I GSK 1480/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia del.WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 139/20 w sprawie ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. nr 1401-IEE1.711.1.326.2019.2.MLZ w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 23 lutego 2021 r., sygn. V SA/Wa 239/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu skargi J. T. (dalej zwanego skarżącym lub stroną) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r., nr 1401-IEE1.711.1.326.2019.2.MLZ, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie, wniosła strona, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art 28,134 i 144 K.p.a. oraz art. 59 § 5 u.p.e.a. przez nieprawidłową realizację ustawowego obowiązku kontroli legalności decyzji administracyjnej i uznanie, że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa - Mokotów z dnia 30.08.2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec majątku Spółki F. Sp. z o.o. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że postępowanie skutkujące wykreśleniem spółki z rejestru przedsiębiorców KRS, w ocenie skarżącego kasacyjnie obciążone było istotnymi wadami, jednocześnie bezzasadnie umorzono z ww. przyczyny postępowanie w niniejszej sprawie. Powyższe umorzenie było przedwczesne, nie ustalono bowiem jednoznacznie braku możliwości osiągnięcia celu postępowania egzekucyjnego, jednocześnie niewątpliwie należy uznać, że skarżący jest bezpośrednio zainteresowany prowadzeniem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego organ administracyjny I instancji nie przeprowadził prawidłowo wszystkich wymaganych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej organu, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie sformułował wyłącznie jeden zarzut kasacyjny, który określił jako dotyczący naruszenia przepisów postępowania. W jego treści, jako naruszone przez Sąd I instancji wymienił szereg regulacji, zarówno P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), jak i K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) nie wskazując w twierdzeniach przedmiotowego zarzutu na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych przez niego przepisów, ani jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zaznaczył, że uchybienia art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art 28,134 i 144 K.p.a. oraz art. 59 § 5 u.p.e.a. (ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) upatruje w wadliwości postępowania, którego efektem było wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, nie uznaniu go za bezpośrednio zainteresowanego prowadzeniem postępowania egzekucyjnego oraz niedokonaniu przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia z punktu widzenia art. 107 § 3 K.p.a.. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż nie sposób uznać jego zasadności, co wynika w pierwszej kolejności z wadliwego sposobu jego skonstruowania, a także niezasadności podniesionych w nim twierdzeń i argumentów przytoczonych na ich poparcie. I tak w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem sądowej kontroli WSA w Warszawie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, wydane w następstwie złożonego przez skarżącego, powołującego się na działanie w imieniu zlikwidowanej spółki, zażalenia na postanowienie dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tego już tylko względu stwierdzić należy, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 28 K.p.a., z uwagi na nieuwzględnienie jego interesu prawnego jako osoby fizycznej. Taki bowiem podmiot nie był stroną postępowania. Co zaś się tyczy wadliwości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, z punktu widzenia art. 107 § 3 K.p.a., to tego rodzaju przepis w ogóle nie został wymieniony w ramach podstaw prawnych zarzutu, wskazanych w jego treści. W tym więc zakresie uzasadnienie skargi kasacyjnej, w tym właśnie aspekcie nie przystaje do treści samego zarzutu. W ramach zarzutu natomiast podniesiono natomiast między innymi naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., dotyczącego wyłącznie wymogów jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, w ogóle nie wskazując na czym miałoby polegać uchybienie przedmiotowej regulacji. W tej więc sytuacji niemożliwym jest odniesienie się do tego aspektu omawianego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem ani uprawniony, ani tym bardziej zobowiązany do modyfikowania czy też uzupełnienia wadliwie skonstruowanych przez strony zarzutów. W twierdzeniach zarzutu kasacyjnego zaakcentowano, że uchybienie wymienionym w nim przepisom miałoby polegać na nieprawidłowej realizacji obowiązku kontroli legalności decyzji administracyjnej, w związku z wydaniem postanowienia o niedopuszczalności zażalenia. Odnosząc się do tych stwierdzeń, w kontekście argumentów przytoczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważyć należy, że po pierwsze zakresem kognicji Sądu I instancji nie była objęta jakakolwiek decyzja, po drugie zaś wszelkie okoliczności związane z rozpatrywaniem sprawy o wykreślenie zobowiązanej spółki z Krajowego Rejestru Sądowego pozostawały poza zakresem przedmiotowy sprawy administracyjnej, dotyczącej wyłącznie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne. Nie ustosunkowując się do wynikających ze sprawy rejestrowej okoliczności WSA w Warszawie nie naruszył więc prawa, w szczególności tych przepisów, które zostały wskazane jako naruszone w treści jedynego zarzutu skargi kasacyjnej. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.