RWR-4/2001

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA WE WROCŁAWIU 50-413 Wrocław, ul. Walońska 3-5 tel. (0-71) 34 46 587, (0-71) 34 05 920, fax (0-71) 34 05 922 E-mail: wroclaw@uokik.gov.pl RWR 500-s-6/2000/LP/ Wrocław, dn 5 września 2001 r. Decyzja DL WR 4/2001 Na podstawie: I. art. 104 § 1 kpa i art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r.Nr 52, poz. 547 ze zm.) , w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek Przedsiębiorcy Adama Janków PHU „A-JOT” z siedzibą w Brzezinach 4, przeciwko Zakładowi Energetycznemu Wrocław SA pl. Powstańców Śląskich 20 53-314 Wrocław nakazuje się zaniechanie stosowania praktyki monopolistycznej , polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku dostaw energii elektrycznej poprzez narzucenie Wnioskodawcy nieodpłatnego przekazania na majątek i do eksploatacji Zakładu Energetycznego wybudowanej kosztem i staraniem Wnioskodawcy stacji transformatorowej, kontenerowej, lini napowietrzno - kablowej 20 kV, sieci rozdzielczej n.n. i oświetlenia na terenie osiedla domów jednorodzinnych w Brzezinach. II. art. 104 § 1 kpa i art.14 ust. 1 ustawy antymonopolowej, w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Zakład Energetyczny Wrocław SA karę pienięŜną w wysokości 100 000 zł. (słownie złotych: sto tysięcy), płatną do budŜetu państwa. III. art.21a ust. 3 i 4 ustawy antymonopolowej w związku z art. 98 kpc, nakazuje się Zakładowi Energetycznemu Wrocław SA uiszczenie na rzecz Wnioskodawcy reprezentowanego przez adwokata Andrzeja Malickiego kwoty 1203,00 zł (słownie złotych: tysiąc dwieście trzy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2 UZASADNIENIE W dniu 16.03.2000r. wpłynął do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu wniosek Przedsiębiorcy Adam Janków, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU „A-JOT” , z Brzezin w woj. dolnośląskim, zwanego dalej Przedsiębiorcą , reprezentowanego przez adwokata Andrzeja Malickiego, o wszczęcie postępowania antymonopolowego przeciwko Zakładowi Energetycznemu Wrocław SA, zwanemu dalej Zakładem, oraz stwierdzenie stosowania praktyki monopolistycznej polegającej na narzucaniu uciąŜliwych warunków umów przynoszących Zakładowi nieuzasadnione korzyści. Pełnomocnik Przedsiębiorcy w uzasadnieniu podniósł, iŜ Adam Janków realizuje inwestycję w postaci osiedla domów jednorodzinnych na terenie działek, których jest właścicielem, połoŜonych we wsi Brzezina, gmina Miękinia. Działki te mają przeznaczenie budowlane i leŜą na terenie przeznaczonym według miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Miękinia na zabudowę mieszkaniowo-jednorodzinną. Miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Miękinia w § 4 pkt 11 ustala dla terenu we wsi Brzezina, działka nr 200 „zaopatrzenie w energię elektryczną - zasilanie przyłączami z lokalnej sieci rozdzielczej NN (napowietrznej lub kablowej) zgodnie z zasadami określonymi we właściwych przepisach szczególnych i normach. Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy Prawo energetyczne przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej, paliw gazowych lub ciepła mają obowiązek zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci, w tym przyłączeń odbiorców, pod warunkiem, Ŝe sieci te przewidywane są w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zakład Energetyczny Wrocław SA w odpowiedzi na wniosek Przedsiębiorcy o sfinansowanie budowanej linii energetycznej odmówił udziału w kosztach inwestycji ponad transformator. Warunkiem przekazania urządzeń przez ZEW SA było podpisanie umowy o nieodpłatnym przekazaniu na majątek i do eksploatacji ZEW SA urządzeń elektroenergetycznych wykonanych zgodnie z warunkami przyłączenia. Później Zakład rozszerzył propozycję uczestnictwa w kosztach inwestycji i zadeklarował wolę przekazania takŜe 270 m. kabla średniego napięcia typu YHAKXS oraz dwie sztuki rozłączników typu RN III S-24/4 Pismem z dnia 18 stycznia Adam Janków wezwał ZEW SA do zwrotu wartości dotychczas poniesionych kosztów budowy linii napowietrznej kablowej 20 kV, sieci rozdzielczej kablowej napowietrznej, oświetlenia terenu domków jednorodzinnych w wysokości 220.000 zł. i dokończenie przez niego inwestycji poprzez zamontowanie zadeklarowanego transformatora. W odpowiedzi na wezwanie ZEW SA wycofał się z wszelkich podjętych ustaleń oraz zaŜądał zajęcia jednoznacznego stanowiska wobec stawianego warunku tj. podłączenia do sieci pod warunkiem nieodpłatnego przekazania całej sieci na majątek i do 3 eksploatacji ZEW SA jako właściciela zorganizowanej inwestycji, w oparciu o art.49 i 191 k.c. (§ 1 pkt 2 projektu umowy). Całą inwestycję łącznie z zakupem transformatora wobec odmowy sfinansowania przez ZEW SA zrealizował wnioskodawca. W związku z powyŜszym Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie stosowania przez Zakład Energetyczny Wrocław SA praktyki monopolistycznej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 6 i w konsekwencji ustalenie niewaŜności sprzecznych z prawem postanowień projektu umowy. Dowód /k.1-16/ Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu pismem z dnia 