akt , prospekt informacyjny załączony do ww. ankiety - k. 39 - 40 verte akt ). W ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „ Horyzont Naramowice ” Spółka zawarła [informacja prawnie chroniona] um ów deweloperski ch z konsumen tami, do których załączono kwestionowane karty lokali. Pierwszą umowę deweloperską Spółka zawarła w dniu [informacja prawnie chroniona] , a ostatnią w dniu [informacja prawnie chroniona] ( dowód : pism a Spółki z dnia : 17 października 2024r. i 3 grudnia 2024r. - k. 127 - 128 i 176 akt ). 10 Obrót Spółki w 2023r. wyniósł [informacja prawnie chroniona] zł ( dowód : pismo Spółki z dnia 17 października 2024r. wraz dokument ami finansowy mi - k. 127 - 128 i 146 - 151 ). Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Stosownie do art. 1 us t. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2024r. poz. 1616; dalej: uokik) , ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Ingerenc ja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek uznania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku, zaburzając jego prawidłowe funkcjonowanie. W opinii Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy mogli zapoznać się z zakwestionowanymi kartami lokali w związku z realizacją przez Spółkę przedsięwzięcia deweloperskiego „Horyzont Naramowice” . Działania Spółki nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeni u zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istnieją zatem podstawy do oceny zachowania Spółki pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Z uwagi na fakt, że praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów może być przypisana jedynie przedsiębiorcy, należy wskazać, że Spółka posiada status przedsiębiorcy w świetle art. 4 pkt 1 uokik. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy, rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów u stawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024r. poz. 236 ze zm.). Art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców za przedsiębiorcę uznaje osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyzna je zdolność prawną, wykonującą działalność gospodarczą. JP Development Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Horyzont Poznań Sp.k. jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług deweloperskich. Spółka jest w związku z tym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów uokik, którego działania podlegają kontroli z punktu widzenia przepisów tej ustawy. Art. 24 ust. 1 uokik zakazuje s tosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 uokik stanowi, że przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy. Taką pra ktykę stanowią w szczególności nieuczciwe praktyki rynkowe (art. 24 ust. 2 pkt 3 uokik). Dla uznania, że Spółka stosuje zakazaną przez uokik praktykę niezbędne jest stwierdzenie, że jej zachowanie jest sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami i jednocześn ie narusza zbiorowy interes konsumentów . Jako bezprawne należy kwalifikować zachowania sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystar czy, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa ( tak np. J. Szwaja. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - Komentarz, Warszawa 2000r., s. 117 - 118, por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - dalej: SOKiK z dnia 13 listopada 2007r. sygn. XVII AmA 45/07). W wyroku z dnia 8 maja 2002r. sygn. akt 11 I PKN 267/2001 Sąd Najwyższy stwierdził, że o bezprawności działania decyduje „ całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego ”. Należy zauważyć, że przepisy uokik nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. W celu konkretyzacji tej przesłanki należy sięgnąć do przepisów innych ustaw, na podstawie których możliwe jest dokonanie oceny praktyki przedsiębiorcy w aspekcie jej zgodności z prawem. Bezprawność zakwestionowanej praktyki związana jest z naruszeniem przez Spółkę przepisów art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 845; dalej: uop npr). Zakaz stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych wyrażony został w art. 3 uopnpr . Zgodnie z art. 2 pkt 4 uopnpr , przez praktykę rynkową rozumie się działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu ma znaczenie szerokie, obejmuje każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa i obowiązki wynikające ze stosunków cywilnopra wnych (art. 2 pkt 3 uopnpr). Niewątpliwie działania Spółki polegające na prezentowaniu w kartach lokali informacji o lokalach mieszkalnych oferowanych w sprzedaży stanowią praktykę rynkową w rozumieniu przepisów uopnpr. Art. 4 ust. 2 uopnpr za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd , przy czym praktyka ta nie podlega ocenie w świetle przesłanek określonych w ust. 1 tego przepisu. Oznacza to, że przypisanie Spółce zarzuconej praktyki nie wymaga odniesienia do ogólnej definicji nieuczciwej praktyki rynkowej zawartej w art. 4 ust. 1 uopnpr . Art. 6 ust. 1 uopnpr stanowi, że praktykę rynkową uznaje się za zaniechanie wprowadzające w błąd, jeżeli pomija istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podj ęcia decyzji dotyczącej umowy i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 uopnpr , wprowadzającym w błąd zaniechaniem może być w szczegó lności zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie istotnych informacji dotyczących produktu. Art. 6 ust. 5 uopnpr przewiduje jednocześnie, że przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez zaniechanie, należ y uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji. Zarzucona Spółce nieuczciwa praktyka rynkowa podlega ocenie z punktu widzenia ustalonego modelu przeciętnego konsumenta. Art. 2 pkt 8 uop npr za przeciętnego konsumenta uznaje konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Wymaga zarazem dokonania oceny tych cech z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta d o szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, tak ie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Adresatem przygotowanych przez Spółkę materiałów informacyjnych dotyczących realizowanego przedsięwzięcia deweloperskiego był ogół konsumentów. Treść kwestionowanych kart lokali, sposób ich rozpowszech niania, jak i sama oferta Spółki nie były kierowane do określonej, dającej się wyodrębnić na podstawie wspólnej cechy grupy konsumentów, ale nieograniczonego kręgu odbiorców. De facto każda osoba zainteresowana nabyciem lokalu mieszkalnego mogła skorzystać z oferty Spółki i zawrzeć z nią umowę deweloperską, a następnie umowę przenoszącą własność lokalu. Nie ma w związku z tym podstaw do konstruowania modelu przeciętnego konsumenta z uwzględnieniem ostatniej z przesłanek wskazanych w ustawowej definicji, a m ianowicie odwoływania się do przynależności do szczególnej grupy konsumentów. W niniejszej sprawie za przeciętnego konsumenta Prezes Urzędu uznaje zatem osobę, która jest 12 dostatecznie dobrze poinformowana, uważna i ostrożna przy zapoznaniu się z wszelkiego rodzaju materiałami dotyczącymi oferty dewelopera, przy uwzględnieniu czynników społecznych, kulturowych i językowych charakterystycznych dla polskiego konsumenta. Wskazanie na takie cechy, jak dostateczne poinformowanie, uwaga i ostrożność określa pew ien zespół cech mentalnych konsumenta (jego przeciętność) znajdujących wyraz w tym, że z jednej strony możemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, a z drugiej - nie możemy uznać, że jego wiedza jest kompletna i profesjonaln a oraz że konsument nie ma prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Analizując praktykę rynkową należy uwzględnić wszystkie czynniki, które mogą kształtować jej odbiór przez przeciętnego konsumenta, a więc przede wszystkim komunikat, który ich autor chce przeka zać konsumentom. Zdaniem Prezesa Urzędu, komunikat wynikający ze stosowanych przez Spółkę kart lokali, poprzez pominięcie informacji o powierzchni ścianek działowych, mógł wywołać mylne przekonanie przeciętnego konsumenta o faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać. W stosowanej przez Spółkę karcie lokalu podano powierzchnię danego lokalu, oferowanego w ramach ww. przedsięwzięcia deweloperskiego oraz powierzchnię każdego z pomieszczeń w tym lokalu. Powierzchnia poszczególnych pomieszczeń została też uwidoczniona na zamieszczonym w karcie lokalu rzucie (rysunku) lokalu, na którym oznaczono ściany nie nadające się do demontażu, stanowiące ściany zewnętrzne lokalu oraz ściany nadające się do demontażu, stanowiące ściany wewnętrzne w lokalu. Suma powierzchni poszczególnych pomieszczeń jest przy tym równa wskazanej w karcie powierzchni lokalu. W karcie lokalu zaznaczono ponadto, że powierzchnie są liczone według normy PN - ISO 9836:1997. Należy zauważyć, że Spółka nie podała w karcie lokalu wielk ości powierzchni pod ścianami nadającymi się do demontażu, pomimo, że wlicza te powierzchnie do powierzchni użytkowej lokalu. Powoduje to, że przeciętny konsument w chwili zapoznania się z kartą lokalu nie wie, jaka jest rzeczywista powierzchnia lokalu bez wliczonej do niej powierzchni pod ściankami działowymi. Prezes Urzędu kwestionuje zatem zakres przekazywanych konsumentom informacji. Prezes Urzędu uznaje, że jeżeli Spółka wlicza do powierzchni użytkowej lokalu powierzchnię pod ściankami działowymi, to konsument już na etapie poprzedzającym zawarcie umowy deweloperskiej powinien uzyskać w tej kwestii jednoznaczne i precyzyjne informacje. Z karty lokalu powinno wynikać, że wskazana powierzchnia użytkowa lokalu obejmuje sumę powierzchni poszczególnych pom ieszczeń w lokalu i powierzchni pod ściankami działowymi znajdującymi się w lokalu. Z karty lokalu konsument powinien więc dowiedzieć się, jaka jest wielkość powierzchni pod ściankami działowymi, którą Spółka wlicza do powierzchni użytkowej lokalu. Dzięki tego rodzaju informacji przeciętny konsument mógłby ustalić, w chwili zapoznania się z kartą lokalu, rzeczywistą powierzchnię lokalu, z której będzie mógł korzystać, tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi. Przeciętny konsument mógłby też ustalić, jak ą część podanej powierzchni całkowitej lokalu stanowi powierzchnia pod zaznaczonymi na rzucie lokalu ściankami działowymi nadającymi się do demontażu. Przeciętny konsument nie posiada wiedzy specjalistycznej w zakresie sposobu dokonywania pomiaru powierzc hni użytkowej przez deweloperów. Nie wie tym samym, jakie konkretnie części czy elementy zostaną wliczone do tej powierzchni, a jakie nie podlegają wliczeniu. Niemniej jednak należy uznać, że informacja o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wlic zonej do powierzchni użytkowej lokalu , pozwoliłaby przeciętnemu konsumentowi na ustalenie faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych. Tym samym przeciętny konsument mógłby ustalić, o jaką wielkość powierzchnia lokalu będzie w rzeczywistości mniejsza niż powierzchnia podana w karcie lokalu. Tego rodzaju informacja umożliwiłaby też przeciętnemu konsumentowi ustalenie, jaka część ceny za lokal obejmuje powierzchnię pod ściankami działow ymi. Zdaniem Prezesa Urzędu, ww. informacja pozwoliłaby przeciętnemu konsumentowi na podjęcie świadomej decyzji co do akceptacji faktu ustalenia powierzchni lokalu z uwzględnieniem powierzchni pod ściankami działowymi, a w konsekwencji zapłaty ceny za loka l ustalonej również za powierzchnię pod 13 ściankami działowymi. Otrzymując ww. informację przeciętny konsument mógłby ocenić, czy odpowiada mu oferta, w której powierzchnia pod ściankami działowymi wynosi np. 1 m 2 bądź 1,5 m 2 . Warto zarazem zauważyć, że w za leżności np. od liczby bądź układu pomieszczeń w danym lokalu i oddzielających je ścianek działowych, wielkość powierzchni pod ściankami działowymi może stanowić określoną, znaczącą część powierzchni całkowitej lokalu. Dlatego informacja o wielkości powier zchni pod ściankami działowymi ma istotne znaczenie dla przeciętnego konsumenta podejmującego decyzję o zakupie lokalu, wpływając na sposób postrzegania przez niego oferty Spółki i jej ocenę. W karcie lokalu Spółka wskazała wprawdzie, że powierzchnie licz one są wg normy PN - ISO 9836:1997, jednak informacja ta nie wpływa na stopień poinformowania przeciętnego konsumenta o wielkości wliczanej powierzchni tych ścianek, potrzebnej mu do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej umowy. Nawet, gdyby przeciętny konsum ent zapoznał się z powołaną normą, to jednak nie uzyskałby z tego źródła żadnych informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi uwzględnionych w powierzchni użytkowej prezentowanego przez Spółkę lokalu. Przeciętny konsument zainteresowany ofe rtą Spółki mógłby jedynie na etapie przedkontraktowym dowiedzieć się z prospektu informacyjnego dotyczącego przedmiotowego przedsięwzięcia, że powierzchnia pod ściankami działowymi zostanie wliczona do powierzchni użytkowej lokalu. Jak zaznaczono powyżej, w rubryce „Sposób pomiaru powierzchni lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego” prospektu wskazano, że do powierzchni użytkowej lokalu wlicza się, zgodnie z ww. normą, powierzchnie elementów nadających się do demontażu (demontowalne ścianki działowe). W opinii Prezesa Urzędu, pominięcie informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi może wywoływać mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta o faktycznej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ś cianek działowych, tj. bez powierzchni pod tymi ściankami. W karcie lokalu nie ma żadnych informacji bądź wskazówek, na podstawie których przeciętny konsument mógłby ustalić wielkość powierzchni lokalu po odliczeniu z niej powierzchni pod ściankami działow ymi. Przeciętny konsument nie wie zatem, o ile powierzchnia lokalu, jaką będzie mógł dysponować przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, w rzeczywistości będzie mniejsza niż podana, uwzględniająca powierzchnię pod ściankami działowymi. Pomi nięcie tych informacji może tym samym powodować, że konsument podejmie decyzję dotyczącą umowy, której by nie podjął, gdyby wiedział, jaką wielkość powierzchni pod ściankami działowymi uwzględniono w łącznej powierzchni lokalu i w konsekwencji w kalkulacji ceny za lokal. Stosownie do art. 2 pkt 7 uopnpr , przez decyzję dotyczącą umowy rozumie się podejmowaną przez konsumenta decyzję co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produ kt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania. Nieuczciwa praktyka rynkowa polegająca na wprowadzającym w błąd zanie chaniu nie musi finalnie prowadzić do dokonania przez przeciętnego konsumenta czynności prawnej. Decyzja dotycząca umowy, o której mowa w uopnpr, ma szerszy zakres niż instytucja błędu uregulowana w art. 84 i nast. Kodeksu cywilnego. Elementem konstrukcyjn ym decyzji konsumenta nie jest objęty sam fakt jej dokonania, czyli w analizowanym przypadku - skorzystanie z oferty i zawarcie umowy ze Spółką. Wystarczająca jest potencjalna możliwość wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta. Bez znaczenia pozostaje p rzy tym