0114-KDIP3-2.4011.393.2021.2.JM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 28 kwietnia 2021 r. (data wpływu 28 kwietnia 2021 r.) uzupełnionym pismem z 10 lipca 2021 r. (data nadania 10 lipca 2021 r., data wpływu 10 lipca 2021 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z 29 czerwca 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2. 4011.393.2021.1.JM (data nadania 29 czerwca 2021 r., data doręczenia 4 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko – jest:

• prawidłowe – z uwagi na córkę J.,
• nieprawidłowe – z uwagi na syna I.

UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

Z uwagi na braki formalne, pismem z 29 czerwca 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2. 4011.393.2021.1.JM (data nadania 29 czerwca 2021 r., data doręczenia 4 lipca 2021 r.) tut. Organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego. Pismem z 10 lipca 2021 r. (data nadania 10 lipca 2021 r., data wpływu 10 lipca 2021 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła powyższe w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

W 2004 r. Wnioskodawczyni otrzymała rozwód i zostały zasądzone w 2001 r. alimenty na córkę (ur. 2000 r.) – J., a miejsce zamieszkania córki z Wnioskodawczynią. Ojciec dziecka przebywa za granicą od 2005 r. Córka ma kontakt z ojcem w niektóre wakacje, ostatnio żadnego. Od października 2019 r. córka studiuje za granicą (UK). W wakacje, święta i obecnie ze względu na pandemię, tj. zarówno 2020 jak i 2021 r. z uwagi na konieczność nauki zdalnej córka przebywa w Polsce razem z Wnioskodawczynią. Córka nie pracuje.

Wnioskodawczyni wstąpiła w kolejny związek małżeński, z którego ma dwójkę dzieci (syn I. urodzony 2011 r., córka M. urodzona 2006 r.). W 2018 r. Wnioskodawczyni rozwiodła się. Sąd w wyroku przypisał miejsce zamieszkania syna I. z Wnioskodawczynią, a córki M. z ojcem oraz opiekę naprzemienną w systemie tygodniowym dla obojga. Brak zasądzonych alimentów od Wnioskodawczyni i od ojca dzieci. Wszelkie sprawy dotyczące zdrowia, nauki, dodatkowych zajęć ubrań, książek i kosmetyków dla syna ponosi Wnioskodawczyni, dla córki – ojciec dziecka. Z wyjątkiem upominków czy rzeczy kupionych w trakcie dłuższych pobytów wakacyjnych. Nikt nie pomagał ani nie pomaga Wnioskodawczyni w utrzymaniu gospodarstwa domowego, finansowaniu czegokolwiek w nim jak również nie otrzymywała i nie otrzymują żadnej finansowej pomocy od kogokolwiek dla syna I. czy córki J. z pierwszego małżeństwa. Nikt też nie pomagał ani nie pomaga Wnioskodawczyni w wychowaniu dzieci – I. i J. Wnioskodawczyni ma przyjaciela. Nie mieszkają razem. Na weekendy, święta przyjeżdża do Wnioskodawczyni ze swoimi dziećmi (jeśli przypada tzw. jego weekend) lub sam. Każde z nich prowadzi osobne gospodarstwo. Na Wnioskodawczyni spoczywają wszystkie obowiązki związane z wychowaniem syna: opłaty, zagadnienia szkolne, zdrowotne itp. Z kolei ojciec dziecka przejął takie obowiązki dla córki M. Podział ten jest zgodny z postanowieniem sądu o miejscu zamieszkania dzieci. Córka J. również jest na utrzymaniu Wnioskodawczyni.

W uzupełnieniu z 10 lipca 2021 r. Wnioskodawczyni poinformowała, że w wyroku sądowym z 14 sierpnia 2003 r. Sąd ustalając miejsce zamieszkania córki jako każdorazowe miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni, powierzył opiekę nad córką Wnioskodawczyni. Nie wydał postanowienia o sprawowaniu opieki naprzemiennej. Taka opieka nigdy nie miała miejsca w tym przypadku. Ojciec J. nigdy nie brał jakiegokolwiek udziału w wychowywaniu córki, w trosce o jej byt, w jej rozwoju emocjonalnym, w kształtowaniu osobowości poprzez kształtowanie samodzielności, obowiązkowości, rozwijaniu predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowaniu światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Dodać należy że z uwagi na przebywanie za granicą nie bierze udziału w życiu córki na żadnym poziomie. Płaci natomiast alimenty. W 2019 oraz 2020 roku pełnoletnia córka J. była stanu wolnego, tj. nie wstąpiła w związek małżeński. Wnioskodawczyni uczestniczy czynnie w wychowaniu córki M., tj. w troszczy się o jej byt materialny, rozwój emocjonalny, kształtowanie osobowości poprzez kształtowanie samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Ojciec dziecka uczestniczy w wychowaniu syna I., tj. troszczy się o byt materialny dziecka, jego rozwój emocjonalny, kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. W stosunku do Wnioskodawczyni jak również w stosunku do Jej dzieci nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W 2019 oraz w 2020 r. Wnioskodawczyni uzyskała dochody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze stosunku pracy na podstawie umowy o pracę, a także w ramach umowy o dzieło i rozliczała je na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy Wnioskodawczyni ma możliwość rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko z uwagi na córkę J. i/lub z uwagi na syna I.?
2. Czy może rozliczyć PIT za 2020 r.– jako osoba samotnie wychowująca dziecko i złożyć korektę za 2019 r. z tego samego powodu?

Zdaniem Wnioskodawczyni, ma Ona prawo do rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko w 2020 r., jak również do złożenia korekty PIT-37 za 2019 r. Jednak z uwagi na skomplikowaną sytuację i brak interpretacji o zbliżonym opisie problemu Wnioskodawczyni zwraca się niniejszym wnioskiem o uzyskanie interpretacji indywidualnej. Zarówno za 2019 r. jak i 2020 r. Wnioskodawczyni złożyła rozliczenie podatkowe zaznaczając kwadrat „indywidulanie”. Jednak po analizie sytuacji Wnioskodawczyni uważa, że powinna rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie możliwości preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko – jest prawidłowe – z uwagi na córkę J. oraz nieprawidłowe – z uwagi na syna I.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1. małoletnie,
2. bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3. do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej

- podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Stosownie do art. 6 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo w ustawie z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Cytowane wyżej przepisy wprowadzają więc wyjątek od zasady dokonywania indywidualnego rozliczenia zobowiązania podatkowego podatników poprzez ustalenie preferencyjnego sposobu rozliczenia. W konsekwencji, aby móc rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko należy spełniać wszystkie warunki określone w ww. przepisach.

Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków:

• posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko,
• wychowywania samotnie w roku podatkowym dzieci (dziecka),
• nieuzyskiwania przez rodzica i dziecko (dzieci) przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych,
• nieuzyskiwania przez pełnoletnie dzieci (dziecko) dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub uzyskania przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej.

Rozpatrując wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe należy jednoznacznie podkreślić, że nie stanowią one standardu prawnego, lecz są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach je konstytuujących. Tak więc, przepisy regulujące prawo do ulgi winny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Zatem, z preferencyjnego sposobu opodatkowania dochodów osób samotnie wychowujących dzieci, przewidzianego w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może skorzystać każdy, kto wypełni wszystkie warunki ustanowione przez ustawodawcę.

Ustawa o podatku dochodowym nie definiuje pojęcia „osoby samotnie wychowującej dziecko”, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji, przy czym, dokonując wykładni przedmiotowego pojęcia, nie można pominąć żadnego z jego elementów. Zgodnie z literalną wykładnią, podatnik, aby mógł opodatkować swoje dochody w sposób, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy, powinien nie tylko mieć określony stan cywilny, ale też wychowywać samotnie dziecko. Jednocześnie orzeczenie sądowe o sprawowaniu władzy rodzicielskiej tylko przez jednego z rodziców nie stanowi warunku sine qua non dla stwierdzenia, że kryterium samotnego wychowywania dziecka jest spełnione.

W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic który faktycznie w roku podatkowym dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do przedmiotowej preferencji podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był całkowicie wyeliminowany z opieki i wychowania dziecka. W sytuacji, gdy dziecko zamieszkując wraz z jednym rodzicem, pozostaje pod jego stałą, codzienną opieką, a drugi rodzic jest zobowiązany do płacenia alimentów oraz zajmowania się dzieckiem doraźnie (w określonych, ustalonych przez sąd przedziałach czasowych, np. niektóre święta, tydzień ferii, miesiąc wakacji, co drugi weekend każdego miesiąca oraz ściśle określone dni powszednie), status samotnego rodzica ma ten, przy którym dziecko zamieszkuje i który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój. Fakt utrzymywania kontaktów pomiędzy dzieckiem i drugim rodzicem, nie pozbawia pierwszego rodzica (przy którym dziecko mieszka) prawa do opodatkowania swoich dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pojęcie wychowywania dziecka uszczegółowił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 30/10, w uzasadnieniu którego znalazło się następujące stwierdzenie: Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu oraz systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Jak wynika z powyższego, z istoty pojęcia „osoby samotnie wychowującej dziecko” wynika, że jest to osoba, która w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sama (bez udziału drugiej osoby) zajmuje się wychowywaniem dziecka, stale troszczy się o jego byt materialny i rozwój emocjonalny.

Natomiast, kiedy każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dziecka oznacza to, że w roku podatkowym dziecko wychowywane jest wspólnie przez oboje rodziców, a nie samotnie przez któregokolwiek z nich. Przy wychowywaniu dziecka należy wziąć pod uwagę całokształt działań i czynności wykonywanych przez każdego z rodziców, w tym także tych o charakterze niewymiernym, jak kształtowanie osobowości, światopoglądu, systemu wartości, postaw emocjonalnych. Przyjęcie odmiennej wykładni stałoby w sprzeczności z uzasadnieniem wprowadzenia tej ulgi, z którego jednoznacznie wynika, że ustawodawca kierował ją tylko do osób, które samotnie troszczą się o codzienne zaspokojenie potrzeb dzieci, posiadając ściśle określony status cywilny.

Zatem prawo do omawianej preferencji podatkowej będzie przysługiwało jedynie temu z rodziców, czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle w ustawie określonym) faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym.

Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą dwukrotnie rozwiedzioną. Wnioskodawczyni jest matką trójki dzieci. Z pierwszego małżeństwa posiada córkę urodzoną w 2000 r., natomiast z drugiego małżeństwa ma małoletnią córkę M. oraz małoletniego syna I. Na córkę J. Wnioskodawczyni ma zasądzone alimenty. W wyroku sądowym Sąd ustalając miejsce zamieszkania córki J. jako każdorazowe miejsce zamieszkania, powierzył opiekę nad córką Wnioskodawczyni. Nie wydał postanowienia o opiece naprzemiennej. Ojciec J. nigdy nie brał jakiegokolwiek udziału w wychowaniu córki, w trosce o jej byt, w jej rozwoju emocjonalnym, w kształtowaniu osobowości poprzez kształtowanie samodzielności, obowiązkowości, rozwijaniu predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowaniu światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Z uwagi na przebywanie za granicą nie bierze udziału w życiu córki na żadnym poziomie. W 2019 r. oraz 2020 r. pełnoletnia córka Joanna była stanu wolnego, tj. nie wstąpiła w związek małżeński. Od października 2019 r. córka studiuje. Córka nie pracuje, jest na utrzymaniu Wnioskodawczyni. W stosunku do Wnioskodawczyni jak również w stosunku do Jej dzieci nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W 2019 oraz w 2020 r. Wnioskodawczyni uzyskała dochody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze stosunku pracy na podstawie umowy o pracę a także w ramach umowy o dzieło i rozliczała je na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z powyższego oraz powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to Wnioskodawczyni ponosi zdecydowanie większy ciężar opieki nad córką. Ojciec J. nigdy nie brał jakiegokolwiek udziału w wychowaniu córki, w trosce o jej byt, w jej rozwoju emocjonalnym, w kształtowaniu osobowości poprzez kształtowanie samodzielności, obowiązkowości, rozwijaniu predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowaniu światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Z uwagi na przebywanie za granicą nie bierze udziału w życiu córki na żadnym poziomie.

Tym samym stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni w rozliczeniu za 2019 oraz 2020 rok przysługiwało prawo do opodatkowania swoich dochodów w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni od 2004 r. jest osobą rozwiedzioną, w 2019 i 2020 roku samotnie wychowuje pełnoletnią córkę J. oraz spełnia pozostałe kryteria określone w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie, nie można uznać, że Wnioskodawczyni samodzielnie wychowuje małoletniego syna I.. Sąd w wyroku przypisał miejsce zamieszkania syna I. z Wnioskodawczynią, a córki M. z ojcem dzieci oraz opiekę naprzemienną w systemie tygodniowym dla obojga. Wnioskodawczyni uczestniczy czynnie w wychowaniu córki M., tj. w troszczy się o jej byt materialny, rozwój emocjonalny, kształtowanie osobowości poprzez kształtowanie samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Ojciec dziecka uczestniczy w wychowaniu syna I., tj. troszczy się o byt materialny dziecka, jego rozwój emocjonalny, kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Zatem, zarówno Wnioskodawczyni jako matka, jak i ojciec dziecka, aktywnie współuczestniczą w wychowaniu syna I. i córki M., pomimo że nie zamieszkują ze sobą.

Wychowanie dziecka można bowiem określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu oraz systemu wartości, oraz postaw emocjonalnych. Natomiast w tym konkretnym przypadku fakt współdziałania Wnioskodawczyni i ojca dziecka w wychowywaniu dziecka, poprzez naprzemienną opiekę, nie oznacza, że proces wychowawczy dziecka prowadzony jest tylko i wyłącznie przez Wnioskodawczynię. Nie sposób bowiem uznać, że w przedstawionym przez Wnioskodawczynię stanie faktycznym – w tak zorganizowanym trybie naprzemiennego wykonywania władzy rodzicielskiej – zachodzą dwa odrębne procesy wychowania, tj. osobny samotny proces przeprowadza ojciec „w swoim czasie”, gdy dziecko u niego zamieszkuje, a zupełnie inny proces wychowywania zachodzi podczas, gdy dziecko przebywa ze swoją matką. Wychowania dziecka nie da się „podzielić”, bowiem jest to ciągły i długotrwały rozwój, na który w tym przypadku składa się wspólna praca obojga rodziców.

Wskazać również należy, że podczas sprawowania opieki przez rodziców stanu wolnego (podobnie jak rodziców pozostających w związku małżeńskim) zawsze, w którymś momencie tygodnia, miesiąca, czy roku, jeden z rodziców pozostaje sam na sam z dzieckiem  nie oznacza to jednak, że rodzice ci samotnie wychowują dziecko.

Zatem nie kwestionując zaangażowania Wnioskodawczyni w proces wychowawczy małoletniego syna I. nie można uznać Jej za osobę samotnie wychowującą syna I.

Podsumowując, Wnioskodawczyni ma możliwość rozliczenia się za 2019 i 2020 r. jako osoba samotnie wychowująca dziecko z uwagi na córkę J. Wnioskodawczyni przysługuje prawo do złożenia korekty zeznania za 2019 r.

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 5 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć kwot odliczeń od dochodu z tytułu ulgi podatkowej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość z zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zatem, stanowisko Wnioskodawczyni odnośnie możliwości rozliczenia się jako osoby samotnie wychowującej dziecko, z uwagi na córkę J. jest prawidłowe. Natomiast stanowisko Wnioskodawczyni odnośnie możliwości rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko z uwagi na syna I. uznano za nieprawidłowe, gdyż w wychowaniu syna Ignacego uczestniczą oboje rodzice w sposób naprzemienny.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszedłem) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;
2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43 – 300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.