3063-ILPB1-2.4511.346.2016.2.ES

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 listopada 2016 r. (data wpływu 28 listopada 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2017 r. (data wpływu 15 lutego 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

Z uwagi na fakt, że ww. wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. nr 3063-ILPB1-2.4511.346.2016.1.ES Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie poinformowano Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie wysłano w dniu 31 stycznia 2017 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 8 lutego 2017 r.), natomiast w dniu 15 lutego 2017 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 13 lutego 2017 r.) Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jako osoba, której wszczepiono w Polsce potencjalnie uszkodzoną wklęsło wypukłą sztuczną zastawkę serca firmy A został włączony do pozwu zbiorowego przeciwko producentowi tej zastawki.

Skutkiem pozwu była ugoda zawarta przed Federalnym Sądem Rejonowym USA przewidująca utworzenie przez producenta zastawki „Funduszu(...)”.

Jako beneficjentowi tego Funduszu przelano na konto Zainteresowanego w banku krajowym przypadające na niego jednorazowe świadczenie pieniężne.

„Fundusz(...)” powstał w celu zgromadzenia środków na rzecz reoperacji wszystkich pacjentów z zastawką tego typu, którzy wyrażą na to chęć. Wypłacano z niego środki na rzecz pacjentów reoperowanych za stracone przychody z tytułu niezdolności do pracy, rehabilitację, renty inwalidzkie i inne płatności związane na przykład ze śmiercią pacjenta. Ponieważ Wnioskodawca nie poddał się reoperacji nie przysługiwałyby żadne świadczenia z racji wszczepienia Zainteresowanemu zastawki serca ulegającej pęknięciom co zwykle kończy się gwałtownym zgonem. Jednak po zakończeniu programu reoperacji i wydaniu odpowiednich środków na wskazane wyżej cele Fundusz nie został wyczerpany. W związku z tym reprezentant powodów zawarł przed sądem ugodę z pozwanym, dotyczącą podziału pozostałych środków wśród żyjących jeszcze pacjentów z wszczepioną sztuczną zastawką wklęsło wypukłą – grożącą nadal pęknięciem.

Jak ustaliły strony pozostała część Funduszu została podzielona równo między wszystkich żyjących posiadaczy tej zastawki.

Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, że przyznane jednorazowe świadczenie jest zadośćuczynieniem, ponieważ dotyczy szkody o charakterze niemajątkowym. Rzeczone świadczenie nie dotyczy korzyści, które mógłby Zainteresowany osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, w związku z wszczepioną zastawką serca, ponieważ gdyby jej nie wszczepiono umarłby nieuchronnie nie odnosząc żadnych korzyści i nie dożywając do daty składania niniejszego wniosku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy przychód osoby fizycznej uzyskany na skutek ugody sądowej jako zadośćuczynienie pieniężne „mające zrekompensować negatywne przeżycia poprzez dostarczenie środków do realizacji jego pragnień i pełniejszego zaspokajania jego potrzeb” (art. 444 i 445 Kc) jest zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych?.

Zdaniem Wnioskodawcy – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych świadczenie pieniężne otrzymane z „Funduszu(...)” – co opisał w części „G” niniejszego wniosku – jest zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 11 ust. 1 przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega co do zasady każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Jak natomiast stanowi art. 20 ust. 1 ustawy – za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Cytowany przepis art. 20 ust. 1 ww. ustawy zawiera otwarty katalog przychodów, co oznacza, że do kategorii tej mogą zostać zaliczone również inne (niż wymienione w tym przepisie) przychody, które mieszczą się w ogólnej definicji przychodów, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego we wniosku przedmiotowe świadczenie przelano na konto bankowe Zainteresowanego. Wnioskodawca jako osoba, której wszczepiono w Polsce potencjalnie uszkodzoną wklęsło wypukłą sztuczną zastawkę serca firmy A został włączony do pozwu zbiorowego przeciwko producentowi tej zastawki. Skutkiem pozwu była ugoda zawarta przed Federalnym Sądem Rejonowym przewidująca utworzenie przez producenta zastawki „Funduszu (...)”. Wnioskodawca wyjaśnił, że w związku z ww. sytuacją reprezentant powodów zawarł przed sądem ugodę z pozwanym, dotyczącą podziału pozostałych środków wśród żyjących jeszcze pacjentów z wszczepioną sztuczną zastawką wklęsło wypukłą – grożącą nadal pęknięciem. Jak ustaliły strony pozostała część Funduszu została podzielona równo między wszystkich żyjących posiadaczy tej zastawki. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, że przyznane jednorazowe świadczenie jest zadośćuczynieniem, ponieważ dotyczy szkody o charakterze niemajątkowym. Rzeczone świadczenie nie dotyczy korzyści, które mógłby Zainteresowany osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Przedkładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy tut. Organ przedstawia co następuje.

Na mocy zaś art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

1. otrzymanych w związku z prowadzona działalnością gospodarczą,
2. dotyczących korzyści, które podatnik mógł osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Przedmiotowymi zwolnieniami są zatem objęte odszkodowania wynikające z zawartych umów lub ugód, z wyłączeniem tych wskazanych pod lit. a i b. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wskazał sam Zainteresowany na jego konto bankowe przelano zadośćuczynienie przyznane na podstawie ugody sądowej. Przyznane jednorazowe świadczenie – jak wskazał we wniosku – jest zadośćuczynieniem, ponieważ dotyczy szkody o charakterze niemajątkowym i nie dotyczy korzyści, które mógłby Zainteresowany osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Reasumując należy wskazać, że przyznane na podstawie ugody sadowej zadośćuczynienie, korzysta ze zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko Wnioskodawcy należało zatem uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.