okoliczność, czy i w jakim ewentualnie stopniu konsument może zweryfikować otrzymane informacje w inny sposób. Z tych względów, wskazana przez Spółkę możliwość uzyskania przez konsumenta wglądu do dokumentacji projektowej i wykonawczej czy otrzyman ia projektu przeznaczonego dla architektów oraz brak reklamacji konsumentów dotyczących informacji w kartach lokali , nie wykluczają stwierdzenia, że zapoznając się z kartą lokalu przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr. Okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny ww. przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej. Należy jednocześnie podkreślić, że 14 przeciętny konsument nie ma obowiązku konfrontowania otrzymanych od dewelopera materiałów informacyjnych z dokumenta mi projektowymi dotyczącymi danego przedsięwzięcia deweloperskiego czy oferowanego lokalu. Dlatego Prezes Urzędu uznaje, że zapoznając się z kwestionowaną kartą lokalu przeciętny konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą umowy, której by nie podjął, gdyby zn ał wielkość powierzchni pod ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu. Decyzja dotycząca umowy może w tym wypadku polegać np. na zainteresowaniu się przeciętnego konsumenta ofertą Spółki, czy też podjęciu działań w celu uzyskania dodat kowych lub szczegółowych informacji o jej ofercie . Należy zauważyć, że stanowisko Spółki co do postawionego jej zarzutu sprowadza się zasadniczo do wskazania, że nie ma przepisów prawa zobowiązujących dewelopera do przekazania konsumentom informacji o wiel kości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej oferowanego lokalu. Z wywodów Spółki wynika, że odpowiedniej podstawy prawnej nie zawiera ustawa deweloperska z 2011r. mająca zastosowanie do zrealizowanego przez nią przedsięwzięcia „ Horyzont Naramowice ”, w tym przytoczony art. 22 ust. 1 pkt 14 tej ustawy. Wywody Spółki mogą przy tym sugerować, że podstawę taką zawiera obecnie obowiązująca ustawa deweloperska z 2021r., która zmieniła brzmienie w zakresie wskazania sposobu pomiaru lokalu, precyzując, że chodzi o powierzchnię użytkową. Odnosząc się do ww. argumentacji należy przede wszystkim wskazać, że Spółka ogranicza obowiązki informacyjne przedsiębiorcy względem konsumentów wyłącznie do tych wynikających z przep isów odrębnych, do czego odnosi się art. 6 ust. 2 uopnpr, czyli w niniejszym przypadku - do przepisów ustawy deweloperskiej. Spółka nie dostrzega jednak, że art. 6 ust. 2 uopnpr nie zawiera tego rodzaju ograniczenia. Zgodnie z tym przepisem, w razie wątpliw ości za istotne informacje, o których mowa w ust. 1, uważa się informacje, które przedsiębiorca stosujący praktykę rynkową jest obowiązany podać konsumentom na podstawie odrębnych przepisów. Art. 6 ust. 2 uopnpr pozwala dokonać podziału określonych w nim informacji na takie, co do których obowiązek przekazania wynika z przepisów szczególnych oraz takie, co do których obowiązek ten nie wynika z przepisów odrębnych, ale powiązany jest z samą cechą „istotności informacji” dla podjęcia decyzji dotyczącej umowy. Zaniechanie należy tu przeciwstawić działaniu, którego obowiązek może mieć źródło w przepisach prawa, umowach, zasadach współżycia społecznego, dobrych praktykach itp. Kwalifikacja informacji istotnych odbywać musi s ię zatem każdorazowo w oparciu o określony stan faktyczny. Na przedsiębiorcy ogólnie ciąży jednak obowiązek przekazania konsumentowi wszystkich istotnych informacji potrzebnych do podjęcia decyzji dotyczącej umowy, który nie jest ograniczony do informacji wymienionych w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa. Z kolei dokonując oceny istotności określonych informacji uwzględnić należy wszystkie elementy oraz okoliczności związane z występowaniem danego produktu na rynku. Chodzi o takie informacje, któr e są niezbędne do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powodują lub mogą powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Istotne są informacje, które pozwalają dokonać racjona lnego wyboru. Stąd też zarówno zatajenie przekazania informacji, jak i podanie informacji w sposób dwuznaczny, niezrozumiały czy też w nieodpowiednim czasie, mieści się w zakresie tego pojęcia. P od pojęciem „istotnych informacji” w razie wątpliwości należy rozumieć więc nie tylko informacje, które przedsiębiorca jest obowiązany podać konsumentom na podstawie odrębnych przepisów, ale także te, których obowiązek podania nie wynika z regulacji szczególnych. Informacje te winny być podane stosownie do wymogów a rt. 6 ust. 4 uopnpr. Zawarte w tym przepisie wyliczenie wskazujące co stanowi „istotną informację” ma charakter przykładowy, na co wskazuje użyty w nim zwrot „w szczególności”. W art. 6 uopnpr ustawodawca podał przykłady praktyk mogących wprowadzać w błąd przez zaniechanie, do których zaliczył m.in. zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie istotnych informacji dotyczących produktu (por. np. wyroki SOKiK z dnia: 21 lipca 2016r. 15 sygn. akt XVII AmA 10/15 oraz 24 maja 20 23r. sygn. akt XVII AmA 63/22, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2024r. sygn. akt VII AGa 976/23 oraz orzecznictwo i stanowiska tam powołane). W niniejszej sprawie źródłem obowiązku informacyjnego Spółki nie są przepisy odrębne, ale s ama „istotność” informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi w lokalu, wliczanej do powierzchni lokalu. Zdaniem Prezesa Urzędu, w ustalonych okolicznościach faktycznych ww. informacja jest potrzebna przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decy zji dotyczącej umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr. Jest to bowiem informacja, która pozwala przeciętnemu konsumentowi na ustalenie rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego przez Spółkę układu ścianek działowych w lokalu. Niewątpliwie powierzchnia lokalu jest tym elementem oferty dewelopera, na który przeciętny konsument zainteresowany nabyciem lokalu zwraca uwagę w pierwszej kolejności. Informacja o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi, któr e są wliczane do powierzchni lokalu, ze swej natury nie ma więc neutralnego charakteru dla przeciętnego konsumenta, ale charakter doniosły. Informacja ta wpływa zarazem na stopień poinformowania przeciętnego konsumenta o sposobie kalkulacji ceny za lokal, obejmującej także powierzchnię pod ściankami działowymi. Brak tej informacji może tym samym powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której by nie podjął, gdyby znał wielkość powierzchni pod ściankami działowymi, wliczanej do powierzchni lokalu. Warto przy tym zaznaczyć , że w świetle przesłanek nieuczciwej praktyki rynkowej określonej w art. 6 uopnpr przedsiębiorca nie ma obowiązku podania wszystkich istotnych informacji dotyczących produktu, ale tylko takie istotne informa cje, które - tak jak informacje o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi - są potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr. W kontekście postawionego Spółce zarzutu oraz istotności ww. i nformacji dla decyzji przeciętnego konsumenta, powołanie się przez Spółkę na podejmowanie dodatkowych działań wobec konsumentów zainteresowanych jej ofertą (tj. przekazanie konsumentom informacji o lokalu wymaganych przez ustawę deweloperską, umożliwienie spotkań z przeszkolonym handlowcem Spółki na etapie przedkontraktowym, udzielanie przez niego odpowiedzi na zadane przez konsumentów pytania, w tym możliwość wglądu w dokumentację projektow ą i wykonawczą , czy otrzymania projektu, dokonania