I FSK 1202/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Bk 72/26 na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2026 r., nr 2001-IOV-2.4103.100.2025 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2020 r. oraz I, II, III i IV kwartał 2021 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Wyrokiem z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Bk 72/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej Sąd I instancji) oddalił skargę A.K. (dalej Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 16 stycznia 2026 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2020 r. oraz I, II, III i IV kwartał 2021 r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku decyzją z 10 października 2025 r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: - IV kwartał 2020 r. w wysokości 6.810 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w wysokości 4.248 zł, - I kwartał 2021 r. w wysokości 5.344 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w wysokości 583 zł, - II kwartał 2021 r. w wysokości 8.991 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w wysokości 4.529 zł, - III kwartał 2021 r. w wysokości 10.132 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w wysokości 2.321 zł, - IV kwartał 2021 r. w wysokości 10.905 zł, w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w wysokości 2.862 zł. DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji powołaną na wstępie decyzją. W skardze kasacyjnej na wyżej wskazany wyrok Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu ze względu na znaczną wysokość zobowiązań podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.) Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18.05.2004 r., FZ 65/04, LEX nr 1405435, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.) Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczył się do wskazania na znaczą wysokość zobowiązań podatkowych. Nie wskazał jednak żadnych konkretnych okoliczności, do których doprowadziłoby zapłacenie przez niego określonych przez organ zobowiązań podatkowych. Skarżący nie wskazał żadnych dowodów na swoją aktualną sytuacje finansową, które potwierdzałyby znaczną szkodę, i które mogłyby doprowadzić do nienaprawialnych skutków takich jak zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez Skarżącego jedynego źródła utrzymania, w razie wykonania zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 i § 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Organów. Sędzia NSA Sylwester Golec