17.04.2000r. wszczął przeciwko Zakładowi Energetycznemu Wrocław SA postępowanie administracyjne o stosowanie praktyki monopolistycznej polegającej na naduŜywaniu pozycji dominującej na rynku dostaw energii elektrycznej poprzez narzucenie Adamowi Janków PHU „A-JOT” nieodpłatnego przekazania na majątek i do eksploatacji Zakładu Energetycznego Wrocław SA wybudowanych kosztem i staraniem wnioskodawcy sieci i urządzeń energetycznych co mogło stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r., Nr 52, poz.547) . W odpowiedzi, z dnia 8.05.2000r. na wszczęcie postępowania Zakład Energetyczny Wrocław SA wskazał, iŜ na wniosek A. Jankowa PHU „A-JOT” wydał techniczne warunki przyłączenia budowanego osiedla do elektroenergetycznej sieci ZEW SA. PowyŜsze warunki zostały zmienione w dniu 19.11.1998r. Zakład Energetyczny Wrocław SA podkreślił, iŜ warunki dla A. Jankowa wydane zostały przed wejściem w Ŝycie rozporządzenia 21.10.1998r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączania podmiotów do sieci elektroenergetycznej, pokrywania kosztów przyłączenia, obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców (Dz. U. 98.135.881) tj. na podstawie poprzednio obowiązujących w tej materii regulacji prawnych. Zgodnie z punktem II. 23 warunki są waŜne tylko po podpisaniu przez inwestora obiektu i ZEW SA umowy (dotyczącej nieodpłatnego przekazania do eksploatacji i na majątek ZEW SA urządzeń elektroenergetycznych wykonanych zgodnie z warunkami, której projekt zawarty jest w punkcie III technicznych i ogólnych warunków przyłączenia. PoniewaŜ przedsiębiorca nie podpisał ww. umowy nie powstał pomiędzy stronami Ŝaden stosunek obligacyjny. Zakład nie godzi się takŜe z twierdzeniem jakoby narzucał PHU „A-JOT” niedogodne dla niego postanowienia umowne, bowiem treść przedstawionej do zaakceptowania umowy stanowi zawsze tylko jej projekt podlegający negocjacjom. W przypadku uznania przedstawionych warunków za uciąŜliwe ZEW proponowało kontrahentom pozostawienie wybudowanej przez nich infrastuktury technicznej na ich majątku. ZEW przychylił się do prośby A. Jankowa z dnia 7.12.1998r. o współfinansowanie realizacji osiedla i zaproponował, iŜ przekaŜe transformator 4 o mocy 400 kVA, ale dopiero po podpisaniu umowy. W trakcie negocjacji strony ustaliły pomoc rzeczową ze strony Zakładu na rzecz Wnioskodawcy o łącznej kwocie 28.540 zł. W kolejnych pismach Zakład Energetyczny wskazywał, iŜ warunki przyłączania i techniczne dla inwestycji zostały wydane przed wejściem w Ŝycie rozporządzenia 21.10.1998r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączania podmiotów do sieci elektroenergetycznej. Warunki powyŜsze waŜne są 2 lata od chwili wydania, a więc A. Janków podpisując je zmieścił się w terminie dlatego teŜ naleŜy stosować przepisy poprzednio obowiązujące. Według Uczestnika postępowania przyłącze i sieć energetyczna dla osiedla domów jednorodzinnych w Brzezinie nie były przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Miękinia w momencie, gdy ZEW SA wydawał ogólne i techniczne warunki przyłączenia, a takŜe podnosił, iŜ Rada Gminy nie uzgodniła powyŜszego planu z Zakładem Zdaniem Uczestnika postępowania cena działek sprzedawanych przez Wnioskodawcę jest wyŜsza ze względu na wyposaŜenie ich w infrastrukturę elektroenergetyczną, dlatego teŜ Zakład nie powinien finansować komercyjnej inwestycji. Dowód /k.51-57/ Organ antymonopolowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca Adam Janków prowadzi osobiście działalność pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe „A-JOT” w Brzezinach, gmina Miękinia, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy Miękinia. Przedmiotem jego działalności są:  obrót i pośrednictwo w obrocie nieruchomościami,  usługi przedstawicielskie i agencyjne  usługi transportowo - towarowe,  handel detaliczny i hurtowy art. przemysłowymi i spoŜywczymi,  gastronomia,  usługi porządkowe i opiekuńcze,  usługi budowlane. Obszarem działania Przedsiębiorcy jest miejscowość Brzezina. Dowód /k..7/ Uczestnik postępowania Zakład Energetyczny Wrocław SA we Wrocławiu jest wpisany do rejestru handloweggo - Działu B Nr 4071 prowadzonego przez Sąd Rejonowy Wydział VI Gospodarczy Rejestrowy we Wrocławiu. Przedmiotem działalności Zakładu zgodnie z jego statutem jest:  wytwarzanie, przetwarzanie, przesyłanie i sprzedaŜ energii elektrycznej,  budowa, rozbudowa, modernizacja i remonty sieci i urządzeń energetycznych,  eksploatacja urządzeń energetycznych, 5  działalność inwestycyjna w zakresie określonym w punktach 1-3 a takŜe inna działalność handlowa i usługowa. Obszarem działania Zakładu są wymienione w koncesji gminy województwa dolnośląskiego. Dowód /k.58-76, 99/ Wnioskodawca jest właścicielem działek gruntu połoŜonych we wsi Brzezina w gminie Miękinia. Na posiadanych działkach Wnioskodawca realizuje inwestycję w postaci budowy osiedla domków jednorodzinnych. Zgodnie z uchwałą nr XXIX/263/97 Rady Gminy Miękinia z dnia 10 kwietnia 1997r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Miękinia plan powyŜszy przewiduje dla działek będących własnością Przedsiębiorcy zaopatrzenie w energię