I GSK 1613/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 293/23 w sprawie ze skargi V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 15 czerwca 2023 r. nr 9010-2023-000664 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 293/23, oddalił skargę V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży (organ, Dyrektor ARiMR) z dnia 15 czerwca 2023 r., nr 9010-2023-000664 w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 151 p.p.s.a. w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białystoku oddalił skargę skarżącej, w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały co najmniej przesłanki do skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, to jest Dyrektora ARiMR; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białystoku skargi spółki w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora ARiMR została wydana z naruszeniem art. 10a ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1363; dalej: ustawa o ARiMR) oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie; c) art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wydanego wyroku, polegające na błędnym odniesieniu się przez Sąd do wpływu i znaczenia ujawnienia przez organy we właściwych rejestrach - w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych dla numeru [...] przypisanego pierwotnie dla P. Spółka z o.o. z siedzibą w B., danych skarżącej to jest V. Spółka z o.o. z siedzibą w B.; przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1775; dalej: ustawa o płatnościach), w zakresie jakim organ II instancji uznał, że skarżąca nie wykazała iż w dacie składania wniosku z dnia 27 maja 2022 r. przypisany był jej numer producenta rolnego [...]; co wynikało m.in. z faktu przypisania w systemach informatycznych ARiMR numeru w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych przypisanego pierwotnie P. Spółka z o.o. z siedzibą w B. dla skarżącej, a nadto organ II instancji nie rozpatrzył całości zebranego w serwie materiału dowodowego, w szczególności nie odniósł się do kwestii ujawnienia przez pracownika Agencji w systemach informatycznych ARiMR danych skarżącej przy numerze producenta rolnego [...]; b) przepisów prawa materialnego art. 7 ustawy o płatnościach, w zakresie w jakim organ II instancji stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymogów do przyznania płatności bezpośrednich rolnikowi, w sytuacji, gdy w sprawie doszło do tzw. sukcesji uniwersalnej, a skarżąca jest kontynuatorem działalności P. Spółka z o.o. z siedzibą w B., której to był przypisany numer w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych [...], co dodatkowo potwierdzono w systemach informatycznych ARiMR; c) przepisów prawa materialnego art. 28 ustawy o płatnościach, w zakresie w jakim organ Il instancji potwierdził błędne stanowisko organu I instancji, że w sprawie zaistniały przesłanki do wstąpienia d) w miejsce wnioskodawcy w trybie określonym przywołanym przepisem, w sytuacji, gdy wniosek z dnia 27 maja 2022 r. był złożony przez skarżącą, a nie P. Spółka z o.o. z siedzibą w B., która w tej dacie już nie istniała w obrocie prawnym i gospodarczym; e) art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 865; dalej: ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów), w zakresie w jakim organ Il instancji uznał, że połączenie skarżącej z P. Spółka z o.o. z siedzibą w B. jest następstwem prawnym, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji, gdy w sprawie doszło do tzw. sukcesji uniwersalnej, a skarżąca jest kontynuatorem działalności P. Spółka z o.o. z siedzibą w B., której to był przypisany numer w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych [...]; f) art. 14 ust. 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, w zakresie w jakim organ II instancji uznał, że zmiany dokonane w systemie informatycznym ARiMR w zakresie przypisania skarżącej numeru w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych [...] przypisanego pierwotnie P. Spółka z o.o. z siedzibą w B., nie są zmianami ewidencyjnymi, które podlegają ujawnieniu z urzędu; przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi kasacyjnej wymaga przypomnienia, że zaskarżonym wyrokiem WSA uznał za odpowiadające prawu decyzje ARiMR o odmowie przyznania skarżącej płatności ekologicznej na 2022 r., z uwagi na brak nadanego numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności i posłużenie się numerem nadanym przez ARiMR innej spółce. Powyższy wymóg jest jednym z warunków przyznania płatności ekologicznej, który wynika z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach. WSA wskazał, że producentem rolnym jest – zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów – osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U.UE.L.2021.435.1; dalej: rozporządzenie nr 2021/2115). W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się, w drodze decyzji administracyjnej, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego miejscowo, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Przepis art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów stanowi, że w decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, producentowi nadaje się numer identyfikacyjny (ust. 1). Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust. 2). Mając na uwadze ww. unormowania, WSA stwierdził, że nadany producentowi numer identyfikacyjny przysługuje tylko jemu i nie przechodzi na następcę prawnego. Oznacza to, że brak posiadania przez producenta rolnego własnego numeru identyfikacyjnego w krajowym systemie ewidencji producentów rolnych, wyklucza możliwość przyznania wnioskowanej płatności. Z powyższym stanowiskiem WSA nie zgadza się spółka zarzucając (w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej) naruszenie art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, a także art. 3, art. 7 i art. 28 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nie są to zarzuty usprawiedliwione. Przede wszystkim wskazać należy, że z przepisów art. 5 i art. 7 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów wynika, że producentowi wpisanemu do ewidencji nadaje się numer identyfikacyjny, który służy jego jednoznacznej identyfikacji w systemach prowadzonych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przepis art. 11 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się, w drodze decyzji administracyjnej, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego miejscowo, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. W myśl art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, w decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, producentowi nadaje się numer identyfikacyjny (ust. 1). Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust. 2). Z zacytowanych przepisów wynika, że numer identyfikacyjny nie może być nadany więcej niż jednemu producentowi, co przesądza o jego indywidualnym i wyłącznym charakterze. Natomiast w przypadku następstwa prawnego, art. 12 ust. 