RWR-19/2012

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA WE WROCŁAWIU 50-413 Wrocław, ul. Walońska 3-5 tel.(071)34 05 920, fax (071)34 05 922 e-mail: wroclaw@uokik.gov.pl RWR 61-43/11/ET Wrocław, 28 maja 2012 r. DECYZJA RWR 19 /2012 I. Na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. nr 107 poz. 887), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , działanie Legnickiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy, polegające na zamieszczeniu w stosowanych przez tego przedsiębiorcę wzorcach umownych pn. „Umowa Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz pn. „Umowa Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami, postanowień o treści: - § 4 ust. 2: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika”; - § 12: „W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy” które są postanowieniami umownymi, wpisanym do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 01.02.2012 r. II. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. nr 107 poz. 887), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , działanie Legnickiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy, polegające na zamieszczeniu w stosowanych przez tego przedsiębiorcę wzorcach umownych pn. „Umowa Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz pn. „Umowa Nr…” 2 dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami, postanowień o treści: - § 3 ust. 4: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny”; - § 8 :” 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę . Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)”. i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. III. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust6 tej ustawy i § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 1. nakłada się na Legnickie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie I sentencji decyzji karę pieniężną w wysokości 9 445 zł (słownie: dziewięć tysięcy czterysta czterdzieści pięć złotych) płatną do budżetu państwa; 2. nakłada się na Legnickie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w punkcie II sentencji decyzji karę pieniężną w wysokości 16 868 zł (słownie: szesnaście tysięcy osiemset sześćdziesiąt osiem złotych zł ) płatną do budżetu państwa. UZASADNIENIE Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu, zgodnie z przewidzianymi w ustawie dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) [zw. dalej także ustawą o ochronie (… )] kompetencjami, przeprowadził, w ramach postępowania wyjaśniającego (sygn. RWR 403-38/11/ET), analizę wzorców umów stosowanych przez przedsiębiorcę Legnickie Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy [zw. dalej także LPGK], prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na odbiorze odpadów komunalnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że ww. przedsiębiorca posługuje się dwoma wzorcami umownymi tj. wzorcem pn. „UMOWA Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz wzorcem pn. „Umowa Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami. Oba ww. wzorce zawierały postanowienia umowne, które mogły być zbieżne ze wskazanymi wyżej klauzulami wpisanymi do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. 3 W związku z powyższym - Postanowieniem nr 221/2011 z dnia 28 listopada 2011 r. - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [zw. dalej także Prezesem Urzędu] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Legnickie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w Legnicy praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, o których stanowi art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) wymienionej ustawy polegających na stosowaniu we wzorcach umownych: -pn. „Umowa Nr…” dotycząca niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz -pn. „Umowa Nr…” dotycząca wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami postanowień o treści: - § 3 ust. 4: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny”; - § 4 ust. 2: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika”; - § 8 :” 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę . Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)”. - § 12: „W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy”, które mogą być tożsame z postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, m.in. pod pozycjami: -783 „ W razie znacznego wzrostu cen towarów i usług cena usługi może zostać podwyższona” (wyrok SOKiK z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt XVII AmC 107/04); -1979 „ Zleceniobiorcy przysługuje prawo rozwiązania umowy bez wypowiedzenia w przypadku kiedy Zleceniodawca spóźnia się z zapłatą za usługi”. (wyrok SOKiK z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt XVII AmC 430/04); -1977 „ Zmiana cen za wywóz odpadów komunalnych nie wymaga form aneksu do umowy” (wyrok SOKiK z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt XVII AmC 430/09); -784 „Spory mogące wyniknąć na tle realizacji niniejszej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby Wykonawcy” (wyrok SOKiK z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt XVII AmC 107/04); Ponadto – zgodnie z punktem II postanowienia nr 221/2011 Prezes Urzędu zaliczył w poczet dowodów 2 karty z materiałów uzyskanych w trakcie wymienionego wyżej postępowania wyjaśniającego ( sygn. 403-38/11/ET). (dowód: karta nr 1-3) W trakcie postępowania w piśmie z dnia 12.12.2011 r. przedsiębiorca odniósł się do zarzutów zawartych w ww. postanowieniu podając: „(…) nie można uznać, że treść postanowień wzorców umów jest tożsama z treścią postanowień uznanych za niedozwolone, a te które można uznać za niedozwolone, nie naruszyły ,,rażąco” interesu konsumentów w myśl art. 385 (1) K.c. i zostaną zmienione.” 4 Przedsiębiorca został powiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. (dowód: karty nr 7 i 57 ) Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: 1. Strona postępowania: – Legnickie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. ( dalej też jako: LPGK lub Spółka ) z siedzibą w Legnicy jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, IX Wydział Gospodarczy KRS w dniu 26 lipca 2002 r. pod numerem 0000124337 jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością . 1. Przedmiotem działalności LPGK jest m.in. świadczenie usług w zakresie m.in.: • zbierania odpadów innych niż niebezpieczne; • zbieranie odpadów niebezpiecznych; • obróbki i usuwania odpadów innych niż niebezpieczne; • przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych; • odzysk surowców z materiałów segregowanych; • działalności związanej z rekultywacją i pozostałej działalności usługowej związanej gospodarką odpadami. Przedsiębiorca realizuje działalność w powyższym zakresie na terenie 19 gmin, w oparciu o ( tajemnica przedsiębiorstwa) umów zawartych z klientami indywidualnymi i przedsiębiorcami. (dowód: karty 8- 9 i 45 ) 2. W związku z działalnością prowadzoną w wyżej wymienionym zakresie LPGK wprowadziło do obrotu od dnia 17.10.2008 r. wzorzec umowny pn. „Umowa Nr…” dotyczący wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz od dnia 20.05.2010 r. wzorzec umowny pn. „Umowa Nr…” dotyczący wywozu niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami. Oba wzorce umowne zawierały m.in. postanowienia o treści: - § 3 ust. 4: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny”; - § 4 ust. 2: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika”; - § 8 :” 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę . Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy , przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…).” - § 12: „W sprawach nie uregulowanych niniejsza umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy”, (dowód: karty nr 50-53 ) 3. W rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone zamieszczono między innymi następujące klauzule: 5 - 783 „ W razie znacznego wzrostu cen towarów i usług cena usługi może zostać podwyższona” (wyrok SOKiK z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt XVII AmC 107/04); -1979 „ Zleceniobiorcy przysługuje prawo rozwiązania umowy bez wypowiedzenia w przypadku kiedy Zleceniodawca spóźnia się z zapłatą za usługi”. (wyrok SOKiK z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt XVII AmC 430/04); -1977 „ Zmiana cen za wywóz odpadów komunalnych nie wymaga form aneksu do umowy” (wyrok SOKiK z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt XVII AmC 430/09); -784 „Spory mogące wyniknąć na tle realizacji niniejszej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby Wykonawcy” (wyrok SOKiK z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt XVII AmC 107/04). (str.internetowa:www.uokik.gov.pl/pl/ochrona_konsumentow/niedozwolone_klauzule/rejestr_kla uzul_niedozwolonych/). 4. W trakcie postępowania LPGK - w piśmie z dnia 12.12.2011 r. przedstawiło swoje stanowisko w odniesieniu do postawionych mu przez Prezesa Urzędu zarzutów, dotyczących naruszenia art. 24 ustawy o ochronie (…) . Ustosunkowując się do zarzutu dot. treści zapisu § 3 ust. 4 stosowanych wzorców umownych Spółka podała: „Zapis § 3 ust. 4 wzoru umowy LPGK jednoznacznie konkretyzuje warunki zmiany ceny, tj. o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a zatem podciągnięcie tego zapisu pod wyżej określony zapis klauzuli niedozwolonej jest nieuzasadnione. LPGK zobowiązuje się zmodyfikować w umowie treść: „a także z uwagi na inne nieprzewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny” poprzez jej doprecyzowanie. LPGK wyjaśnia, że przesłankami podwyższenia ceny był tylko wzrost opłat środowiskowych i (lub) wzrost inflacji, a nie inne okoliczności, zatem prawa konsumentów de facto nie zostały naruszone. Opłaty środowiskowe, to opłaty za korzystanie ze środowiska (zanieczyszczanie środowiska), które w myśl założeń ustawodawcy winni ponosić zanieczyszczający. Wysokość stawek opłat określana jest przez uprawniony organ (Ministra Środowiska lub Radę Ministrów). Właściciel Składowiska musi odprowadzić tę opłatę stosownie do ilości i rodzaju odpadów. Zatem cena usługi usuwania (odbioru) odpadów komunalnych jest nierozerwalnie związana z wysokością opłat środowiskowych . Dlatego LPGK uzależniło w umowach cenę usługi od wysokości tych opłat i jeśli cena jest podwyższana, to przede wszystkim z tego powodu, a w drugiej kolejności z powodu wzrostu wskaźnika inflacji”. W odniesieniu do zarzutu dot. treści zapisu § 4 ust. 2 stosowanych przez LPGK wzorców umownych podano: „ Klauzulą niedozwoloną jest prawo zleceniobiorcy do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia gdy zleceniodawca spóźnia się z zapłatą. Celem tej klauzuli jest wyłączenie możliwości zastąpienia wypowiedzenia, rozwiązaniem umowy bez wypowiedzenia (uprzedzenia). Zatem klauzula dotyczy takiej sytuacji, gdy rozwiązuje się umowę bez wypowiedzenia w razie jakiejkolwiek zwłoki w zapłacie. Zgodnie z wzorcem umowy, jeśli konsument zalega z zapłatą za jeden kwartał, to LPGK może rozwiązać umowę za wypowiedzeniem, na podstawie § 11 umowy. Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika następuje, jeśli zleceniodawca nie zapłaci za dwa okresy kwartalne. Rozwiązanie umowy w tym trybie następuje dopiero jeśli zleceniodawca nie dokona zapłaty mimo dwukrotnego wezwania do zapłaty i pisemnego uprzedzenia o zabraniu pojemnika. Nadto, na fakturze za drugi kwartał znajduje się informacja o zaległości dot. pierwszego kwartału i nowej cenie. Na podstawie jak wyżej, należy uznać, że rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia jest korzystniejsze dla zleceniodawcy (konsumenta) albowiem ma 3 miesiące więcej na uregulowanie zaległości. W zdecydowanej większości przypadków zleceniodawcy reagują dopiero na informacje o zabraniu pojemnika. Wtedy regulują należności i umowa jest kontynuowana .” 6 Za nieuzasadniony zarzut Spółka uznała także zakwestionowanie przez Prezesa UOKiK zapisu § 8 stosowanych przez nią wzorców umownych. Podała:„ Cena jako „ główne świadczenie stron” została jednoznacznie określona, zatem zmiana wysokości ceny wskutek zmiany wskaźników kształtujących tę cenę nie wymaga zmiany w formie aneksu do umowy. Należy także mieć na względzie, że zmiana ceny jest dokonywana w granicach górnych stawek określonych Uchwałą Rady Gminy, przy zachowaniu konkurencyjności wobec cen innych firm świadczących te usługi. Podmiotów takich na rynku jest wiele. Niektóre z nich mają zasięg ponadregionalny, a nawet międzynarodowy. Praktyka wskazuje, że na zwrot podpisanych aneksów LPGK mogłaby liczyć w wymiarze kilku procent. Koszty takiego postępowania (w tym możliwość zasypania Gminy Legnica śmieciami wskutek niepodpisania aneksów i rozwiązania umów), byłyby bardzo wysokie. Niewątpliwie wprowadzenie obowiązku każdorazowego aneksowania umowy w zw. ze zmianą cen usług wynikającą ze zmiany opłat środowiskowych lub inflacji sparaliżowałoby wywóz nieczystości. Należy także mieć na względzie, że taki sposób zmiany ceny nie był