I FZ 90/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 34/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 listopada 2024 r., nr 1401-IOV-5.4103.120.2024.3.SR w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Postanowieniem z 7 lutego 2025 r., sygn. akt Vlll SA/Wa 34/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. P. (dalej: skarżący, strona) wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 15 listopada 2024 r., w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, iż w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, w postaci konieczności zapłaty nienależnej sumy organowi, co spowodowałoby nadmierne uszczuplenie budżetu skarżącego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, a zatem akt, który co do zasady nie korzysta z przymiotu wykonalności. Zaskarżone postanowienie nie podlega bowiem wykonaniu, a w związku z tym instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), nie może znaleźć, w niej zastosowania. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, iż zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności i tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż wbrew twierdzeniom sądu, postanowienie w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym wyżej wskazany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania. Wyrokiem z 12 marca 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 34/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę skarżącego i uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 15 listopada 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z 12 sierpnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W świetle art. 193 P.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Jak wynika zaś z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jak już wskazano w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 lutego 2025 r. oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Następnie zaś, przed rozpoznaniem zażalenia na to postanowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 12 marca 2025 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania wykonania skarżący się domagał. Stosownie do treści art. 152 § 1 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z przepisu tego wynika zatem, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych. Jeżeli zatem wydane wobec skarżącego postanowienie nie wywołuje skutków prawych w związku z jego uchyleniem przez sąd pierwszej instancji, to bezprzedmiotowy jest wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący posiada już bowiem ochronę tymczasową na mocy wyżej powołanego art. 152 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie WSA.