Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży działki nr B w trybie licytacji publicznej jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 19 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży nieruchomości w trybie licytacji publicznej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 grudnia 2021 r. (wpływ 23 grudnia 2021 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W sprawie egzekucyjnej jako organ egzekucyjny prowadzi Pan postępowanie przeciwko dłużnikom (…). Dłużnicy są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Zgodnie z zapisami CEIDG dłużnik (…) zaprzestał wykonywania działalności w dniu 19-04-2021 r. Przez wiele lat, przed zgłoszeniem zakończenia, działalność była zawieszona. Dłużnicy nie figurują jako podatnicy podatku VAT.

Dłużnicy są właścicielami nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Wejherowie prowadzi księgę wieczystą o numerze (…). Nieruchomość podlega sprzedaży w trybie licytacji publicznej prowadzonej przez Komornika. Do chwili obecnej dokonał Pan następujących ustaleń.

W skład nieruchomości wchodzą dwie działki gruntu nr A i B łącznego obszaru 1026 m2, w tym działka nr A zabudowana budynkiem usługowym i niezabudowana działka nr B. Działka nr B stanowi fragment chodnika – drogi publicznej zbiorowej. Działka nr A, poza zabudową, jest w części utwardzona kostką betonową, w części porośnięta trawą. Działka nr A jest ogrodzona – od frontu płotem kutym, z furtką i suwaną bramą wjazdową, po bokach z siatki na słupkach. Teren płaski. Działki regularnych kształtów, z tym że działka nr B jest wąska i długa. Pawilon usługowy, zgodnie z pismem Burmistrza Miasta (…), ma powierzchnię użytkową 56,700 m2. Jest to obiekt parterowy, wybudowany w technologii murowanej. Ściany na zewnątrz są otynkowane i od frontu częściowo obłożone płytkami gresu – z ubytkami. Dach kryty blachą. Zgodnie z mapą zasadniczą w ulicy są sieci: wodociągowa, kanalizacyjna, energetyczna, gazowa, zaś do działki doprowadzone są sieci: wodociągowa, kanalizacyjna, energetyczna. Brak informacji co do wyposażenia budynku w instalacje, jednakże budynek był wcześniej użytkowany i powinien być wyposażony w instalacje elektryczną, wodno-kanalizacyjną oraz źródło ogrzewania.

Nieruchomość stanowi współwłasność dłużników. Nabycie nieruchomości nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży z dnia 20-05-2008 r.

Przeznaczenie w planie miejscowym:

Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w (…), zwanego „(…)", ograniczonego od północy granicami planowanego węzła oraz trasy (…), od zachodu ulicą (…) i od południa ulicą (…), zatwierdzonego Uchwałą (…), nieruchomość położona jest na terenie o dwóch funkcjach:

- działka nr A – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (symbol A15.MN, U),

- działka nr B – teren dróg publicznych zbiorczych (symbol 01.KD-Z).

Zgodnie z informacją otrzymaną od (…), ww. nieruchomość została nabyta przez dłużników w związku i dla celów związanych z działalnością gospodarczą dłużnika (…) (NIP: (…). Przez cały okres, gdy nieruchomość stanowiła własność dłużników była wykorzystywana wyłącznie w związku z działalnością gospodarczą, przy czym działalność dłużnika została zawieszona kilka lat temu. Nieruchomość nie była wynajmowana, ani wydzierżawiana osobom trzecim. Nieruchomość była remontowana i dokonywano nakładów, lecz dłużniczka nie wiedziała jaka była ich wartość oraz czy dłużnicy mieli prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na te ulepszenia. Prace remontowe odbyły się ponad 10 lat temu.

Ponadto w piśmie z dnia 15 grudnia 2021 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Wnioskodawca wskazał, co następuje.

