RPZ-18/2015

1 Poznań, dnia 29 grudnia 2015r. RPZ-61/15/15/JM DECYZJA nr RPZ 18/2015 Stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 184 ), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu wobec Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Poznaniu - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów I. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za praktyk ę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów , określoną w art. 24 ust. 1 i 2 tej ustawy, działania Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Poznaniu polegające na zobowiązani u konsumentów, za których pożyczki ww. Spółka poręczyła za wynagrodzeniem w postaci prowizji, do uiszczenia dodatkowej opłaty w wysokości równej kwocie pożyczki w przypadku skorzystania przez wierzyciela z poręczenia, pomimo jednoczesnego zobowiązania konsumenta do zwrotu Spółce pełnej kwoty, którą zapłaciła wierzycielowi z tytułu poręczenia , co narusza dobre obyczaje, zgodnie z którymi konsument nie powinien być obciążany opłatami nie mającymi związku z wartością świadczenia wykonanego z tytułu udzielonego poręczenia i godzi w zbiorowe interesy konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania II. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 tej ustawy, w zakresie opisanym w pkt I sentencji decyzji, nak łada się na Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Poznaniu karę pieniężną w wysokości 9.947 zł (słownie: dziewięć tysięcy dziewięćset czterdzieści siedem zł), płatną do budżetu państwa III. na podstawie art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy o ochronie konkurenc ji i konsumentów w zw. z art. 83 tej ustawy w zw. z art. 263 § 1 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm. ) postanawia się obciążyć Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Pozna niu kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w kwocie 24,40 zł (słownie: dwadzieścia cztery zł 40/100) oraz zobowiązać do ich zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW DELEGATUR A UOK iK W POZNANIU ul. Zielona 8 , 61 - 851 Poznań Tel. ( 6 1) 852 - 15 - 17, 852 - 77 - 50, Fax ( 61) 851 - 86 - 44 E - mail: poznan@uokik.gov.pl 2 Uzasadnienie Postanowieni em z dnia 4 września 2015r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatura w Poznaniu (dalej: Prezes Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie, czy działania Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Pozn aniu (dalej: Spółka) związane z udzielaniem konsumentom poręczeń spłaty pożyczek uzasadniają wszczęcie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W toku postępowania ustalono, że Spółka świadczy na rzecz konsumentów usługi polegające na poręczaniu spłaty pożyczek udzielanych przez Creditia Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu oraz PCH Finance Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. W procesie udzielania pożyczek przez ww. przedsiębiorców Spółka zawiera z konsumentami tzw . umowy o ud zielenie poręczenia, na podstawie których poręcza spłatę zobowiązania konsumenta z zawartej umowy pożyczki. Za udzielenie poręczenia Spółka pobiera od konsumentów wynagrodzenie w postaci prowizji. Dodatkowo, w przypadku skorzystania przez pożyczkodawcę (wierzyciela) z poręczenia konsument zobowiązany jest na podstawie tej umowy do dokonania spłaty na rzecz Spółki kwoty zapłaconej przez nią wierzycielowi z tytułu poręczenia oraz zapłaty dodatkowej opłaty za wykorzystanie poręczenia. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym dała podstawę do wszczęcia przeciwko Spółce, postanowieniem z dnia 4 września 2015r., postępowani a w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, w zw iązku z podejrzeniem stosowania praktyk i na ruszając ej zbiorowe interesy konsumentów, określon ej w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , polegającej na zobowiązaniu konsumentów, za których pożyczki Spółka poręczyła za wynagrodzeniem w postaci prowizji, do uiszczenia dodatko wej opłaty w wysokości równej kwocie pożyczki w przypadku s korzystania przez wierzyciela z poręczenia, pomimo jednoczesnego zobowiązania konsumenta do zwrotu Spółce pełnej kwoty, którą zapłaciła wierzycielowi z tytułu poręczenia , co może naruszać dobre obyczaje, zgodnie z którymi konsument nie powinien być obciążany opłatami nie mającymi związku z wartością świadczenia wykonanego z tytułu udzielonego poręczenia i godzić w zbiorowe interesy konsumentów . Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania Spółka nie ustosunkowała się do postawionych zarzutów. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu, pismem z dnia 13 listopada 2015r. Spółka wskazała wysokość obrotu osiągniętego w 2014r., przedkładając rachune k zysków i strat potwierdzając y złożone przez nią oś wiadczenie. Pismem z dnia 23 listopada 2015r. Prezes Urzędu doręczył Spół ce szczegółowe uzasadnienie zarzutu, wyznaczając termin 14 dni na przedstawienie ewentualnego stanowiska co do poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej. Pismem z dnia 16 grudnia 2015r. Prezes Urzędu zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z nim i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Spółka zapoznała się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w dniu 22 grudnia 2015r. Prezes Urzędu ustalił, co następuje: Spółka pod firmą: Creditia Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w Poznaniu została wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem 0000520928 w dniu 25 sierpnia 2014r. ( dowód: odpis z rejestru KRS- k. 3- 5 akt) . W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy na rzecz konsumentów usługi polegające na poręczaniu spłaty pożyczek udzielanych przez Creditia Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu oraz PCH Finance Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Jako por ęczyciel Spółka zawarła z ww. pożyczkodawcami (wierzycielami) tzw. generalne umowy 3 poręczenia, na mocy których zobowiązała się do wykonania zobowiązania dłużnika (tj. osoby fizycznej, która zawarła umowę pożyczki z pożyczkodawcą i umowę o udzielenie poręczenia ze Spółką) wynikającego z każdej umowy pożyczki w przypadku, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał lub wykonał je nienależycie. W ww. umowach wierzyciele zobowiązali się m.in. do przyjęcia w imieniu i na rzecz Spółki prowizji od dłużnika za udzieleni e poręczenia, którą zobowiązali się przekazać Spółce. Spółka zobowiązała się natomiast do zapłaty na rzecz wierzycieli wynagrodzenia w wysokości [usunięto] zł za pośrednictwo przy udzieleniu każdego poręczenia w jej imieniu i na jej rzecz oraz uregulowania na rzecz wierzyciela kwoty zaległego zadłużenia dłużnika w pełnej wysokości w terminie wskazanym w umowie ( dowód: pismo Spółki z dnia 2 5 czerwca 2015r.- k. 6- 8 akt, generalna umowa poręczenia z dnia 25 sierpnia 2015r. zawarta z Creditia Sp. z o.o. – k. 11-13 akt, generalna umowa poręczenia z dnia 1 marca 2015r. zawarta z PCH Finance Sp. z o.o. - k. 14- 16 akt) . Dodatkowo, w przypadku udzielenia konsumentowi pożyczki i wyboru jako sposobu zabezpieczenia jej spłaty poręczenia Spółki, Spółka zawiera z wym ienionymi wierzycielami umowy o poręczenie, zobowiązując się do wykonania zobowiązania konsumenta z konkretnej, oznaczonej umowy pożyczki na wypadek, gdyby konsument nie wykonał swojego zobowiązania lub wykonał je nienależycie. W umowach przewidziano, że S półka jest zobowiązana do uregulowania na rzecz wierzyciela kwoty zaległego zadłużenia w pełnej wysokości niezwłocznie po otrzymaniu od wierzyciela pisemnego zawiadomienia o niedokonaniu przez dłużnika zapłaty należności wynikających z umowy pożyczki, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia ( dowód: pismo Spółki z dnia 25 czerwca 2015r.- k. 6- 8 akt, umowy o poręczenie - k. 29, 33, 38, 43, 47, 51, 55, 59, 63, 67, 71, 73, 75, 77, 79, 81, 83, 85, 87 i 89 akt). W procesie udzielania pożyczek przez ww. przedsiębiorców Spółka zawiera z konsumentami, w oparciu o wzorce umów, tzw. umowy o udzielenie poręczenia. W umowach tych wskazano, że w związku z zawarciem oznaczonej umowy pożyczki z danym pożyczkodawcą, na podstawie której konsument zaciągnął zobowiązanie w podanej kwocie, Spółka udzieli mu poręczenia spłaty tego zobowiązania do określonej kwoty (obejmującej kwotę pożyczki oraz odsetki). Zgodnie z § 1 ust. 2 ww. umów, konsument zobowiązuje się z kolei: a) do zapłaty prowizji za udzielenie poręczenia w wysokości określonej w § 2 ust. 2 umowy; b) w przypadku skorzystania przez wierzyciela z poręczenia, do dokonania spłaty na rzecz Spółki pełnej kwoty zapłaconej przez nią wierzycielowi z tytułu poręczenia; c) do zapłaty dodatkowej opłaty za wykorzystanie poręczenia w wysokości określonej w § 3 ust. 1 umowy z ewentualnymi odsetkami, na warunkach określonych w umowie. Prowizja za udzielenie poręczenia, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt a umowy, przy pożyczkach spłacanych jednorazowo wynosi ok. 24% kwoty pożyczki i jest płatna jednorazowo w dniu spłaty pożyczki. W przypadku poręczenia za pożyczkę udzieloną w ratach prowizja wynosi 5% wysokości każdej raty kapitałowej i jest płatna każdorazowo wraz ze spłatą poszczególnej raty. W konkretnych za wartych przez Spółkę z konsumentami umowach o udzielenie poręczenia dodatkowa opłata za skorzystanie z poręczenia, którą konsument jest zobowiązany uiścić na rzecz Spółki, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt c, jest równa kwocie pożyczki, którą uzyskał i za spłatę której Spółka poręczyła. Konsument ma obowiązek uiścić opłatę dodatkową jednorazowo, w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia go o skorzystaniu przez wierzyciela z poręczenia ( dowód : umowy o udzielenia poręczenia zawarte przez Spółkę z konsumentami- k. 30- 32, 34- 37, 39- 42, 44- 46, 48- 50, 52- 54, 56- 58, 60- 62, 64- 66, 68- 70, 72, 74, 76, 78, 80, 82, 84, 86, 88 i 90 akt). Od rozpoczęcia działalności do dnia 31 grudnia 2014r. Spółka zawarła z konsumentami [usunięto] umowy o udzielenie poręczenia, a w o kresie od dnia 1 stycznia do dnia 11 czerwca 2015r.