RPZ-29/2014

Poznań, dnia 6 października 2014 roku RPZ-61-18/14/MT/ DECYZJA nr RPZ 29/2014 Stosownie do art. 33 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r., nr 50, poz. 331 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko TERG S.A. z siedzibą w Złotowie – w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów I. na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, działania TERG S.A. z siedzibą w Złotowie polegające na informowaniu na stronie sklepu internetowego www.electro.pl, Ŝe oferta darmowej dostawy towarów dostępna jest tylko w ograniczonym czasie np. „Jeszcze tylko przez …”, „tylko 72 h”, „tylko 48 h”, podczas gdy jest to niezgodne z prawdą, albowiem bezpośrednio po zakończeniu wskazanego okresu, kolejna oferta darmowej dostawy towarów jest ponawiana na identycznych warunkach, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 7 pkt 7) ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 roku o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2007 r., nr 171, poz. 1206). i stwierdza się zaniechanie jej stosowania w grudniu 2013 roku II. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy, w zakresie opisanym w pkt I sentencji niniejszej decyzji, nakłada się na TERG S.A. z siedzibą w Złotowie, karę pienięŜną w wysokości 349.088 zł (słownie: trzysta czterdzieści dziewięć tysięcy osiemdziesiąt osiem złotych) płatną do budŜetu państwa. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 15 października 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej takŜe „Prezes Urzędu”) wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające, mające na celu wstępne ustalenie, czy działania ELECTRO.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Złotowie, mogą naruszać przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a tym samym uzasadniać wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego uzasadniały podejrzenie, Ŝe działania ww. spółki mogą spełniać przesłanki nieuczciwej praktyki rynkowej, o której mowa w art. 7 pkt 7 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 roku o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2007 r., nr 171, poz. 1206; dalej takŜe „u.p.n.p.r.”). PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA UOKiK W POZNANIU ul. Zielona 8, 61-851 Poznań Tel. 61 852 15 17, 852-77-50, Fax 61 851 86 44 E-mail: poznan@uokik.gov.pl 2 Z uwagi na powyŜsze, postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 roku Prezes Urzędu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w związku z podejrzeniem stosowania przez ELECTRO.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Złotowie, praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na informowaniu na stronie sklepu internetowego www.electro.pl, Ŝe oferta darmowej dostawy towarów dostępna jest tylko w ograniczonym czasie np. „Jeszcze tylko przez …”, „tylko 72 h”, „tylko 48 h”, podczas gdy jest to niezgodne z prawdą, albowiem bezpośrednio po zakończeniu wskazanego okresu, kolejna oferta darmowej dostawy towarów jest ponawiana na identycznych warunkach, co mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 7 pkt 7) u.p.n.p.r. Spółka ELECTRO.pl zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, pismem z dnia 25 lutego 2014 roku przekazała część z Ŝądanych dokumentów i wyjaśnień, a w pozostałym zakresie stwierdziła, podobnie jak w toku postępowania wyjaśniającego, Ŝe nie prowadzi archiwizacji w tym zakresie. Korzystając natomiast z przysługującego prawa do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów wskazała, Ŝe przekazywała informacje o promocji w sposób jasny, jednoznaczny i nie wprowadzający w błąd oraz nadmieniła, Ŝe konsumenci nie zgłosili Ŝadnej reklamacji z tytułu przeprowadzonej akcji promocyjnej darmowej dostawy. Ponadto w tym samym piśmie wskazano, Ŝe w dniu 31 grudnia 2013 roku doszło do połączenia ELECTRO.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Złotowie z TERG S.A. z siedzibą w Złotowie poprzez przejęcie spółki ELECTRO.pl przez spółkę TERG. Połączenie zostało dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Ksh, na potwierdzenie czego przedłoŜono odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Mając na uwadze ww. informację oraz fakt, Ŝe w dniu wszczęcia postępowania (7 lutego 2014 r.) ELECTRO.pl Sp. z o.o. w Złotowie nie posiadała bytu prawnego, który utraciła w dniu 31 grudnia 2013 roku, zatem nie mogła być stroną postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, decyzją z dnia 2 lipca 2014 roku Prezes Urzędu na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 83 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczęte z urzędu w związku z podejrzeniem stosowania przez ELECTRO.pl Sp. z o.o. w Złotowie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 roku Prezes Urzędu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w związku z podejrzeniem stosowania przez TERG S.A. z siedzibą w Złotowie (dalej takŜe „Spółka” lub „TERG”), praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na informowaniu na stronie sklepu internetowego www.electro.pl, Ŝe oferta darmowej dostawy towarów dostępna jest tylko w ograniczonym czasie np. „Jeszcze tylko przez …”, „tylko 72 h”, „tylko 48 h”, podczas gdy jest to niezgodne z prawdą, albowiem bezpośrednio po zakończeniu wskazanego okresu, kolejna oferta darmowej dostawy towarów jest ponawiana na identycznych warunkach, co mgło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 