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów przewiduje, że dane objęte ewidencją podlegają aktualizacji na wniosek następcy prawnego. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca odróżnia podmiot dotychczas wpisany do ewidencji od jego następcy prawnego, który dokonuje aktualizacji danych we własnym imieniu. Przepis ten nie przewiduje możliwości przejęcia numeru identyfikacyjnego nadanego poprzednikowi prawnemu. Z kolei zgodnie z art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 18; dalej: k.s.h.), spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej (sukcesja uniwersalna). Należy jednak podkreślić, że numer identyfikacyjny producenta rolnego nie stanowi prawa ani obowiązku, lecz pełni wyłącznie funkcję administracyjno-ewidencyjną i identyfikacyjną. Wprawdzie art. 14 ust. 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów przewiduje, że organ ARiMR może z urzędu dokonać aktualizacji danych, jeżeli posiada informacje uzasadniające taką aktualizację. Jednak zauważyć należy, że przepis ten jest fakultatywny, a zatem nie nakłada na organ obowiązku działania z urzędu, a brak jego działania nie zwalnia następcy prawnego z obowiązku aktualizacji danych wynikającego z art. 12 ust. 2. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dla właściwego określenia charakteru numeru identyfikacyjnego producenta rolnego zasadna jest analogia do innych identyfikatorów publicznoprawnych, takich jak numer NIP, REGON czy PESEL, które są przepisane do konkretnego podmiotu i nie mogą być przedmiotem sukcesji. Podobnie numer identyfikacyjny producenta rolnego: nie stanowi prawa ani obowiązku, nie jest składnikiem masy praw i obowiązków objętych sukcesją uniwersalną i nie może być używany przez inny podmiot niż ten, któremu został nadany. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia zasad funkcjonowania rejestrów publicznych, w których identyfikator służy wyłącznie oznaczeniu konkretnego podmiotu, a nie "kontynuacji" jego bytu prawnego przez następcę. Podsumowując powyższe, spółka – następca prawny w drodze sukcesji uniwersalnej nie może posługiwać się numerem producenta rolnego nadanym spółce przejmowanej. Spółka ta ma obowiązek uzyskania własnego numeru producenta rolnego w ewidencji producentów ARiMR. Powyższego rozumienia przepisów nie podważa wskazany przez skarżącą spółkę w piśmie procesowym złożonym 21 stycznia 2026 r. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 391/23 i załączone decyzje. Przede wszystkim wskazać należy, że powyższy wyrok WSA zapadł w innym stanie prawnym i faktycznym sprawy, tj. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W przywołanej sprawie płatności zostały skarżącej spółce wypłacone, pomimo posłużenia się przez nią numerem identyfikacyjnym przejmowanej spółki. Sąd uchylając decyzje nie stwierdził jednak, że wypłata nastąpiła prawidłowo, lecz uznał, iż płatność końcowa została dokonana na skutek pomyłki organu, co na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69; dalej: rozporządzenie nr 809/2014), umożliwiało zastosowanie zwolnienia z obowiązku zwrotu wypłaty nienależnej płatności. Przy czym WSA wyraźnie wskazał – co pomija skarżąca – że "Przepisy szczególne wprost przewidują, że numer identyfikacyjny producenta nie przechodzi na następcę prawnego (art. 12 ust. 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów), stąd spółka V. aby zachować ciągłość płatności zobowiązana była uzyskać nowy numer identyfikacyjny na siebie (...)". Z powyższego wynika, że przedstawione przez skarżącą spółkę dowody nie potwierdzają jej argumentacji w zakresie rozumienia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów materialnych, które okazały się chybione. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 3, art. 7 i art. 28 ustawy o płatnościach, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2602/14). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13; 13 września 2011 r. sygn. akt II FSK 549/10; 13 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 277/10; 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08). Powyższe wyjaśnienia są niezbędne z uwagi na daleko idące błędy konstrukcyjne zarzutów podniesionych w pkt 2. a, b i c petitum skargi kasacyjnej. W związku z tymi zarzutami przypomnieć należy, że art. 3 ustawy o płatnościach składa się z sześciu ustępów, a ust. 2 dzieli się na cztery punkty. Na art. 7 ustawy o płatnościach składa się pięciu ustępów (dwa uchylone), a dwa z nich dzielą się jeszcze na punkty. Natomiast art. 28 ustawy o płatnościach dzieli się na sześć ustępów, przy czym na ust. 1 składają się trzy punkty. Poszczególne jednostki redakcyjne wskazanych artykułów regulują różne normy prawne. Brak precyzyjnego określenia przepisu który według skarżącej kasacyjnie został naruszony pozbawia sąd odwoławczy możliwości oceny jego zasadności. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że z regulacji zawartych w p.p.s.a. wynika, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać precyzyjne wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie tego naruszenia. Zarzut niespełniający tych wymogów nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wymogów tych nie spełniają omawiane zarzuty podniesione w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. We wskazanych zarzutach nie wskazano precyzyjne przepisów które miał naruszyć Sąd I instancji, co uniemożliwia dokonanie oceny ich zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje także zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., art. 10a ustawy o ARiMR oraz art. 80 k.p.a., a także art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika bezspornie, że skarżąca spółka składając wniosek o sporną płatność, własnego numeru identyfikacyjnego nie posiadała. Posłużyła się numerem P. sp. z o.o. w B. ([...]), której jest następcą prawnym w drodze sukcesji uniwersalnej. Oznacza to, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyjęty do jej rozpoznania przez WSA został określony prawidłowo, a następnie został oceniony w sposób właściwy, tj. zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnią przepisów materialnych. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ zawiera elementy wymienione w tym przepisie. Z motywów wyroku wynika jasne stanowisko sądu, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nadto przedstawiono podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny – w oparciu o art. 184 p.p.s.a. – skargę kasacyjną oddalił. Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.) zasądzono od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora ARiMR zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (240 zł), na które składał się koszt sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawną, która reprezentowała organ przed Sądem pierwszej instancji.