- [usunięto] umów. Od rozpoczęcia działalności do dnia 11 4 czerwca 2015r. Spółka naliczyła dodatkową opłatę za skorzystanie z poręczenia wobec [usunięto] konsumentów, z czego pobrała ww. opłatę w [usunięto ] przypadkach ( dowód : pismo Spółki z dnia 25 czerwca 2015r.- k. 6- 8 akt). Prezes Urzędu zważył, co następuje: I. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ochrona interesów przedsiębiorców i konsumentów podejmowana w ramach działań Prezesa Urzędu jest prowadzona w interesie publicznym. Ingerencja Prezesa Urzędu ma na celu ochronę interesów zbiorowości, a nie wprost poszczególnych, indywidualnych uczestników rynku. Naruszenie interesu publicznego stanowi bezwzględny warunek uz nania kompetencji Prezesa Urzędu do rozstrzygnięcia określonej sprawy. Interes publiczny zostaje naruszony wówczas, gdy działania przedsiębiorcy godzą w interesy ogólnospołeczne i dotykają szerokiego kręgu uczestników rynku, zaburzając jego prawidłowe funk cjonowanie. W opinii Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny. Wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy byli, są lub mog ą stać się klientami Spółki tj. zawrzeć z nią umowy o udzielenie poręczenia . Działania Spółk i nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów - jej obecnych i przyszłych kontrahentów, których sytuacja jest identyczna i wynika z posługiwania się przez Spółkę wzorcami umów. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. W niniejszej sprawie istniej ą zatem podstawy do oceny zachowania Spółki pod kątem stosowania praktyk narusz ających zbiorowe interesy konsumentów. Ocenę tę poprzedzić należy stwierdzeniem, że Creditia Sp. z o.o. Sp.k. jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis ten za przedsiębiorcę uznaje m.in. przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy o swobodz ie działalności gospodarczej . Creditia Sp. z o.o. Sp.k. jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu poręczeń spłaty pożyczek udzielanych konsumentom przez innych przedsiębiorców . P osiadając status przedsiębiorcy w świetle ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Creditia Sp. z o.o. Sp.k. jest zarazem przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jej działania podlegają więc kontroli z punktu widzenia przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Art. 24 ust. 2 ww. ustawy przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Dla uznania, że mamy do czynienia z praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów spełnione muszą być dwie przesłank i: działanie przedsiębiorcy musi być bezprawne i jednocześnie naruszać zbiorowy interes konsumentów . Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność (niezgodność) z prawem. Bezprawność ma charakter obiektywny, niezależny od wystąpi enia szkody i zamiaru podmiotu dopuszczającego się bezprawnych działań . W związku z tym dokonując oceny, czy działanie przedsiębiorcy jest bezprawne w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy wykazuje sprzeczność z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym. Pod pojęciem porządku prawnego rozumie się nie tylko nakazy i zakazy wynikające z norm prawnych, lecz również te, które wynikają z zasad współżycia społecznego, czyli norm moralnych 5 i obyczajowych. Praktyki przedsiębiorców mogą bowiem okazać się bezprawne również w sytuacji stwierdzenia naruszenia zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów 1 . Podobne argumenty przywołał Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK) w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2015r. sygn. akt XVII AmA 110/ 12 podnosząc, że bezprawność praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów może przejawiać się zarówno w działaniu sprzecznym z prawem lub zasadami współżycia społecznego (bezprawność sensu stricto, por. art. 58 k.c.), jak i z dobrymi obyczajami (bez prawność sensu largo). Innymi słowy, bezprawność oznacza sprzeczność z porządkiem prawnym, rozumianym jako nakazy i zakazy wynikające zarówno z normy prawnej, jak również z zasad współżycia społecznego, dobrych obyczajów. Bezprawnym zachowaniem będzie więc takie, które stanowi obiektywne złamanie określonych reguł postępowania. W ujęciu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów sprzeczność z prawem należy zatem rozumieć szeroko, nie tylko w kategoriach zachowań sankcjonowanych przez prawo, w tym t akże przepisów wyznaczających granice korzystania ze swobody umów. Podzielając ww. stanowisko, w niniejszej sprawie Prezes Urzędu wywodzi bezprawność zarzuconej Spółce praktyki z naruszenia dobrych obyczajów. Wprawdzie p ojęcie dobrych obyczajów nie zosta ło zdefiniowane w prawie, niemniej jednak, p odobnie jak zasady współżycia