7 pkt 7) u.p.n.p.r. W toku postępowania korzystając z przysługującego prawa do ustosunkowania się do podniesionych zarzutów, Spółka przedstawiła swoje stanowisko i wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim wniosła o umorzenie niniejszego postępowania ze względu na brak naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, a nadto wniosła o „wydanie decyzji zobowiązującej Stronę do podjęcia określonych działań, tylko w przypadku uprawdopodobnienia w toku niniejszego postępowania, Ŝe doszło do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów 3 przez Stronę, w oparciu o art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów”. Spółka w toku postępowania nie przedstawiła jednak Ŝadnej propozycji podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieŜenia naruszeniom, czy teŜ usunięcia ich skutków. Odnosząc się merytorycznie do zarzutu naruszenia zbiorowych interesów konsumentów Spółka wskazała, Ŝe informacja o upływającym terminie promocji była ściśle związana z treścią udostępnianych konsumentom regulaminów, które prawidłowo inkorporowane do treści stosunku prawnego wyraźnie określały przedmiot i ograniczony czas promocji. W ocenie Spółki, treść obu przekazów była jednoznaczna i nie wprowadzająca w błąd, a po zakończeniu określonej promocji darmowej wysyłki towarów, Spółka faktycznie kończyła promocyjną wysyłkę towarów, następnie zaś analizowała potrzebę ponowienia działań marketingowych i decydowała o dalszym losie promocji. W związku z powyŜszym, zdaniem Spółki, stwierdzić naleŜy, Ŝe nie podejmowała działań celem nakłonienia konsumenta do podjęcia natychmiastowej decyzji, gdyŜ z treści udostępnianych regulaminów jasno wynikał przedmiot i okres obowiązywania promocji, a informacja pojawiająca się na stronie internetowej (o czasie pozostałym do jej zakończenia) była jedynie elementem umoŜliwiającym świadome podjęcie decyzji odnośnie skorzystania z moŜliwości darmowej przesyłki. W ocenie Spółki, nie moŜna powiedzieć, Ŝe konsument był pod presją natychmiastowego podejmowania decyzji, bo zawsze wskazane promocje były rozciągnięte w czasie . Prezes Urzędu ustalił, co następuje: TERG S.A. z siedzibą w Złotowie została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr 0000427063. ELECTRO.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Złotowie została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr 0000279573. W dniu 31 grudnia 2013 roku na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 Ksh, z uwzględnieniem art. 514 Ksh i 515 Ksh dokonane zostało połączenie poprzez przeniesienie na spółkę przejmującą (TERG S.A. w Złotowie) całego majątku spółki przejmowanej (ELECTRO.pl Sp. z o.o. w Złotowie). ( dowód: karty od 80 do 89 akt post. adm.) Przedmiotem działalności TERG jest przede wszystkim sprzedaŜ artykułów gospodarstwa domowego i sprzętu elektronicznego. Spółka dysponuje szeroką siecią sprzedaŜy, która składa się z 260 sklepów stacjonarnych zlokalizowanych w całej Polsce. SprzedaŜ prowadzona jest równieŜ za pośrednictwem sklepów internetowych pod adresem www.electro.pl oraz www.mediaexpert.pl ( dowód: karty od 84 do 87 akt post. adm.) Z informacji uzyskanych przez Prezesa Urzędu wynika, Ŝe warunki zakwestionowanej promocji „TOTALNIE DARMOWA DOSTAWA” określone zostały w „Regulaminie akcji promocyjnej”. Na podstawie powyŜszego dokumentu ustalono, Ŝe ww. promocja polegała na niepobieraniu od konsumenta opłat za dostawę zamówionego/zarezerwowanego towaru, jeŜeli łączna kwota zamówienia wyniosła minimum 99 zł, a zamówienie złoŜone zostało za pośrednictwem strony internetowej www.electro.pl w okresie trwania promocji. Promocja w takiej formie trwała zawsze przez wskazany w regulaminie okres czasu, po czym po jego zakończeniu od początku kolejnego dnia była ponawiana na takich samych warunkach. RównieŜ ww. regulamin kaŜdej kolejnej promocji miał taką samą treść, z tym wyjątkiem, Ŝe zmieniano czas jej trwania poprzez wskazanie dat kalendarzowych obejmujących okres nowej promocji. ( dowód: karty nr 10 oraz od 45 do 47 akt post. adm.) W obserwowanym przez Prezesa Urzędu okresie od 9 września 2013 roku do 23 października 2013 roku promocja „TOTALNIE DARMOWA DOSTAWA” towarów zakupionych w sklepie internetowym dostępnym pod adresem www.electro.pl obowiązywała 7 razy w następujących 4 terminach: 09.09. - 10.09.2013 r., 11.09. - 29.09.2013 r., 30.09. - 02.10.2013 r., 03.10. - 06.10.2013 r., 07.10. - 13.10.2013 r., 14.10 - 20.10.2013 r., 21.10. - 23.10.2013 r. Promocje zawsze kończyły się o godz. 23:59, a zaczynały o godz. 00:01, tym samym odstęp czasowy pomiędzy ww. promocjami wynosił zawsze 2 minuty. ( dowód: karty od 10 do 22 akt post. adm.) Ponadto ELECTRO.pl udzieliła informacji, Ŝe promocja, której przedmiotem była darmowa dostawa towarów po raz pierwszy zorganizowana została juŜ w 2012 roku, jednakŜe nie przekazała szczegółowych informacji i dokumentów w tym zakresie (np. ile razy i w jakich terminach obowiązywała promocja) wskazując, Ŝe „nie prowadzi archiwizacji regulaminów akcji promocyjnych, wzorców wszystkich reklam oraz statystyk dotyczących organizacji akcji promocyjnych, a wszystkie dokumenty i wzory posiadane przez Spółkę tworzone są na potrzeby bieŜących promocji i nie odzwierciedlają w 100% treści jaka została finalnie przekazana konsumentom”. ( dowód: karta nr 55 oraz nr 77 akt post. adm.) W ramach kampanii reklamowej promocji „TOTALNIE DARMOWA DOSTAWA” Spółka posługiwała się wzorami