I GSK 1129/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 338/23 w sprawie ze skargi P.S. na postanowienie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 8 grudnia 2022 r. nr DIR-IIa.025.69.2022.DJ.1 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.S. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 338/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.S. na postanowienie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 8 grudnia 2022 r. nr DIR-IIa.025.69.2022.DJ.1 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 20 października 2022 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP lub organ I instancji) orzekła o odpowiedzialności skarżącego, byłego członka zarządu B. sp. z o.o. w likwidacji, solidarnie ze spółką, za jej zobowiązania. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została skierowana na podany przez skarżącego adres i po dwukrotnym awizowaniu zwrócona do PARP, jako niepodjęta w terminie. Zgodnie z adnotacjami widniejącymi na kopercie, która zawierała decyzję, pierwszego awizowania przesyłki dokonano 25 października 2022 r., a drugiego 3 listopada 2022 r. Na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. przyjęto, że przesyłka została doręczona w trybie zastępczym 8 listopada 2022 r. Skarżący w dniu 10 listopada 2022 r. w siedzibie organu I instancji zapoznał się z aktami sprawy, w tym z treścią decyzji administracyjnej. Od decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 20 października 2022 r. skarżący złożył 23 listopada 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej) odwołanie. Postanowieniem z 8 grudnia 2022 r. Minister Funduszy i polityki Regionalnej stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że odwołanie zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja została doręczona skarżącemu 8 listopada 2022 r., zatem czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upływał 22 listopada 2022 r., odwołanie skarżącego zostało natomiast wniesione 23 listopada 2022 r., tj. z uchybieniem terminu. W skardze do WSA P.S. zarzucił organowi naruszenie: 1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w rezultacie brak ustalenia należycie stanu faktycznego, co doprowadziło do nieprawidłowej konstatacji, że skarżący naruszył termin do wniesienia odwołania, co skutkowało naruszeniem zasady legalizmu, na której między innymi opiera się prawo skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji; - art. 44 § 4 w zw. z art. 129 § 2 w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy w istocie skarżący wniósł je w terminie, co doprowadziło do naruszenia art. 127 §1, art. 136, art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem przeprowadzenia postępowania odwoławczego, w tym uzupełniającego postępowania dowodowego. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. oraz zobowiązanie organu na podstawie art. 145a §1 p.p.s.a. do rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 18 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że przy doręczeniu skarżącemu decyzji PARP spełnione zostały wymogi z art. 44 k.p.a. WSA wskazał, że z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że doręczyciel, zgodnie z pouczeniem na zwrotnym poświadczeniu: "właściwe zaznaczyć" zakreślił pkt 2 wskazując, że przesyłki nie doręczono a informację o nadejściu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Skarżący poza twierdzeniem, że decyzja nie została mu doręczona, nie przedstawił, zdaniem WSA, żadnych dowodów, że adnotacja na dowodzie doręczenia o pozostawieniu informacji o przesyłce jest niezgodna z rzeczywistością. Podnoszony w skardze zarzut, że pracownik poczty nie pozostawił awiza jest w sprzeczności z adnotacją doręczyciela na potwierdzeniu doręczenia, z której wynika, że informacja o nadejściu przesyłki została umieszczona w skrzynce oddawczej adresata. WSA powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że podważenie skuteczności doręczenia powinno być rozstrzygane w trybie postępowania reklamacyjnego. Skarżący nie wskazywał na zainicjowanie takiego postępowania, a tym bardziej nie powoływał się na korzystny dla siebie jego wynik. Zdaniem WSA, skoro skarżący nie obalił domniemania autentyczności dokumentu potwierdzającego powiadomienie o przesyłce, to za prawidłowe należało uznać ustalenie organu, że decyzja PARP z 20 października 2022 r. dwukrotnie awizowana 25 października 2022 r. oraz 3 listopada 2022 r. została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 8 listopada 2022 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 22 listopada 2022 r. Wniesienie przez skarżącego za pośrednictwem poczty odwołania w dniu 23 listopada 2022 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, co obligowało organ do stwierdzenia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji PARP z 20 października 2022 r.. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P.S. zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1) oraz 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 112 k.p.a. poprzez brak uznania, że skarżący zastosował się do pouczenia udzielonego mu przez pracownika organu, a zatem nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji udzielonego mu pouczenia; - art. 39 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie decyzji nastąpiło przez operatora pocztowego, pomimo, że w istocie nastąpiło poprzez pracownika organu w dniu 10 listopada 2022 r.; - art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zasadne było przyjęcie fikcji doręczenia postanowienia, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, że skarżącemu pismo zostało doręczone przez pracownika organu 10 listopada 2022 r., a ponadto nie zachodziły przesłanki do zastosowania fikcji doręczenia, skoro doręczenie mogło nastąpić w zwykłym trybie; - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego przez Sąd w sposób