I GSK 1372/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 235/23 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. M. na rzecz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 września 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 235/23 oddalił skargę S. M. (dalej "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych (PROW 2014-2020). Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Suwałkach zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności przyznanych na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] W tym samym dniu organ poinformował stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Następnie decyzją nr 0199-2023-010844 z dnia 27.04.2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Suwałkach ustalił skarżącemu kwotę 1.700 zł jako nienależnie pobrane płatności rolno - środowiskowo - klimatyczne (PROW 2014-2020). Organ wydając decyzję wskazał, iż w świetle § 34 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno- środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm.) dalej "rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne", płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna podlega zwrotowi w przypadku, gdy rolnik zmniejszył liczbę zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 do poziomu niższego niż liczba zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w pierwszym roku jego realizacji, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do zwierząt objętych oraz zwierząt, które zostały zastąpione przez te zwierzęta na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2. Ponadto organ stwierdził, iż w analizowanym stanie faktycznym nie są spełnione przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności. W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży stan faktyczny i prawny został przez organ ustalony w sposób prawidłowy. Skarżący nie zachował wymogu wynikającego z art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014. Powołana okoliczność padnięcia klaczy objętej zobowiązaniem znana była skarżącemu od 24.02.2021 r. zatem termin na zgłoszenie ww. okoliczności właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami upłynął z końcem dnia 17.03.2021 r. Dokumenty potwierdzające wystąpienie siły wyższej w gospodarstwie wpłynęły dnia 19.03.2021 r., czyli po upływie 15-stu dni roboczych liczonych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona osoba były w stanie dokonać tej czynności. Powyższe zdaniem organu II instancji przemawiało za utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z 20 września 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 235/23 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący w dniu 1 lipca 2014 roku przystąpił do realizacji 5 letniego programu ochrony zasobów genetycznych koni. Następnie zobowiązał się do realizacji zobowiązań wynikających z przedmiotowego programu przez okres kolejnych 5 lat od dnia podjęcia zobowiązania, czyli od dnia 15 marca 2020 r. do dnia 14 marca 2025 r. Powyższe zobowiązanie zostało określone w decyzji nr [...] z dnia 10.02.2021 r. i wynikało z przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm.) zwanego w dalszej części decyzji "rozporządzeniem rolno-środowiskowo-klimatycznym". W analizowanym stanie faktycznym jedna z klaczy zadeklarowana do udziału w programie padła w nocy z 23.02.2021 r. na 24.02.2021 r. A zatem termin na zgłoszenie ww. okoliczności właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami upłynął z końcem dnia 17.03.2021 r. Zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dokumenty potwierdzające wystąpienie siły wyższej w gospodarstwie wpłynęły do Biura Powiatowego ARiMR w Suwałkach w dniu 19.03.2021 roku, czyli po upływie 15-stu dni roboczych liczonych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona osoba były w stanie dokonać tej czynności. Zdaniem Sądu I instancji w sprawie niniejszej doszło do wypełnienia przesłanki zawartej w § 34 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Wywiązanie się z obowiązków przyjętych w ramach działania ocenić trzeba w całym okresie 5-letniego zobowiązania, a stwierdzenie uchybień w realizacji tego działania oznacza niedotrzymanie zobowiązania i powoduje obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania. Następnie skarżący, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa), zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2023r. sygn. akt: I SA/Bk 235/23 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] czerwca 2023r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Suwałkach z 27 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego - tj. a) § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o kontynuację zobowiązania z programu ochrony zasobów genetycznych należy traktować jako pierwszy wniosek realizacji programu ochrony zasobów genetycznych koni i na tej podstawie stwierdzono, że skarżący zadeklarował zachowanie lokalnych ras koni do 3 sztuk koni zimnokrwistych w typie sokolskim skutkujące uznaniem, że doszło do zmniejszenia liczby zwierząt a w konsekwencji nienależnego pobrania płatności, podczas gdy punktem odniesienia w sprawach dotyczących wniosków kontynuacyjnych za kolejne lata powinna być zadeklarowana przez skarżącego liczba koni w pierwszym wniosku o realizację programu ochrony zasobów genetycznych, który złożył w 2014r. i w którym zadeklarował 2 sztuki koni objętych programem ochrony zasobów genetycznych, b) § 34 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego poprzez błędną wykładnie że doszło w niniejszej sprawie do nienależnego pobrania środków pochodzących z funduszy 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a mianowicie: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że doszło do zmniejszenia liczby sztuk zwierząt danej rasy lokalnej objętej zobowiązaniem Rolno-środowiskowo-klimatycznym w stosunku do pierwszego wniosku o realizację programu, podczas gdy pierwsza deklaracja odnośnie realizacji programu była w 2014 r. i w tym roku skarżący deklarował hodowlę 2 sztuk koni tym samym nie doszło do zmniejszenia liczby sztuk zwierząt. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 176 oraz art. 185 p.p.s.a. wniósł o: 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. 