społecznego, jest przedmiotem wielu orzeczeń sądowych oraz opracowań doktryny. Wskazuje się w nich z reguły, że dobre obyczaje to uczciwe zasady postępowania i ustalone zwyczaje w uj ęciu etyczno - moralnym, na których treść składają się elementy etyczne i socjologiczne kształtowane przez oceny moralne i społeczne, stanowiące uzupełnienie porządku prawnego. Dobre obyczaje pojmowane są jako reguły postępowania zgodne z etyką, moralnością i aprobowanymi społecznie obyczajami. Istotą tego pojęcia jest szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka. W stosunkach z konsumentami powinien on wyrażać się właściwym informowaniem o przysługujących uprawnieniach, niewykorzystywaniem uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty i rzetelnym traktowaniem partner ów um ów. Za sprzeczne z dobrymi obyczajami można uznać działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta , a także wykorzystania jego niewiedz y lub naiwności 2 . Chodzi więc o działania potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania 3 . Zgodnie z nową tendencją, dobre obyczaje odczytuje się najczęściej w ujęciu ekonomiczno- funkcjonalnym , przywiązującym wagę nie do przestrzegania dobrych obyczajów „w ogóle”, lecz do zachowania przedsiębiorców w działalności gospodarczej, odchodząc od dokonywania oceny z punktu widzenia ogólnych zasad etyczno - moralnych, gdzie istotne kryterium stanowiło poczucie godności ogółu ludzi myślących sprawiedliwie i słusznie . Obecnie dobre obyczaje to normy moralne i zwyczajowe stosowane w działalności gospodarczej 4 . W wyroku z dnia 19 marca 2013r. sygn. akt XVII AmC 5929/11 SOKiK uznał na przykład, że dobre obyczaje to w szczególności normy postępowania polegające na nienadużywaniu w stosunku do słabszego uczestnika obrotu posiadanej przewagi ekonomicznej. Warto też podkreślić, że oceniając zgodność działania z dobrymi obyczajami należy mieć na względzie przede wszystkim cel, jaki przedsiębiorca zamierza osiągnąć swoim działaniem lub zaniechaniem 5 . 1 K. Kohutek, M. Sieradzka , Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, Warszawa 2008, str. 586 - 587 i orzecznictwo tam powołane 2 wyroki SOKiK z dnia: 23 lutego 2006r. sygn. akt XVII AmA 118/04 i 14 grudnia 2006r. sygn. akt XVII AmC 152/05 3 K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2002, str. 804; wyrok SOKiK z dnia 4 września 2012r. sygn. akt XVII AmC 5500/11 4 wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2009r. sygn. akt I ACa 422/09, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2002r. sygn. akt III CKN 213/01 5 wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009r. sygn. akt VI ACa 539/09 6 Uwzględniając, ż e dobre obyczaje są pozaprawnymi normami postępowania o charakterze moralnym i zwyczajowym, nie da się określić ich zamkniętego katalogu ani wskazać wyczerpująco ich treści. Ustalenie, czy dane zachowanie przedsiębiorcy narusza dobre obyczaje może nastąpić dopiero w konkretnej sprawie, po przeanalizowaniu jej okoliczności faktycznych i dokonaniu oceny konkretnego zachowania z punktu widzenia ukształtowanej, uczciwej postawy przedsiębiorcy wobec konsumenta. Z uwagi na postawiony Spółce zarzut, tego rodzaju ustalenia muszą być poczynione w rozpatrywanej sprawie. Jak już wskazano, Spółka uczestniczy w procesie udzielania pożyczek przez innych przedsiębiorców, poprzez poręczanie ich spłaty. Działania Spółki polegają na zawarciu dw óch um ów : umowy o poręczenie z wierzycielem (tj. pożyczkodawcą konsumenta) oraz umowy o udzielenie poręczenia z konsumentem, który uzyskał pożyczkę i wybrał jako sposób jej zabezpieczenia poręczenie Spółki. Na mocy pierwszej umowy Spółka zobowiązuje się wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania konsumenta wynikającego z zawartej umowy pożyczki w przypadku, gdyby konsument zobowiązania nie wykonał lub wykonał je nienależycie. Na mocy drugiej umowy Spółka zobowiązuje się do wykonania ww. zobowiązania wobec konsumenta. Jednocześnie w umowie tej sprecyzowano, że poręczenie Spółki obejmuje zobowiązanie z zawartej przez konsumenta umowy pożyczki do podanej kwoty, obejmującej kwotę pożyczki i należne pożyczkodawcy odsetki. Zgodnie z ww. umową, konsument zobowiązuje się do zapłaty Spółce prowizji za udzielenie poręczenia, a w przypadku skorzystania przez wierzyciela z poręczenia - do spłaty pełnej kwoty zapłaconej przez nią wierzycielowi z tytułu poręczenia oraz do zapłaty dodatkowej opłaty za wykorzystanie poręczenia w ustalonej wysokości wraz z ewentualnymi odsetkami. Opłata dodatkowa jest równa kwocie pożyczki, za którą poręczyła Spółka. Nie może budzić wątpliwości, że niezależnie od nazwy, którą Spółka posługuje się na określenie umowy zawieranej z konsumentem („umowa o udzielenie poręczenia”), nie jest to umowa poręczenia w rozumieniu art. 876 § 1 Kodeksu cywilnego. Stosownie do tego przepisu, umowa poręczenia jest zawierana pomiędzy poręczycielem a wierzycielem. Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się zatem względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. W ocenie Prezesa Urzędu, taki charakter mają umowy o poręczenie, które Spółka zawarła i zawiera z wymienionymi powyżej wierzycielami ( pożyczkodawcami ). W przypadku umów zawieranych przez Spółkę z konsumentami należy natomiast uznać, że są to umowy regulujące stosunek wewnętrzny pomiędzy dłużnikami solidarnymi, na podstawie których S półka może dochodzić od konsumentów (dłużników głównych) m.in. roszczeń regresowych z tytułu wykonania zobowiązań z umów pożyczek, za które poręczyła (por. np. art. 881 w zw. z art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego) . Kształtując ww. stosunek umowny Spółka powinna uwzględnić dobre obyczaje wyrażające się w nakazie rzetelnego traktowania kontrahentów - konsumentów, którzy są jego słabszą stroną oraz nienadużywania przewagi kontraktowej, którą posiada. Prezes Urzędu wyraża opinię, że wskutek zobowiązania konsumenta d o uiszczenia dodatkowej opłaty w razie skorzystania przez wierzyciela z poręczenia, Spółka naruszyła te nakazy. W ustalonych okolicznościach Spółka wykorzystuje bowiem swoją uprzywilejowan ą pozycj ę przy zawieraniu umowy wprowadzając do niej postanowienia, które pozwalają jej domagać się opłaty dodatkowej pomimo, że w przypadku skorzystania z poręczenia może żądać od konsumenta na podstawie tej umowy także spłaty pełnej kwoty, którą zapłaciła wierzycielowi z tytułu poręczenia. Spółka zastrzegła więc sobie ro szczenie regresowe wobec konsumenta, co oznacza, że może dochodzić od niego zwrotu tego, co świadczyła na rzecz wierzyciela jako poręczyciel. Poprzez zastrzeżenie opłaty dodatkowej Spółka może jednak uzyskać od konsumenta dodatkowe świadczenie pieniężne, niemające przy tym żadnego 7 związku z wartością świadczenia, które sama wykonała z tytułu udzielonego poręczenia. Na przykład w umowie o udzielenie poręczenia z dnia 12 stycznia 2015r. (k. 95 akt) Spółka zobowiązała się do poręczenia spłaty pożyczki udzielonej w kwocie 900 zł, do kwoty 906 zł. Na podstawie tej umowy konsument jest zobowiązany, oprócz zapłaty prowizji za udzielenie poręczenia w wysokości 219 zł, do dokonania spłaty na rzecz Spółki pełnej kwoty zapłaconej przez nią wierzycielowi z tytułu poręczenia oraz uiszczenia dodatkowej opłaty za wykorzystanie poręczenia przez wierzyciela w wysokości 900 zł wraz z ewentualnymi odsetkami. Zgodnie z umową, w razie skorzystania przez wierzyciela z poręczenia konsument może być zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki, bez odsetek, kwoty 1.806 zł. Łącznie, doliczając prowizję za udzielenie poręczenia, konsument może być zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki na podstawie zawartej umowy o udzielenie poręczenia, bez odsetek, kwoty wynoszącej co najmniej 2.025 zł. Tożsame zasady wynikają również z innych zawartych przez Spółkę z konsumentami umów o udzielenie poręczenia. Na przykład w umowie z dnia 30 kwietnia 2015r. (k. 52 akt) Spółka poręczyła spłatę pożyczki udzielonej w kwocie 11.000 zł, do kwoty 12.503,33 zł. Poza obowiązkiem zapłaty prowizji za udzielenie poręczenia w wysokości 5% każdej raty pożyczki, na podstawie tej umowy konsument jest zobowiązany - w razie skorzystania przez wierzyciela z poręczenia - do spłaty pełnej kwoty zapłaconej przez Spółkę wierzycielowi z tytułu poręczenia oraz uiszczenia dodatkowej opłaty w wysokości 11.000 zł wraz z ewentualnymi odsetkami. W przypadku skorzystania z poręczenia konsument będzie więc zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki, bez odsetek, kwoty co najmniej 23.503,33 zł. Zdaniem Prezesa Urzędu, skoro Spółka zastrzegła sobie możliwość żądania zwrotu od konsumenta tego, co świadczyła na rzecz wierzyciela jako poręczyciel, to ww. żądanie powinno wyczerpywać jej wszelkie roszczenia wobec konsumenta. Spółka nie powinna tym samym domagać się od konsumenta dodatkowej opłaty w istocie za to samo zdarzenie - skorzystanie przez wierzyciela z poręczenia. Taki sposób ukształtowania warunków umowy uzasadnia stwierdzenie, że poprzez zastrzeżenie opłaty dodatkowej Spółka de facto rozszerzyła zakres swojego roszczenia regresowego względem konsumenta (współdłużnika solidarnego- por. art. 881 w zw. z art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego) ponad to, co sama zapłaciła wierzycielowi, uzyskując dodatkowe, nienależne świadczenie. W ocenie Prezesa Urzędu, dobre obyczaje w relacjach Spółki z konsumentami nakazują, aby w ustalonych okolicznościach wysokość świadczeń należnych Spółce od konsumenta była wyznaczona przez wartość świadczenia, które sama spełniła na rzecz wierzyciela. Opłata dodatkowa w wysokości kwoty pożyczki wykracza poza wartość świadczenia Spółki jako poręczyciela, tj. nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w świadczeniu, które realizuje Spółka. Świadczenie Spółki z tytułu udzielonego poręczenia polega na spłacie