elektryczną. Dowód /k.1-11/ Zakład Energetyczny wydał w dniu 16.04.1998r. na wniosek Przedsiębiorcy Warunki ogólne i techniczne przyłączenia urządzeń elektrycznych do wspólnej sieci TR/KZ/3529/375/98, w których wyraził zgodę na dostawę mocy:  w roku 1998 w wysokości 351 kW (30 budynków)  w roku 1999 w wysokości 433 kW (37 budynków)  w roku 2000 i w latach następnych w wysokości 476 kW (44 budynki) przy maksymalnym poborze mocy w jednym budynku mieszkalnym 18 kW. W dniu 19.11.1998r. na wniosek A. Janków wydano nowe, zmienione warunki ogólne i techniczne przyłaczenia urządzeń elektrycznych do wspólnej sieci - TR/KZ/3529/15504/98, o maksymalnej mocy znamionowej jak w poprzednich warunkach. Warunki przewidywały zasilanie podstawowe budynków liniami kablowymi niskiego napięcia ze stacji transformatorowej parterowej 20/0,4 kV, kontenerowej w obudowie betonowej, którą naleŜało wybudować wraz z linią zasilającą 20 kV. PowyŜsze warunki zgodnie z pkt 23 waŜne były tylko po podpisaniu przez inwestora obiektu umowy przedstawionej w punkcie III. PowyŜsza umowa stwierdzała w § 1 pkt 1, Ŝe Inwestor (A. Janków) przekaŜe nieodpłatnie na majątek i do eksploatacji ZEW SA, w przypadku wykonania stacji wolnostojącej lub przybudowanej - urządzenia elektroenergetyczne do granicy eksploatacji wykonane zgodnie z wyŜej podanymi technicznymi warunkami przyłączenia wraz z budynkiem stacji elektroenergetycznej i gruntem, na którym budynek jest posadowiony. Zgodnie z § 1 pkt 2 ZEW SA urządzenia elektroenergetyczne wymienione w pkt 1 przejmuje protokołem zdawczo-odbiorczym, jako właściciel zrealizowanej inwestycji, w oparciu o art. 49 i 191 Kodeksu Cywilnego. Zgodnie z § 2 umowy od daty przejęcia przez ZEW SA urządzeń elektroenergetycznych, a w przypadku stacji wolnostojącej równieŜ budynku 6 stacji z gruntem, jak w § 1, wszelkie opłaty i cięŜary związane z ich eksploatacją i utrzymaniem obciąŜać będą ZEW SA. ZEW SA będzie eksploatować i utrzymywać przekazane nieodpłatnie na majątek i do eksploatacji urządzenia elektroenergetyczne włączone do sieci w naleŜytym stanie technicznym przez poddawanie sieci oględzinom, przeglądom, konserwacjom, remontom oraz pomiarom i próbom eksploatacyjnym, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a takŜe będzie usuwał wszelkie awarie. Dowód /k.12-33/ W dniu 18 listopada 1999r. pismem sporządzonym w imieniu Przedsiębiorcy przez radcę prawnego Barbarę Grzybowską wezwano Zakład do sfinansowania inwestycji w postaci sieci elektroenergetycznej do osiedla w Brzezinach. W odpowiedzi Zakład stwierdził, iŜ z przedstawionej dokumentacji nie wynika, Ŝe budowa przyłącza, jak teŜ budowa i rozbudowa sieci dla osiedla budynków jednorodzinnych w Brzezinie jest przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a podnadto ewentualny plan zagospodarowania przestrzennego pod względem budowy i rozbudowy sieci nie był uzgadniany z Zakładem Energetycznym Wrocław SA. Z uwagi na fakt, iŜ ZEW SA nie posiada środków na udział w realizacji inwestycji zaoferowano transformator. Warunkiem przekazania transformatora było podpisanie umowy i warunków. W dniu 6.01.2000r. Zakład podtrzymał ofertę przekazania ww. transformatora oraz zadeklarował wolę przekazania 270 m. kabla średniego napięcia YHAKXS 1 x 120 mm 2 oraz 2 szt. rozłączników typu RN III S - 24/4. JednakŜe ponownie podkreślił, iŜ przekazanie powyŜszych materiałów moŜe nastąpić wyłącznie po podpisaniu umowy stanowiącej integralną część warunków przyłączenia do sieci. W dniu 18.01.2000r. Adam Janków zwrócił się pismem do Zakładu o dokończenie inwestycji oraz o zwrot dotychczas poniesionych kosztów w wysokości 220.000 zł. W związku z czym Zakład 19.01.00 wycofał się z wszelkich podjętych deklaracji i wezwał do zajęcia jednoznacznego stanowiska wobec warunków przyłączenia do wspólnej sieci oraz umowy. Ostatecznie Zakład zobowiązał się do udzielenia inwestorowi pomocy w postaci: 1. 270 m. kabla średniego napięcia YHAKXS 1x 120 mm, o wartości około 6.700 zł 2. 2 sztuk rozłączników kierunkowych typu RN III S-24/4 wraz z napędem, o wartości 1.870 zł 3. transformatora 21/0,4/00231 kV o mocy 4000 kVA, o wartości 16.370 zł Łącznie wartość oferowanej pomocy miała wynieść ok. 24.960 zł Dowód /k.15-16,53-57/ PoniewaŜ Wnioskodawca zobowiązał się w notarialnych umowach sprzedaŜy domów na osiedlu, do dostarczania energii elektrycznej do 7 sprzedawanych domów, w dniu 16.05.2000r. podpisał umowę o nieodpłatnym przekazaniu urządzeń energetycznych. Dowód /k.145-150 i 254-256/ Na Ŝądanie organu antymonopolowego Zakład Energetyczny Wrocław SA wyliczył, w oparciu o zasady przewidziane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, pokrywania kosztów przyłaczenia, obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców (Dz.U. Nr 135, poz. 881), oraz rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 3 grudnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie energią elektryczną, w tym rozliczeń z indywidualnymi odbiorcami w lokalach (Dz.U. Nr 153, poz. 1002) oraz taryfę zatwierdzoną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, opłatę za przyłączenie do sieci osiedla