2. Na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 3. Na podstawie art. 176 §2 p.p.s.a. o przeprowadzenie rozprawy w formie zdalnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w pełni zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Istotą sporu jest czy zostały spełnione przesłanki do zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez ten Sąd przepis prawa materialnego. Jak wskazuje orzecznictwo, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17). Podkreślenia wymaga, że trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył Sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18). W świetle art. 174 p.p.s.a. wskazanie szeregu przepisów prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdego z nich, jest nieprawidłowe. Pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów. Takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane sądowi pierwszej instancji. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej obejmują kilka przepisów, jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie została wyrażona norma prawa wynikająca z przywoływanych przepisów, która miałaby zostać naruszona zaskarżonym wyrokiem. Lakoniczne uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń przepisów prawa procesowego oraz nie dokonanie próby wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje że nie nadają się do kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem. Uznanie za nieskuteczną tej podstawy kasacyjnej, która odnosiła się do naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do stosowania prawa materialnego przez organy administracji publicznej orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w których zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie należy wskazać, że niezasadne są zarzuty postawione zarówno w pkt. 1 a jak i 1 b petitum skargi kasacyjnej. Analizując ich sformułowanie przypomnieć w tym miejscu należy, że w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., strona może powoływać się na błąd wykładni oraz na błąd subsumcji. Pierwsze z powyższych uchybień polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażającym się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. W tym przypadku skarżący kasacyjnie winien wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błąd subsumpcji polega natomiast na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który Sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Jak wskazano wyżej przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W konsekwencji podkreślenia wymaga, że w takiej sytuacji nie można kwestionować dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez sąd ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Wskazać również należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 178/13 tamże) jak to miało miejsce w niniejszej skardze kasacyjnej. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09, wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 10.; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67; wyrok WNSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, tamże). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, tamże). Ponadto lakoniczne uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny Przypomnienia wymaga, że w przypadku pakietu 7 zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym objęte są zwierzęta ras lokalnych zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danej rasy lokalnej objętej wariantem Pakietu 7, dla których są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, będące zwierzętami zatwierdzonymi. Zobowiązania są rozliczane w okresach 5 letnich. Zobowiązanie w niniejszej sprawie zostało podjęte przez skarżącego w dniu 15 marca 2020 r. Skarżący kasacyjnie zobowiązał się do realizacji zobowiązań wynikających z przedmiotowego wniosku przez okres 5 lat od dnia podjęcia zobowiązania, czyli od dnia 15 marca 2020 r. do dnia 14 marca 2025 r. Powyższe zobowiązanie zostało określone w decyzji nr [...] z dnia 10.02.2021 r. i wynikało z przepisu § 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Natomiast nie jest pierwszym rokiem realizacji zobowiązania zapoczątkowanego w 2020 roku, pierwszy rok poprzedniego zobowiązania (określanego przez skarżącego kasacyjnie jako program), na które wskazuje skarżący tj. od 2014 r. Prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że przypadku gdy zgodnie z § 34 ust. 2 pkt 3 rolnik zmniejszył liczbę zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 do poziomu niższego niż liczba zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w pierwszym roku jego realizacji (a więc realizacji konkretnego 5 letniego zobowiązania). Zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do zwierząt objętych zmniejszeniem oraz zwierząt, które zostały zastąpione przez te zwierzęta na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2. Ze względu na zmniejszenie liczby zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach pakietu 7 do poziomu niższego niż liczba zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w pierwszym roku jego realizacji, istnieje - co do zasady - podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość kwoty pobranych płatności przypadających do zwrotu w oparciu o § 34 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Wywiązanie się z obowiązków przyjętych w ramach działania ocenić trzeba w całym okresie 5-letniego zobowiązania, a stwierdzenie uchybień w realizacji tego działania oznacza niedotrzymanie zobowiązania i powoduje obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania. Ponieważ skarżący nie wywiązał się z realizacji działania rolno-środowiskowo-klimatycznego, żądanie zwrotu nienależnie pobranych płatności za rok 2020 jest uzasadnione co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym decyzje organów rozstrzygających w niniejszej sprawie są prawidłowe. Uzasadnienie Sądu I instancji w oparciu Jasno wskazuje na czym polegały nieprawidłowości i jakie były tego konsekwencje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przedstawił właściwą wykładnię przepisów prawa materialnego oraz prawidłowo ocenił ich zastosowanie do niespornego stanu faktycznego sprawy. W tym świetle za chybione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postepowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. jak i prawa materialnego tj. § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 oraz § 34 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).