I GSK 1693/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. [...] Sp. z o.o. Sp. k. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1488/21 w sprawie ze skargi S. [...] Sp. z o.o. Sp. k. w P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2020 r., nr 290000/71/922667/2020-RDZ-ODW w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1488/21 na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę Studio A. Sp. z. o.o. Sp. k. w P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2020 r., w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Od powyższego wyroku strona skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie art. 31zo ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą COVID" w związku z art. 15 zzzh tej samej ustawy w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90. poz. 864/2, ze zm.), dalej: - "TFUE", poprzez ich nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż użyte w treści art. 15zzzh i art. 31zo ustawy COVID odesłanie do treści Komunikatu Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2020 r. - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, - dalej: - "Komunikat Komisji UE" skutkuje uznaniem, iż komunikat ten jest wystarczający do stosowania rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w stosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187, str. 1) - dalej "rozporządzenie 651/2014" w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż odesłanie to odsyła do treści komunikatu Komisji Europejskiej który nie jest źródłem prawa unijnego w związku z czym akt ten nie może być podstawą do ustanowienia dodatkowych warunków uzasadniających możliwość skorzystania z instrumentu prawnego przewidzianego w treści art. 31zo ustawy COVID. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Natomiast związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia przepisów prawa materialnego nie jest prawidłowa, a w konsekwencji zarzut popełnienia błędu w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji okazał się nietrafny. Należy podkreślić, że konstrukcja pomocy publicznej dla przedsiębiorców z powodu pandemii nie opiera się na wyizolowanej normie krajowej, ale ma charakter złożony, bo obejmuje przepisy należące nie tylko do ustawy krajowej, ale także te, które znajdują się w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzeniu oraz Komunikacie Komisji Europejskiej. Tak więc zakres uprawnienia skarżącego ustalać należy także w oparciu o szereg innych unormowań, w tym art. 15zzzh ust. 1 ustawy COVID i innych przepisów, do których ten ostatni przepis odsyła – bezpośrednio i pośrednio. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 15zzzh ust. 1 ustawy o COVID wskazuje, że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji UE, w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" oraz że odesłanie to ma charakter piętrowy, bo wymieniony w tym przepisie Komunikat Komisji UE odwołuje się do zdefiniowanego w innym akcie prawnym pojęcia przedsiębiorstwa będącego w trudnej sytuacji. Mowa tu o art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, a rozporządzenie to, stosownie do art. 288 TFUE, ma zasięg ogólny, wiążąc w całości i będąc bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Stanowisko autora skargi kasacyjnej nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że organ pismem z 17 września 2020 r. wezwał płatnika o wypełnienie stosownego formularza w zakresie informacji dotyczących pomocy publicznej związanej celem pozyskania dodatkowych informacji niezbędnych do ustalenia sytuacji ekonomicznej podmiotu. Płatnik w części B pkt 1.b formularza ponownie zaznaczył odpowiedź TAK na pytanie "Czy, w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki ?", wskazując tym samym, że na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek tj. 9 kwietnia 2020 r., znajdował się również w trudnej sytuacji. W skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, co sprowadza się do zawarcia wniosku o niepodważeniu stanu faktycznego tej sprawy, zgodnie z którym wysokość niepokrytych strat u strony skarżącej przewyższała 50% wysokości kapitału zakładowego. Spełniona została zatem przesłanka znajdowania się przez stronę skarżącą w trudnej sytuacji, a w konsekwencji czego ziściła się podstawa odmowy udzielenia pomocy. Była to wystraczająca przesłanka do odmowy udzielenia zwolnienia z opłacania należności. W tej sytuacji pogląd wyrażony w wyroku Sądu pierwszej instancji o oddaleniu skargi czyni to jak najbardziej prawidłowym, a zarzut skargi kasacyjnej – nieuzasadniony. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.