budowanego przez Przedsiębiorcę. Ustalona w ten sposób opłata wyniosłaby 231.000 złotych. Zakład nie pobiera opłat przyłączeniowych od nabywców domów jednorodzinnych wybudowanych przez Wnioskodawcę. Dowód/k.185-195/ Pomimo wezwań ze strony Wnioskodawcy do końca roku 2000 inwestycja nie została odebrana, a osiedle nie zostało podłączone do sieci energetycznej Zakładu Energetycznego Wrocław SA Dowód /k.245-247/ Koszt budowy instalacji energetycznej osiedla w Brzezinach zgodnie z kosztorysem wyniósł 465.488 zł 85 gr. Dowód /k.199-219/ Zakład Energetyczny Wrocław SA uzyskał w roku 1999 przychód w wysokości 615.700.361,50 złotych. Dowód /k.77/ Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy organ antymonopolowy zwaŜył co następuje: Artykuł 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 lutego 1990r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999r. Nr 52, poz. 547 ze zm.) wskazuje, iŜ praktykami monopolistycznymi są praktyki polegające na narzucaniu uciąŜliwych warunków umów przynoszących przedsiębiorcy narzucającemu te warunki nieuzasadnione korzyści. Dla stwierdzenia zatem praktyki monopolistycznej opisanej w tym przepisie muszą zostać spełnione łącznie cztery następujące przesłanki : 8 1. zajmowanie przez Uczestnika postępowania pozycji dominującej na rynku, 2. narzucanie Wnioskodawcy warunków umownych, 3. uciąŜliwość tych warunków umownych, 4. nieuzasadnione korzyści uzyskane przez Uczestnika postępowania kosztem Wnioskodawcy. Ad. 1 Dla określenia pozycji rynkowej Zakładu Energetycznego Wrocław SA konieczne jest ustalenie rynku relewantnego (produktowego i geograficznego), na którym on działa. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Antymonopolowego w sprawach o stosowanie praktyk monopolistycznych naleŜy dąŜyć do moŜliwie wąskiej segmentacji rynku. Im węziej, jak wskazuje Sąd Antymonopolowy w orzeczeniu z dnia 4 października 1993r. (sygn. akt XVII Amr 29/93 Wokanda 1994r. Nr 3), bardziej szczegółowo uda się wyodrębnić rynek, tak w ujęciu przedmiotowym, jak i terytorialnym, tym większy w nim udział moŜe mieć określony przedsiębiorca, co wyznacza poziom jego dominacji i zarazem wskazuje ograniczenia jakie stwarza mu ustawa antymonopolowa. W przeciwnym bowiem przypadku trudno byłoby znaleźć podmiot o pozycji dominującej co powodowałoby, iŜ ograniczenia antymonopolowe straciłyby sens. Rynek w znaczeniu przedmiotowym (asortymentowym) odnosi się do towarów w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy antymonopolowej (rzeczy, wszelkie formy energii, usługi). Rynek ten, na potrzeby stosowania powyŜszej ustawy dotyczy wszystkich towarów jednego rodzaju , które poprzez szczególne właściwości, przede wszystkim ze względu na przeznaczenie , funkcje uŜytkowe i cenę , odróŜniają się od innych towarów w taki sposób, Ŝe nie istnieje moŜliwość dowolnej ich zamiany. Rynek pod względem przedmiotowym tworzą więc towary, które - co wymaga podkreślenia - z punktu widzenia nabywcy charakteryzują się bliską substytutywnością. W przedmiotowej sprawie towarem oferowanym nabywcom przez Uczestnika postępowania jest usługa dostaw energii elektrycznej . Tak więc w aspekcie produktowym Zakład operuje na rynku dostaw energii elektrycznej. Z uwagi na technologię przesyłania energii elektrycznej (siecią energetyczną) rynek w aspekcie geograficznym wyznaczany jest przez sieć energetyczną naleŜącą do Uczestnika postępowania. Zakład Energetyczny Wrocław SA zajmuje na powyŜszym rynku pozycję monopolisty naturalnego (sieciowego). To właśnie dzięki sieci, powód w stosunku do swoich odbiorców posiada pozycję monopolu naturalnego . Z monopolem naturalnym spotykamy się wówczas, kiedy rynek moŜe funkcjonować bardziej efektywnie tylko wtedy, gdy występuje na nim pojedyncze przedsiębiorstwo, a ceny sprzedaŜy odpowiadają kosztom jednostkowym, które w warunkach monopolu nieustannie spadają wraz ze wzrostem rozmiarów produkcji, aŜ do punktu, w którym jedno przedsiębiorstwo zaspokoi cały rynek. Nieekonomiczne byłoby z uwagi na powyŜsze, budowanie przez inne przedsiębiorstwa energetyczne równoległej 9 infrastruktury, takŜe w sytuacji, gdy nie miałby pewności ilu odbiorców zdoła pozyskać. Tak więc w wymiarze geograficznym rynek relewantny jest wyznaczony poprzez sieć elektroenergetyczną Uczestnika obejmująca obszar gmin wymienionych w koncesji. NaleŜy takŜe wskazać, iŜ nie moŜna wytwarzania energii elektrycznej przy uŜyciu agregatów prądotwórczych (jak czynią to obecnie nabywcy domów na osiedlu w Brzezinach) uznawać za substytut towaru oferowanego przez Zakład. Agregaty prądotwórcze znajdują zastosowanie w sytuacjach braku moŜliwości uzyskania przyłączenia do sieci energetycznych, a takŜe stosowane są posiłkowo w celu zabezpieczenia działania urządzeń elektrycznych w przypadku przerw w dostawach energii elektrycznej. NaleŜy więc uznać, iŜ Uczestnik postępowania zajmuje pozycję monopolistyczną określoną w art. 2 pkt 6 ustawy antymonopolowej. TakŜe sam Uczestnik nie kwestionował w postępowaniu powyŜszego faktu - jest on bezsporny. PoniewaŜ pozycja monopolistyczna jest jednocześnie kwalifikowaną formą pozycji dominującej, stąd