1. Dłużnik (…), zgodnie z danymi zamieszczonymi w CEIDG, prowadził działalność gospodarczą "(…)” od dnia 01-08-1999 r. do dnia 19-04-2021 r. W rejestrze nie ujawniono okresu, w jakim działalność byłaby zawieszona. Podczas wizyty dłużnika w kancelarii w dniu 31-01-2020 r. – (…) złożył oświadczenie do protokołu, że działalność jest zawieszona. Powyższa okoliczność nie została odnotowana w CEIDG. Nabycie przez dłużników nieruchomości nastąpiło w dniu 20-05-2008 r. Mając na względzie powyższe przyjąć należy, że nieruchomość była wykorzystywana przez dłużnika na cele działalności gospodarczej w okresie od 20-05-2008 r. do dnia 19-04-2021 r., tj. do dnia zaprzestania wykonywania działalności zgłoszonej w CEIDG chociaż dłużnik faktycznie wcześniej zaprzestał wykonywać czynności związane z prowadzoną działalnością.

2. Fragment chodnika na działce nr B nie stanowi budowli w rozumieniu prawa budowlanego.

3. Zabudowania znajdujące się na nieruchomości pozostają trwale związane z gruntem.

4. Według wiedzy Komornika nieruchomość została nabyta przez dłużników z zabudowaniami.

5. Komornik nie dysponuje dokładnymi danymi odnośnie daty w jakiej dokonano zabudowy nieruchomości. Zgodnie z informacjami zgromadzonymi w celu sporządzenia opinii biegłej zakończenie budowy i oddanie do użytkowania nastąpiło ok. 1998 r., tj. ponad 10 lat przed nabyciem nieruchomości przez dłużników.

6. Wydanie do użytkowania nieruchomości nastąpiło prawdopodobnie po zakończeniu budowy, tj. ok. 1998 r. Komornik nie ma wiedzy co do dokładnych dat żądanych w wezwaniu. Dłużnik (…) nie odpowiedział na wezwanie, natomiast (…) w rozmowie telefonicznej oświadczyła, że nieruchomość była wykorzystywana przez jej męża w prowadzonej działalności, zaś ona sama nie ma wiedzy na temat obiektu.

7. Na nieruchomości dłużnik od dłuższego czasu nie wykonuje żadnych czynności. Nieruchomość jest pustostanem. Ze względu na stan finansów dłużników uznać należy, że nie będą dokonywane żadne dalsze ulepszenia nieruchomości. W toku postępowania w rozmowie z (…) ustalono, że dłużnik dokonywał ulepszeń nieruchomości – części dotyczącej budynku usługowego lecz dokonane ulepszenia nie przekroczyły 30% wartości początkowej. Wydatki na nieruchomości zostały poczynione przez dłużnika (…). Od oddania nieruchomości do użytkowania do jej sprzedaży upłynie okres dłuższy niż 2 lata. Dokonywane nakłady nie wprowadziły istotnych zmian w sposobie wykorzystania nieruchomości.

8. Komornik nie uzyskał informacji od dłużników, czy mieli prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Dłużnicy nie odpowiedzieli na wezwanie Komornika. Telefonicznie skontaktowano się z (…), lecz dłużniczka wskazała, że nie jest w ogóle zorientowana w prowadzonej działalności męża, zaś dłużnik (…) przebywa w szpitalu i nie można się z nim skontaktować.

9. Nakłady na nieruchomości ponosili jedynie dłużnicy. Nieruchomość nigdy nie była przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, itp.

10. Komornik nie ma wiedzy jakoby nabycie przez dłużników nieruchomości było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT.

11. Ze względu na brak informacji od dłużników Komornik nie ma wiedzy, czy z tytułu nabycia nieruchomości dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

12. Działki A i B były wykorzystywane przez dłużników wyłącznie dla celów związanych z działalnością gospodarczą dłużnika polegającą na naprawie i konserwacji maszyn. Działalność w ocenie Komornika nie była zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT.

13. Brak udzielenia bardziej szczegółowej odpowiedzi na wezwanie wynika z braku uzyskania informacji od dłużników. W sprawie skutecznie wezwano dłużników do udzielenia odpowiedzi na zapytania dotyczące nieruchomości lecz wezwanie pozostawało bez odpowiedzi. W toku postępowania telefonicznie kontaktowała się dłużniczka (…), lecz nie była zorientowana w działalności swojego męża i sposobie rozliczania wydatków. Komornik próbował telefonicznie nawiązać kontakt z dłużnikiem (…), lecz jego telefon pozostaje wyłączony.

Udzielone odpowiedzi dotyczą działki nr A, która jest zabudowana niewielkim budynkiem usługowym. Działka nr B faktycznie służy jako obiekt publiczny – chodnik. Na działce nr B dłużnicy nie dokonywali ulepszeń oraz nie uczestniczyli w kosztach położenia kostki betonowej, pozostawało to w zakresie czynności wykonanych przez Gminę (…).

Pytanie

Czy Komornik będąc płatnikiem podatku VAT przy sprzedaży nieruchomości (...) w trybie licytacji publicznej będzie obowiązany obliczyć i pobrać podatek od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia?

Pana stanowisko w sprawie

Komornik nie będzie obowiązany do ustalenia i pobrania podatku VAT w przypadku sprzedaży nieruchomości (...), albowiem sprzedaż jest zwolniona od opodatkowania podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży działki nr B w trybie licytacji publicznej jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie uregulowania zawartego w art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), zgodnie z którym:

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez komornika sprzedaż towarów będących własnością dłużnika jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie jest obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, zarówno grunty, jak i budynki spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęto nieruchomości dłużników, w skład której wchodzi m.in. działka gruntu nr B. Działka stanowi fragment chodnika – drogi publicznej zbiorowej. Nieruchomość stanowi współwłasność dłużników. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr B położona jest na terenie dróg publicznych zbiorczych (symbol 01.KD-Z). Fragment chodnika na działce nr B nie stanowi budowli w rozumieniu prawa budowlanego. Zabudowania znajdujące się na nieruchomości pozostają trwale związane z gruntem. Według wiedzy Komornika nieruchomość została nabyta przez dłużników z zabudowaniami. Komornik nie ma wiedzy jakoby nabycie przez dłużników nieruchomości było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT. Ze względu na brak informacji od dłużników Komornik nie ma wiedzy, czy z tytułu nabycia nieruchomości dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Działka nr B była wykorzystywane przez dłużników wyłącznie dla celów związanych z działalnością gospodarczą dłużnika polegającą na naprawie i konserwacji maszyn. Działalność, w ocenie Komornika, nie była zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT. Działka nr B faktycznie służy jako obiekt publiczny – chodnik. Na ww. działce dłużnicy nie dokonywali ulepszeń oraz nie uczestniczyli w kosztach położenia kostki betonowej, pozostawało to w zakresie czynności wykonanych przez Gminę.

Wątpliwości Pana w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy Komornik będąc płatnikiem podatku VAT przy sprzedaży działki nr B w trybie licytacji publicznej będzie obowiązany obliczyć i pobrać podatek od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia.

W odniesieniu do powyższego należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że sprzedaż składników majątku wchodzących w skład majątku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym, w opisanej sytuacji sprzedaż w trybie licytacji publicznej działki nr B będzie następowała w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, dostawa ww. działki będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1, w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.

Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.):

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane.

W analizowanym przypadku działka nr B, będąca przedmiotem sprzedaży w trybie licytacji publicznej, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położona jest na terenie dróg publicznych zbiorczych (symbol 01.KD-Z).

W konsekwencji należy wskazać, że przedmiotowa działka spełnia definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Zatem jej dostawa nie będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości niezabudowanych, które nie spełniająprzesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

- towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

- brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W niniejszej sprawie – jak wynika z opisu – Komornik nie ma wiedzy, czy z tytułu nabycia nieruchomości dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jednakże, przez cały okres, gdy nieruchomość stanowiła własność dłużników była wykorzystywana wyłącznie w związku z działalnością gospodarczą, polegającą na naprawie i konserwacji maszyn, przy czym działalność dłużnika została zawieszona kilka lat temu. Działalność w ocenie Komornika nie była zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT. Z powyższego wynika zatem, że przedmiotowa działka nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku. Oznacza to, przynajmniej jeden z warunków do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie został spełniony.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że sprzedaż działki nr B w trybie licytacji publicznej będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1, w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, lecz nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.

Zatem, stanowisko Pana w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży działki nr 444/7 w trybie licytacji publicznej, należało uznać jako nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży działki nr B w trybie licytacji publicznej. Natomiast wniosek w zakresie obowiązku obliczenia i pobrania podatku od towarów i usług od zapłaconej ceny nabycia przy sprzedaży działki nr A w trybie licytacji publicznej zostanie załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Nadmienia się, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).