rzetelny, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia; - art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z historii połączeń przedłożonej przez skarżącego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia; - art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi w świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak merytorycznego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącego dotyczących pouczeni udzielonych mu przez organ oraz okoliczności związanych z faktycznym doręczeniem decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być zatem dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć (1) na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (2) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 1402/22; treść tego orzeczenia oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik P.S. w treści skargi kasacyjnej wskazał, że stawia zaskarżonemu orzeczeniu zarzuty na podstawie art. 174 pkt 1) oraz 2) p.p.s.a., jednak - jak słusznie wskazuje w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ - z treści wskazanych zarzutów, należy wywieść, iż są to zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Żaden z przedstawionych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów nie odnosi się bowiem do naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów, za niezasadne zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać zarzuty z pkt 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej, tj. odpowiednio naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi w świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak merytorycznego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącego dotyczących pouczeń udzielonych mu przez organ oraz okoliczności związanych z faktycznym doręczeniem decyzji. Podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów postępowania (vide: wyrok NSA z 9 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 109/22). Z kolei naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 – 60; wyrok NSA z 11 maja 2021 r., III OSK 3627/21). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. także nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2021 r., II GSK 1158/18). W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie powołując ww. przepisy wskazuje, że WSA nie odniósł się do wizyty P.S. w siedzibie organu w dniu 10 listopada 2022 r. Niemniej wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej oprócz faktu, że skarżący kasacyjnie 10 listopada 2022 r. w siedzibie organu I instancji zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, w tym z treścią wydanej w sprawie decyzji, z akt sprawy nie wynika, aby decyzja została mu w tym dniu doręczona, czy też, aby uzyskał od pracownika organu pouczenie w zakresie terminu do zaskarżenia ww. decyzji. Zatem brak odniesienia się Sądu I instancji do powyższej kwestii pozostawał bez wpływu na wynik sprawy. Sąd wskazał przy tym jednoznacznie, iż za prawidłowe należało uznać ustalenie organu, że decyzja PARP z 20 października 2022 r. dwukrotnie awizowana 25 października 2022 r. oraz 3 listopada 2022 r. została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 8 listopada 2022 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 22 listopada 2022 r., co oznacza, że nie podzielił argumentacji strony o doręczeniu skarżącemu decyzji PARP z 20 października 2022 r. podczas wizyty w organie w dniu 10 listopada 2022 r. Chybiony jest również wskazany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. Przypomnieć należy, że w przywołanym przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Sąd I instancji przedstawił bowiem w uzasadnieniu opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., II GSK 470/14). Podkreślić przy tym należy, iż sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, albowiem pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (np.: wyroki NSA z: 5 grudnia 2018 r., II GSK 4421/16; 17 lutego 2011 r., I OSK 1824/10; 14 kwietnia 2010 r., I OSK 850/09; 9 grudnia 2010 r., II OSK 1766/10). Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., ale wyłącznie w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. m.in. wyroki NSA z: 17 lutego 2011 r., I OSK 1824/10; 28 lipca 2015 r., II OSK 851/15; 21 listopada 2014 r., II OSK 1084/13; 28 czerwca 2016 r., II GSK 358/15). W skardze kasacyjnej jej autor wskazuje, że WSA nie wziął pod uwagę powołanego przez skarżącego dokumentu dla wykazania okoliczności, iż można było doręczyć stronie decyzję z 20 października 2022 r. zgodnie z przepisami art. 42-43 k.p.a. oraz nie dokonał analizy, czy decyzja z 20 października 2022 r. była ważna i skuteczna, co zdaniem skarżącego jest "okolicznością istotną w kontekście istnienia substratu zaskarżenia". Wprawdzie Sąd I instancji do powyższych okoliczności nie odniósł się, to jednak zdaniem NSA okoliczności te nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawiony przez kasatora dokument w postaci historii połączeń telefonicznych potwierdza jedynie fakt, że skarżący kasacyjnie odbył rozmowę telefoniczną z pracownikiem organu I instancji. Natomiast okoliczność, czy można było doręczyć stronie decyzję w trybie art. 42-43 k.p.a. nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż decyzja została doręczona skutecznie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 8 listopada 2022 r., tj. przed wizytą skarżącego w siedzibie organu I instancji. Z kolei "ważność" i "skuteczność" decyzji z 20 października 2022 r. nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż na skutek uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, stała się ona ostateczna. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty z pkt 1 i 5 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenie art. 112 k.p.a. poprzez brak uznania, że skarżący zastosował się do pouczenia udzielonego mu przez pracownika organu, a zatem nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji udzielonego mu pouczenia oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z historii połączeń przedłożonej przez skarżącego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia. Kasator pomija jednak, że wskazany przez stronę dokument – historia połączeń – bynajmniej nie potwierdza ani też nie uprawdopodobnia błędnego pouczenia skarżącego kasacyjnie o terminie złożenia środka zaskarżenia od decyzji z 20 października 2022 r. Dokument ten potwierdza jedynie, że autor skargi kasacyjnej odbył rozmowę telefoniczną ze wskazaną osobą. Także fakt, że skarżący w dniu 10 listopada 2022 r. w siedzibie organu I instancji zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, w tym z treścią decyzji z 20 października 2022 r., nie oznacza samo w sobie, że skarżący kasacyjnie w tym dniu został błędnie pouczony o terminie złożenia środka zaskarżenia od decyzji. Usprawiedliwionych podstaw nie miały również zarzuty wskazane w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 39 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie decyzji nastąpiło przez operatora pocztowego, pomimo, że w istocie nastąpiło poprzez pracownika organu 10 listopada 2022 r. oraz art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zasadne było przyjęcie fikcji doręczenia postanowienia, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, że skarżącemu pismo zostało doręczone przez pracownika organu 10 listopada 2022 r., a ponadto nie zachodziły przesłanki do zastosowania fikcji doręczenia, skoro doręczenie mogło nastąpić w zwykłym trybie. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te zostały niestarannie skonstruowane przez co wymykają się spod kontroli kasacyjnej. Przepis art. 39 k.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych, tj. czterech paragrafów. Niemniej autor skargi kasacyjnej nie wskazał, który z paragrafów ma w sprawie zastosowanie. Podobnie niepoprawnie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 44 k.p.a. W sytuacji, gdy określona jednostka redakcyjna aktu prawnego dzieli się na kilka mniejszych jednostek (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Art. 44 k.p.a. składa się z czterech mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów) mających zróżnicowaną treść normatywną. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy skarga wskazuje jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06; wyrok NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10). Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, którą konkretnie jednostkę redakcyjną art. 39 i 44 k.p.a., w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, dlatego też nie może oczekiwać, że w tym zakresie wyręczy go sąd kasacyjny. NSA nie tylko nie ma obowiązku, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Uzasadnionych podstaw nie miał także zarzut wskazany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego przez Sąd w sposób rzetelny, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz brakiem uchylenia zaskarżonego postanowienia. W treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że "Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego obejmowałoby również uwzględnienie faktu, że Skarżący odbył rozmowę z pracownikiem Organu oraz zastosował się do udzielonych mu pouczeń, a zapoznanie się skutecznie z treścią decyzji, której był adresatem nastąpiło w dniu 10 listopada 2022 r. i to wówczas otworzył się termin do wniesienia odwołania". W pierwszej kolejności NSA wskazuje, że jak powyżej, art. 77 k.p.a. składa się z czterech paragrafów, a kasator nie wskazał, która jednostka redakcyjna wskazanego przepisu została według niego naruszona. Niemniej zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób przyjąć, jak chce tego skarżący kasacyjnie, że sporna decyzja z 20 października 2022 r. została mu doręczona 10 listopada 2022 r. Nie ulega wątpliwości, że ww. decyzja została nadana za pomocą operatora pocztowego na prawidłowy adres skarżącego kasacyjnie. Następnie z uwagi nieobecność adresata w miejscu zamieszkania przesyłka była awizowana po raz pierwszy 25 października 2022 r., a następnie powtórnie w dniu 3 listopada 2022 r. Z uwagi na brak odbioru wskazanej przesyłki w ustawowym terminie przyjęto - zgodnie z brzmieniem art. 44 § 4 k.p.a., że została doręczona w dniu 8 listopada 2022 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 22 listopada 2022 r. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że termin do wniesienia odwołania należy liczyć od 10 listopada 2022 r. tj. od wizyty skarżącego w organie i zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy. Skarżący kasacyjnie pomija, że przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i nast. k.p.a. Doręczeniem (ogłoszeniem) nie są natomiast czynności faktyczne o podobnym charakterze, w szczególności późniejsze poinformowanie podmiotu o fakcie wydania decyzji, jak też nie jest z nim równoważna okoliczność, że podmiot powziął wiedzę o wydaniu decyzji (wyrok NSA z 6 lutego 2024 r., II OSK 2374/22). W niniejszym zatem przypadku nie można przyjąć, że podczas wizyty strony w siedzibie organu decyzja z 20 października 2022 r. została jej doręczona. Nie wynika to bynajmniej z akt postępowania administracyjnego - w treści z pisma organu I instancji z 1 grudnia 2022 r. wskazano, że "Strona w dniu 10 listopada 2022 r. w siedzibie PARP zapoznała się aktami sprawy (z treścią decyzji administracyjnej)". Zdaniem NSA wizyta skarżącego w siedzibie organu I instancji i zapoznanie się przez niego z aktami administracyjnymi sprawy, w tym z treścią decyzji z 20 października 2022 r., miało jedynie skutek informacyjny (nie było to bowiem doręczenie w rozumieniu art. 42 § 2 k.p.a.) i nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do skutecznego kwestionowania wcześniejszego doręczenia tej decyzji w trybie zastępczym (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2021 r., II OSK 1642/20). Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).