spełniona jest pierwsza z przesłanek zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej. Ad. 2 Narzucanie warunków musi mieć charakter przymusowy, tj. wymuszony przez podmiot dominujący posiadaną siłą rynkową. Często rodzą się wątpliwości, czy dany uciąŜliwy warunek umowny jest narzucony kontrahentowi, czy teŜ został wynegocjowany w ramach zasady swobody umów określonej w art. 353 1 k.c. W świetle dotychczasowego orzecznictwa antymonopolowego o tym, czy w konkretnych warunkach dominacji rynkowej treść umowy została kontrahentowi narzucona decyduje treść umowy i okoliczności jej zawarcia. Oceniając okoliczności zawarcia umowy w przedmiotowej sprawie naleŜy podkreślić, iŜ Wnioskodawca Adam Janków od chwili otrzymania warunków przyłączeniowych wydanych przez Zakład (w listopadzie 1998r.) kwestionował zapis umowny o przekazaniu na majątek Zakładu Energetycznego Wrocław SA bez wynagrodzenia, wybudowanych własnym kosztem i staraniem instalacji energetycznych. Właśnie z uwagi na ten warunek odmówił podpisania warunków przyłączeniowych, gdyŜ zgodnie z ich pkt 23 umowa o nieodpłatnym przekazaniu urządzeń energetycznych jest ich integralną częścią. Jednocześnie nie tylko nie wyraŜał zgody na przedstawione warunki umowne ale takŜe domagał się poniesienia przez Zakład wszelkich kosztów związanych z wybudowaniem infrastruktury energetycznej wymaganej dla dostarczenia energii elektrycznej do budowanego w Brzezinach osiedla domów jednorodzinnych. Przedstawiona w sprawie przez Wnioskodawcę korespondencja pomiędzy nim a Zakładem wyraźnie wskazuje na to, Ŝe Przedsiębiorca uznawał powyŜszy warunek umowny za nie do przyjęcia, dlatego 10 teŜ ostatecznie złoŜył wniosek o wszczęcie postępowania antymonopolowego. O determinacji Wnioskodawcy świadczy fakt niepodpisania warunków przyłączeniowych mimo, Ŝe są one koniecznym warunkiem dla rozpoczęcia budowy infrastruktury energetycznej. W świetle powyŜszych okoliczności organ antymonopolowy uznał za wiarygodne oświadczenie pełnomocnika Przedsiębiorcy, iŜ podpisał on umowę o nieodpłatnym przekazaniu urządzeń energetycznych na majątek Zakładu Energetycznego Wrocław SA, gdyŜ zmusiła go do tego sytuacja w której się znalazł. Jak wynika z materiału dowodowego w postaci umowy notarialnej sprzedaŜy budynku z działką na osiedlu w Brzezinach, Przedsiębiorca zobowiązał się do zaopatrzenia budynków w energię elektryczną a powyŜsze zobowiązanie zostało obwarowane karami umownymi. NaleŜy tu takŜe wskazać, Ŝe warunki przyłączeniowe, na podstawie których, jakkolwiek bez formalnego przyjęcia, realizowana była inwestycja traciły waŜność w ciągu dwóch lat od dnia ich wydania (19.11.1998r.), tak więc sytuacja Wnioskodawcy uległaby pogorszeniu, gdyŜ musiałby ubiegać się o wydanie nowych warunków przyłączeniowych. Nie moŜna więc zgodzić się ze stanowiskiem Uczestnika postępowania, Ŝe podpisanie przez Przedsiębiorcę w dniu 16 maja 2000r. warunków przyłączeniowych i umowy przedstawionej przez Zakład wskazuje, iŜ warunek nieodpłatnego przekazania wybudowanej infrastruktury energetycznej został przez Wnioskodawcę dobrowolnie przyjęty i kończy toczący się spór. Zarówno oświadczenie pełnomocnika Wnioskodawcy, jak i ustalone w sprawie okoliczności wyraźnie wskazują, iŜ wola Wnioskodawcy była w tym zakresie wyłączona. Przyjęcie proponowanych warunków umownych było konsekwencją wyboru „mniejszego zła”. Podpisując warunki przyłączeniowe i umowę Wnioskodawca liczył na to, Ŝe Zakład dokona odbioru wybudowanej sieci i rozpocznie realizację dostaw energii elektrycznej na rzecz osób, które nabyły działki na budowanym osiedlu. Tak się jednak nie stało. Jednocześnie w interesie Przedsiębiorcy nie leŜało wygaśnięcie waŜności warunków technicznych przyłączenia, gdyŜ prowadziłoby to do pogorszenia jego juŜ i tak słabej pozycji przetargowej względem Zakładu. Organ antymonopolowy stoi na stanowisku, iŜ wbrew argumentom Uczestnika postępowania, nie było korzystnym rozwiązaniem pozostawienie przez Przedsiębiorcę na własnym majątku wybudowanych urządzeń energetycznych. Przedsiębiorca nie jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, a więc nie jest przygotowany do utrzymywania i napraw wybudowanej infrastruktury. Pozostawienie w swoim majątku sieci elektroenergetycznej generowałoby jedynie koszty, nawet bez moŜliwości obniŜenia dochodu przed opodatkowaniem, gdy tymczasem korzyści w postaci opłat za dostarczaną energię elektryczną uzyskiwałby Uczestnik postępowania. NaleŜy takŜe wskazać, iŜ budowana sieć energetyczna nie będzie słuŜyć Wnioskodawcy, gdyŜ to nie on będzie otrzymywał dzięki niej energię elektryczną. 