własnego pomiaru przez konsumenta oraz omawianie katalogu inwestycji i możliwość obejrzenia lokalu), nie ma znaczenia dla oceny zachowania Spółki. Możliwość uzyskania informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi z innych źródeł nie wpływa na stopień poinfor mowania przeciętnego konsumenta o tej powierzchni w chwili zapoznania się z kartą lokalu. Informacje uzyskiwane z innych źródeł nie mogą prowadzić do korygowania przekazu, jaki przeciętny konsument otrzymuje zapoznając się z kartą lokalu. Należy ponadto z auważyć, że pojęcie rzeczywistej powierzchni lokalu, do którego odnosi się postawiony Spółce zarzut jest wprost określone w jego treści, czego Spółka nie dostrzega. W treści zarzutu wprost wskazano, że jest to powierzchnia, z której konsumenci będą mogli k orzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. nie obejmująca powierzchni pod tymi ściankami. Wymaga podkreślenia, że Prezes Urzędu nie zakwestionował dokonanej przez Spółkę interpretacji postanowień normy PN - ISO 9836:1997 w zakresie ścianek działowych, a więc ich wliczania bądź niewliczania do powierzchni użytkowej lokalu, co może sugerować stanowisko Spółki dotyczące postanowień normy i pojęcia powierzchni użytkowej. Zarzucona Spółce praktyka nie dotyczy stosowania postanowień normy budowlanej, ale sposobu informowania o powierzchni lokalu w zakresie ścianek działowych. Ww. praktyka dotyczy pominięcia informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi w lokalu wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu, przy z achowaniu, co należy podkreślić, proponowanego przez Spółkę układu ścianek działowych. Wskazana przez Spółkę możliwość demontowania ścianek działowych przez nabywców czy modyfikowania ich długości i szerokości nawet bez wiedzy Spółki odnosi się 16 natomiast d o decyzji podejmowanych w konkretnych sprawach przez konkretnych, indywidualnie oznaczonych konsumentów. Podobnie ocenić trzeba dokonywa nie przez Spółkę tzw. zmian lokatorskich na zlecenie konkretnych nabywców. Tego rodzaju przypadki wykraczają poza zakres zarzutu postawionego Spółce w niniejszej sprawie, a jednocześnie - poza zakres kontroli działań przedsiębiorcy w postępowaniu w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Jedynie na marginesie można w tym miejscu zauważyć, że te same zas ady informowania konsumentów o powierzchni lokalu, zdaniem Prezesa Urzędu, powinny dotyczyć też innych elementów nadających się do demontażu, o których mowa w pkt 5.1.5.3 normy PN - ISO 9836:1997, tj. powierzchni rur i kanałów. Spółka uznała, że wydaje się to sprzeczne z intencją Prezesa Urzędu. Spółka nie uwzględniła jednak, że Prezes Urzędu nie dokonał ustaleń, które wskazywałyby, że w lokalach mieszkalnych realizowanych w przedmiotowym przedsięwzięciu za projektowane zostały rury czy kanały jako elementy n adające się do demontażu w rozumieniu ww. postanowienia normy. Odmienne ustalenia Prezes Urzędu poczynił w odniesieniu do ścianek działowych w ww. lokalach, których dotyczy postawiony Spółce zarzut. Zajmując stanowisko w sprawie Spółka odniosła się także do działań Prezesa Urzędu poprzedzających wszczęcie niniejszego postępowania, podjętych w postępowaniu wyjaśniającym mającym na celu zbadanie rynku usług deweloperskich w zakresie sposobu dokonywania pomiarów powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych i dom ów jednorodzinnych. Spółka zwróciła m.in. uwagę tylko na jedną wymianę pism z Prezesem Urzędu w ramach tego postępowania i brak informacji zwrotnej ze strony Prezesa Urzędu co do złożonych wyjaśnień, wskazując na ograniczoną możliwość podjęcia reakcji na e tapie ww. postępowania dotyczącego badania rynku. W odniesieniu do wyrażonych przez Spółkę wątpliwości należy przede wszystkim wskazać, że informacje i dokumenty pozyskane od Spółki oraz innych deweloperów w wyniku uzupełnienia ankiety przekazanej w ramac h ww. postępowania wyjaśniającego (sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM), podlegają ocenie tak, jak każdy inny materiał dowodowy pozyskany przez Prezesa Urzędu w toku postępowania wyjaśniającego. Wbrew sugestiom Spółki, prowadzenie postępowania wyjaśniającego w cel u zbadania sytuacji na określonym rynku nie ogranicza Prezesa Urzędu w podjęciu dalszych działań w trybie uokik. Nie jest więc wykluczone, że jeżeli w toku tego rodzaju postępowania zostanie ustalone, że zachowanie przedsiębiorcy może naruszać przepisy uok ik, Prezes Urzędu zdecyduje o wszczęciu przeciwko przedsiębiorcy postępowania (np. w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów). Prezes Urzędu nie ma wpływu na sposób interpretacji jego działań przez przedsiębiorców. W niniejszym przypadk u Prezes Urzędu uznaje jednak za zbyt daleko idące i nieuzasadnione stanowisko Spółki co do braku ryzyka wszczęcia przeciwko niej postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wskutek analizy materiałów przedłożonych przez Spó łkę w ww. postępowaniu wyjaśniającym, w odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu. Należy przypomnieć, że Spółka dostarczyła żądane przez Prezesa Urzędu informacje i dokumenty w odpowiedzi na wezwanie z dnia 16 marca 2022r., którego podstawę prawną stanowił ar t. 50 ust. 1 uokik. Oznacza to, że Spółka miała ustawowy obowiązek odpowiedzi na wezwanie. Z tego choćby względu twierdzenia Spółki, że złożyła wyjaśnienia w dobrej wierze, że wyjaśnienia te mają przyczynić się do ustalenia standardu rynkowego, ale nie będ ą podstawą do wszczęcia przeciwko niej postępowania, są całkowicie chybione. Stanowisko Spółki nie znajduje także uzasadnienia w przytoczonych informacjach zamieszczonych we wstępnej części ankiety, wyjaśniającej cel jej skierowania do deweloperów. W oceni e Prezesa Urzędu, informacje te w żadnym stopniu nie wskazują ani nie sugerują, że po analizie ankiety wykluczone będzie podjęcie działań przez Prezesa Urzędu w razie stwierdzenia naruszeń na rynku usług deweloperskich. Zgodnie z ich treścią, odpowiedź na ankietę stanowić będzie istotne źródło informacji o sytuacji na rynku i praktykach deweloperów dotyczących dokonywania pomiarów powierzchni użytkowej. Postawiony Spółce zarzut, jak już podkreślono powyżej, nie dotyczy samego 17 sposobu pomiaru powierzchni, al e zakresu informacji o powierzchni lokalu zamieszczonych w kartach lokali w sytuacji, w której Spółka wlicza do powierzchni użytkowej lokalu powierzchnię pod ściankami działowymi, ale nie informuje o wielkości powierzchni pod tymi ściankami. Należy równi eż zaznaczyć, że Prezes Urzędu nie uprzedza przedsiębiorcy o zamiarze postawienia zarzutów i wszczęcia przeciwko niemu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów bądź innego postępowania przewidzianego w uokik. W związku z t ym, za niezrozumiałe należy uznać oczekiwania Spółki co do poinformowania jej przez Prezesa Urzędu o możliwości np. zmiany praktyki lub podjęcia działań zmierzających do usunięcia jej skutków zanim wszczęto przeciwko n iej przedmiotowe postępowanie. Z drug iej strony, fakt wcześniejszego niekwestionowania przez Prezesa Urzędu sposobu prezentacji powierzchni lokali w kartach lokali, na co powołała się Spółka, nie oznacza, że Prezes Urzędu nie mógł wszcząć przeciwko Spółce niniejszego postępowania. Należy podk reślić, że o wszczęciu przeciwko Spółce postępowania przesądziła ocena zgromadzonego materiału dowodowego, z której wynikało, że zaniechanie Spółki w zakresie wskazywania wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej lok alu może spełniać przesłanki praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 uokik. Ponadto, w świetle przepisów uokik wszczęcie przeciwko przedsiębiorcy postępowania w sprawie praktyk naruszający ch zbiorowe interesy konsumentów (podobnie jak innych postępowań przewidzianych w tej ustawie, np. postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone) nie musi być w ogóle poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym. Prezes Urzędu nie ma obowiązku wszczęcia postępowania wyjaśniającego (por. art. 48 ust. 1 uokik). Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu uznał, że zaniechanie Spółki spełnia przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 w zw. z art. 4 us t. 2 uopnpr . Powyżej wskazano, że przypisanie Spółce zarzuconej praktyki wymaga także wykazania, że praktyka ta narusza zbiorowy interes konsumentów . W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt III SK 27/07 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że gramaty czna wykładnia pojęcia zbiorowy interes konsumentów prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu Najwyższego, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych sp ośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że „ praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowa nia w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębi orcy ”. Dla wystąpienia ww. przesłanki istotne jest zatem ustalenie, że działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego, konkretnego adresata. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może przy tym polegać zarówno na ich naruszeniu, jak i na zagrożeniu ich naruszenia. Nie jest tym samym konieczne, aby 18 którykolwiek z konsumentów został dotknięty skutkami stosowanych przez przedsiębiorcę praktyk. Wystarczająca jest choćby potencjalna możliwość wystąpienia negatywnych skutków praktyki wobec nieograniczonej liczby konsumentów. Zarzucona Spółce praktyka może godzić w zbiorowy interes konsumentów, tj. interesy nieokreślonej i nieograniczonej grupy konsumentów, których nie da się zidentyfikować - wszystkich osób, które mogły zapoznać się z przygo towanymi przez Spółkę kartami lokali. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uznany przez ustawodawcę jako zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Pod tym pojęciem należy rozumieć stricte ekonomiczne interesy k onsumentów (o wymiarze majątkowym) oraz prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rz eczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym i w czasie wykonywania umowy. Ww. praktyka może naruszać przede wszystkim pozaekonomiczne interesy konsumentów, tj. prawo konsumentów do uzyskania rzetelnych informacji o powierzchni lokalu p rezentowanego w udostępnianych przez Spółkę kartach lokali. Pominięcie informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wliczanej do powierzchni lokalu może wprowadzać przeciętnego konsumenta w błąd na etapie przedkontraktowym, co do rzeczywiste j powierzchni lokalu (tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi). Nieprzekazanie tych informacji mogło zarazem wpływać na konkretne decyzje konsumenta o skorzystaniu z oferty Spółki, zniekształcając jego proces decyzyjny. W konsekwencji, praktyka Spółki może także pośrednio wpływać na ekonomiczne interesy konsumentów, którzy zdecydowali się zawrzeć umowy deweloperskie ze Spółką. W związku z powyższym, Prezes Urzędu stwierdził, że Spółka naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 uokik. W toku niniejszego postępowania Spółka złożyła wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 uokik. Pismem z dnia 3 lipca 202 4 r. Spółka przedstawiła wstępną propozycję zobowiązania. Spółka poinformowała, że [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx 19 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx x xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx]. Pismem z dnia 30 września 2024r. Prezes Urzędu powiadomił Spó łkę o zamiarze nieuwzględnienia wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej oraz o tym, że szczegółowe uzasadnienie przesłanek uzasadniających nieuwzględnienie ww. wniosku zostanie przedstawione w decyzji kończącej postępowanie. Pismem z dnia 25 października 2024r. Spółka wniosła o uzasadnienie odmowy uwzględnienia jej zobowiązania przed wydaniem decyzji administracyjnej kończącej niniejsze postępowanie. Prezes Urzędu odpowiedział na ww. wniosek Spółki pismem z dnia 21 listopada 2024r. wskazując przesłanki, k tóre zdecydowały o odmowie przyjęcia złożonego przez nią zobowiązania. Stosownie do art. 28 ust. 1 uokik, jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczno ści sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub będących podstawą wszczęcia postępowania - że został naruszony zakaz, o którym mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego zakazu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków, Prezes Urzędu, może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych zobowiązań. W przypadku gdy przedsiębiorca zaprzestał naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio. Z ww. przepisu wynika, że wydanie decyzji zobowiązującej należy do uznania Prezesa Urzędu. Oznacza to, że Prezes Ur zędu nie ma obowiązku wydania decyzji zobowiązującej w każdym przypadku, gdy przedsiębiorca wystąpi z wnioskiem o jej wydanie. Przepisy uokik nie obligują bowiem Prezesa Urzędu do wydania decyzji zobowiązującej, ale jedynie stwarzają mu prawną możliwość wy dania takiej decyzji. Prezes Urzędu ma więc swobodę w wyborze rodzaju decyzji. Swoboda ta jest ograniczona koniecznością ziszczenia się przesłanek niezbędnych do jej wydania. Prezes Urzędu podejmując decyzję co do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 28 lub na podstawie art. 26 i art. 27 uokik powinien natomiast kierować się w szczególności celami uokik oraz skutkami praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Każdorazowo należy ocenić, jakie orzeczenie w konkretnej sytuacji będzie lepsze dla interesu publicznego. Tym samym decyzja zobowiązująca nie powinna być wydana w sytuacji, w której w określonym stanie faktycznym interes publiczny nie jest należycie chroniony. Ponadto Prezes Urzędu powinien uwzględnić także dodatkowe okoliczności sprawy, a sama gotowość współdziałania po stronie przedsiębiorcy nie może mieć charakteru dominującego. Należy zatem wziąć pod uwagę np. dobro chronione i charakter naruszenia, a także wszelkie inne towarzyszące temu naruszeniu działania i zaniechania (por. np. wy roki SOKiK z dnia: 24 maja 2023r. sygn. akt XVII AmA 63/22, 25 września 2024r. sygn. akt XVII AmA 69/24 i 28 września 2022r. sygn. akt XVII AmA 61/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2018r. sygn. akt VII AGa 1116/18; wyrok Sądu Najwy ższego z dnia 26 października 20 2016r. sygn. akt III SK 54/15; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 13 czerwca 2019r. sygn. akt I NSK 7/19 i 23 lutego 2022r. sygn. akt I NSK 29/21 oraz orzecznictwo i stanowiska tam powołane). W niniejszej sprawie Prez es Urzędu postanowił nie uwzględnić złożonego przez Spółkę wniosku. Po wnikliwym przeanalizowaniu okoliczności sprawy Prezes Urzędu stwierdził, że wydanie decyzji zobowiązującej nie jest uzasadnione. Prezes Urzędu wziął pod uwagę przede wszystkim charakter produktu, którego dotyczy zarzucona Spółce praktyka. Praktyka ta jest bezpośrednio związana z nabyciem lokalu mieszkalnego przez konsumenta, czyli produktu, którego wartość rynkowa jest obiektywnie niezwykle wysoka dla przeciętnego konsumenta. Nabycie