I GSK 1513/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S.A. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1772/23 w sprawie ze skargi G. S.A. w D. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1772/23 oddalił skargę G. S.A. w D. dalej "strona", "skarżący", "spółka") na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik i grudzień 2022 r. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Strona przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej również "PFRON") wnioski Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik i grudzień 2022 r. Wymienione wnioski złożono prawidłowo w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wnioski dotyczą. Rozpoznając wniosek organ na podstawie uzyskanych od spółki danych, że w dniu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik i grudzień 2022 r. strona spełniła przesłankę wynikającą z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodnie z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu z dnia 17.06.2014r. (Dz.Urz.UE.L Nr 187, str. 1), dalej "rozporządzenie 651/2014" i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące nie może zostać udzielona i wypłacona. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 21 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1772/23 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał za organem na sytuacje ekonomiczną skarżącego ustalona na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów nadesłanych przez skarżącą. Sąd I instancji uznał, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, w żaden sposób nie naruszył przepisów prawa materialnego. Prezes Zarządu PFRON zebrał i rozpatrzył całość materiału wymaganego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, który potwierdził, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej. Nie można więc przyjąć, że w sprawie doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wysnucia przez organ błędnych wniosków. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Tym samym, w realiach niniejszej sprawy, pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik i grudzień 2022 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1772/23. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi temu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023r. poz. 100 z późn. zm.) dalej "ustawa o rehabilitacji" w zw. z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014, polegające na oddaleniu skargi i niedostrzeżeniu uchybienia organu w zakresie błędnej wykładni przywołanych regulacji i pominięciu rezultatów wykładni funkcjonalnej oraz celowościowej z jednoczesnym ograniczeniem do językowego brzmienia przywołanej regulacji, a w szczególności błędną wykładnię pojęcia przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, co skutkowało błędnym powtórzeniem stanowiska organu w tym zakresie, a w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem, że skarżąca spółka nie spełnia przesłanek do przyznania jej wnioskowanej pomocy, mimo iż właściwa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do odmiennych wniosków, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48a ust. 3 ustawy w zw. z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014 polegające na oddaleniu skargi i niedostrzeżeniu uchybienia w zakresie niewłaściwego zastosowania tych przepisów przez organ i przyjęcie, że skarżąca spółka spełnia kryteria do uznania jej za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, mimo iż faktycznie wypracowane wyniki finansowe oceniane w kontekście faktycznej sytuacji ekonomicznej oraz całokształtu tła gospodarczego nie pozwalały na takie stwierdzenie, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 151 p.p.s.a. w zw, z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi z jednoczesnym rozpoznaniem sprawy w niepełnym zakresie, w tym w szczególności przez niepoddanie wyczerpującej ocenie zarzutów podniesionych w skardze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, 2. zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (za obie instancje). 3. Jednocześnie stosownie do treści art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma zasadnych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia, tamże). Z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy, a którymi związanie polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest uznanie przez organ, że skarżący nie spełnia warunków do wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik i grudzień 2022 r. Na wstępie należy przypomnieć, że dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest pomocą publiczną, ale nie jest to pomoc de minimis. Przepisy o pomocy publicznej mają zastosowanie tylko w odniesieniu do przedsiębiorców. Biorąc pod uwagę, że generalny zakaz udzielania pomocy publicznej oraz ewentualne warunki jej dopuszczalności wynikają wprost z prawa unijnego i co więcej, instytucje unijne dysponują wyłączną dyskrecjonalną kompetencją w ocenie powyższego, oczywiste jest, że to regulacje i interpretacje unijne będą miały nadrzędne znaczenie przy definiowaniu pojęć. Problematyka pomocy publicznej została przedstawiona w art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Pomoc publiczną stanowi refundacja wynagrodzeń osób niepełnosprawnych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (art. 26 i nast. ustawy o rehabilitacji). PFRON jest państwowym funduszem celowym dysponującym środkami publicznymi. Zwrot kosztów zatrudnienia powoduje zmniejszenie kosztów przedsiębiorcy, przez co następuje jego uprzywilejowanie w stosunku do konkurentów. W świetle powyższego jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (i co przypomniał Sąd I instancji), przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. W ramach art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji przewidziano odmowę dopłaty dofinansowania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 48a ust. 3 ustawy. Przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 stanowi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wymieniony przepis odsyła explicite do stosowania rozporządzenia 651/2014 (zob. wyrok NSA z 31 lipca 2024 r. sygn. akt. I GSK 1402/23; orzeczenie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże) Rozporządzenie 651/2014 w art. 1 ust. 4 pkt c dotyczącym zakresu stosowania wprost stanowi, że "Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do (...) c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi." Dalej rozporządzenie to w art. 2 pkt 18 określa precyzyjnie kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy: "Art. 2 Definicje. Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje: (...) 