11 W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyŜsze, organ antymonopolowy wykazał, iŜ została spełniona druga przesłanka analizowanego przepisu ustawy antymonopolowej tj. narzucanie warunków umownych. Ad. 3 „Przez uciąŜliwy warunek naleŜy rozumieć kaŜdy warunek oznaczający dla jednej ze stron umowy cięŜar większy od powszechnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju. Ustalenia te powinny być dokonywane według kryteriów obiektywnych.” (St. Gronowski. Ustawa antymonopolowa. Komentarz. str.135) Przyjęcie przez stronę warunku niosącego ze sobą cięŜar większy niŜ zwykle wynika zawsze z jej słabszej pozycji rynkowej, a co za tym idzie przetargowej wobec podmiotu posiadającego pozycję dominującą. Okolicznością świadczącą o uciąŜliwości warunku jest akceptacja przez stronę warunku dla niej mniej korzystnego niŜ to jest zwyczajowo przyjęte w podobnych umowach przy jednolitych okolicznościach towarzyszących zawarciu umów. UciąŜliwym warunkiem w znaczeniu obiektywnym będą w szczególności warunki przewidujące świadczenia o charakterze nieekwiwalentnym, których w hipotetycznych warunkach istnienia konkurencji Zakład nie byłby w stanie wynegocjować. Faktem istotnym dla oceny obowiązków, które spoczywają na obu stronach rozpatrywanej umowy jest uwzględnienie w planie zagospodarowania przestrzennego dla gminy Miękinia zaopatrzenia w energię elektryczną działek, na których budowane jest przez Wnioskodawcę osiedle domów jednorodzinnych. Wbrew twierdzeniom Uczestnika postępowania, uchwała nr XXIX/263/97 Rady Gminy Miękinia z dnia 10 kwietnia 1997r. wyraźnie ustala w pkt 11 dla terenów we wsi Brzezina (działki nr 200) zaopatrzenie w energię elektryczną. Z faktu tego w dacie zawarcia umowy, a takŜe w chwili wydania warunków dla przyłączenia osiedla, wynikał dla Zakładu Energetycznego Wrocław SA obowiązek ustalony art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm). Zgodnie z ww. przepisem „przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej, paliw gazowych lub ciepła mają obowiązek zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci, w tym przyłączeń odbiorców, pod warunkiem Ŝe sieci te przewidywane są w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, na warunkach określonych przepisami, o których mowa w art.9 i 46, oraz w planie o którym mowa w art. 20” Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. (j.t. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz.139) w art. 7 stwierdza, iŜ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, który zgodnie z art.40 ustawy o samorządzie gminnym z 8.03.1990r. (tj. Dz. U. z 1996r. Nr 13, poz.74 ze zm.) jest przepisem powszechnie obowiązującym na obszarze gminy. Wspomniana wyŜej ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera 12 kompleksową i zupełną regulację dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza przepisy dotyczące istoty tego planu i trybu jej przygotowania. Ustawa ta przewiduje rozwiniętą procedurę przygotowania i uchwalenia planu, zawierającą (co jest tu waŜne) gwarancje procesowe dla zainteresowanych w postaci moŜliwości wnoszenia protestów i zarzutów do projektu planu (art.23 i 24 ustawy). Wobec powyŜszego Zakład nie moŜe kwestionować w postępowaniu przed organem antymonopolowym mocy prawnej ustaleń dokonanych przez uchwałę Rady Gminy Miękinia. Dla oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy, a więc takŜe prawnych uregulowań praw i obowiązków Wnioskodawcy i Uczestnika, istotna jest data zawarcia pomiędzy stronami umowy o nieodpłatnym przekazaniu sieci energetycznej na majątek Zakładu. Działanie Zakładu, polegające na odmowie zmiany treści kwestionowanej umowy, uznać naleŜy za usiłowanie narzucenia Wnioskodawcy uciąŜliwych warunków umownych, które zostało skonsumowane poprzez faktyczne przyjęcie tych warunków w dacie podpisania umowy tj. 16 maja 2000r. Zgodnie bowiem z art.1 ustawy antymonopolowej zarówno usiłowanie, jak i skuteczne stosowanie praktyk monopolistycznych są działaniami zakazanymi przez ustawę. Jednocześnie nie moŜna zgodzić się z oceną stanu prawnego dokonywaną przez Uczestnika postępowania. Uczestnik dość swobodnie dobiera poprzednio obowiązujące przepisy prawa oraz znowelizowane w celu wykazania swojego stanowiska. Posuwa się wręcz do kuriozalnego stwierdzenia, iŜ warunki przyłączenia wydane w dniu 19.11.1998r. zostały pod rządami przepisów sprzed wejścia w Ŝycie ustawy Prawo energetyczne. Ustawa weszła bowiem w Ŝycie w dniu 5 grudnia 1997r. Odnosząc się do zarzutu Uczestnika postępowania, który wskazuje, iŜ plan zagospodarowania przestrzennego nie wytycza przebiegu spornej linii energetycznej stwierdzić trzeba, Ŝe zarówno wyraźny zapis uchwały jak i przeznaczenie terenu pod budowę domów jednorodzinnych oznaczają konieczność budowy odpowiedniej infrastruktury technicznej niezbędnej dla realizacji ww. zapisu i funkcji obszaru (zob. wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 26 kwietnia 2000r. sygn. akt XVII Ame 57/99 ). Jednocześnie naleŜy przytoczyć wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 10 stycznia 2001 sygn. akt XVII Ame 51-58/00 w którym stwierdził on, iŜ jeŜeli gmina nie określi szczegółowo przebiegu przyszłych sieci energetycznych, przedsiębiorstwa, które z tego powodu nie przewidziały kosztów tych inwestycji, nie mogą przerzucać ich na odbiorców. Przedsiębiorstwo moŜe ewentualnie mieć do gminy roszczenie odszkodowawcze, jeśli pokrycie kosztów narazi je na straty. (zob. Prawo co dnia. Rzeczpospolita z 11.01.2001) Nie moŜe więc Zakład wobec Wnioskodawcy skutecznie powoływać powyŜszego zarzutu. Skutkiem tego uznać naleŜy, iŜ na Zakładzie