kwestionowany przez konsumentów i że jest dla nich wygodny, bo nie tracą czasu, by godzinami wystawać w Urzędach Pocztowych, by odebrać aneks i dostarczyć go po podpisaniu zwrotnie do LPGK”. W odniesieniu do zakwestionowanej we wzorcach umownych treści § 12 LPGK podało: „ Spółka wyjaśnia, że ok. 90 % sądowych spraw dot. mieszkańców Legnicy. Interesy konsumentów spoza Legnicy de facto nie zostały naruszone, albowiem wszystkie sprawy dot. konsumentów podlegających właściwości innych sądów, były i są kierowane do sądów właściwych dla tych konsumentów, ze względu na miejsce zamieszkania.” W zakończeniu pisma spółka podała: „ Z przyczyn podanych wyżej nie można uznać, że treść postanowień wzorców umów jest tożsama z treścią postanowień uznanych za niedozwolone, a te które można uznać za niedozwolone, nie naruszyły,, rażąco” interesu konsumentów w myśl art. 385 (1) K.c. i zostaną zmienione ”. ( dowód karty 5-7 ) 5. W dniu 8.02.2012 r. LPGK przesłało zmienione wzorce umowne: wzorzec pn. „Umowa Nr…” na wywóz niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych oraz wzorzec pn.„Umowa Nr…” na wywóz niesegregowanych zmieszanych odpadów komunalnych wraz z bioodpadami. Ww. wzorce zawierają m.in. postanowienia o treści: - § 3 ust. 4: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS ”; - § 4 ust. 2: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika. Rozwiązanie umowy w tym trybie nastąpi, jeśli zleceniodawca nie dokona zapłaty, mimo dwukrotnego wezwania do zapłaty i pisemnego uprzedzenia o zabraniu pojemnika”; - § 8 –„1 W przypadkach, o których mowa w § 3 ust. 4. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę. Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…).” - § 12: „W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego.” (dowód: karty nr 46-49 ) 7 Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Prezes Urzędu zważył, co następuje: 1. Zagrożenie interesu publicznoprawnego . Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie (…) jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami LPGK. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy - naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie (…) . 2.Status przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie (…), ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) stanowi, iż przedsiębiorcą w rozumieniu tej ustawy jest, m.in., osoba prawna. LPGK Sp. z o. o. jest spółką prawa handlowego i posiada osobowość prawną. Jest zatem przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie (…) i przepisy tej ustawy mają do niej bezpośrednie zastosowanie. Określenie zarzutu, przesłanki naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Spółce został postawiony zarzut stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której stanowi art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…), polegającej na umieszczeniu w stosowanych wzorcach umów postanowień, które są wpisane do Rejestru pod poz. 783,784,1977 i 1979. Art. 24 ust.1 ustawy o ochronie (…) stanowi, iż „Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. ”, natomiast art. 24 ust. 2 określa, iż „Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego., (…).” Do stwierdzenia zatem praktyki z art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy o ochronie (...) konieczne jest wykazanie, że spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: 1) bezprawność działań przedsiębiorcy, polegająca na stosowaniu postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru, 2) naruszenie tymi działaniami zbiorowego interesu konsumentów. Zbiorowe interesy konsumentów podlegają ochronie przed działaniami przedsiębiorców, które są sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych, a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami. Jak wspomniano wyżej, zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…), za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów 8 uważa się w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do Rejestru. Kodeks cywilny nie definiuje pojęcia „wzorzec umowy", stwierdzając jedynie, że chodzi tu w szczególności o ogólne warunki umów, wzory umów i regulaminy, które zostały ustalone przez jedną ze stron umowy. „Wzorzec umowy" jest zatem pojęciem zbiorczym, a „ogólne warunki umów", ”wzory umów" oraz „regulaminy" należy traktować jako jego egzemplifikacje. 1 Wzorce to klauzule, opracowane przed zawarciem umowy i wprowadzone do stosunku prawnego przez jedną ze stron w ten sposób, że druga strona (adherent) nie ma wpływu na ich treść; dodatkowo są zwykle opracowywane w oderwaniu od konkretnego stosunku umownego i w sposób jednolity określają treść przyszłych umów. 2 Cechą wzorca jest możliwość posłużenia się nim wielokrotnie, nie zawiera on bowiem oznaczeń indywidualizujących drugą stronę umowy, lecz powtarzalne klauzule, które będą uzupełniać treść zobowiązań powstałych z umów. 3 Zatem, jeśli określone postanowienia są sformułowane przez jedną ze stron przed zawarciem umowy i są przez nią stosowane masowo, oznacza to, że jest to wzorzec umowy. 4 Celem wzorców umownych jest przyspieszenie i potanienie procedury zawierania umów, ujednolicenie treści tych umów. Wskazuje się na szczególną doniosłość wzorców w zakresie kształtowania praktyki w tych dziedzinach obrotu, gdzie brak jest regulacji normatywnych danych typów umów nazwanych. 5 Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. (sygn. akt VI ACa 480/09) rozpatrując sprawę z zakresu naruszenia zbiorowych interesów konsumentów stwierdził, iż: „(…) nawet pojedyncza klauzula może stanowić wzorzec umowny, jeżeli jest to tzw. klauzula standardowa, czyli przygotowana z góry przez jedną ze stron umowy dla wielu umów, które mogą być zawarte w przyszłości. Dla kwalifikacji prawnej wzorca nie ma znaczenia jego formalna postać, w szczególności nie musi on występować w formie oddzielnego od umowy dokumentu. Ważne natomiast są treści wzorca w sensie funkcji, jakie ma on spełniać, oraz sposób jego użycia przy zawarciu umowy ”. W niniejszej sprawie przedmiotowe umowy pomiędzy LPGK a klientami są zawierane w oparciu o jednolicie opracowane wzorce umów, identyczne zarówno co do formy, jak i treści, co ewidentnie wskazuje na wcześniejsze zredagowanie ich wzorów celem późniejszego wykorzystania. Tak więc klient ma jedynie możliwość wypowiedzenia się na temat przedłożonych przez Spółkę konkretnych postanowień określających jego zobowiązania, nie ma natomiast możliwości swobodnego kształtowania treści tych postanowień. Należy w tym miejscu wskazać, iż wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 – 479 45 k.p.c. ) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były zastosowane przy konkretnej umowie. Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w 1 Emilia Wieczorek „Komentarz do art.384 Kodeksu cywilnego”, stan prawny 2010.01.01, LEX POLONICA 2 E. Rutkowska „ Charakter prawny i treść bankowych wzorców umownych” , Pr. Bank. 1999, nr 5, s. 59; Adam Olejniczak „Komentarz do art.384 Kodeksu cywilnego”, stan prawny 2010.05.01, LEX POLONICA 3 Adam Olejniczak „Komentarz do art.384 Kodeksu cywilnego”, stan prawny 2010.05.01, LEX POLONICA 4 M. Olczyk, Zmiana treści umowy w czasie trwania stosunku umownego między bankiem a jego klientem na przykładzie zmiany stóp oprocentowania , Pr. Bank. 2001, nr 1, s. 80; Agnieszka Rzetecka-Gil „Komentarz do art.384 Kodeksu cywilnego”, stan prawny 2011.09.19, LEX POLONICA 5 W. Popiołek (w:) Kodeks cywilny. Komentarz , pod red. K. Pietrzykowskiego, t. I, Warszawa 2002, s. 786; Agnieszka Rzetecka-Gil „Komentarz do art.384 Kodeksu cywilnego”, stan prawny 2011.09.19, LEX POLONICA 9 wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c . rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w w/w rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego . Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach umownych. Powyższe stanowisko Prezesa Urzędu zgodne jest z orzecznictwem Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (Sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iż „(…) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (…)”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „ (…) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a u. o k .i k. [obecnie art. 24] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (…). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a ustawy o ochronie (…). znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (…)”. Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru co do celu, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Jak już wspomniano, przedmiotem niniejszego postępowania jest wykazanie, że wyżej wymienione, zakwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienia wzorców umownych stosowanych przez LPGK przy zawieraniu umów dotyczących odbioru odpadów komunalnych są tożsame z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnymi wyrokami Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [zw. dalej także SOKiK] i wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego m.in. pod pozycjami: 783,1979, 1977, 784. Rozważania dotyczące rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I sentencji decyzji. Pierwsza przesłanka naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…) - bezprawność działań przedsiębiorcy Postanowienie przyznające przedsiębiorcy prawo do jednostronnego rozwiązania umowy bez uprzedniego wezwania do spełnienia świadczenia: LPGK w stosowanych przez siebie wzorcach umownych zawarło postanowienie o treści: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa 10 kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika”. W orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwestionowano postanowienia wzorców umów, na mocy których umowa zostaje rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym bez obowiązku wcześniejszego powiadomienia konsumenta w sytuacji np. opóźnienia się klienta z zapłatą świadczenia. W umowach o charakterze wzajemnym, odstąpienie przez przedsiębiorcę od umowy bez uprzedniego wezwania konsumenta do spełnienia świadczenia jest sprzeczne bowiem z art. 491 k.c, który stanowi, że jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Chociaż powyższy przepis posiada charakter dyspozytywny, to jednak jego treść jest powszechnie stosowana w obrocie gospodarczym i stanowi jeden z jego dobrych obyczajów (art.385 1 § 1 k.c.). Wydając wyrok w dniu 9 marca 2010 r. w sprawie uznania za niedozwolone postanowienia wpisanego do Rejestru pod poz. 1979 (sygn. akt XVII AmC 430/09) o treści: „ Zleceniodawcy przysługuje prawo rozwiązania umowy bez wypowiedzenia w przypadku kiedy Zleceniodawca spóźnia się z zapłatą za usługi ” w uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił przedstawione w pozwie stanowisko Prezesa Urzędu , iż: „ nie precyzuje ono jaki okres opóźnienia w zapłacie uprawnia Zleceniobiorcę do rozwiązania umowy, co w istocie daje mu prawo do dokonywania jednostronnej wiążącej interpretacji umowy ”. Sąd uznał również, że: „ Prezes UOKiK słusznie zwrócił uwagę na fakt, iż wbrew powszechnie panującym obyczajom kupieckim umowa nie przewiduje - przed zastosowaniem w/w sankcji - dodatkowego wezwania do zapłaty (…) Podtrzymując rozważania prezentowane w odniesieniu do poprzedniej klauzuli, Sąd zważył, iż podkreślenia wymaga fakt, iż pozwana w ogóle nie bierze pod uwagę sytuacji losowych jakie mogą spotkać każdego człowieka. Nie rozróżniając powodów z których konsument popadł w zwłokę, pozwana ustaliła najsurowszą z możliwych sankcji, a więc rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia. Oznacza to w praktyce, iż konsument, nie z własnej winy, może zostać pozbawiony usługi w zakresie utrzymywania porządku i czystości praktycznie z dnia na dzień. Taki zapis, zdaniem tutejszego Sądu, narusza równowagę kontraktową stron, jest sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumentów ”. W opinii Prezesa Urzędu stosowane przez LPGK, zakwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie również przewiduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia w przypadku zalegania w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę i bez konieczności uprzedniego wezwania do spełnienia świadczenia. W związku z tym wywołuje te same skutki prawne co przytoczone wyżej postanowienie z rejestru. Analiza porównawcza obu postanowień z treścią postanowienia wpisanego do rejestru wskazuje na jednoznaczność zawartych w nich treści, której nie naruszają odmienności wynikające z użytych zwrotów i wyrazów. W tym miejscu należy zauważyć, że LPGK ustosunkowując się do postawionych mu zarzutów podało iż: „Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika następuje, jeśli zleceniodawca nie zapłaci za dwa okresy kwartalne. Rozwiązanie umowy w tym trybie następuje dopiero jeśli zleceniodawca nie dokonana zapłaty mimo dwukrotnego wezwania do zapłaty i pisemnego uprzedzenia o zabraniu pojemnika. ”. Wzorce umowne przesłane przez LPGK nie zawierały jednak postanowienia zgodnie z którym rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia poprzedza dwukrotne wezwanie zleceniodawcy do zapłaty zaległych należności. W związku z powyższym mimo różnic w sformułowaniu treści, wskazane powyżej postanowienie występujące we wzorcach umownych stosowanych przez LPGK należy uznać za 11 tożsame z klauzulą wpisaną do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod poz. 1979. Postanowienie narzucające właściwość sądową w przypadku wystąpienia sporów. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r. (sygn. akt XVII AmC 107/04), SOKiK uznał za niedozwolone postanowienie umowne zapis, który następnie został wpisany pod poz. 784 do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „Spory mogące wyniknąć na tle realizacji niniejszej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby Wykonawcy”. W Rejestrze znajduje się więcej tego typu postanowień, które uznano za niedozwolone, np. pod poz. 41, na podstawie wyroku z dnia 31 stycznia 2003 r. (sygn. akt XVII Amc 31/02) gdzie SOKiK uznał za niedozwolone postanowienie umowne zapis o treści: „Wszelkie spory wynikłe na tle zawartej umowy podlegają wyłączności sądu powszechnego dla siedziby firmy przyjmującej zlecenie”, czy pod poz. 596, zgodnie z wyrokiem z dnia 17 października 2005 r. (sygn. akt XVII AmC 78/04) SOKiK uznającym za niedozwolone postanowienie umowne zapis: „Wszelkie spory między Biurem i Uczestnikiem w sprawach zawartej między nimi umowy są rozstrzygane przez rzeczowo właściwy Sąd w Nowym Sączu”. Zgodnie z orzecznictwem, taka treść postanowień narzuca właściwość sądową w przypadku wystąpienia sporów i stanowi niedozwolone postanowienie umowne określone w art. 385³ pkt 23 k.c., tj. m.in. narzucające rozpoznanie sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Należy wskazać, iż kwestię właściwości sądu w sprawach cywilnych określają przepisy k.p.c. i zgodnie z art. 385³ pkt 23 k.c. nie mogą być one w tym zakresie wyłączane, ponieważ mogą stanowić dodatkową dolegliwość dla konsumenta a także ograniczać realizację przysługujących mu praw. Nie ulega wątpliwości, że występujące we wzorcach umownych stosowanych przez LPGK postanowienie o treści: „W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy”, w ten sam sposób kształtuje stosunki między stronami umowy w zakresie właściwości sądowej w przypadku występowania sporów. Narzuca bowiem rozpoznanie sprawy przez sąd, który nie zawsze będzie miejscowo właściwy i może stanowić dolegliwość dla konsumentów. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Prezes Urzędu nie może wziąć pod uwagę argumentu Spółki, iż interesy konsumentów nie zostały naruszone ponieważ: „ (…) wszystkie sprawy dot. konsumentów podlegających właściwości innych sądów, były i są kierowane do sądów właściwych dla tych konsumentów, ze względu na miejsce zamieszkania ”. Spółka mogłaby wykorzystać zapis tego postanowienia w przyszłości. Mając powyższe na względzie, Prezes Urzędu uznał, iż kwestionowane zapisy umowne mieszczą się w hipotezach wymienionych klauzul, wpisanych do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone: - treść postanowienia: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika” w klauzuli z poz. 1979. - treść postanowienia: „W sprawach nie uregulowanych niniejsza umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy” w klauzuli z poz. 784. Ad 2) Druga przesłanka naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…) – naruszenie zbiorowego interesu konsumentów. 12 W myśl art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stosowanie postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone jest praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Mówiąc o „zbiorowym interesie konsumentów” należy zaznaczyć, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje jego definicji, wskazując jednak w art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem często lub nawet powszechnie stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z prawami licznej grupy konsumentów, wszystkich konsumentów będących klientami Spółki, jak i potencjalnych zainteresowanych, którzy mogli zawrzeć z nią umowę o świadczenie usług odbioru odpadów komunalnych i bioodpadów. W rozpatrywanym stanie faktycznym zachowanie nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej, licznej grupy obecnych i przyszłych kontrahentów przedsiębiorcy. Stwierdzenie zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów . Zgodnie z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie (…) nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24, w takim przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania. Jednocześnie, po myśli art. 27 ust. 3 ustawy o ochronie (…), ciężar udowodnienia okoliczności, iż przedsiębiorca zaniechał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów spoczywa na tymże przedsiębiorcy. Stanowi to konsekwencję tego, iż to przedsiębiorca wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne z udowodnienia okoliczności, o której mowa w przedmiotowym przepisie. W toku postępowania administracyjnego Spółka - w piśmie z dnia 6 kwietnia 2012 r. (data wpływu pisma) - wskazała, iż od dnia 1 lutego 2012 r. wprowadziła zmienione wzorce umowne, w których postanowienie - § 4 ust. 2 o treści: „Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika ” zmieniła na postanowienie o treści: „ Zaleganie w płaceniu przez Zleceniodawcę należności za wykonaną usługę przez kolejne dwa kwartalne okresy rozliczeniowe spowoduje rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia i zabranie pojemnika. Rozwiązanie umowy w tym trybie nastąpi, jeśli zleceniodawca nie dokona zapłaty, mimo dwukrotnego wezwania do zapłaty i pisemnego uprzedzenia o zabraniu pojemnika .” Jednocześnie w nowych wzorcach umownych postanowienie § 12 o treści: „ W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego, a wszelkie spory rozstrzygane będą przez Sąd Rejonowy w Legnicy ” zmieniono na „ W sprawach nie uregulowanych niniejszą umową zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego ”. Prezes Urzędu uznał, że po dokonanej przez LPGK zmianie oba kwestionowane wcześniej postanowienia, przestały naruszać przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając oświadczenie Strony za wiarygodne, Prezes Urzędu ustalił, iż Spółka zaniechała z dniem 1 lutego 2012 r. stosowania praktyki opisanej w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym, należało orzec jak w punkcie I sentencji decyzji. 