I GSK 1636/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 301/24 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 20 grudnia 2022 r., nr DIR-IX.6343.34.2022.AT.3 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków finansowych przyznawanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 301/24 oddalił skargę A Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 20 grudnia 2022 r. w przedmiocie określenia zobowiązania do zwrotu środków. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w całości z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu było już procedowane zarówno na etapie wniesienia skargi, gdzie odmówiono skarżącemu ochrony tymczasowej, jak i na etapie wniosku o zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przyczyną tej odmowy był w zasadzie brak wykazania przesłanek, które mogłyby spowodować, że udzielenie tej ochrony można by było u skarżącej zastosować. Sąd pierwszej instancji wskazał na nie opisanie swojej sytuacji finansowej przez skarżącą ale również nie przedstawienie żadnej dokumentacji w tym zakresie. Nie wiadomo więc czy osiąga przychody, z jakiego tytułu i przede wszystkim w jakiej wysokości. Spółka nie podała jaki posiada majątek i jaka jest jego wartość, zatem nie wiadomo czy ma nieruchomości, wartościowe przedmioty, zasoby pieniężne czy też majątek ulokowany w innych aktywach. Zawarty w złożonej skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w dalszym ciągu skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, ani nie załączyła żadnych dokumentów. Końcowo należy wskazać, że postanowienie w sprawie ochrony tymczasowej sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu