0114-KDIP1-1.4012.665.2021.1.EW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 23 września 2021 r. (data wpływu 27 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki niezabudowanej nr 1/A - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

27 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki niezabudowanej nr 1/A.

We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe:

28 czerwca 2000 roku przez Wnioskodawcę i jego żonę zostały zakupione grunty rolne od Agencji (...).

Obecnie Wnioskodawca chce sprzedać działkę nr 1/B, która w dalszym ciągu jest działką rolną. Wnioskodawca nie dokonał przekształcenia tych gruntów ani nie została zabudowana. W lutym 2020 roku Wnioskodawca dokonał podziału gruntu na dwie działki 1/B oraz 1/A.

Na dzień złożenia wniosku przedmiotem sprzedaży będzie jedna działka wydzielona o numerze 1/A. Wcześniej ww. działka była przez Wnioskodawcę dzierżawiona od Agencji (...), a następie wykupiona. Po wykupieniu ww. działka wykorzystywana była do prowadzenia działalności rolniczej, przez dwa lata była dzierżawiona na działalność rolniczą.

Nabycie działki nie było opodatkowane podatkiem VAT – nie została wystawiona faktura VAT na zakup. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.

Działka została nabyta do prowadzenia działalności rolniczej oraz do majątku prywatnego. Działka do maja 1996 r. wykorzystywana była do czynności zwolnionych – działalności rolnej. Wnioskodawca nie pamięta czy w momencie rejestracji działalności gospodarczej w maju 1996 r. do podatku VAT zgłosił również działalność rolniczą, czy nastąpiło to później.

Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą i był czynnym podatnikiem podatku VAT do lutego 2018 r. Na dzień złożenia wniosku Wnioskodawca ani jego żona nie są podatnikami VAT.

Podział działki został dokonany na podstawie decyzji Urzędu Gminy w (...).

W 2020 r. Wnioskodawca wystąpił do Urzędu Gminy w (...) o warunki zabudowy. Procedura została przerwana i o warunki zabudowy wystąpił Kupujący.

W stosunku do działki będącej przedmiotem sprzedaży nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla działki przed podziałem nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie była wydana Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

24 marca 2021 r. została zawarta umowa przedwstępna sprzedaży, w której Kupujący zobowiązuje się do nabycia gruntu wolnego od obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich. Nie zostało udzielone pełnomocnictwo stronie kupującej, podstawą do działania jest umowa przedwstępna.

Na gruncie nie były prowadzone działania reklamowe ani żadne prace. Do Wnioskodawcy Kupujący zgłosił się sam i wziął na siebie obowiązek otrzymania potrzebnych zgód.

Wnioskodawca dokonał wcześniej sprzedaży gospodarstwa rolnego i nie był zobowiązany do zapłaty podatku VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT przy sprzedaży jednej z wydzielonych działek (grunt rolny) pomimo, że wartość sprzedaży przekroczy 200.000 złotych?

Zdaniem Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 zwalnia się z podatku VAT „dostawę terenów niezabudowanych innych nią tereny budowlane” w związku z tym skoro:

1. grunt rolny nie został przekształcony,

2. grunt rolny nie został zabudowany

to będzie przysługiwało prawo do zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży ww. gruntu pomimo, że wartość sprzedaży przekroczy 200.000 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. Jednocześnie należy wskazać, że kwestia współwłasności została uregulowana w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

W myśl art. 195 ustawy Kodeks cywilny, własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną (art. 196 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa.

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (grunt zabudowany i niezabudowany), stanowi czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że 28 czerwca 2000 roku przez Wnioskodawcę i jego żonę zostały zakupione grunty rolne od Agencji (...). Nabycie działki nie było opodatkowane podatkiem VAT – nie została wystawiona faktura VAT na zakup. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.

Obecnie Wnioskodawca chce sprzedać działkę nr 1/B, która w dalszym ciągu jest działką rolną. Wnioskodawca nie dokonał przekształcenia tych gruntów ani nie została zabudowana. W lutym 2020 roku Wnioskodawca dokonał podziału gruntu na dwie działki 1/B oraz 1/A.

Na dzień złożenia wniosku przedmiotem sprzedaży będzie jedna działka wydzielona o numerze 1/A. Wcześniej ww. działka była przez Wnioskodawcę dzierżawiona od Agencji (...), a następie wykupiona. Po wykupieniu ww. działka wykorzystywana była do prowadzenia działalności rolniczej, przez dwa lata była dzierżawiona na działalność rolniczą.

Działka została nabyta do prowadzenia działalności rolniczej oraz do majątku prywatnego. Działka do maja 1996 r. wykorzystywana była do czynności zwolnionych – działalności rolnej.

Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą i był czynnym podatnikiem podatku VAT do lutego 2018 r. Na dzień złożenia wniosku Wnioskodawca ani jego żona nie są podatnikami VAT.

Podział działki został dokonany na podstawie decyzji Urzędu Gminy w (...).

W 2020 r. Wnioskodawca wystąpił do Urzędu Gminy w (...) o warunki zabudowy. Procedura została przerwana i o warunki zabudowy wystąpił Kupujący.

W stosunku do działki będącej przedmiotem sprzedaży nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla działki przed podziałem nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie była wydana Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

24 marca 2021 r. została zawarta umowa przedwstępna sprzedaży, w której Kupujący zobowiązuje się do nabycia gruntu wolnego od obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich. Nie zostało udzielone pełnomocnictwo stronie kupującej, podstawą do działania jest umowa przedwstępna.

Na gruncie nie były prowadzone działania reklamowe ani żadne prace. Do Wnioskodawcy Kupujący zgłosił się sam i wziął na siebie obowiązek otrzymania potrzebnych zgód.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku, a także określił warunki stosowania stawek obniżonych i zwolnień.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego wyżej przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższego wynika, że ustawa nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Według art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych.

Stosownie do ust. 2 ww. przepisu, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a. transakcji związanych z nieruchomościami,

b. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41,

c. usług ubezpieczeniowych

– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca zamierza sprzedać działkę nr 1/A, która w jest działką rolną. Wnioskodawca nie dokonał przekształcenia tej działki, ani nie została zabudowana. W 2020 r. Wnioskodawca wystąpił do Urzędu Gminy w (...) o warunki zabudowy. Procedura została przerwana i o warunki zabudowy wystąpił Kupujący.

W stosunku do działki będącej przedmiotem sprzedaży nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla działki przed podziałem nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie była wydana Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zauważyć należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Mając zatem na względzie, że w stosunku do działki będącej przedmiotem sprzedaży nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zatem działka gruntu nr 1/A stanowi grunt niezabudowany nie stanowiący terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, tym samym dostawa działki gruntu nr 1/A korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Podsumowując dla omawianej transakcji dostawy niezabudowanej działki gruntu nr 1/A znajdzie zastosowanie zwolnienie z podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie sformułowanego we wniosku pytania, tj. w zakresie korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki gruntu nr 1/A. Kwestia uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług nie była przedmiotem analizy, gdyż w tym zakresie Wnioskodawca nie zadał pytania jak również nie przedstawił własnego stanowiska.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.