I FZ 224/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. j. z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 722/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 kwietnia 2025 r., nr 2401-IOV1.4103.32.2025/GS 2401-IOV2.4103.5.2025/GS UNP: 2401-25-098246 w przedmiocie ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 722/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. sp. j. z siedzibą w C. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS") z 7 kwietnia 2025 r., nr 2401-IOV1.4103.32.2025/GS 2401-IOV2.4103.5.2025/GS UNP: 2401-25-098246 w przedmiocie ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku do towarów i usług za miesiące od lipca do września 2019 r. oraz zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi. Zarządzeniem z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 722/25, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił, że ze złożonego do skargi pełnomocnictwa nie wynika kto pełnomocnictwa tego udzielił. Przesyłka wraz z odpisem powyższych zarządzeń została przesłana na adres wskazany przez pełnomocnika Strony w skardze (k. 2) i odebrana w dniu 30 czerwca 2025 r. przez pracownika kancelarii (k. 25). Postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 722/25, WSA odrzucił skargę Spółki na decyzję DIAS z 7 kwietnia 2025 r., nr 2401-IOV1.4103.32.2025/GS 2401-IOV2.4103.5.2025/GS UNP: 2401-25-098246. Odpis powyższego postanowienia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Strony w dniu 25 sierpnia 2025 r. (k. 35), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 1 września 2025 r. Pismem z 1 września 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym na podstawie art. 194 § 1 pkt 1a), art. 194 § 2, art. 194 § p.p.s.a. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 sierpnia 2025 r. o sygn. I SA/GI 722/25 w przedmiocie odrzucenia skargi Strony. Pełnomocnik Spółki wskazał również, że przesłał przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jedyny egzemplarz pełnomocnictwa z 27 maja 2025 r., którym umocowano go do reprezentowania Spółki przed sądem administracyjnym. Innymi egzemplarzami przedmiotowego pełnomocnictwa z 27 maja 2025 r. nie dysponowała i nie dysponuje ani Spółka, ani pełnomocnik. W związku z powyższym pełnomocnik, jak i Spółka nie byli w stanie wykonać zarządzenia z 12 czerwca 2025 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jednocześnie pełnomocnik Strony stoi na stanowisku, iż zarządzenie z 12 czerwca 2025 r. było skonstruowane wadliwie i z tego względu było niewykonalne w dniu jego wydania. Było niewykonalne z tego powodu, iż pełnomocnik oraz Spółka nie dysponowali już innym egzemplarzem pełnomocnictwa z 21 maja 2025 r., które po uzupełnieniu o pieczęć imienną wspólnika go podpisującego byliby je w stanie przesłać w wyznaczonym terminie do sądu. Niewykonalne było i też z tego powodu, iż pełnomocnictwo uzupełnione o pieczęć imienną musiało by nosić aktualną datę z jaką zostałoby podpisane przez wspólnika, który go udzielał - datowane było by już na miesiąc lipiec 2025 r., a więc dwa miesiące po podpisaniu i wniesieniu skargi przez pełnomocnika. Ponadto pełnomocnik Skarżącej uważa, iż zarządzenie z 12 czerwca 2025 r. winno wzywać pełnomocnika i Spółkę do wskazania imienia i nazwiska osoby udzielającej pełnomocnictwa, a nie do jego złożenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Należy przypomnieć, że art. 57 § 1 p.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W sytuacji, gdy skarżącym jest jednostka organizacyjna skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich jednostek - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem, czego nie zmienia ogólna dostępność Krajowego Rejestru Sądowego. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że pełnomocnik Skarżącej, wnosząc skargę do WSA, wraz z nią przedłożył pełnomocnictwo oraz wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego. Na pełnomocnictwie z 21 maja 2025 r. brak jest jednak informacji, kto podpisał pełnomocnictwo udzielone dor. pod. A. M. (k. 5). Wobec tego, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 12 czerwca 2025 r., wezwał go do złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, że ze złożonego do skargi pełnomocnictwa nie wynika kto pełnomocnictwa tego udzielił. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 30 czerwca 2025 r. Brak formalny skargi nie został jednak do dnia dzisiejszego uzupełniony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Spółka nie nadesłała w wyznaczonym terminie dokumentów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji mógłby ustalić umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Skarżącej. Zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentu zażalenia, że nie dołączono dokumentu wskazującego właściwe umocowanie do występowania w sprawie z uwagi na brak innych egzemplarzy pełnomocnictwa, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje go za niezasadny. Na podkreślenie zasługuje bowiem okoliczność, że w art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Wniesienie skargi było pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem na wnoszącym skargę ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu Spółki. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Wezwanie wystosowane przez Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazywało jaki dokument ma zostać przedłożony celem uzupełniania braków. Strona skarżąca mogła ubiegać się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. ----------------------- 4