I GSK 1075/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 293/21 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. D. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 19 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 293/21 oddalił skargę S. D. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz uchylenie w zaskarżonej części decyzji organu I instancji. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2024 poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że organy dokonując rocznej weryfikacji powierzchni MKO w oparciu o ortofotomapy z [...] maja 2019 r., [...] czerwca 2019 r. oraz [...] czerwca 2019 r., które w żadnej mierze nie mogą stanowić rzetelnego odzwierciedlenia stanu użytkowania rolnego działek (ich powierzchni kwalifikowanej) zadeklarowanych przez Rolnika do płatności w 2018 r., poprawnie określiły stan działek Rolnika w 2018 r., za który płatność jest przyznawana. Ww. uchybienie miało wpływ na wynik sprawy albowiem gdyby WSA w Łodzi dostrzegł, że ortofotomapy z maja i czerwca 2019 r. przedstawiają ewentualnie stan i powierzchnie działek rolnych w 2019 r. i nie mogą stanowić dowodu na to jak powierzchnie te kształtowały się w 2018 r. (bo w przyrodzie zmiany następują szybko, zwłaszcza w okresie wiosennym, przed podjęciem zabiegów agrotechnicznych), to doszedłby do wniosku, że w sprawie zachodzi podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego (bo nie można opierać się na ortofotomapach z 2019 r., które nie dokumentują stanu z 2018 r.!) i w konsekwencji zachodzi podstawa do uchylenia decyzji w skarżonym zakresie oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji; b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 107 § 1 pkt 6) k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organ II instancji szczegółowo uzasadnił, że dane zawarte na ortofotomapach z 2019 r. są najbardziej aktualne dla kampanii z 2018 r. i mogą odzwierciedlać stan powierzchni działek w 2018 r., mimo iż brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego dlaczego zdaniem organów stałe zmiany zachodzące rokrocznie w przyrodzie, nie mają wpływu na ocenę stanu MKO działek Rolnika w 2018 r. i dlaczego ortofotomapy sporządzone w okresie wiosennym, bo w maju i czerwcu 2019 r. kiedy przyrost roślinności jest największy są rzetelne i adekwatne dla ustalenia stanu tychże działek na 12 miesięcy wcześniej; c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2) Ustawy poprzez stwierdzenie, że organy nie miały obowiązku weryfikacji przyczyn zgłoszenia we wniosku o płatności powierzchni większej niż błędnie (bo o zaniżonej powierzchni) oznaczonej przez ARiMR, jako MKO teren, który został ustalony w oparciu o ortofotomapy z 2019 r.; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 3 ust. 2) Ustawy poprzez nieuwzględnienie skargi i uznanie, że organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia kontroli administracyjnej na miejscu celem zebrania materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji w momencie wystąpienia wątpliwości w tym zakresie, bowiem ustawa wprowadza odmienne zasady prowadzenia postępowania, podczas gdy z orzecznictwa sądów, w tym sądów administracyjnych, jasno wynika, że nie zwalnia to organu z obowiązku informowania i prowadzenia postępowania z należytą starannością, a jedynie wprowadza modyfikacje do postępowania w stosunku do ogólnych zasad zawartych w k.p.a., co jednak nie może niekorzystnie wpływać na sytuację strony; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 3 ust. 2) Ustawy poprzez stwierdzenie, że Rolnik nie zaoferował żadnych dowodów na poparcie prawdziwości zgłaszanych przez niego twierdzeń mimo, iż najważniejszymi dowodami w sprawie (i w zasadzie jedynymi ukazującymi stan gruntów z 2018 r.) stanowiły wniosek i załączniki graficzne przedstawione właśnie przez Rolnika, a wręcz przeciwnie - materiał dowodowy na których opiera się organ nie dotyczy okresu, za jaki płatności są przyznawane - a zatem nie mogą stanowić rzetelnego i realnego dowodu przeciwnego wobec tych przedstawionych przez Rolnika; f) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 4 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności poprzez stwierdzenie, że organy administracji publicznej nie miały powinności przeprowadzenia inspekcji fizycznej w terenie, w sytuacji gdy foto interpretacja satelitarnych lub lotniczych ortoobrazow lub innych odpowiednich dowodów (bo dotycząca 2019 r., a nie 2018 r.) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków w odniesieniu do kwalifikowalności lub, w stosownych przypadkach, właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej, względnie poprzez stwierdzenie, że organy administracji publicznej nie były zobowiązane wystąpić z zobowiązaniem do Rolnika do złożenia niezbędnych wyjaśnień w tym zakresie; g) art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia z przekroczeniem oceny prawnej i wskazań WSA w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 790/19, bo nie dokonał oceny decyzji administracyjnych pod względem ustalenia rzeczywistej powierzchni działek rolnych skarżącego kwalifikujących się do płatności w 2018 r., lecz uznał, iż stan stwierdzony w 2019 r. jest adekwatny i przedstawia rzeczywisty i realny stan powierzchni działek rolnych w 2018 r. i wbrew temu co stwierdził Sad pomiędzy 2018 r. a 2019 r. mogły zaistnieć istotne zmiany w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności, stad dane z 2019 r. nie mogą stanowić podstawy do ustalania stanu gruntów rolnych z 2018 r. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 8 ust. 1 Ustawy poprzez przyznanie płatności do powierzchni mniejszej niż powierzchnia działek rolnych kwalifikujących się rzeczywiście do płatności w 2018 r.; b) przepisu art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatność bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwanego dalej Rozporządzeniem 640/2014) poprzez stwierdzenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, stąd zachodzi podstawa do pomniejszenia należnej Rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i to mimo, że dowody, na których oparł się organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie mogą być uznane za wiarygodne i rzetelne, bo dotyczą roku 2019, a nie 2018 r.; c) przepisu art. 19a ust. 3 Rozporządzenia 640/2014 i w konsekwencji również przepisu art. 19a ust. 2 Rozporządzenia 640/2014 poprzez stwierdzenie, że w sprawie zachodzi konieczność nałożenia na Rolnika także kary administracyjnej, która została wyznaczona do tego samego systemu pomocy lub środka wsparcia (i w konsekwencji uzupełnienie kary o pozostałą kwotę kary administracyjnej), mimo iż brak jest podstaw do jego zastosowania. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie przedstawił argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach zatem nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Ze względu na zakres i konstrukcję zarzutów wskazanych w niniejszej skardze kasacyjnej oraz sposób w jaki je uzasadniono przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy Sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez Sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także co istotne wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak też naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów opartych na twierdzeniach odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, na wstępie zaznaczyć należy, że mają one komplementarny charakter, gdyż w ich ramach zarzucono przede wszystkim niewłaściwą ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów, niespełniającą cech swobodnej ich oceny. W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. gdyż sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem (niezaskarżonym skargą kasacyjną) z 20 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 790/19, uchylił decyzje organów obu instancji, dlatego zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z 20 listopada 2019 r., którymi organ administracji, a następnie Sąd pierwszej instancji oraz aktualnie Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek się podporządkować. Formułując powyższy zarzut skarżący kasacyjnie podaje, że Sąd pierwszej instancji wydał orzeczenie z przekroczeniem oceny prawnej i wskazań zawartych ww. wyroku. Według skarżącego kasacyjnie, Sąd meriti nie dostosował się do oceny, że dane z 2019 r. nie mogą stanowić podstawy do ustalania stanu gruntów rolnych z 2018 r. Uznając powyższy zarzut za nietrafny należy stwierdzić, że argumentacja skarżącego nie znajduje oparcia w treści wyroku WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 790/19 ale stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego wykreowanego wyłącznie przez skarżącego kasacyjnie. W przywołanym wyroku stwierdzono bowiem: (...) Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018r. S. D. zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 211,21 ha zaś powierzchnia działek stwierdzonych to 203,05 ha. Powierzchnią kwalifikującą się do płatności pomniejszono zatem o 8,16 ha. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii czy organy administracji prawidłowo pomniejszyły powierzchnię kwalifikującą się do płatności.