18) »przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji« oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu »spółka z ograniczoną odpowiedzialnością« odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a »kapitał zakładowy« obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu »spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie« odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0." Z zacytowanych przepisów wyraźnie wynika, że zostały w nich określone wszystkie kryteria dotyczące trudnej sytuacji przedsiębiorstwa uniemożliwiającej przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Kryteria są samoistne i nie zachodzi potrzeba ich modyfikowania czy łącznego stosowania. Organ prawidłowo ustalił w sprawie, że dokumentacja finansowa Spółki sporządzona na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania wprost wskazuje na trudną sytuację Spółki w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014, ponieważ na dzień 31.12.2022 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, iż wszystkie dane finansowe, na podstawie których organ uznał, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014 pochodziły od strony i dotyczyły okresu na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie (za miesiące 10,12. 2022 r.) co nastąpiło w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 23 grudnia 2020 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. 2021 poz. 1) . Przy czym za miesiąc 10/2022 w dniu 12.01.2023 r. została złożona korekta wniosku w związku z czym sytuacja ekonomiczna spółki za ww. okres była rozpatrywana na podstawie stanu na dzień 31.12.2022 r. Mając na uwadze zapatrywania Trybunału wyrażone w pkt 32-33 wyroku z 6 lipca 2017 r., w sprawie C-245/16, ocenę, czy dane przedsiębiorstwo kwalifikuje się do otrzymania pomocy, należy odnosić do dnia, w którym beneficjent uzyskał prawo do jej otrzymania na podstawie obowiązującej regulacji krajowej. Nie w każdym bowiem przypadku prawo do pomocy jest nabywane z dniem złożenia wniosku, co ma kluczowe znaczenie na gruncie ustawy o rehabilitacji. Dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego przysługuje bowiem od momentu kiedy beneficjent wyrazi wolę korzystania z uprawnienia w postaci dofinansowania poprzez wystąpienie z odpowiednim wnioskiem (Wn-D) jednocześnie spełniając wszystkie przesłanki wynikające z ustawy o rehabilitacji, które skutkują przyznaniem dofinansowania. Skarżący kasacyjnie wydaje się nie zauważać że celem przyznawanego dofinansowania nie jest wspieranie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, a jedynie wspieranie przedsiębiorstw ze względu na cel jaki one realizują (zatrudnianie osób niepełnosprawnych). Wbrew twierdzeniom spółki to właśnie cele ustawy, w tym w szczególności dbałość o dobro niepełnosprawnych wymaga sprawdzenia czy przekazanie dofinansowania jest zasadne. Nie jest istotą tego przepisu jakby chciała spółka dobro pracodawcy zatrudniającego niepełnosprawnych. Kryteria formalne nie mogą być "w sposób swoisty" na jaki wskazuje skarżący kasacyjnie postrzegane instrumentalnie. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie że każdorazowo konieczna jest ocena sytuacji ekonomicznej pracodawcy. Przy czym rzeczywista sytuacja musi wynikać z przedstawionych dokumentów a w przypadku gdy wynika z nich "trudna sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy" na którą wskazuje któraś z okoliczności wprost określonych w art. 2 pkt. 18 rozporządzenia 651/2014 r, dofinansowanie nie zostaje przyznane. Nie może to być oceniane zamiast na podstawie ścisłych kryteriów, w kontekście polemicznie opisanej przez skarżącego kasacyjnie faktycznej sytuacji ekonomicznej oraz całokształtu tła gospodarczego. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował wyjaśnienia organu że z ustaleń dokonanych na podstawie przedstawionych przez stronę w bilansie i rachunku zysków i strat danych finansowych na dzień 31.12.2022r. wynika, że strona spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia 651/2014. W tej sytuacji spółka nie może otrzymać dofinansowania, gdyż pomoc ta jako pomoc publiczna nie może być udzielana podmiotom "zagrożonym". W świetle powyższego odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy zwrócić uwagę, że nietrafne jest zarzucenie błędnej wykładni przepisu prawa materialnego tj. art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014 r. W tym miejscu należy przypomnieć i podkreślić, że wystarczającym było w niniejszej sprawie wykazanie przez organ jednego z kryteriów określonych w rozporządzeniu 651/2014, aby odmówić przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014 r., jak i przepisów postępowania nie mogą odnieść skutku pożądanego przez stronę a więc doprowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi kasacyjnej ponieważ są ściśle związane z nieskutecznie postawionym przez spółkę zarzutem błędnej wykładni przepisu stanowiącego jedną z podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie wypłaty dofinansowania tj. art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji UE 651/2014 r. Należy również zaznaczyć, że wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej pozostają w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego, że spółka była pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Niezależnie od powyższego Sąd drugiej instancji zauważa, że zaskarżony wyrok nie może naruszać przepisów p.p.s.a. w sposób przyjęty w skardze kasacyjnej. Wynika to z tego, że art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (zarzucane naruszenie przepisów postępowania) nie pozostają w żadnym związku, który warunkowałby zakres ich stosowania. Jedyny związek jaki istnieje między tymi przepisami jest taki, że są to jednostki redakcyjne jednej ustawy, które może stosować sąd pierwszej instancji. Jednak z tego faktu nie można wyprowadzać wniosków przyjętych w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył jednocześnie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bo przecież WSA nie uwzględnił skargi tylko ją oddalił (tożsame uwagi należy odnieść do zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.151 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa w zakresie dokonanej w nim oceny prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie zarzuca niedokonanie wyczerpującej oceny wszystkich zarzutów podniesionych w skardze czy przeprowadzenie przez Sąd I instancji w istocie samodzielnych rozważań ograniczających je do powierzchownie rozumianej warstwy językowej. Należy przypomnieć, że art. 134 § 1 p.p.s.a przewiduje, rozstrzyganie przez Sąd w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., sygn. akt II FSK 629/08, tamże). Autor konstruując zarzut nie wskazał jednak, jak również nie uzasadnił, jakich to uchybień, których dopuścił się organ administracji publicznej, nie podniesionych w skardze - nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Twierdzenia, że Sąd w istocie poprzestał na negacji stanowiska strony skarżącej, nie dokonał wyczerpującej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ograniczając się przy tym do lakonicznego przywołania regulacji prawnych, mają w istocie charakter wyłącznie polemiczny i nie uzasadniają zarzutu. Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a jest nietrafny, bowiem skarżąca nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany przez skarżącego. Biorąc po uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję, jako zgodną z prawem. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.