spoczywał obowiązek budowy i finansowania przyłącza dla osiedla w Brzezinach. Z uwagi więc na okoliczność, iŜ powyŜszy obowiązek budowy i finansowania sieci energetycznej na mocy prawa ciąŜył na Zakładzie Energetycznym Wrocław SA, przejęcie go na mocy umowy przez Przedsiębiorcę obarczyło go cięŜarem większym, niŜ jest to ustalone prawem. Co do zasady treść umów o przyłączenie 13 do sieci podmiotów, w sytuacji gdy przyłącze było przewidziane planem zagospodarowania przestrzennego powinna nakładać powyŜszy obowiązek na Zakład Energetyczny. Uznać więc naleŜy na podstawie obiektywnych kryteriów, iŜ warunek umowny - wybudowania i sfinansowania infrastruktury energetycznej, której koszt wyniósł 465 488,85 zł, przyjęty przez Wnioskodawcę w umowie z dnia 16 maja 2000r. jest warunkiem uciąŜliwym. (Organ na podstawie analizy kosztorysu uznał, iŜ obejmuje koszty konieczne dla wybudowania infrastruktury energetycznej zgodnie z warunkami przyłączenia. Jednocześnie z uwagi na art. 81 kpa mając na uwadze, iŜ Uczestnik zapoznał się z ww. kosztorysem i miał prawo wypowiedzieć się co do niego, moŜna uznać, iŜ wysokość poniesionych przez Wnioskodawcę kosztów za udowodnioną.) NaleŜy jednakŜe podkreślić, Ŝe obowiązek budowy i finansowania przez Zakład przyłączy nie jest świadczeniem nieodpłatnym. Odbiorca powinien uiścić na rzecz Zakładu, który ponosi koszty rozbudowy sieci, stosowną opłatę przyłączeniową. Zgodnie dotychczasowym orzecznictwem Sądu Antymonopolowego do oceny czy świadczenia stron ustalone narzuconymi warunkami umownymi są ekwiwalentne przydatne jest posłuŜenie się uregulowaniami dotyczącymi opłat przyłączeniowych zawartych w stosownych rozporządzeniach Ministra Gospodarki (wyrok z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt XVII Ama 66/99). Nawet jeŜeli powyŜsze przepisy nieobowiązywały w dacie zawarcia umów o nieodpłatnym przekazaniu infrastruktury. Dlatego teŜ organ wezwał Zakład do obliczenia opłaty przyłączeniowej, którą obciąŜyłby Wnioskodawcę. Z wyliczeń dokonanych przez Zakład zgodnie z obowiązującą od 1999r. taryfą wynika, iŜ opłata taka dla Wnioskodawcy wyniosłaby szacunkowo 231.789 złotych. Porównując kwotę hipotetycznej opłaty przyłączeniowej z wysokością kosztów, które Wnioskodawca musiał ponieść na wybudowanie sieci stwierdzić naleŜy, iŜ na skutek przyjęcia uciąŜliwego warunku umownego został obciąŜony kwotą dwukrotnie wyŜszą. RóŜnica ta nie ulegnie znacznej zmianie nawet przy uwzględnieniu przekazanej przez Zakład pomocy w postaci 270 m. kabla YHAKXS, 2 sztuk rozłączników kierunkowych typu RN S-24/4 i transformatora 21/0,4/0231 kV o łącznej wartości ok. 24.940 złotych. Na marginesie organ antymonopolowy wskazuje, iŜ nie jest jednakŜe jego rolą ustalanie rozliczeń finansowych, które powinny strony dokonać między sobą. TakŜe będąca przedmiotem sporu pomiędzy stronami treść umowy wraz z ewentualnym wyliczeniem opłaty przyłączeniowej mogła zostać wiąŜąco ustalona przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Przyznane Prezesowi URE kompetencje orzecznicze, o których mowa w art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego zakładają ingerowanie w treść umów zawieranych przez przedsiębiorstwa energetyczne za pośrednictwem instrumentów prawnoprocesowych. Poza Prezesem URE brak jest innego organu, do którego kompetencji naleŜałoby orzekanie o zawarciu umowy o przyłączenie do sieci energetycznej w sytuacji niemoŜności ustalenia treści takiej umowy przez same zainteresowane strony. W braku bowiem zgody stron prawomocna decyzja Prezesa URE, odpowiednio do treści art.64 k.c., zastępuje takie oświadczenia woli stron. 14 Niemniej powyŜej przedstawione wyliczenie świadczy o ekonomicznym wymiarze uciąŜliwości narzuconego Wnioskodawcy warunku umownego, gdyŜ wskutek jego narzucenia Wnioskodawca zmuszony jest ponieść dodatkowy koszt w wysokości 208 759,85 złotych. Odnosząc się do wskazywanej przez Uczestnika okoliczności, iŜ Wnioskodawca sprzedaje działki za cenę uwzględniającą zaopatrzenie w energię, naleŜy wskazać, iŜ prowadzi on działalność komercyjną i ponosi w związku z tym ryzyko sprzedaŜy działek po cenie zapewniającej mu bądź nie, zwrot kapitału z realizowanej inwestycji. Zakład nie ma podstaw aby domagać się udziału w dochodach Wnioskodawcy z racji zajmowanej pozycji dominującej. NaleŜy więc uznać, iŜ została spełniona trzecia przesłanka wymieniona w art.5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej. Ad. 4 Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej narzucony warunek powinien przynieść przedsiębiorcy stosującemu praktykę monopolistyczną nieuzasadnione korzyści. Korzyści te powinny być osiągnięte kosztem kontrahenta i pozostawać w normalnym związku przyczynowym z narzuconym kontrahentowi uciąŜliwym warunkiem umownym. Korzyści Uczestnika postępowania wynikają wprost z wykazanego powyŜej przerzucenia własnych obowiązków na Wnioskodawcę. Zakład wskutek opisanego działania uwalnia się od konieczności ponoszenia kosztów budowy infrastruktury elektroenergetycznej, a przejmuje ją zgodnie z narzuconym warunkiem umowy nieodpłatnie na swój majątek oraz uzyskuje nowych