(...) W rozpoznawanej sprawie powierzchnia MKO została ustalona przez organy administracji w oparciu w wyniki wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach [...] listopada 2017r. S. D. złożył natomiast wniosek o przyznanie płatności na 2018r. w dniu [...] czerwca 2018r. i jak wynika z treści odwołania oraz skargi, zwiększył powierzchnie działek użytkowanych rolniczo w stosunku do wniosku o płatność na 2017r. Okoliczność tę potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu [...] listopada 2019r. zaznaczając, że S.D. uwzględnił wynik kontroli na miejscu przeprowadzonej w listopadzie 2017r. i we wniosku z [...] czerwca 2018r. powiększył obszar użytkowany rolniczo na zadeklarowanych działkach. Znalazło to odzwierciedlenie w materiale graficznym załączonym do wniosku. Oznacza to, że pomiędzy danymi posiadanymi przez agencję, wynikającymi z kontroli na miejscu w listopadzie 2017r., a powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności we wniosku z [...] czerwca 2018r. istnieje różnica.(....) W sytuacji zatem gdy skarżący dokonał takiego zwiększenia po [...] listopada 2017r. to jego wniosek nie mógł zostać zweryfikowany w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w okresie od [...] do [...] listopada 2017r. Nie były to bowiem aktualne dane, które pozwoliłyby ustalić jaka jest faktyczna powierzchnia działek użytkowanych rolniczo.(....) Obowiązkiem organu administracji było dokładne zweryfikowanie wniosku z [...] czerwca 2018r. Organ winien zatem, dokonać wnikliwej analizy wniosku oraz dołączonych do niego załączników graficznych oraz porównać go z wynikami kontroli na miejscu jaka miała miejsce w listopadzie 2017r. W przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy obu wymienionymi dokumentami winien podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tych rozbieżności. Winien przy tym skorzystać z dostępnych źródeł dowodowych w tym z możliwości ewentualnego przeprowadzenia ponownej wizytacji na miejscu. Pozwoliłoby to ustalić rzeczywistą powierzchnię działek rolnych skarżącego kwalifikujących się do płatności w 2018r. Organ administracji jednak tego nie uczynił lecz dokonał weryfikacji wniosku w oparciu o nieaktualny już wynik wizytacji terenowej w gospodarstwie rolnym z listopada 2017r. W rzeczywistości nie ustalił prawidłowo wielkości powierzchni działek kwalifikujących się do płatności.(....) organy administracji w ogóle nie odniosły się do zarzutów skarżącego, że po dokonaniu wizytacji terenowej w jego gospodarstwie w listopadzie 2017r. uwzględnił on jego wyniki i we wniosku z [...] czerwca 2018r. powiększył obszar użytkowany rolniczo. Tym samym wyniki kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2017r., w ocenie skarżącego, nie mogą stanowić podstawy weryfikacji wniosku z [...] czerwca 2018r. W zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę brak jest rozważań w tym zakresie. Organy administracji nie odniosły się do zarzutu S.D. choć ma on zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stanowisko organów sprowadza się w zasadzie do tego, że wniosek z [...] czerwca 2018r. został prawidłowo zweryfikowany gdyż MKO ustalono w oparciu o wyniki wizytacji w gospodarstwie rolnym skarżącego z listopada 2017r. Można zatem uznać, że organy administracji nie rozpoznały istoty problemu jaki występuje w niniejszej sprawie.(......) Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego nie została prawidłowo zweryfikowana. Organ ustalił bowiem wielkość powierzchni kwalifikującej się do płatności na podstawie wyników wizytacji terenowej przeprowadzonej w listopadzie 2017r. podczas gdy we wniosku z [...] czerwca 2018r. powiększono wielkość powierzchni użytkowanej rolniczo w stosunku do 2017r. Organy administracji naruszyły przepis art.3 ust.2 pkt.1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015r. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wielkość powierzchni kwalifikującej się do płatności ma wpływ na wysokość wszystkich płatności o jakie ubiega się S.D. a także na wysokość kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy ponownie dokonać weryfikacji wniosku skarżącego przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych uwzględniając fakt, że po przeprowadzonej wizytacji terenowej w gospodarstwie rolnym skarżącego w listopadzie 2017r. powiększył on powierzchnię użytkowaną rolniczo (...) Po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania wyjaśniającego należy dokonać wnikliwej analizy całego materiału dowodowego a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Treść przytoczonego fragmentu uzasadnienia poprzedniego wyroku WSA jest jasna i oczywista, nie znajdujemy w niej twierdzeń znajdujących się zarówno w postawionym zarzucie kasacyjnym, jak również w uzasadnieniu tego zarzutu. Z tych względów powyższy zarzut nie może być uznany za trafny a w konsekwencji podważający stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do tego, że aktualnie wydane decyzje organów respektują wskazania oraz ocenę prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 20 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 