reklam, które były publikowane przede wszystkim za pośrednictwem [usunięto] . Ponadto reklamy rozpowszechniane były za pośrednictwem [usunięto] , reklam marketingowych [usunięto] i zewnętrznej [usunięto] oraz za pośrednictwem [usunięto] . Dodatkowo Spółka zleciła [usunięto] prowadzenie kampanii za pośrednictwem [usunięto] . ( dowód: karta nr 77 akt post. adm.) Stosowane przez Spółkę reklamy miały między innymi następującą treść: „Totalnie darmowa dostawa na wszystko! Tylko 48h!”, „Totalnie darmowa dostawa. Na wszystkie produkty.”, „Totalnie darmowa dostawa na wszystko! Tylko 72h!”, „Ogólnopolski tydzień darmowej dostawy na wszystko tylko w Electro.pl!” ( dowód: karty od 6 do 21 akt post. adm.) Komunikat informujący o czasie trwania promocji „Jeszcze tylko przez …” był stale wyświetlany w postaci zegara elektronicznego i wskazywał w godzinach, minutach i sekundach czas pozostały do końca promocji. Natomiast komunikaty o treści „tylko 72 h”, „tylko 48 h” były częścią hasła reklamowego przez cały okres trwania promocji. Pod kaŜdą z reklam znajdował się „Regulamin akcji promocyjnej” pozwalający zapoznać się z zasadami „TOTALNIE DARMOWEJ DOSTAWY” oraz okresem jej obowiązywania. Reklamy o zakwestionowanej treści miały najczęściej następującą formę graficzną: 1) wzór reklamy nr 1 ( dowód: karta nr 17 akt post. adm.) 2) wzór reklamy nr 2 ( dowód: karta nr 21 akt post. adm.) 5 Według oświadczenia Spółki komunikaty „Jeszcze tylko przez …”, „tylko 72 h”, „tylko 48h” nie były przez nią stosowane od grudnia 2013 r. ( dowód: karta nr 77 akt post. adm.) W 2013 roku TERG osiągnął przychód w wysokości [usunięto] zł, natomiast przychód ELECTRO.pl Sp. z o.o. w Złotowie, która została przejęta przez TERG i do 31 grudnia 2013 roku prowadziła sklep internetowy dostępny pod adresem www.electro.pl wyniósł [usunięto] zł. ( dowód: karty od 101 do 108 akt post. adm.) Prezes Urzędu zwaŜył, co następuje: Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagroŜony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, Ŝe powyŜsze miało miejsce, pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasad podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interes ó w przedsiębiorców i konsument ó w. Zdaniem Prezesa Urzędu, rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny albowiem wiąŜe się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy zapoznali się lub mogli się zapoznać z reklamą Spółki dotyczącą darmowej dostawy. Działania Spółki nie dotyczą więc interesów poszczególnych osób, których sprawy miałyby charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, ale kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna. Naruszenie interesu publicznoprawnego przejawia się tym samym w naruszeniu zbiorowego interesu konsumentów. Skutkuje to uznaniem, Ŝe w niniejszej sprawie istnieje moŜliwość poddania zachowania Spółki dalszej ocenie pod kątem stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy, zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Artykuł 24 ust. 2 ustawy stanowi, iŜ przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy. Konsumentem w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jest osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (art. 22 1 k.c. w zw. z art. 4 pkt 12 uokik). Zbiorowe interesy konsumentów podlegają ochronie przed działaniami przedsiębiorców, które są sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych oraz zasadami współŜycia społecznego i dobrymi obyczajami. W związku z powyŜszym, dla uznania działania przedsiębiorcy za niezgodne z zawartym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów zakazem stosowania praktyk naruszających 6 zbiorowe interesy konsumentów naleŜy wykazać, iŜ spełnione zostały kumulatywnie trzy następujące przesłanki: A) kwestionowane działanie jest działaniem przedsiębiorcy; B) jest bezprawne; C) narusza zbiorowe interesy konsumentów. A) Działanie przedsiębiorcy Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera legalną definicję przedsiębiorcy. Zgodnie z jej art. 4 pkt 1, pod pojęciem tym naleŜy rozumieć m.in. przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 672). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Właściwą dla przedsiębiorcy działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóŜ, a takŜe działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ww. ustawy). TERG S.A. z siedzibą w Złotowie jest spółką prawa handlowego wpisaną do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą na m.in. sprzedaŜy sprzętu RTV i AGD. Nie ulega zatem wątpliwości, Ŝe posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu powoływanego powyŜej art. 4 pkt 1 ustawy i tym samym przy wykonywaniu działalności gospodarczej Spółka podlega rygorom określonym w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów i jej działania mogą podlegać ocenie w aspekcie naruszenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Ponadto w niniejszej sprawie, w związku z przejęciem spółki ELECTRO.pl przez spółkę TERG do którego doszło w dniu 31 grudnia 2013 roku rozwaŜyć naleŜy kwestię sukcesji praw i obowiązków jako skutek połączenia spółek kapitałowych. Mając na uwadze, Ŝe ww. połączenie zostało dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Ksh stwierdzić naleŜy, Ŝe mamy do czynienia z następstwem prawnym o charakterze sukcesji generalnej, zatem doszło do przejęcia przez spółkę przejmującą ogółu praw i obowiązków, w tym równieŜ o