13 Rozważania dotyczące rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II sentencji decyzji Pierwsza przesłanka naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…) - bezprawność działań przedsiębiorcy. Postanowienie przyznające kontrahentowi konsumenta uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r. ( sygn. akt XVII AmC 107/04), SOKiK uznał za niedozwolone postanowienie umowne zapis o treści: „W razie znacznego wzrostu cen towarów i usług cena usługi może zostać podwyższona” który następnie został wpisany pod poz. 783 do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. W uzasadnieniu wyroku podano: „(…) pozwany posłużył się nieostrym pojęciem „znacznego wzrostu cen”. Może on zatem wykorzystać to niezdefiniowane pojęcie do swobodnego kształtowania wynagrodzenia. W tym wypadku to do pozwanego będzie należała ocena, czy wzrost cen był znaczny i jak będzie się on przekładał na wysokość ostatecznego wynagrodzenia, które zapłacić miałby konsument. W ocenie Sądu posługiwanie się nieostrymi pojęciami daje pozwanemu możliwość dokonywania jednostronnej wiążącej interpretacji umowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zapis § 5 wzorca umowy narusza przepis art. 385³ pkt 9 kc stanowiącego, że niedozwolonym postanowieniem umownym jest postanowienie, które przyznaje kontrahentowi konsumenta uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy” . W opinii Prezesa Urzędu zakwestionowane w niniejszym postępowaniu postanowienie o treści: „ Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny ” daje LPGK uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy. Stosując bowiem w treści postanowienia określenia: „miedzy innymi” oraz „inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności mające wpływ na wysokość ceny” LPGK posługuje się nieostrymi pojęciami dającymi mu możliwość dokonania jednostronnej wiążącej interpretacji umowy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że postanowienie to pozbawia także konsumentów prawa do odstąpienia od umowy po podniesieniu ceny usług świadczonych przez LPGK oraz że Prezes Urzędu nie neguje prawa LPGK do zmiany ceny. Zatem skutek stosowania tego postanowienia jest identyczny do tego, które zostało wpisane pod poz. 783 do Rejestru. Tym samym, mimo różnic w sformułowaniu treści, należy stwierdzić tożsamość porównywanych powyżej zapisów. Postanowienie nieprzewidujące uprawnienia konsumentów do odstąpienia od umowy w przypadku zmiany ceny za świadczone dla nich usługi. W wyroku z dnia 9 marca 2010 r. ( sygn. akt XVII AmC 430/09), SOKiK uznał za niedozwolone postanowienie umowne zapis o treści: „ Zmiana cen za wywóz odpadów komunalnych nie wymaga form aneksu do umowy”, który następnie został wpisany pod poz. 1977 do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. W uzasadnieniu wyroku SOKiK podał: „ (…) jest ono sprzeczne z prawem tj. art. 384 1 k.c. w zw. z art. 384 k.c. albowiem zgodnie z treścią powołanego przepisu „wzorzec wydany w czasie trwania stosunku umownego o charakterze ciągłym wiąże drugą stronę, jeżeli zostały zachowane wymagania określone w art. 384 k.c., a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia”. Jak słusznie podniósł Prezes UOKIK, takie sformułowanie postanowienia umownego oznacza, że wydanie wzorca lub każda, nawet drobna, zmiana jego treści po pierwsze wymaga doręczenia go konsumentowi, a po drugie stwarza po stronie konsumenta możliwość 14 wypowiedzenia umowy. Uznając twierdzenia Prezesa UOKIK za zasadne, Sąd zważył, iż zakwestionowane postanowienie umowne spełnia przesłanki określone w art. 385³ pkt 20 k.c. Stosownie bowiem do treści tego artykułu, w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstąpienia od umowy. Skoro bowiem Pozwana zastrzega we wzorcu, iż „zmiana cen za wywóz odpadów komunalnych nie wymaga form aneksu do umowy” to wynika z tego, iż przyznaje sobie uprawnienie do określenia lub podwyższenia ceny za świadczoną usługę z pominięciem uprawnień konsumenta, w szczególności prawa do odstąpienia od umowy. Pominięcie tego uprawnienia z kolei jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta, wprowadzając go błąd co do przysługujących mu praw .” Z uwagi na to, iż stosowane przez LPGK postanowienie § 8 o treści: „ 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę. Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)” również nie przewiduje uprawnienia konsumentów do odstąpienia od umowy w przypadku zmiany ceny za świadczone przez niego usługi, pomimo pewnych różnic w sformułowaniu treści, postanowienie to należy uznać za tożsame z ww. klauzulą wpisaną do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod poz. 1977. Mając powyższe na względzie, Prezes Urzędu uznał, iż kwestionowane zapisy umowne mieszczą się w hipotezach wymienionych klauzul, wpisanych do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone: - treść postanowienia: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny” w klauzuli z poz. 783 - treść postanowienia: ” 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę. Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)” w klauzuli z poz. 1977. Druga przesłanka naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…) – naruszenie zbiorowego interesu konsumentów W myśl art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stosowanie postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone jest praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Mówiąc o „zbiorowym interesie konsumentów” należy zaznaczyć, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie podaje jego definicji, wskazując jednak w art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem często lub nawet powszechnie stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z prawami licznej grupy konsumentów, wszystkich konsumentów będących klientami Spółki, jak i potencjalnych 15 zainteresowanych, którzy mogą zawrzeć z nią umowę o świadczenie usług odbioru odpadów komunalnych i bioodpadów. W rozpatrywanym stanie faktycznym zachowanie nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej, licznej grupy obecnych i przyszłych kontrahentów przedsiębiorcy. Nakazanie zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów . Z dniem 1 lutego 2012 r. ( toku postępowania) Spółka zmieniła w stosowanych przez nią wzorcach umownych kwestionowane przez Prezesa Urzędu postanowienie § 3 ust. 4 o treści: „ Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, a także z uwagi na inne nie przewidziane w dniu podpisania umowy okoliczności, mające wpływ na wysokość ceny ” na postanowienie o treści: „Zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do zmiany cen, między innymi o wzrost opłaty za korzystanie ze środowiska oraz o wartość wskaźnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS.” Jednocześnie zmieniono również treść zapisu § 8 (kwestionowanego w toku niniejszego postępowania): „ 1. Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę. Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy, przed wprowadzeniem nowej ceny.2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)” na zapis o treści „ W przypadkach, o których mowa w § 3 ust. 4 Zleceniobiorca ma prawo do zmiany ceny za usługę. Nowa cena podana zastanie do wiadomości poprzez jej ogłoszenie w lokalnej prasie lub rozplakatowanie w rejonie działania z wyprzedzeniem 14 dniowym albo poprzez podanie informacji na fakturze za ostatni okres rozliczeniowy , przed wprowadzeniem nowej ceny. 2. Inne zmiany do umowy dokonują się poprzez przesłanie Zleceniodawcy podpisanego przez Zleceniobiorcę aneksu do umowy (…)”. Po dokonaniu analizy zmienionych przez LPGK postanowień, Prezes Urzędu uznał, że nadal naruszają one przepis art. 24 ust 1 i 2 pkt 1. ustawy o ochronie (…). Zawarte w zmienionym postanowieniu § 3 ust. 4 określenie „między innymi” jest „nieostrym pojęciem” dającym w dalszym ciągu LPGK możliwość dokonania jednostronnej wiążącej interpretacji umowy, a tym samym zmienione postanowienie należy również uznać za zapis umowny mieszczący się w hipotezie klauzuli, wpisanej do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod poz. 783. Zdaniem Prezesa Urzędu dokonana także przez LPGK z dniem 1 lutego 2012 r. zmiana treści postanowienia § 8, nie spowodowała tego, że przestało ono mieścić się w hipotezie klauzuli pod poz 1977. Dalej odbiera konsumentom prawo do odstąpienia od umowy w przypadku zmiany ceny za usługi świadczone przez LPGK. Taki stan rzeczy oznacza, iż nie można mówić o zaniechaniu przez Spółkę zarzucanej praktyki w zakresie stosowania we wzorcach umownych postanowień, które są tożsame z postanowieniami umownymi wpisanymi do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod poz. 783 i poz. 1977, zatem Prezes Urzędu zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie (…). Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w punkcie II sentencji decyzji. 16 Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III sentencji decyzji. Zgodnie z art.106 ust.1 pkt 4 ustawy o ochronie (…), Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 . Z treści przepisu wynika, iż ww. kara ma charakter fakultatywny. W związku z tym Prezes Urzędu w ramach uznania administracyjnego decyduje, czy zasadne jest w danej sprawie nałożenie kary. Ustawa nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary. Jedynie w art. 111 ustawy o ochronie (…) wskazano, iż „Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy.” W rozpatrywanej sprawie, w punkcie I i II sentencji decyzji stwierdzono, że Spółka naruszyła zakaz, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…). Zakaz ten ma charakter bezwzględny, tym samym nie istnieją przesłanki natury prawnej, które umożliwiały zalegalizowanie tych praktyk. Spełniona jest zatem podstawowa przesłanka warunkująca nałożenie kary pieniężnej. Prezes Urzędu uznał więc za uzasadnione w niniejszej sprawie, wobec uznania, iż Spółka stosowała praktyki opisane w punkcie I i II sentencji decyzji, nałożenie na przedsiębiorcę kar pieniężnych za każdą z zarzuconych praktyk. Dopuszczenie się naruszenia przepisów ustawy może nastąpić zarówno umyślnie (tj. kiedy przedsiębiorca miał taki zamiar), jak też i nieumyślnie (tj. kiedy przedsiębiorca nie miał na celu działania niezgodnego z normami wynikającymi z przepisów tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 ustawy o ochronie (…) kara pieniężna może zostać nałożona także w przypadku, gdy przedsiębiorca „choćby nieumyślnie” dopuścił się określonego czynu. Dlatego też niezbędnym jest ustalenie, czy określone w ww. przepisie naruszenie dokonane było co najmniej nieumyślnie. W niniejszej sprawie uznać należy, iż Spółka miała co najmniej możliwość przewidzenia, że stosowanie praktyk opisanych w punkcie I i II sentencji decyzji będzie naruszało przepis art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a zatem można jej w tym zakresie przypisać nieumyślność działania. Niezależnie od powyższego, już stwierdzenie nieumyślności zakwestionowanej praktyki daje podstawę do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie (…). Fakt nałożenia kary podkreślać ma naganność zachowania podmiotu, który dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszył ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów. Kara pieniężna nakładana przez Prezesa Urzędu pełni funkcję represyjną, prewencyjną oraz edukacyjną. Funkcja represyjna ma stanowić dolegliwość dla przedsiębiorcy łamiącego prawo oraz ma na celu przymuszenie go do powstrzymania się od podobnych działań. Funkcja prewencyjna oraz edukacyjna mają na celu powstrzymanie przedsiębiorcy stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Ustalenie kary w przedmiotowej sprawie miało charakter wieloetapowy, co spowodowane było zaistnieniem w postępowaniu okoliczności mających wpływ na jej wysokość. Ustalając wymiar kary pieniężnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi stwierdzonych praktyk i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wysokość kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. 