790/19. Odnosząc się do pozostałych zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa procesowego również należy stwierdzić ich niezasadność. Zauważyć należy, że ponownie procedując w sprawie organ dokonał weryfikacji wniosku skarżącego sięgając do wszelkich dostępnych środków dowodowych. Istotę sporu w rozpatrywanej sprawie stanowi kwestia legalności przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018r. Spór dotyczy wielkość kwalifikowanej powierzchni w zakresie dokonanych pomiarów działek rolnych i zastosowanych w tym względzie procedur i środków pomiaru. Zarzuty procesowe sprowadzają się do zanegowania prawidłowości dowodów, stanowiących podstawę ustalenia okoliczności sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie potwierdził, że słusznie organy przyjęły, iż w okresie od złożenia drugiej zmiany do wniosku (lipiec 2018 roku) do wykonania zdjęć lotniczych w maju i czerwcu 2019 roku na działkach skarżącego nie nastąpiły takie zmiany, które mogłyby wpłynąć na powierzchnię MKO i NSO, a z analiz dokonywanych w toku postępowania administracyjnego wynika, że ortofotmapy z 2019 roku uwzględniają zwiększenie przez rolnika powierzchni w stosunku do 2017 roku. Trafnie też WSA zaakceptował, jako prawidłowe, wnioski organu jakie w ramach tych ustaleń zostały wywiedzione przez organ, gdzie podstawą ustaleń były ortomfotomapy z 2019 roku. Sąd obszernie przedstawił odmienności, jakie obowiązują przy stosowaniu przez organy przepisów postępowania administracyjnego, co wynika z przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015 roku, która ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie i jednoznacznie wskazał na prawidłowe postępowanie organów administracji w tym zakresie w ramach postępowania. Analiza procesowych zarzutów kasacyjnych prowadzi do wniosku, że Skarżący nie uwzględnił w dostateczny sposób, że na gruncie przepisów ustawy płatnościach bezpośrednich ustawodawca ograniczył m.in. zasadę informowania stron. Ponadto w tych sprawach w istocie materiał dowodowy pochodzi od wnioskodawcy, a ciężar udowodnienia faktu, z którego wnioskodawca wywodzi skutki prawne przechodzi na stronę postępowania. Tym samym zarzuty, że organ nie wezwał Skarżącego do udzielenia wyjaśnień nie są trafne, skoro organ nie miał żadnych wątpliwości odnośnie do zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący znał treść poprzedniego wyroku oraz zakres w jakim organ ma zebrać materiał dowodowy. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik otrzymał informację organu o weryfikacji PEG w ramach odwołania od decyzji (pismo z [...] czerwca2020r.). Co istotne, zdjęcia z 2019 roku pozwoliły na prawidłowe ustalenie powierzchni i wychwycenie gruntów wyłączonych z płatności, natomiast przeprowadzenie kontroli na miejscu w roku 2020 w odniesieniu do oceny stanu działek w roku 2018 nie odzwierciedlałoby ich rzeczywistego stanu, dlatego zarzut naruszenia art. 24 ustęp 4 Rozporządzenia Komisji UE nr 809/2021 jest również bezpodstawny. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Przepis ten reguluje konsekwencje stwierdzenia, że obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przekracza obszar zatwierdzony. Skarżący kasacyjnie zarzucił uchybienie tej regulacji, poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, iż w jego przypadku różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wobec czego zachodzi podstawa do pomniejszenia należnych mu płatności. Tym niemniej nie przedstawia uzasadnienia do tego zarzutu. W miejsce tego, w zakresie postawionych naruszeń prawa materialnego formułuje ogólne uzasadnienie, że WSA w Łodzi w wyniku uchybień proceduralnych dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego bowiem nie dostrzegł, że umieszczone w systemie LPIS dane wynikają ze zdjęć lotniczych z maja i czerwca 2019r., te zaś nie odzwierciedlają stanu działek z 2018r. Niezależnie od nie w pełni poprawnie postawionych zarzutów wskazać należy, że uchybienia regulacji prawa materialnego w postaci art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 nie można wykazywać poprzez stwierdzenia odnośnie nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych. Omawiany przepis nie odnosi się bowiem do zbierania i oceny dowodów oraz nieprawidłowości o jakich mowa w zarzucie skarżącego kasacyjnie. Sąd pierwszej instancji potwierdził prawidłowość podstawy naliczenia kar administracyjnych i sposób ich wyliczenia, co w konsekwencji musiało doprowadzić do zmniejszenia płatności. Powyższe wynika z analizy zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku W tej sytuacji należy uznać, że pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego również są nietrafione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).