charakterze publicznoprawnym. B) Bezprawność działania Bezprawność tradycyjnie ujmowana jest jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. Jest kategorią obiektywną. RozwaŜenia przy ocenie bezprawności wymaga kwestia, czy zachowanie przedsiębiorcy było zgodne, czy teŜ niezgodne z obowiązującymi zasadami porządku prawnego. Źródłem tych zasad są normy prawa powszechnie obowiązującego, a takŜe nakazy i zakazy wynikające z zasad współŜycia społecznego i dobrych obyczajów (wyrok SOKiK z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. XVII AmA 45/07). O bezprawności działania decyduje w świetle orzecznictwa Sądu NajwyŜszego całokształt okoliczności konkretnego stanu faktycznego (wyrok SN z dnia 8 maja 2002 r., sygn. I PKN 267/2001). Spółce zarzucono stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegającej na godzącym w zbiorowe interesy konsumentów bezprawnym działaniu przedsiębiorcy mającym postać nieuczciwej praktyki rynkowej. Zgodnie z art. 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (dalej takŜe „ustawa o p.n.p.r.”), stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych jest zakazane. Definicję praktyki rynkowej zawiera art. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy wskazując, Ŝe za taką uznaje się 7 działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy, sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta. Pojęcie produktu wskazane w wyŜej przywołanym artykule ma znaczenie szerokie i obejmuje równieŜ pojęcie usługi. W zakresie pojęcia praktyki rynkowej mieści się zatem kaŜdy czyn przedsiębiorcy (działanie jak i zaniechanie), oraz kaŜda forma działania przedsiębiorcy (sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklama i marketing). Istotnym jest, iŜ wskazane formy mogą być kwalifikowane jako praktyki rynkowe, wtedy tylko, gdy są bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta, tj. gdy mogą oddziaływać na decyzje ekonomiczne konsumentów. Ustawa o p.n.p.r dokonuje podziału nieuczciwych praktyk rynkowych na nieuczciwe praktyki rynkowe zakazane w kaŜdych okolicznościach oraz praktyki rynkowe zakazane po spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 4 ust. 1 tej ustawy, tj. klauzuli generalnej. Zgodnie z tym przepisem, praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeŜeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub moŜe zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w kaŜdych okolicznościach są praktyki rynkowe wprowadzające w błąd wymienione w art. 7 ustawy o p.n.p.r. (tzw. „czarna lista praktyk”), agresywne praktyki rynkowe wskazane w art. 9 ustawy o p.n.p.r. oraz praktyka rynkowa o której mowa w art. 10 ustawy o p.n.p.r. Praktyki te nie podlegają ocenie i wykładni pod kątem realizacji przesłanek z art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy, czyli klauzuli generalnej. Oznacza to, Ŝe takie praktyki zawsze będą sprzeczne z dobrymi obyczajami i będą w istotny sposób zniekształcać lub będą mogły zniekształcać zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta. Zachowanie przedsiębiorcy spełniające przesłanki praktyki wskazanej w art. 7, 9 lub 10 omawianej ustawy zawsze będzie skutkować uznaniem go za nieuczciwą praktykę rynkową. Jedną z takich praktyk – zdefiniowaną w art. 7 pkt 7 ww. ustawy – stanowi twierdzenie, Ŝe produkt będzie dostępny jedynie przez bardzo ograniczony czas, jeŜeli jest to niezgodne z prawdą, w celu nakłonienia konsumenta do podjęcia natychmiastowej decyzji dotyczącej umowy i pozbawienia go moŜliwości świadomego wyboru produktu. Ustawa o p.n.p.r. posługuje się pojęciem przeciętnego konsumenta, w odniesieniu do którego powinna być dokonywana ocena kaŜdej praktyki rynkowej, w tym praktyki polegającej na działaniu wprowadzającym w błąd, które jest uznawane za nieuczciwe w kaŜdych okolicznościach. Będące przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia zachowanie Spółki powinno być zatem oceniane z perspektywy przeciętnego konsumenta. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 8 omawianej ustawy, za przeciętnego konsumenta uwaŜa się konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uwaŜny i ostroŜny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynaleŜności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów. Taki konsument posiada określony zasób informacji o otaczającej go rzeczywistości i potrafi go wykorzystać dokonując analizy przekazów rynkowych. Jest to konsument sceptyczny wobec kierowanych do niego praktyk rynkowych, który umiejętnie korzysta ze stworzonych mu moŜliwości wyboru. Przenosząc powyŜsze uwagi na grunt niniejszej sprawy podnieść naleŜy, Ŝe charakter prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, jak i rodzaj sprzedawanych przez nią produktów, wskazuje na fakt, Ŝe ww. oferta nie była kierowana do jakiejś określonej grupy konsumentów, która mogłaby zostać wyodrębniona na podstawie określonej i wspólnej im cechy. Jedynym wyróŜnikiem takich konsumentów jest posiadanie dostępu do internetu. W rozpatrywanej sprawie brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do konstruowania modelu przeciętnego konsumenta z uwzględnieniem ostatniej z przesłanek wskazanych w ustawowej 8 definicji, a mianowicie odwoływania się do przynaleŜności do szczególnej grupy konsumentów. Korzystanie z internetu nie wymaga posiadania specjalistycznych kwalifikacji lub szczególnych właściwości, czy teŜ większej niŜ przeciętna orientacji w nowych