17 Podstawą obliczenia wysokości kar, o których mowa w pkt III sentencji decyzji, jest przychód osiągnięty przez Spółkę w roku poprzedzającym rok nałożenia kary tj. kwota (tajemnica przedsiębiorstwa ) zł Pierwsza z kar pieniężnych za naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o ochronie (…), w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której konsument wykazuje zainteresowanie ofertą przedsiębiorcy, zamierza zawrzeć odpowiedni kontrakt. Z kolei działanie przedsiębiorcy to stosowanie praktyki polegającej na takim opracowaniu wzorca umowy, który zawiera w swojej treści postanowienia tożsame z zapisami uznanymi przez SOKiK za niedozwolone. Wskazać należy, iż konsument podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o narzucony mu przez przedsiębiorcę wzorzec zawierający bezprawne zapisy nie ma możliwości rzeczywistego wpływu na istnienie i treść zawartych w nim postanowień. Strona zawierająca umowę według narzuconego wzorca jest nim związana z chwilą zawarcia umowy. Jednocześnie, to na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą, jako na profesjonaliście, ciąży obowiązek działania zgodnie z obowiązującymi normami prawa. Kara pieniężna wymierzona została za stosowanie przez Spółkę praktyki polegającej na zamieszczeniu we wzorcach umownych p.n. „Umowa Nr …” postanowienia tożsamego z klauzulą abuzywną wpisaną do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod poz. 1979 i postanowienia tożsamego z klauzulą abuzywną wpisaną pod poz. 784. W punkcie I sentencji decyzji zakwestionowano postanowienie przyznające przedsiębiorcy prawo do jednostronnego rozwiązania umowy bez uprzedniego wezwania do spełnienia świadczenia oraz postanowienie narzucające właściwość sądową w przypadku wystąpienia sporów . Ustalając wysokość kary, Prezes Urzędu, zgodnie z art. 111 ustawy o ochronie (…) wziął pod uwagę ponad 3 letni okres stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, opisanej w pkt I sentencji decyzji. Mając powyższe na uwadze Prezes Urzędu uznał, iż waga omawianych naruszeń w niniejszej sprawie kształtuje się na poziomie 0,04 % przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2011 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość 0,04% przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę wynosi (po zaokrągleniu do zł.) ( tajemnica przedsiębiorstwa)zł. Dokonując ustalenia ostatecznego wymiaru kary pieniężnej nałożonej na Spółkę za okoliczność łagodzącą wymiar kary uznano zaniechanie przez LPGK praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów z dniem 1 lutego 2012 r. W związku z powyższym obniżono wcześniej ustaloną kwotę bazową o 30%. Ponieważ Prezes Urzędu nie dopatrzył się innych okoliczności łagodzących karę ani też okoliczności obciążających, które mogłyby wpłynąć na zaostrzenie wymiaru kary ostatecznie wymiar kary ustalono jako kwotę w wysokości ( tajemnica przedsiębiorstwa ) zł. Po myśli art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów maksymalną karą, jaką mógłby w niniejszej sprawie zastosować Prezes Urzędu byłaby kara na poziomie 10% przychodu uzyskanego przez Spółkę w 2011 roku, to jest kara w wysokości ( tajemnica przedsiębiorstwa ) zł. Kara pieniężna orzeczona w punkcie III.a) sentencji niniejszej decyzji stanowi ( tajemnica przedsiębiorstwa )% przychodu przedsiębiorcy za rok 2011 r. czyli ( tajemnica przedsiębiorstwa ) % kary, jaka mogłaby być w tym przypadku nałożona. Zdaniem Prezesa Urzędu, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jak i 18 prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest też jej walor wychowawczy, w tym wymiar ogólny, odstraszający dla innych przedsiębiorców działających w branży przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując wspomniane ww. okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (...), jak również fakt, iż kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć karę w wysokości określonej, jak w punkcie III a) sentencji decyzji. Druga z kar pieniężnych za naruszenie zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie (…), w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji. W punkcie III b ) sentencji decyzji Prezes Urzędu wymierzył karę pieniężną za stosowanie przez LPGK praktyki polegającej na zamieszczeniu we wzorcach umownych p.n. „Umowa Nr …” postanowienia tożsamego z klauzulą abuzywną wpisaną do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone pod nr 783 i postanowienia tożsamego z klauzulą abuzywną wpisaną pod poz 1977. W punkcie II sentencji decyzji zakwestionowano postanowienie przyznające kontrahentowi konsumenta uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy oraz postanowienie nieprzewidujące uprawnienia konsumentów do odstąpienia od umowy w przypadku zmiany ceny za świadczone dla nich usługi . Ustalając wysokość kary, Prezes Urzędu, zgodnie z art. 111 ustawy o ochronie (…) wziął pod uwagę ponad 3 letni okres stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, opisanej w pkt II sentencji decyzji . Mając powyższe na uwadze Prezes Urzędu uznał, iż waga omawianych naruszeń w niniejszej sprawie kształtuje się na poziomie ( tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2011 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość ( tajemnica przedsiębiorstwa) % przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę wynosi (po zaokrągleniu do zł.) ( tajemnica przedsiębiorstwa ) zł Prezes Urzędu nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, ani obciążających, mających wpływ na podwyższenie lub obniżenie kary. Tym samym wysokość kary pieniężnej za stosowanie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, opisanej w pkt II sentencji decyzji, wynosi 16 868 zł. W myśl art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów maksymalną karą, jaką mógłby w niniejszej sprawie zastosować Prezes Urzędu byłaby kara na poziomie 10% przychodu uzyskanego przez Spółkę w 2011 r., to jest kara w wysokości (tajemnica przedsiębiorstwa )zł (po zaokrągleniu do 1 zł). Kara pieniężna orzeczona w punkcie III.b). sentencji niniejszej decyzji stanowi ( tajemnica przedsiębiorstwa )% przychodu Spółki za 2011 r., czyli ( tajemnica przedsiębiorstwa )% kary jaka mogłaby być w tym przypadku nałożona. Zdaniem Prezesa Urzędu, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną, jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurenci i konsumentów, jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest też jej walor wychowawczy, w tym wymiar ogólny, odstraszający innych przedsiębiorców działających w branży przed podobnym naruszaniem interesów konsumentów. Przyjmując wspomniane ww. okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (...), jak również fakt, iż kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć karę w wysokości określonej, jak w punkcie III b sentencji decyzji. 19 Zatem, sumarycznie ujęte kary, nałożone na Spółkę w pkt III sentencji decyzji, kształtują się na poziomie 26 313 zł. W związku z powyższym, należało orzec, jak w pkt III sentencji decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie (…) , w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c., od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów we Wrocławiu. Otrzymuje: Pełnomocnik Rp. Ewa Zalewska Legnickie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. ul. Nowodworska 60 59-220 Legnica