lok alu mieszkalnego wiąże się z uiszczeniem przez konsumenta na rzecz dewelopera znacznych środków finansowych tytułem ceny za lokal, co najmniej kilkuset tysięcy złotych (z przekazanych przez Spółkę danych wynika, że cena 1 m 2 powierzchni lokalu mieszkalnego oferowanego w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia wynosiła od [informacja prawnie chroniona] ). Niejednokrotnie nabycie lokalu wiąże się też z zaciągnięciem przez konsumenta kredytu hipotecznego na kilkadziesiąt lat. Można też uznać, że lokal mieszkalny jest produktem o szczególnie istotnej wartości i znaczeniu dla przeciętnego konsumenta, zwłaszcza w porównaniu do innych produktów czy usług, co do których konsument podejmuje decyzje rynkowe, w tym decyzję dotyczącą umowy w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr. Przy ocenie wniosku Spółki Prezes Urzędu wziął również pod uwagę, że zarzucona Spółce praktyka polega na pominięciu informacji o wielkości powierzchni pod wyodrębnionymi ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu w kartach lokalu. Jak zaznaczono, karty lokalu stanowią załącznik do prospektu informacyjnego dotyczącego danego przedsięwzięcia deweloperskiego, a w razie zawarcia umowy deweloperskiej stają się integralną częścią umowy. Dokonane ustalenia wskazują, że k arta lokalu była fakty cznie jedynym dokumentem stosowanym przez Spółkę na etapie przedkontraktowym i na etapie zawierania umowy, na podstawie którego konsument – w przypadku zamieszczenia ww. informacji - mógłby ustalić rzeczywistą powierzchnię lokalu, z której będzie mógł korzys tać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi. Dokument ten ma niewątpliwie podstawowe znaczenie dla przeciętnego konsumenta podejmującego decyzję dotyczącą umowy w odniesieniu do lokalu mieszkaln ego w rozumieniu art. 2 pkt 7 uopnpr . Zdaniem Prezesa Urzędu, specyfika produktu, jakim jest lokal mieszkalny oraz charakter ww. praktyki powodują, że do akceptacji zobowiązań składanych przez deweloperów powinno dochodzić w wyjątkowych sytuacjach, kiedy korzyści z wydania decyzji zobowiązującej dla ochrony interesu publicznego będą nieporównywalnie większe niż w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 26 bądź art. 27 uokik. W opinii Prezesa Urzędu, w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Działanie w interesie publicznym wymaga bowiem rozstrzygnięcia o naruszeniu przez Spółkę przepisów uokik na podstawie art. 27 uokik, a nie tylko o uprawdopodobnieniu ich naruszenia, jak stanowi art. 28 ust. 1 uokik. Dla wydania decyzji w trybie art. 28 us t. 1 uokik wystarczające jest uprawdopodobnienie stosowania praktyki, tj. prawdopodobieństwo takiego zachowania przedsiębiorcy, które może być zakwalifikowane jako praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów. Wydanie decyzji na podstawie art. 27 uok ik oznacza natomiast, że Prezes Urzędu przesądził o naruszeniu przez przedsiębiorcę przepisów uokik, tj. przypisał mu stosowanie zakazanej przez uokik praktyki. Prezes Urzędu doszedł do wniosku, że decyzja wydana na podstawie art. 27 uokik zapewnia ochronę interesu publicznego, czyli interesu wszystkich konsumentów, którzy mogli zapoznać się z kwestionowanymi kartami lokali. W odróżnieniu od decyzji zobowiązującej, decyzja wydana na podstawie art. 27 uokik, jako decyzja uznająca praktykę Spółki za naruszają cą zbiorowe interesy konsumentów, ma po uprawomocnieniu , w zakresie dokonanej oceny prawnej praktyki, charakter prejudykatu w indywidualnym sporze konsumenta ze Spółką (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z 23 lipca 2008r. sygn. akt III CZP 52/08, postanowi enie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015r. sygn. akt III SK 61/14, D. Miąsik [w:] Ustawa 21 o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, red. T. Skoczny, 2. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014r., str. 789 i 795) Oceniając złożony przez S półkę wniosek Prezes Urzędu uwzględnił ponadto sytuację na rynku usług deweloperskich, ukształtowaną wskutek stosowania normy PN - ISO 9836:1997. Ustalenia Prezesa Urzędu dokonane w ww. postępowaniu wyjaśniającym o sygn. akt RPZ.401.1.2022.JM, poprzedzającym niniejsze postępowanie, dowodzą, że w związku ze stosowaniem normy PN - ISO 9836:1997 na rynku usług deweloperskich wypracowana została praktyka (dobry obyczaj) wskazywania w kartach lokali powierzchni użytkowej lokalu obejmującej: sumę powierzchni poszczeg ólnych pomieszczeń oraz powierzchni pod ściankami działowymi w lokalu. Praktyka ta pozwala przeciętnemu konsumentowi zapoznającemu się z kartą lokalu na ustalenie powierzchni lokalu bez powierzchni ścianek działowych, tj. powierzchni, z której będzie mógł faktycznie korzystać przy zachowaniu proponowanego przez dewelopera układu ścianek działowych. Spółka ww. praktyki nie stosowała . Należy podkreślić, że przeprowadzone przez Prezesa Urzędu badanie rynku objęło deweloperów należących do grup kapitałowych z listy 20 największych grup kapitałowych oraz 1 dewelopera z listy 100 największych deweloperów prowadzących działalność w Polsce, według rankingu przygotowanego przez miesięcznik Builder, PwC Polska oraz Bisnode Polska „Builder cz. 3 Ranking 100 największy ch firm - deweloperzy”, opublikowanego w styczniu 2021r. ( https://builderpolska.pl/2021/01/29/builder - ranking - edycja - ii - deweloperzy/ ). Badanie to pozwoliło na uzyskan ie reprezentatywnych danych z rynku usług deweloperskich oraz analizę sytuacji na tym rynku w zakresie sposobu informowania przez deweloperów o powierzchni lokalu mieszkalnego. Na podstawie analizy wyników badania Prezes Urzędu uznał, że skoro inni dewelop erzy prowadząc przedsięwzięcia deweloperskie, do których zastosowanie miała norma PN - ISO 9836:1997, zamieszczali w kartach lokali informacje o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi znajdującymi się w danym lokalu wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu, a Spółka nie zamieszczała tych informacji, to fakt ten powinien mieć kluczowe znaczenie przy ocenie złożonego przez nią wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej. Nawet bowiem, jeśli uwzględni się, że postanowienia ww. normy co do ścianek działowyc h były w różny sposób interpretowane na rynku deweloperskim, to jednak możliwe było wypracowanie i stosowanie przez deweloperów w relacjach z konsumentami dobrego obyczaju w sferze informacyjnej, który zapewnił konsumentom dostęp do istotnych informacji o rzeczywistej powierzchni lokalu, z której będą mogli korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych, tj. powierzchni bez tych ścianek. Prezes Urzędu stwierdził ponadto, że konieczne jest zastosowanie wobec Spółki środka represji i prewen cji indywidualnej w postaci kary pieniężnej, której nałożenie nie jest możliwe w decyzji wydanej na podstawie art. 28 uokik. Dodatkowo Prezes Urzędu zwrócił uwagę na sposób sformułowania przez Spółkę wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej. Spółka określ iła ww. wniosek jako alternatywny w stosunku do wniosku głównego dotyczącego umorzenia postępowania . Spółka zaprzeczyła przy tym, że stosowała praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nie zgodziła się z zarzutem inicjującym niniejsze postępowan ie. Zdaniem Prezesa Urzędu, sposób sformułowania przez Spółkę wnios ku może budzić wątpliwości. Podstawą wydania decyzji zobowiązującej jest bowiem zobowiązanie przedsiębiorc y do podjęcia lub zaniechania określonych działań , które mają zmierza ć do zakończen ia naruszenia lub usunięcia jego skutków. Można więc uznać, że wskutek złożenia zobowiązania przedsiębiorca zgadza się z postawionym mu zarzutem, który nie jest przedmiotem sporu (por. np. M. Sieradzka [w:] Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Kome ntarz, red. K. Kohutek, M. Sieradzka, wyd. III; WKP 2024, L EX ). W niniejszej sprawie Spółka przedstawiła wprawdzie zobowiązanie i wniosła o wydanie decyzji w trybie art. 28 uokik, ale jednocześnie kwestionowała zasadność postawionego zarzutu. Nie bez znacz enia jest również fakt, że Spółka złożyła wniosek na zaawansowanym, praktycznie końcowym etapie postępowania. 