I FSK 1749/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant asystent sędziego Łukasz Trzpiot, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 730/20 w sprawie ze skargi S.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S.Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 730/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.Z. (dalej: "strona" lub "skarżący"). Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, które doprowadziło Sąd do wniosku, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ponieważ w ocenie Sądu wniosek został złożony po upływie terminu 7 dni określonym w art. 58 § 2 k.p.a.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na jego błędnej wykładni prowadzącej do przyjęcia, iż termin zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu jest liczony od dnia dostarczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny, podczas gdy przepis ten ustalający prawo zobowiązanego do wniesienia wniosku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie określa wyraźnie momentu rozpoczęcia biegu zakreślonego tak siedmiodniowego terminu, same wymogi i treść tytułu wykonawczego nie stanowią podstawy do ustalenia początku biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż tytuł wykonawczy posiada jedynie numer decyzji a nie jej treść; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") przez rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej przez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, rażącego naruszenia zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowe tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych braku doręczenia skarżącemu przesyłki na terenie Belgii; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 150 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie i nie zastosowanie określonych w nim zasad doręczania pism w toku postępowania podatkowego; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz w art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika (łac. dubio pro tributario). Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Należy jednocześnie zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej, podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Sąd kasacyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie (tak wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1342/15 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony, a także uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. W przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych konieczne jest także wykazanie, jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Nie wystarczy samo stwierdzenie, że wpływ taki mógłby wystąpić, czego w niniejszej skardze kasacyjnej niemal zupełnie zaniechano. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być natomiast sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które autor skargi kasacyjnej uznaje za naruszone. Wyjaśnienie kwestii związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej było konieczne, albowiem rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni czyni zadość powyższym ustawowym wymogom, przede wszystkim z uwagi na wadliwość sformułowanych w niej zarzutów oraz niedostatki ich uzasadnienia. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie mogą być skutecznie rozpoznane zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), gdyż przepisy te w niniejszej sprawie nie miały zastosowania. Stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Rozpoznawana sprawa bezsprzecznie należy do spraw podatkowych, co determinuje stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej a nie K.p.a. W sprawie nie były też stosowane przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, iż zaskarżonym postanowieniem z 28 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z 23 maja 2019 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazana decyzja Naczelnika [...] z 23 maja 2019 r. została doręczona stronie 11 czerwca 2019 r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Pismem z 8 listopada 2020 r. strona złożyła wniosek w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku strona oświadczyła, iż nie podejmowano próby doręczenia korespondencji z Polski do Belgii, gdzie na stałe zamieszkuje (adres w Brukseli był w trakcie postępowania podawany jako adres do doręczeń). Zdaniem skarżącego, poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji został on pozbawiony możliwości złożenia odwołania od niej i dochodzenia swoich praw. Strona wniosła o doręczenie decyzji na podstawie, której powadzona jest egzekucja w sprawie i przywrócenie terminu do złożenia odwołania od niej. Do wniosku nie zostało załączone odwołanie. Ponadto skarżący wskazał, że prowadzone jest wobec niego postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego, który dotyczy ww. zobowiązania. Organ podatkowy pierwszej instancji 26 listopada 2019 r. przesłał stronie uwierzytelnioną kserokopię decyzji z 23 maja 2019 r. i wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji nastąpiło w Belgii za pośrednictwem belgijskiego operatora pocztowego, na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, z upływem 11 czerwca 2019 r. Doręczenie miało miejsce na ten sam adres, pod którym doręczone zostało postanowienie z 25 października 2018 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie, które zostało odebrane przez stronę 7 listopada 2018 r. Mając na uwadze, że do wniosku o przywrócenie terminu nie zostało załączone odwołanie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie pismem z 10 grudnia 2019 r. wezwał skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z pouczeniem, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W dniu 31 grudnia 2019 r. do organu wpłynęło pismo strony, przy którym przesłane zostało odwołanie datowane na 11 grudnia 2019 r. Postanowieniem z 28 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, odmówił przywrócenia tego terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 23 maja 2019 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres zamieszkania strony na terenie Belgii. W dniu 18 czerwca 2019 r. przesyłka powróciła do nadawcy jako niedoręczona. Adnotacje na kopercie przesyłki poleconej jednoznacznie wskazują na próbę doręczenia jej na terenie Belgii 28 maja 2019 r. i jej nie podjęcie, o czym świadczy zapis w języku francuskim "non reclame". Następnie przesyłka była przechowywana w urzędzie pocztowym na terenie Belgii, a 13 czerwca 2019 r. podjęto decyzję o jej odesłaniu do nadawcy z powodu nieodebrania. Organ podatkowy zaakcentował, iż Poczta Polska S.A., która przyjęła pismo, zobowiązując się do jego doręczenia, a następnie na podstawie międzynarodowych procedur pocztowych, przekazała pismo operatorowi pocztowemu państwa, w którym adresat pisma mieszka, w celu jego doręczenia - to takie dostarczenie pisma należy traktować jako doręczenie zrealizowane przez Pocztę Polska S.A. Organ odwołał się również do Regulaminu Poczty Listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzonego w dniu 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744). Przechodząc do analizy zaistnienia przesłanki braku winy organ odwoławczy wskazał, że skarżący miał pełną świadomość, że w stosunku do niego toczy się postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. O powyższym świadczy fakt, że strona osobiście 7 listopada 2018 r. odebrała postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji z 25 października 2018 r., o wszczęciu tego postępowania. Ponadto w toku ww. postępowania strona odebrała również postanowienie z 28 grudnia 2018 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy. Powyższe postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji zostały wysłane na ten sam adres, na który skierowano sporną decyzję. Po podjęciu ww. przesyłek strona nie podjęła już co prawda żadnej korespondencji w tym postępowaniu, tj. czterech kolejnych przesyłek. Organ podatkowy wskazał, że w odebranym postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego znajdowało się pouczenie o treści art. 146 Ordynacji podatkowej. Strona nie informowała również o zmianie adresu. Z akt sprawy wynika, że w toku całego postępowania strona nie składała żadnych wniosków i nie kontaktowała się z organem podatkowym prowadzącym postępowanie. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadany został w placówce operatora pocztowego 12 listopada 2019 r. Natomiast 28 października 2019 r. doręczone zostało stronie zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z 17 października 2019 r. wystawione przez organ egzekucyjny. Nadto 17 października 2019 r. doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego strony. Powyższa okoliczność ustalona została w oparciu o zapisy na potwierdzeniu odbioru jak i treści dokumentów przekazanych przez organ egzekucyjny znajdujących się w aktach sprawy. Fakt ten potwierdza również strona w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że otrzymała informację, że toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne. Organ podatkowy zwrócił zatem uwagę, iż wniosek o przywrócenie terminu nie został złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten liczony od dnia doręczenia zawiadomienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. od 28 października 2019 r. upływał 4 listopada 2019 r. Natomiast podanie strony z 8 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero 12 listopada 2019 r. W tak przedstawionym stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji rację przyznał organowi podatkowemu, a Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w sprawie zasadnie za prawidłowe uznane zostało stanowisko organu podatkowego. W myśl art. 162 §1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej). Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z 28 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] z 23 maja 2019 r. Tym samym ocena skutecznego doręczenia powyższej decyzji miała miejsce w postępowaniu zakończonym postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W postępowaniu dotyczącym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie jest ponownie badane, czy decyzja, od której nie złożono w terminie odwołania, została doręczona w sposób skuteczny. Z tych przyczyn w niniejszym postępowaniu organ podatkowy, a następnie sąd administracyjny badali jedynie merytoryczną zasadność wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu, w szczególności dokonując oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie organ podatkowy słusznie zauważył, iż wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadany został w placówce operatora pocztowego 12 listopada 2019 r. Natomiast 28 października 2019 r. skarżącemu doręczone zostało zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wystawione przez organ egzekucyjny w ramach postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie decyzji Naczelnika [...] z 23 maja 2019 r. Także 17 października 2019 r. doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego strony. Datą początkową liczenia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. W przypadku gdy uchybienie terminowi do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminowi do jego zaskarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podatkowy prawidłowo uznał, iż podanie o przywrócenie terminu nie zostało złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten liczony od dnia doręczenia zawiadomienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. od 28 października 2019 r. upływał z 4 listopada 2019 r. Natomiast pismo strony o przywrócenie terminu zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero 12 listopada 2019 r., tym samym ocena zaistnienia przesłanki w zakresie ewentualnego braku winy strony w uchybieniu terminowi jest bezprzedmiotowa. Termin na dokonanie czynności może być przywrócony tylko wtedy, jeśli obiektywnie mu uchybiono. Podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutów braku skutecznego doręczenia decyzji, tj. wejścia jej do obrotu prawnego zaprzecza sensowi złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto jak już wskazano powyżej, kwestie związane z prawidłowością doręczenia decyzji powinny być oceniane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - jeżeli stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania - powinny być oceniane tylko przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu. W świetle tych rozważań nie można zgodzić się z zarzutem, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych braku doręczenia przesyłki na terenie Belgii. Z tych samych ww. przyczyn nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 150 Ordynacji podatkowej polegający zdaniem skarżącego na niezastosowaniu określonych w nim zasad doręczania pism w toku postępowania podatkowego. W przedmiotowej sprawie czas dla skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia, w którym skarżący odebrał osobiście korespondencję przesłaną w postępowaniu egzekucyjnym w administracji – tj. od 28 października 2019 r. Było to bowiem pierwsze zdarzenie, na podstawie którego skarżący powziął wiedzę o konieczności przywrócenia terminu. Skarżący skierował podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz o doręczenie decyzji, powołując się przy tym na rozmowę telefoniczną z pracownikiem tego organu, uzasadnia wniosek, że wiedział jakiego zobowiązania dotyczy egzekucja i dlatego od tej właśnie daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący natomiast konsekwentnie wiąże brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z niemożnością odebrania decyzji w maju 2019 r. z powodu nieobecności w domu i brakiem wiedzy co do jej treści. Mając na uwadze, że podanie datowane na 8 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu nadane zostało za pośrednictwem poczty 12 listopada 2019r. (data stempla pocztowego na kopercie), to w stwierdzonym stanie faktycznym sprawy należało przyjąć, że nastąpiło to z naruszeniem siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności. W tej sytuacji słusznie Sąd uznał, że niespełniona została przesłanka określona w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, tzn. podanie o przywrócenie terminu nie zostało złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten liczony od dnia doręczenia zawiadomienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. od 28 października 2019 r. upływał z dniem 4 listopada 2019 r., a podanie strony o przywrócenie terminu datowane na 8 listopada 2019 r. zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero 12 listopada 2019 r. Z przyczyn przedstawionych powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę strony i w konsekwencji skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Elżbieta Olechniewicz Danuta Oleś (spr.) Roman Wiatrowski