technologiach telekomunikacyjnych. Według stanu na październik 2012 roku odsetek gospodarstw domowych posiadających stacjonarny dostęp do internetu wyniósł 71% 1 , przy czym naleŜy równieŜ zwrócić uwagę, Ŝe obecnie korzystanie z internetu odbywa się juŜ nie tylko za pomocą tradycyjnego komputera, ale równieŜ mobilnie, poprzez telefony komórkowe, których ilość juŜ kilka lat temu przekroczyła liczbę mieszkańców Polski. Korzystanie z internetu jest więc obecnie szeroko rozpowszechnione i dostępne praktycznie dla kaŜdej zainteresowanej osoby. Przesądza to o uznaniu, Ŝe adresatem działań Spółki mógł stać się właściwie kaŜdy konsument, a nie jakaś wyodrębniona, posiadająca szczególne cechy grupa konsumentów. W związku z powyŜszym, za przeciętnego naleŜy uznać w niniejszej sprawie konsumenta dostatecznie dobrze poinformowanego, uwaŜnego i ostroŜnego przy uwzględnieniu czynników społecznych, kulturowych i językowych charakterystycznych dla polskiego konsumenta. NaleŜy przy tym podkreślić, Ŝe wskazanie na takie cechy jak dostateczne poinformowanie, uwaga i ostroŜność określa pewien zespół cech mentalnych konsumenta (jego przeciętność) znajdujących wyraz w tym, Ŝe z jednej strony moŜemy wymagać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, a z drugiej nie moŜemy uznać, Ŝe jego wiedza jest kompletna i profesjonalna i Ŝe konsument nie ma prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Przeciętny konsument nie posiada wiedzy specjalistycznej w danej dziedzinie, ale rozumie kierowane do niego informacje i potrafi je wykorzystać do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej produktu. Nie jest naiwny, ale nie potrafi teŜ ocenić sytuacji tak jak profesjonalista. Przeciętny konsument ma świadomość specyfiki języka marketingu jego pewnej umowności, skłonności do przesady czy metafory i konieczności odnoszenia się do reklam z racjonalnym dystansem. Ma równieŜ jednak prawo odebrać kierowany do niego tego typu przekaz w sposób dosłowny, zakładając Ŝe przedsiębiorca wysyłający takie komunikaty jako profesjonalista jest podmiotem wiarygodnym oraz przekazuje informacje w sposób jasny, jednoznaczny i nie wprowadzający w błąd. Analizując szczegółowo działania Spółki opisane w sentencji decyzji naleŜy uwzględnić wszystkie czynniki, które mogły kształtować ich odbiór przez przeciętnego konsumenta, a więc przede wszystkim informację, którą ich autor w rozpatrywanej sprawie, przekazywał konsumentom. W przypadku działań Spółki informacja ta przekazywana była w ramach kampanii reklamowej promocji „TOATALNIE DARMOWA DOSTAWA”, podczas której Spółka posługiwała się informacją o treści m.in.: „Jeszcze tylko przez …”, „tylko 72 h”, „tylko 48 h”. Wykładnia językowa treści informacji nie pozostawia wątpliwości, Ŝe Spółka sugerowała, iŜ zakup towarów z opcją darmowej dostawy będzie dostępny jedynie przez bardzo ograniczony, krótki czas. UŜycie przez Spółkę partykuły ograniczającej ”tylko” jednoznacznie wskazuje, Ŝe promocja kończy się w zakreślonym czasie. Jednocześnie komunikat nie zawiera jakichkolwiek treści, na podstawie których przeciętny konsument mógłby wyciągnąć wniosek, Ŝe kolejna promocja będzie ponowiona natychmiast po zakończeniu poprzedniej. W rzeczywistość darmowa dostawa towarów obowiązywała co najmniej przez ponad miesiąc, od 9 września do 23 października 2013 roku, w trakcie którego to okresu była wielokrotnie ponawiana na takich samych warunkach, a odstęp czasowy pomiędzy kolejnym promocjami wynosił dokładnie dwie minuty. Co za tym idzie informacja podawana przez Spółkę była obiektywnie nieprawdziwa i mogła wprowadzać w błąd. Działanie Spółki było niewątpliwie sprzeczne z dobrymi 1 Dane według „Społeczeństwo informacyjne w Polsce”, GUS – www.stat.gov.pl 9 obyczajami, bowiem prowadziło do dezorientacji i wywołania błędnego przekonania u konsumentów. W tym miejscu naleŜy zwrócić uwagę, Ŝe promocja w ww. postaci obowiązywała juŜ od początku wprowadzenia darmowej dostawy, czyli od 2012 roku, co Spółka przyznała w toku postępowania informując, Ŝe wtedy po raz pierwszy wprowadzono promocję tego typu, jednakŜe nie przekazała Ŝadnych dokumentów i informacji w tym zakresie, ponownie powołując się na fakt, Ŝe „nie prowadzi archiwizacji w tym zakresie”. ZauwaŜyć równieŜ naleŜy, Ŝe w przekazywanych przez Spółkę ww. informacjach reklamowych nie było Ŝadnych treści, które uzasadniałaby wątpliwości co do znaczenia przekazu. Jak podkreślił Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 19 grudnia 2007r. sygn. akt XVII Ama 64/07 konsument, do którego reklama jest kierowana ma prawo do rzetelnej informacji juŜ w chwili zapoznania się z reklamą bez konieczności zasięgania jej dopiero w miejscu sprzedaŜy u przedsiębiorcy. Przedsiębiorca ma obowiązek poinformowania w sposób rzetelny i prawdziwy o cechach oferowanego towaru juŜ w reklamie, a klient zwabiony jego ofertą nie ma obowiązku jej weryfikacji w miejscu sprzedaŜy. W niniejszej sprawie natomiast, nawet gdyby konsument wyraził chęć uzyskania szczegółowych informacji dotyczących promocji, to zapoznanie się z regulaminem promocji nie umoŜliwiłoby mu uzyskania informacji, Ŝe interesująca go promocja po jej zakończeniu zostanie natychmiast ponowiona na takich samych warunkach. W ocenie Prezesa Urzędu, informacja o darmowej dostawie jest dla przeciętnego konsumenta znaczącym, a często wręcz decydującym impulsem do podjęcia decyzji o zakupie towaru w danym sklepie, w szczególności w sytuacji, w której konsument jest informowany, Ŝe promocja darmowej dostawy wkrótce się skończy. Nie ulega wątpliwości, Ŝe celem działania Spółki było wywołanie u konsumentów wraŜenia, Ŝe tak korzystna oferta moŜe się juŜ nie powtórzyć. Natychmiastowe podjęcie decyzji przez konsumenta oznacza natomiast pozbawienie konsumenta prawa do świadomego wyboru. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe konsument dokonując zakupu za pośrednictwem sklepów internetowych, zazwyczaj najpierw wybiera interesujący go towar, a dopiero w drugiej kolejności w celu jak najkorzystniejszego zakupu, porównuje ceny wybranego produktu w poszczególnych sklepach internetowych. Z tego punktu widzenia, koszty dostawy towaru stanowią często najistotniejszy element róŜnicujący całkowite ceny towaru w poszczególnych sklepach internetowych, a zatem informacja o darmowej dostawie jest kluczowa i zazwyczaj spowoduje wybór sklepu internetowego z taką właśnie promocyjną ofertą. Zwłaszcza, Ŝe koszty dostawy wielu produktów oferowanych przez Spółkę (np. lodówki, pralki, telewizory) mogą być znaczne. W ocenie Prezesa Urzędu, rzetelna informacja, Ŝe w promocja na tych samych warunkach zostanie ponowiona natychmiast po zakończeniu, mogłaby wpłynąć na podjęcie przez konsumenta innej decyzji co do zakupu towaru i związanej z tym zakupem usługi darmowej dostawy. Skoro bowiem Spółka stosowała przedmiotową promocję przez wiele tygodni, to mogła podać taki jej okres, który z jednej strony byłby moŜliwy do przewidzenia dla niej, a z drugiej strony nie odbierałby konsumentom prawa do świadomego wyboru (przemyślanej decyzji). RównieŜ twierdzenia TERG, Ŝe po zakończeniu określonej promocji Spółka faktycznie kończyła promocyjną wysyłkę towarów, a następnie analizowała potrzebę ponowienia działań marketingowych i decydowała o dalszym losie promocji, naleŜy uznać za niewiarygodne. Jak juŜ wskazano w części ustalającej niniejszej decyzji, odstęp czasowy pomiędzy kolejnymi promocjami miał miejsce w godzinach nocnych i wynosił 2 minuty. Trudno zatem dać wiarę twierdzeniom Spółki, Ŝe w tym bardzo krótkim czasie była w stanie dokonać jakiejkolwiek analizy. Konkludując, stosowane przez Spółkę informacje o czasie trwania promocji były nieprawdziwe i skłaniały konsumenta do podjęcia natychmiastowej decyzji dotyczącej umowy, pozbawiając go moŜliwości świadomego wyboru, w istotny sposób zniekształcając jego zachowanie rynkowe. 10 W związku z powyŜszym Prezes Urzędu uznał, Ŝe Spółka swoim zachowaniem - opisanym w pkt I sentencji decyzji - wyczerpała znamiona nieuczciwej praktyki rynkowej określonej w art. 7 pkt 7) ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. C) Naruszenie zbiorowego interesu konsumentów Do uznania, Ŝe w niniejszej sprawie mamy do czynienia z praktyką, określoną w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, niezbędne jest ponadto wykazanie, Ŝe bezprawne działanie Spółki godzące w interes konsumentów dotyczy tzw. zbiorowego interesu konsumentów. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 roku sygn. akt III SK 27/07, Sąd NajwyŜszy wyjaśnił, Ŝe gramatyczna wykładnia tego pojęcia prowadzi do wniosku, Ŝe chodzi o zachowanie przedsiębiorcy, które godzi w interesy grupy osób stanowiących określony zbiór. Rezultaty tej wykładni modyfikuje zastrzeŜenie, Ŝe nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma interesów indywidualnych. Sąd NajwyŜszy stanął na stanowisku, Ŝe przy konstruowaniu pojęcia „zbiorowy interes konsumentów” nie moŜna opierać się tylko i wyłącznie na tym, czy oceniana praktyka skierowana jest do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. W ocenie Sądu, wystarczające powinno być ustalenie, Ŝe zachowanie przedsiębiorcy nie jest podejmowane w stosunku do zindywidualizowanych konsumentów, lecz względem członków danej grupy (określonego kręgu podmiotów), wyodrębnionych spośród ogółu konsumentów, za pomocą wspólnego dla nich kryterium. Sąd NajwyŜszy uznał zatem, Ŝe praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jest (...) takie zachowanie przedsiębiorcy, które podejmowane jest w warunkach wskazujących na powtarzalność zachowania w stosunku do indywidualnych konsumentów wchodzących w skład grupy, do której adresowane są zachowania przedsiębiorcy, w taki sposób, Ŝe potencjalnie ofiarą takiego zachowania moŜe być kaŜdy konsument będący klientem lub potencjalnym klientem przedsiębiorcy . Zdaniem Prezesa Urzędu, zakwestionowane zachowanie Spółki godziło w interesy nieograniczonej liczby konsumentów. Niezgodnym z prawem działaniem Spółki mogli bowiem zostać dotknięci potencjalnie wszyscy uŜytkownicy internetu w Polsce, których nie da się zidentyfikować. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe zakwestionowana reklama promocji rozpowszechniana była nie tylko na stronie sklepu internetowego Spółki, ale równieŜ za pośrednictwem [usunięto] , a zatem docierała równieŜ do uŜytkowników internetu nie korzystających ze sklepu internetowego www.electro.pl, w związku z czym jej odbiorcami była znaczna grupa konsumentów. Nadmienić takŜe naleŜy, iŜ naruszenie zbiorowego interesu konsumentów powiązane jest z naruszaniem interesów gospodarczych konsumentów. Pod tym pojęciem naleŜy rozumieć zarówno naruszenie interesów stricte ekonomicznych (o wymiarze majątkowym), jak równieŜ prawa konsumentów do uczestniczenia w przejrzystych i niezakłóconych przez przedsiębiorcę warunkach rynkowych, zapewniających konsumentom dokonywanie transakcji handlowych z przedsiębiorcami przy całkowitym zrozumieniu rzeczywistego sensu ekonomicznego i prawnego warunków dokonywanych czynności na etapie przedkontraktowym oraz w czasie wykonywania umowy. Natomiast działanie Spółki godziło, w ocenie Prezesa Urzędu, w podstawową zasadę dobrych obyczajów kupieckich, jaką jest rzetelne traktowanie konsumenta jako kontrahenta przedsiębiorcy, a która wyklucza działania zmierzające do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, takŜe wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Z uwagi na powyŜsze, Prezes Urzędu uznał, Ŝe spełniona została druga przesłanka zarzuconej Spółce praktyki tj. naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. W konsekwencji, spełnione zostały obie przesłanki konieczne dla uznania zachowania Spółki za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeŜeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów 11 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą jej zaniechanie. Zakwestionowane w niniejszym postępowaniu informacje reklamowe o ograniczonym czasie trwania darmowej dostawy towarów nie były rozpowszechniane od grudnia 2013 roku. W związku z powyŜszym, Prezes Urzędu uznał, Ŝe z tą datą Spółka zaniechała stosowania ww. praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów i orzekł jak w punkcie I sentencji decyzji. Spółka złoŜyła wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie przedstawiła przy tym jednak Ŝadnej propozycji podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieŜenia naruszeniom czy teŜ usunięcia ich skutków. Zgodnie z art. 28 ww. ustawy, jeŜeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania - Ŝe przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24 powołanej ustawy, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąŜe się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieŜenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu moŜe w drodze decyzji, nałoŜyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. Zgodnie z wymienionym przepisem, Prezes Urzędu nie ma kompetencji do samodzielnego kreowania zobowiązań przedsiębiorcy, a inicjatywa w tym zakresie naleŜy wyłącznie do strony postępowania. Skoro zatem Spółka nie przedstawiła Ŝadnej propozycji podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieŜenia naruszeniom czy teŜ usunięcia ich skutków, to podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mógł być art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Abstrahując od powyŜszego, trzeba teŜ podkreślić, Ŝe rozstrzygniecie na podstawie art. 28 ww. ustawy naleŜy do uznania Prezesa Urzędu, a w rozpatrywanej sprawie, uwzględniając charakter zarzuconej Przedsiębiorcy praktyki, konieczne - zdaniem organu - było zastosowanie wobec Spółki środka represji w postaci kary pienięŜnej, której nałoŜenie nie jest moŜliwe w decyzji zobowiązującej. Kara pienięŜna Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu moŜe nałoŜyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pienięŜną w wysokości nie większej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, jeŜeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ww. ustawy. Z powołanego wyŜej przepisu wynika, Ŝe kara pienięŜna ma charakter fakultatywny. Zatem o tym, czy w konkretnej sprawie w odniesieniu do wskazanego przedsiębiorcy zasadne jest nałoŜenie kary pienięŜnej decyduje, w ramach uznania administracyjnego, Prezes Urzędu. ZauwaŜyć przy tym naleŜy, Ŝe sankcja ta moŜe zostać nałoŜona na przedsiębiorcę niezaleŜnie od tego, czy dopuścił się naruszenia umyślnie czy teŜ nieumyślnie. Przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają jakichkolwiek przesłanek, od których uzaleŜnione byłoby podjęcie decyzji o nałoŜeniu kary. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 111 ww. ustawy te okoliczności, które Prezes Urzędu winien uwzględnić decydując o wymiarze kary pienięŜnej, wymieniając okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a takŜe uprzednie naruszenie przepisów ustawy. W niniejszej sprawie, charakter, zasięg i skutki stwierdzonej praktyki przesądziły o nałoŜeniu na Spółkę kary pienięŜnej. 12 Na podstawie art. 106 ust. 3 ww. ustawy w przypadku gdy przedsiębiorca powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia innych przedsiębiorców, uwzględnia się przychód osiągnięty przez tych przedsiębiorców w roku poprzedzającym rok nałoŜenia kary. W 2013 roku TERG S.A. z siedzibą w Złotowie osiągnęła przychód w wysokości [usunięto] zł, natomiast przychód ELECTRO.pl Sp. z o.o. w Złotowie, która została przejęta przez Spółkę wyniósł [usunięto] zł. Uwzględniając powyŜsze, naleŜało zsumować przychody obu spółek co dało kwotę w wysokości [usunięto] zł, zatem maksymalna kara pienięŜna, jaka moŜe zostać nałoŜona na przedsiębiorcę w oparciu o ww. przepis wynosi po zaokrągleniu [usunięto] zł. Nakładając karę pienięŜną Prezes Urzędu wziął pod uwagę konieczność spełnienia przesłanek podmiotowych, tj. stwierdzenia, Ŝe określone w ww. przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. Konieczność brania pod uwagę tej przesłanki w przypadku stosowania kar pienięŜnych określonych w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika bezpośrednio z treści tego przepisu. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na nieumyślne naruszenie przez Spółkę przepisów ustawy. Zdaniem Prezesa Urzędu, Spółka naruszyła zasady ostroŜności w relacjach z konsumentami. Na przedsiębiorcy jako profesjonalnym uczestniku obrotu rynkowego ciąŜy obowiązek znajomości i przestrzegania norm prawa. W ocenie Prezesa Urzędu, Spółka powinna przewidzieć, Ŝe zarówno sposób jak i treść informacji promujących darmową dostawę, mogą wprowadzać konsumentów w błąd co do rzeczywistych warunków oferty, w tym w szczególności czasu trwania promocji. Spółka winna tym samym dochować naleŜytej staranności przy podejmowaniu działań o charakterze marketingowym. W świetle powyŜszego, uzasadnione jest stwierdzenie, Ŝe działania Spółki miały charakter nieumyślny, tj. Spółka dopuściła się bezprawnego działania na skutek niezachowania naleŜytej staranności wymaganej w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, określonej przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności (art. 355 § 2 k.c.), będąc w stanie przewidzieć moŜliwość bezprawności swoich działań. Ustalając wymiar kary pienięŜnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi stwierdzonego naruszenia, wynikiem którego jest określona kwota bazowa. W dalszej kolejności Prezes Urzędu rozwaŜył, czy w sprawie występują okoliczności obciąŜające i łagodzące oraz jaki powinny mieć wpływ na wysokość kary. Praktyka przypisana Spółce, polegająca na informowaniu, Ŝe oferta darmowej dostawy towarów dostępna jest tylko w ograniczonym czasie, podczas gdy było to niezgodne z prawdą, ujawniała się na etapie przedkontraktowym, którego istotą jest zachowanie przedsiębiorcy ukierunkowane na pozyskiwanie klientów lub złoŜenie oferty konsumentom, mające na celu skłonienie ich do zawarcia kontraktu. Celem rozpowszechnianej przez Spółkę reklamy było zachęcenie konsumentów do skorzystania z jej usług. Oceniając stopień szkodliwości ww. praktyki naleŜy wskazać, Ŝe naruszyła ona podstawowe prawo konsumenta tj. prawo do uzyskania rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. W niniejszej sprawie konsumenci, pod wpływem działań Spółki, podejmowali konkretne decyzje, o skutkach finansowych, których inaczej mogliby nie podjąć, w wyniku czego mogły zostać naruszone ich interesy ekonomiczne. Przypisana w pkt I sentencji decyzji praktyka handlowa uniemoŜliwiała konsumentom podjęcie w pełni świadomej decyzji dotyczącej zawarcia kontraktu. WaŜąc kwotę bazową omawianej praktyki Prezes Urzędu wziął pod uwagę takŜe okres jej stosowania, który uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie przekroczył roku. W związku z powyŜszym, Prezes Urzędu uznał, iŜ natura naruszenia uzasadnia ustalenie wyjściowego poziomu kary pienięŜnej na poziomie [usunięto] % przychodu uzyskanego przez 13 Spółkę w 2013 roku. W ten sposób ustalona została kwota w wysokości [usunięto] zł, po zaokrągleniu. Jednocześnie uwzględnić naleŜało, Ŝe przychód Spółki ze sprzedaŜy za pośrednictwem sklepu internetowego dostępnego pod adresem www.electro.pl wyniósł [usunięto] zł, co stanowi jedynie około [usunięto] % całości przychodu uzyskanego przez Spółkę, a jednocześnie jest to cały przychód spółki ELECTRO.pl w ostatnim roku przed dokonanym połączeniem. Prezes Urzędu potraktował to jako podstawę uzasadniającą obniŜenie kwoty bazowej kary o [usunięto] %. W ocenie Prezesa Urzędu eliminuje to ryzyko ustalenia nieproporcjonalnie wysokiej kary w stosunku do tej części działalności Przedsiębiorcy, z którą związane jest stwierdzone naruszenie. Tym samym kwota bazowa kary ustalona została w wysokości [usunięto] zł, po zaokrągleniu. W dalszym etapie kalkulacji kary Prezes Urzędu rozwaŜył, czy ww. kwota bazowa powinna podlegać modyfikacjom ze względu na występujące w sprawie okoliczności łagodzące bądź obciąŜające. Prezes Urzędu uznał, Ŝe w sprawie nie występują okoliczności obciąŜające, które uzasadniałaby podwyŜszenie ustalonej kwoty bazowej. Jako okoliczność łagodzącą potraktowano fakt, Ŝe Spółka zaniechała stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu, co uzasadnia obniŜenie kary o [usunięto] %. Prezes Urzędu uznał zatem, Ŝe zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności łagodzące uzasadniają w ogólnym rozrachunku zmniejszenie poziomu kary o [usunięto] %, czyli do kwoty 349.088 zł po zaokrągleniu. Tak ustalona kara stanowi ok. [usunięto] % przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2013 roku oraz [usunięto] % maksymalnego wymiaru kary. W ocenie Prezesa Urzędu, kara wymierzona w tej wysokości jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Prezes Urzędu, kierując się potrzebą zdecydowanego przeciwdziałania stosowaniu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów uznał, Ŝe orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla strony niniejszego postępowania. W tym przypadku kara powinna spełnić jednak przede wszystkim funkcję prewencyjną i wychowawczą, tak aby zapobiec w przyszłości naruszeniom przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przyczyniając się do zapewnienia trwałego zaniechania naruszania przez Spółkę w przyszłości reguł odnoszących się do ochrony praw konsumentów. Wobec powyŜszego, orzeczono jak w punkcie II sentencji decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy, karę pienięŜną naleŜy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP o/o Warszawa Nr 51101010100078782231000000. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu. z upowaŜnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Dyrektor Delegatury UOKiK w Poznaniu Otrzymuje: Jarosław Krüger TERG S.A. w Złotowie ul. Za Dworcem 1 D 14 77-400 Złotów