zobowiązania konsumenta z umowy pożyczki i ogranicza się do kwoty pożyczki oraz należnych pożyczkodawcy odsetek za udzielenie pożyczki. Możliwe jest więc uznanie, że poprzez zastrzeżenie opłaty dodatkowej dochodzi do z dublowania opłat za wykorzystanie poręczeni a, co skutkuje uzyskaniem przez Spółkę , kosztem konsumentów , wymiernych korzyści finansowych. Była już mowa, że oceniając zgodność działania z dobrymi obyczajami należy mieć na względzie cel, jaki przedsiębiorca zamierza osiągnąć swoim działaniem lub zaniechaniem. Niewątpliwie celem zakwestionowanej praktyki jest uzyskiwanie przez Spółkę dodatkowych środków finansowych od konsumentów, a co za tym idzie dodatkowych przychodów i zysków. Taki wniosek potwierdza także analiza zawartych przez Spółkę umów z wierzycielami, tj. tzw. generalnych umów poręczenia oraz umów o poręczenie. W obydwu przypadkach poręczenie Spółki obejmuje tylko zobowiązanie konsumenta z umowy pożyczki (§ 4 ust. 2 generalnych umów poręczenia, § 2 ust. 1 i § 4 umów o poręczenie). Środki uzyskiwane jako opłaty dodatkowe stanowią tym samym przychód (zysk) Spółki. 8 Należy ponadto zauważyć, że za udzielenie poręczenia Spółka zastrzegła sobie wynagrodzenie w postaci prowi zji i to w znacznej wysokości (ok. 24% kwoty pożyczki, za którą poręczyła lub 5% każdej raty pożyczki, za którą poręczyła). Na podstawie umowy o udzielenie poręczenia Spółka może tym samym uzyskać łącznie od konsumenta, tytułem wynagrodzenia i różnych opłat, kwotę przekraczającą wielokrotnie wartość udzielonej pożyczki, a w konsekwencji wartość świadczenia wykonanego z tytułu udzielonego poręczenia. Przy ocenie praktyki Spółki nie można też pominąć, że wybór poręczenia Spółki jako sposobu zabezpieczenia uzy skanej pożyczki i zawarcie umowy o udzielenie poręczenia nie wymaga podjęcia przez konsumenta dodatkowych czynności, jakie musiałby podjąć w celu zapewnienia innych sposobów zabezpieczenia spłaty pożyczki. Umowa o udzielenie poręczenia zawierana jest wraz z umową pożyczki, przez przedstawicieli wierzycieli (pożyczkodawców) działających w imieniu i na rzecz Spółki. Także z tego względu Spółka powinna zwrócić uwagę na zasady rzetelnego traktowania swoich kontrahentów, którzy mogą darzyć ją większym zaufaniem niż w przypadku, gdyby „samodzielnie” oferowała poręczenie spłaty pożyczek. W opinii Prezesa Urzędu, na ocenę zakwestionowanych działań nie wpływają natomiast rozliczenia Spółki z wierzycielami wynikające z tzw. generalnych umów poręczenia dotyczące zapłaty przez Spółkę wynagrodzenia wierzycielom za pośrednictwo przy udzielaniu poręczeń w jej imieniu i na jej rzecz. Ze swej istoty wynagrodzenie to nie ma żadnego związku z kwestionowanymi opłatami dodatkowymi pobieranymi w razie skorzystania z poręczenia prz ez wierzyciela. W świetle przedstawionych ustaleń, Prezes Urzędu uznaje, że poprzez nałożenie na konsumentów obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, która nie ma związku z wartością świadczenia Spółki z tytułu poręczenia, Spółka narusz yła dobre obyczaje w kontraktowaniu, nadużywając uprzywilejowanej pozycji względem konsumentów jako słabszej strony stosunku obligacyjnego. Jak wskazano powyżej, d o uznania, i ż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , niezbędne jest ponadto stwierdzenie , że działani a Spółki naruszają zbiorowy interes konsumentów . W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt III SK 27/07 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że gramatyczna wykładnia pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” prowadzi do wniosku, że chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeżenie, że nie jest zbiorowym inte resem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie można opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Zdaniem Sądu Najwyższego, wystarczające powinno być ustalenie, że zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd Najwyższy uznał, że praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy w taki sposób, że potencjalnie ofiarą takiego zachowania może być każdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przed siębiorcy . Dla wystąpienia ww. przesłanki istotne jest więc ustalenie, że działanie przedsiębiorcy nie ma ściśle określonego, konkretnego adresata. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w zwią zku 9 z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów . Godzenie w zbiorowe interesy konsumentów może przy tym polegać zarówno na ich naruszeniu, j ak i na zagrożeniu ich naruszenia. W konsekwencji, nie jest konieczne, aby którykolwiek z konsumentów został dotknięty skutkami stosowanych przez przedsiębiorcę praktyk. Wystarczająca jest choćby potencjalna możliwość wystąpienia negatywnych skutków prakty ki wobec nieograniczonej liczby konsumentów. Dlatego na stwierdzenie, że Spółka naruszyła zbiorowy interes konsumentów nie wpływa to, wobec ilu konsumentów Spółka naliczyła opłatę dodatkową bądź to, od ilu konsumentów Spółka faktycznie pobrała tę opłatę. Zakwestionowana praktyka Spółki mo że godzić w interesy nieograniczonej liczby osób, których nie da się zidentyfikować - potencjalnie wszystkich jej dotychczasowych i przyszłych kontrahentów w umowach o udzielenie poręczenia. Sytuacja tych osób jest identyczn a i wynika z posługiwania się przez Spółkę wzorcami umów. Praktyka ta ma tym samym charakter powtarzalny i skierowana jest do osób, które nie zostały zindywidualizowane. Interes konsumentów należy rozumieć jako interes prawny (a nie faktyczny), a więc uzn any przez ustawodawcę jako zasługujący na ochronę i zabezpieczenie. Pod tym pojęciem należy rozumieć stricte ekonomiczne interesy konsumentów (o wymiarze majątkowym) oraz prawo konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom możliwość dokonywania transakcji przy całkowitym zrozumieniu, jaki jest ich rzeczywisty sens ekonomiczny i prawny na etapie przedkontraktowym i w czasie wykonywania umowy. W omawianej sprawie naruszenie zbiorowego interesu konsumentów przejawia się w naruszeniu ekonomicznych interesów konsumentów. Zobowiązanie konsumenta do zapłaty opłaty dodatkowej w razie skorzystania przez wierzyciela z poręczenia w sytuacji, gdy konsument jest również zobowiązany do zwrotu Spółce kwoty, którą zapłaciła wierzycielowi z tytułu poręczenia powoduje, że Spółka może uzyskać jego kosztem dodatkowe, nienależne świadczenie, które nie ma związku ze świadczeniem, które sama wykonuje jako poręczyciel. Mając na uwadze powyższe, Prezes Urzędu uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki niezbędne do przypisania Spółce praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W konsekwencji Prezes Urzędu orzekł jak w pkt I sentencji , nakazując Spółce zaniechanie stosowania tej praktyki. II. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę , w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary , jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie, dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24 ustawy. Art. 106 ust. 3 ww. ustawy , wskazujący sposób ob liczania obrotu, przewiduje m.in. w pkt 1, że obrót oblicza się jako sumę przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowośc i. Art. 106 ust. 5 ustawy stanowi przy tym, że w przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 uwzględn ia średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających rok nałożenia kary. Z kolei art. 106 ust. 6 ustawy przewiduje, że 10 w przypadku, gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie przekracza równowartości 100.000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10.000 euro. Z informacji Spółki potwierdzonych rachunkiem zysków i strat wynika, że jej obrót w 2014r. wyniósł [usunięto] zł, co uwzględniając średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu 31 grudnia 2014r., tj. 4,2623 zł, stanowi [usunięto] euro (stosownie do art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dni u roku kalendarzowego poprzedzającego rok nałożenia kary). Obrót Spółki w 2014r. jest więc wyższy niż 100.000 euro, co uzasadnia zastosowanie przy nałożeniu na Spółkę karę pieniężnej art. 106 ust. 1 ustawy, bez odniesienia do szczegółowych zasad ustalania wysokości kary przewidzianych w ust. 5 i 6 tego przepisu, mających zastosowanie wówczas, gdy obrót przedsiębiorcy nie przekracza wartości 100.000 euro. K ara pieniężna za naruszenie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o którym mowa w art. 24 ustawy, ma charakter fakultatywny. O tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzależnione byłoby podjęcie decyzji o nałożeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 ustawy te okoliczności, które Prezes Urzędu ma obowiązek uw zględnić decydując o wymiarze kary pieniężnej. Są to w szczególności okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także : okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące natury naruszenia i działalności przedsiębiorcy, która stanowiła przedmiot naruszenia (art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ustalając wysokość kar pieniężnych Prezes Urzędu bierze również pod uwagę oko liczności łagodzące oraz obciążające, które wystąpiły w sprawie. Zgodnie z art. 111 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, okolicznościami łagodzącymi są w szczególności : dobrowolne usunięcie skutków naruszenia, zaniechanie stosowania za kazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu, podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia jego skutków oraz współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przycz ynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania. Wśród zamkniętego katalogu okoliczności obciążający ch art. 111 ust. 4 pkt 2 ustawy wymienia: znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków, znaczne korzyści uzyskane przez przedsi ębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem, dokonanie uprzednio podobnego narusz enia oraz umyślność naruszenia . Zdaniem Prezes Urzędu , okoliczności niniejszej sprawy, przede wszystkim charakter zarzucon ej Spółce praktyki i jej m ożliwe negatywne skutki w sferze ekonomicznych interesów konsumentów, wskazują na celowość zastosowania wobec Spółki tego środka represji. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na umyślne naruszenie przez Spółkę zakazu wyrażonego w art. 24 ustawy . W ocenie Prezesa Urzędu , zastrzeżenie w umowie zawieranej z konsumentem postanowienia przewidującego, oprócz wynagrodzenia i obowiązku zwrotu poręczonej i zapłaconej z tytułu poręczenia kwoty, jeszcze kwoty dodatkowej, będącej jej równowartością nie może być uznane jedynie za ni edochowanie ostrożności w kształtowaniu warunków umowy, ale za działanie w celu osiągnięcia jak najwyższego, niczym nieuzasadnionego i nienależnego zysku kosztem 11 konsumenta. W ten sposób Spółka może uzyskać od konsumentów dodatkowe, nienależne świadczenie, które nie ma związku z jej świadczeniem z tytułu udzielonego poręczenia. Ustalając wysokość kar y Prezes Urzędu uwzględnił okoliczności naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy oraz okres, stopień i skutki rynkowe naruszenia. Prezes Urzędu rozważył ponadto, czy wysokość kary powinna podlegać modyfikacjom z uwagi na okoliczności łagodzące lub obciążające. W ramach pierwszego z wymienionych czynników Prezes Urzędu uwzględnił fakt, iż pomimo, że p raktyka Spółki dotyczy etapu zawierania kontraktu, może wywierać istotny wpływ także na jego wykonanie. Prezes Urzędu wziął również pod uwagę, że Spółka stosuje ww. praktykę co najmniej od listopada 2014r. W zakresie czynników obrazujących stopień i skutki rynkowe naruszenia Prezes Urzędu uwzględnił z kolei, że praktyka Spółki narusza ekonomiczne interesy konsumentów. Możliwość obciążeni a konsumenta obowiązkiem zapłaty opłaty dodatkowej powoduje , że konsument będzie zobowiązany do świadczenia w podwójnej wysokości za to samo zdarzenie, czyli skorzystanie z poręczenia przez wierzyciela. Dzięki takiej praktyce Spółka może uzyskać niczym nieuzasadnione świadczenie, całkowicie oderwane od wartości świadczenia, które wykonuje jako poręczyciel na podstawie zawartej umowy. Z uwagi na możliwie negatywne skutki praktyki Spółki, wynikające zarówno z zastrzeżenia tej opłaty, jak i jej wysokości, stopień naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy może być znaczny. Uwzględniając wskazane okoliczności Prezes Urzędu ustalił kwotę bazową kary na poziomie [usunięto] % obrotu Spółki w 2014r., tj. [usunięto] zł po zaokrągleniu . W ocenie Prezesa Urzędu , w niniejszej sprawie nie ma okoliczności łagodzących , które wpływałyby na wysokość kary w dalszym etapie jej kalkulacji. Za okoliczność obciążającą Prezes Urzędu uznał umyślność działania Spółki, podwyższając z tej przyczyny kwotę bazową kary o [usunięto] %, do kwoty 9.947 zł. Zdaniem Prezesa Urzędu, ww. kara jest adekwatna do okoliczności, a także okresu, stopnia i skutków rynkowych naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy . Kara pełni funkc ję represyjną, stanowiąc sankcję i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy oraz prewencyjną, zapobiegającą ponownemu ich naruszeniu przez Spółkę. Warto podkreślić także jej walor wychowawczy, odstraszający innych przedsiębiorców udzielających poręczeń s płaty kredytów konsumenckich przed stosowaniem tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000. III. Art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przewiduje, że jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustaw y, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest zobowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 powołanej ustawy , Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowani e. Należy zauważyć, że ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera wyczerpujących regulacji dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Art. 83 ww. ustawy stanowi jednak, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali 12 w drodze po stanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Do koszt ów przeprowadzonego postępowania w niniejszej sprawie zaliczono poniesione koszty doręczenia pism Spółce w wysokości 24,40 zł . Ww . koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji na podany powyżej rachunek bankowy. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 479 28 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego - od ninie jszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. W przypadku kwestionowania wyłącznie postanowi enia o kosztach zawartego w pkt III sentencji decyzji, na podstawie art. 264 § 2 Kodeksu p ostępowania administracyjnego w zw. z art. 83 i art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, Spółce przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji , za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Jarosław Krüge r