odbiorców energii elektrycznej (mieszkańców osiedla). Wymiar ekonomiczny powyŜszej korzyści ustalić naleŜy w wysokości kosztu zrealizowanej inwestycji w kwocie 465 488,85 złotych, pomniejszonego o udział Zakładu w inwestycji wyliczany na kwotę 28 780 złotych i o kwotę niepobranej od Wnioskodawcy opłaty przyłączeniowej - 231 789 złotych. To wyliczenie wskazuje, iŜ umowa zawarta pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie gwarantuje równorzędnej pozycji obu stronom, bowiem świadczenia stron są nieekwiwalentne. Inną okolicznością świadczącą o rozmiarze nieuzasadnionych korzyści uzyskanych przez Zakład Energetyczny Wrocław SA jest oświadczenie Zakładu złoŜone Wnioskodawcy o braku środków na realizację inwestycji. Tak więc zmuszając Przedsiębiorcę do budowy sieci we własnym zakresie, Zakład uniknął konieczności poniesienia kosztów uzyskania kapitału koniecznego dla zrealizowania przedmiotowej inwestycji, w postaci prowizji bankowych i odsetek od kredytu inwestycyjnego. Koszty te jakkolwiek niewyliczone w przedmiotowej sprawie naleŜy uznać za znaczne uwzględniając stopy procentowe. Unikając wykazanych powyŜej kosztów Uczestnik postępowania uzyskuje infrastrukturę, która nie tylko powiększa jego majątek trwały ale takŜe, co 15 waŜniejsze, generować będzie przychody oceniane przez Uczestnika na średnio 7 410 złotych rocznie. Zgodnie z wyliczeniem według wzoru : I PB = (Z+A) gdzie: PB - okres zwrotu nakładów inwestycyjnych I - początkowe nakłady inwestycyjne = udział Zakładu w inwestycji - 24.940 zł + niepobrana opłata przyłączeniowa 231.789 zł = 256.729 zł Z - dochód po opodatkowaniu = 7.410 zł A - roczna amortyzacja = 22.175,51 zł - wg stawek zastosowanych przez Zakład 256 729 PB = = 8,67 lat 7 140 + 22 175,51 Tak więc przychody osiągane z inwestycji gwarantują Zakładowi zwrot inwestycji w okresie 8,67 lat, co jak wynika z praktyki organu antymonopolowe mieści się w normalnym okresie zwrotu nakładów inwestycyjnych osiąganym w polskim sektorze energetycznym, a takŜe jak to wynika z oświadczenia Uczestnika jest normalnym okresem zwrotu kapitału dla Zakładu Energetycznego. NaleŜy wskazać, iŜ zgodnie z wyrokiem Sądu NajwyŜszego z dnia 27 maja 1998r. sygn. akt I CKN 702/97 okres zwrotu z inwestycji pomaga w ustaleniu istnienia bądź teŜ braku ekwiwalentności dokonanego pomiędzy stronami rozdziału kosztów sieci. Z przedstawionego wyliczenia okresu zwrotu wynika, iŜ Zakład uzyskuje składnik majątku trwałego przynoszący mu dochód na normalnym poziomie, a jednocześnie wszelkie cięŜary związane z budową tych składników majątku trwałego przerzuca na Wnioskodawcę. Niniejszym organ antymonopolowy wykazał, iŜ została spełniona czwarta przesłanka z art. 5 ust. 1 pkt 6 - osiąganie nieuzasadnionych korzyści. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy antymonopolowej w decyzjach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów moŜe ustalić karę pienięŜną płatną do budźetu państwa. Karę tę moŜna ustalić w wysokości 100% przychodu w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy, ukaranego przedsiębiorcy. Art. 2 pkt 10 określa przychód jako 1/12 16 przychodu uzyskanego w roku podatkowym poprzedzającym dzień wydania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych lub osób fizycznych. Karę pienięŜną w wysokości 100.000 złotych ustalono na podstawie przychodu za rok 1999, który wyniósł (tajemnica przedsiębiorcy). Kara pienięŜna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyŜki przychodów nad wydatkami, zmniejszonej o podatki. Uczestnik postępowania wykorzystał swoją pozycję monopolistyczną do działań bezprawnych poprzez narzucenie Wnioskodawcy obowiązku poniesienia wszelkich kosztów związanych z budową infrastruktury. Orzeczona kara ma charakter nietylko prewencyjny, to jest ma zapobiec podejmowaniu przez Uczestnika podobnych działań w przeszłości, ale równieŜ organ antymonopolowy chciał uwypuklić jej rolę represyjną. NaleŜy wskazać, iŜ Zakład Energetyczny Wrocław SA wykorzystując swoją pozycję dominującą naruszył w sposób raŜący art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy antymonopolowej. Jednocześnie kara ta stanowi niewielki bo wynoszący zaledwie (tajemnica przedsiębiorcy) kary dopuszczalnej przez ustawę. O kosztach postępowania orzeczono mając na uwadze przepis art.98 kpc. oraz § 3.1 w związku z § 20 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych Dz. U. Nr 154, poz. 1013 ze zm). Mając powyŜsze na uwadze organ antymonopolowy orzekł jak w sentencji. Od niniejszej decyzji słuŜy odwołanie do Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Na postanowienie rozstrzygające o kosztach (pkt III decyzji) słuŜy zaŜalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Karę pienięŜną naleŜy wpłacić w terminie 7 dni od uprawomocnienia się decyzji na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: NBP O/O Warszawa 10101010-7878-223-1. Z up. Prezesa UOKiK Dyrektor Delegatury UOKiK we Wrocławiu Zbigniew Jurczyk 17 Otrzymują: 1. Adwokat Andrzej Malicki „Consensus” ul. Grabiszyńska 9 53-501 Wrocław 2. Zakład Energetyczny Wrocław SA pl. Powstańców Śląskich 20 53-314 Wrocław