22 Po zapoznaniu się z e zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym , pismem z dnia 4 grudnia 2024r. Spółka poinformowała, że podtrzym uje swoje dotychczasowe stanowisko, w tym wniosek o umorzenie postępowania jako najdalej idący. Spółka podtrzymała także wniosek ewentualny o wydanie decyzji zobowiązującej. Spółka wyraziła opinię, że zakończenie postępowania decyzją zobowiązującą do tzw. rekompensaty publicznej będzie działaniem daleko bardziej wynagradzającym konsumentom ewentualne doznane niedogodności, niż nałożenie na nią kary pieniężnej. Za kolejną okoliczność przemawiającą za wydaniem ww. decyzji Spółka uznała fakt, że stosowana prze z nią sporna praktyka została zaniechana. Spółka zadeklarowała jednocześnie ponownie wolę pełnej współpracy z Prezesem Urzędu w przypadku wydania decyzji zobowiązującej. Prezes Urzędu stwierdził, że ww. okoliczności nie wpływają na odmienną ocenę wniosku Spółki o wydanie decyzji zobowiązującej , niż już dokonana. Argumentacja Spółki nie niweluje znaczenia przesłanek, które Prezes Urzędu wziął pod uwagę, decydując o nieuwzględnieniu jej wniosku. Sama propozycja przyznania rekompensaty nabywcom, niezależnie p rzy tym od jej charakteru czy wartości , nie może być w niniejszej sprawie czynnikiem przesądzającym o wydaniu decyzji na podstawie art. 28 uokik. Tym bardziej, w świetle regulacji tego przepisu, nie może o tym przesądzać fakt zaniechania stosowania praktyk i. Odnosząc się z kolei do argumentacji Spółki przywołanej dla uzasadnienia wniosku o odstąpienie od nałożenia na nią kary pieniężnej bądź wymierzenie kary w najniższej możliwej wysokoś ci, należy podkreśli ć , że przypisana Spółce praktyka ma charakter i nformacyjny . Podstawą prawną postawionego Spółce zarzutu są przepisy uopnpr. Istota tej praktyki polega na wprowadzającym w błąd zaniechaniu Spółki w przekazywaniu konsumentom informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi znajdującymi się w l okalu mieszkalnym, wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu. Prezes Urzędu zakwestionował zatem zakres przekazywanych konsumentom informacji, a nie to, w jaki sposób Spółka interpretuje normę PN - ISO 9836:1997, w szczególności, czy zgodnie z tą normą lub w brew postanowieniom normy wlicza powierzchnię pod ściankami działowymi do po wie rzchni użytkowej lokalu. Nawet, jeśli norma PN - ISO 9836:1997 była różnie interpretowana, to sposób jej stosowania przez Spółkę nie ma znaczenia dla oceny przypisanej jej praktyk i. Prezes Urzędu nie podziela w związku z tym twierdzeń Spółki, że sprawa ma charakter precedensowy , co powinno łagodz ić odpowiedzialność Spółki i być uwzględnione przy wydaniu decyzji kończącej postępowanie. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 uokik Preze s Urzędu orzekł tym samym jak w pkt I sentencji decyzji, stwierdzając, że Spółka zaprzestała stosowania ww. praktyki z dniem 28 października 2022 r., tj. [informacja prawnie chroniona] w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego „ Horyzont Naramowice ”. Prezes U rzędu uznał, że jest to ostatni dzień, w którym Spółka przekazała konsumentom zakwestionowaną kartę lokalu. II. Zgodnie z art. 26 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 4 uokik, w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzają cej zaniechanie jej stosowania, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w for mie określonej w decyzji. Prezes Urzędu zdecydował o zastosowaniu wobec Spółki środka usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów polegającego na skierowaniu do konsumentów, którym w związku z zawarciem umów deweloperskich w r amach przedsięwzięcia deweloperskiego „ Horyzont Naramowice ” Spółka przekazała kwestionowane karty lokali, pisemnej informacji o wydaniu niniejszej decyzji. W ocenie Prezesa Urzędu, środek ten jest niezbędny do zrealizowania wobec ww. konsumentów , którzy mo gli być dotknięci skutkami stwierdzonej praktyki, celów informacyjnych decyzji . 23 Nałożony na Spółkę obowiązek jest jednocześnie proporcjonalny do wagi i rodzaju przypisanej jej praktyki (por. art. 26 ust. 4 w zw. z art. 27 ust. 4 uokik). III. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 uokik, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24. Art. 106 ust. 3 pkt 1 uokik przewiduje, że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości. Art. 106 ust. 5 uokik wskazuje przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nak ładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 i 2 uwzględnia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary. Obrót Spółki w 2023r. wyniósł [informacja prawnie chroniona] , co uwzględniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 29 grudnia 2023r., tj. 4,3480 zł, stanowi [informacja prawnie chroniona] euro (stosownie do art. 5 uokik, przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego na eur o jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). Obrót Spółki w 2023r. jest więc wyższy niż równowartość 100.000 euro, co skutkuje zastosow aniem przy nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej art. 106 ust. 1 uokik. Kara pieniężna za naruszenie zakazu określonego w art. 24 uokik ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zasadne jest nałoż enie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Należy zwrócić uwagę, że przepisy uokik nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 uokik te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uwzględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także: okres, stopień oraz skutk i rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 uokik ). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 uokik, okolicznościami łagodzącymi są w szczególności: dobrowolne usunięcie skutków naruszen ia, zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępo wania, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążających art. 111 ust. 4 pkt 2 uokik wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne kor zyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego naruszenia oraz umyślność naruszenia. Mając na uwadze, że zarzucona Spółce praktyka dotyczy sposobu informowania o powierzchni lokalu mieszkalnego oferowan ego w sprzedaży, który może wpływać na zachowanie przeciętnego konsumenta na etapie zawierania umowy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć na Spółkę karę pieniężną za stosowanie tej praktyki. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na nieumyślne naruszen ie przez Spółkę przepisów uokik. W opinii Prezesa Urzędu, Spółka naruszyła zasady ostrożności w relacjach z konsumentami. Należy podkreślić, że jako profesjonalista Spółka ma obowiązek zwrócenia uwagi na treść przekazywanych konsumentom informacji nie tylk o na etapie 24 kontraktowania, ale także na etapie poprzedzającym zawarcie umowy, aby wyeliminować ewentualne ryzyko wprowadzenia przeciętnego konsumenta w błąd. W niniejszej sprawie, poprzez pominięcie informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działow ymi w lokalu, wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu, Spółka nie sprostała temu obowiązkowi. Wskutek nieprzekazania tych informacji, przeciętny konsument nie mógł ustalić w chwili zapoznania się z kwestionowaną kartą lokalu wielkości powierzchni lokalu, z której będzie mógł faktycznie korzystać (tj. bez powierzchni pod ściankami działowymi). Uzasadnia to wniosek, że ww. praktyka jest skutkiem niedochowania przez Spółkę należytej staranności przy przygotowaniu dokumentów dotyczących przedsięwzięcia dewelo perskiego „ Horyzont Naramowice ”. Ustalając wysokość kary Prezes Urzędu dokonał w pierwszej kolejności oceny okoliczności naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy oraz okresu, stopnia i skutków rynkowych przypisanego jej naruszenia. W dalszej kolejności Pre zes Urzędu rozważył, czy w sprawie występują okoliczności obciążające i łagodzące oraz jaki powinny mieć wpływ na wysokość kary. Przypisana Spółce praktyka ujawnia się na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie ukierunkowane na pozyskiwa nie klientów lub złożenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie ich do zawarcia kontraktu. Ww. praktyka mogła jednak wpływać także na zachowania przeciętnego konsumenta na etapie zawierania umowy, skoro w przypadku skorzystania z oferty Spółki kart a lokalu stanowiła integralną część zawieranej przez strony umowy deweloperskiej. W ocenie Prezesa Urzędu, pominięcie w karcie lokalu informacji o wielkości powierzchni pod ściankami działowymi wliczanej do powierzchni użytkowej lokalu, mogło wywoły wać mylne wyobrażenie przeciętnego konsumenta o powierzchni lokalu, z której będzie mógł korzystać przy zachowaniu proponowanego układu ścianek działowych . Nie otrzymując tej informacji przeciętny konsument nie mógł ustalić, o ile powierzchnia lokalu będzi e mniejsza po odliczeniu z niej powierzchni ścianek działowych znajdujących się w lokalu . Praktyka Spółki narusza zatem bezpośrednio pozaekonomiczne interesy konsumentów, a więc prawo konsumentów do uzyskania informacji o istotnym elemencie oferty Spółki. Praktyka ta mogła również wpływać na konkretne decyzje konsumentów, a co za tym idzie pośrednio wpływać na ekonomiczne interesy konsumentów, którzy zdecydowali o zawarciu umów ze Spółką. Pominięcie ww. informacji mogło tym samym powodować podjęcie przez ko nsumenta decyzji dotyczącej umowy, której by nie podjął, gdyby wiedział, jaką wielkość powierzchni pod ściankami działowymi uwzględniono w łącznej powierzchni lokalu i w konsekwencji w kalkulacji ceny za lokal. Rozstrzygając o wysokości kary Prezes Urzędu uwzględnił także okres trwania stwierdzonego naruszenia, który przekroczył 1 rok. Z przekazanych przez Spółkę informacji wynika, że zawarła pierwszą umowę deweloperską z konsumentem w ramach przedsięwzięcia „ Horyzont Naramowice ” [informacja prawnie chroni ona]. Z ww. przyczyn Prezes Urzędu ustalił kwotę bazową kary na poziomie [informacja prawnie chroniona] % obrotu Spółki uzyskanego w 2023r., tj. w wysokości 1.315.025,96 zł. Dokonując kalkulacji kary w dalszej kolejności Prezes Urzędu rozważył, czy w nini ejszej sprawie występują okoliczności obciążające bądź łagodzące, które wpływają na wysokość kary. Prezes Urzędu nie dopatrzył się okoliczności obciążających, które przemawiałyby za podwyższeniem ustalonej kwoty kary. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu uznał zaniechanie stosowania przez Spółkę praktyki przed wszczęciem niniejszego postępowania. Okoliczność ta przesądziła o obniżeniu kwoty kary o [informacja prawnie chroniona] %, do kwoty 1.052.020,77 zł. Ostatecznie Prezes Urzędu nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.052.02 1 zł po zaokrągleniu. W ocenie Prezesa Urzędu, nałożona na Spółkę kara jest adekwatna do okoliczności, a także okresu, stopnia i skutków rynkowych stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy. Kara pełni funkcję represyjną, stan owiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu przez Spółkę. Nie bez 25 znaczenia jest również jej walor wychowawczy, odstraszający innych przedsiębiorców przed stosowaniem praktyk naruszają cych zbiorowe interesy konsumentów. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w pkt III sentencji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 uokik, karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurenc ji i Konsumentów w Warszawie: NBP O/O Warszawa 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 . IV. Art. 77 ust. 1 uokik przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia oraz osoba zarządzająca, o której mowa w art. 6a, są obowiązani ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 uokik, Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. Należy zauważyć , że uokik nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 uokik stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane d o ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do kosztów przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania zaliczono, zgodnie z art. 263 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poniesione koszty doręczenia pism Spółce w wysokości 46,60 zł. Ww. koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji na podany powyżej rachunek bankowy. Pouczenia: Stosownie do treści art. 81 ust. 1 uokik w zw. z art. 479 28 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 202 4 r. poz. 1568 ) od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - De legatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w pkt IV sentencji decyzji, na podstawie art. 264 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 83 i art. 81 ust . 5 uokik w zw. z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, Spółce przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośre dnictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U . z 2024r. poz. 959), odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opłacie stałej w kwocie 1000 zł. Zgodnie z art. 32 ust 2 tej ustawy, zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlega opł acie w kwocie 500 zł. Opłatę od odwołania lub zażalenia należy uiścić na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w Warszawie albo w kasie tego Sądu lub w inny sposób, zgodnie z informacjami podanymi przez Sąd. Na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Warszawie o raz na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu dostępne są informacje o: 1) funkcjonujących kasach Sądu, w których można uiścić opłatę sądową; 2) możliwych sposobach uiszczania opłat sądowych w formie 26 bezgotówkowej; 3) numerach rachunków bieżących dochodów Sądu, n a które można dokonywać wpłat. Zgodnie z art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawn ą, jeżeli wykazała, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosek o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych należy zgłosić na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Stosownie do treści art. 117 § 1, § 3 i § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, strona zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego . Osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje zdolność sądową, niezwolniona przez sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie k osztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego. Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüger