I GSK 433/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2620/20 w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lipca 2021 r., V SA/Wa 2620/20 oddalił skargę H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. H. S. (dalej: "skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W każdym przypadku skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, t.j.: 1) art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a"), poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli legalności decyzji organów i zaniechanie całościowego rozpatrzenia przedmiotu skargi i zignorowanie faktu rozwiązania umowy ratalnej w dniu 16 lipca 2013 r. stanowiącej przesłankę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego; 2) art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 35 k.p.a., poprzez błędną ocenę przez Sąd I instancji nie podjęcia postępowania egzekucyjnego przez organ po ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania tj. po rozwiązania umowy ratalnej w dniu 16 lipca 2013 r., a dopiero w dniu 5 maja 2020 r., w konsekwencji naruszenie zasady szybkości i prostoty działania przez organ; 3) art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 102 k.p.a., poprzez uznanie, że nie wystąpiły przesłanki do podjęcie z urzędu zawieszonego postępowania egzekucyjnego w sytuacji kiedy po rozwiązaniu umowy ratalnej z 16 lipca 2013 r. ustąpiły przyczyny uzasadniające dalsze zawieszenie postępowania co miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji; 4) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. art. 80 k.p.a., poprzez niewskazanie faktów, które Sąd I instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do argumentów powołanych przez stronę, w szczególności w piśmie z 20 lipca 2020 r. oraz konsekwentnie podtrzymywanych w skardze do Sądu I instancji z 17 listopada 2020 r. co w dalszej kolejności doprowadziło do braku prawidłowej oceny materiału dowodowego; 5) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez organ w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji oraz wydanie wyroku bez uzasadnienia faktycznego co do rozwiązania umowy ratalnej w dniu 16 lipca 2013 r. w wyniku czego przestał istnieć cel zawieszonego postępowania egzekucyjnego w konsekwencji niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego w zakresie bezczynności organu powodujące naruszenie interesu i prawa Skarżącej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki oraz w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 6) art. 134 p.p.s.a., poprzez pominięcie przez Sąd Instancji istotnej dla sprawy okoliczności w postaci rozwiązania umowy ratalnej z 16 lipca 2013 r. stanowiącej jedyną przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego co miało istotny wpływ na treść wyroku; 7) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku dostatecznego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych skardze, w szczególności dotyczących rozwiązania runowy ratalnej w dniu 16 lipca 2013 r. stanowiącej uzasadnienie do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ co miało istotny wpływ na treść wyroku; 8) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie zajęcie stanowiska co do faktu przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w wyroku, co do rozwiązania umowy układu ratalnego w dniu 16 lipca 2013 r. w konsekwencji powyższego stanowiło to uzasadnienie do podjęcia postępowania egzekucyjnego z uwagi na utratę celu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, co w niniejszej sprawie zostało naruszone. 9) art. 59 [5] § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438, dalej: "u.p.e.a."), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, przez Sąd I instancji, że nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo wygaśnięcia obowiązku z powodu przedawnienia; 10) art. 59 [5] § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017, poz. 1778 z późn. zm., dalej: "u.s.u.s."), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek zapłaty przez Ubezpieczoną nie wygasł pomimo bezczynności organu egzekucyjnego przez 7 lat; W opozycji do oceny sformułowanej przez Sąd I instancji i determinującej treść i kierunek zawartego rozstrzygnięcia, Sąd wydał orzeczenie w warunkach braku szczegółowej weryfikacji kluczowych kwestii niezbędnych dla kompleksowego ustalenia okoliczności wyznaczających materialnoprawne podstawy wygaśnięcia obowiązku w konsekwencji zaś naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego. II. Przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 24 ust. 4 ustawy u.s.u.s., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie doszło do 5 letniego okresu przedawnienia, wobec okoliczności, że po rozwiązaniu umowy ratalnej organ pozostawał w bezczynności i pierwszym możliwym terminem w jakim mógł podjąć działania była data rozwiązania umowy ratalnej, zatem big przedawnienia rozpoczął się od 16 lipca 2013 i na dzień podjęcia postępowania czyli 5 maja 2020 roszczenie było przedawnione 2) art. 24 ust. 5b ustawy u.s.u.s., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie 5 letni okres przedawnienia został skutecznie zawieszony, pomimo tego, że taka wykładnia jest nieadekwatna do ratio legis tego przepisu i celu zawieszenia postępowania oraz oceny możliwości podjęcia postępowania po ustaniu przyczyny zwieszenia przez organ, 3) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art 8 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i naruszenie przez Sąd I instancji zasady zaufania obywatela do Państwa oraz poprzez przyjęcie w okolicznościach sprawy, że bezczynność organu oraz niepewność co do sytuacji obywatela a także podjęcie sprawy w sytuacji COVIDU, gdy Ubezpieczona zgłosiła się o pomoc w postaci zwolnienie od opłacania składek nie jest wykorzystaniem władczej i nadrzędnej postawy wobec obywatela. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 14 lipca 2021 r., V SA/Wa 2620/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Dyrektor I Oddziału ZUS w Warszawie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec H. S. na podstawie tytułów wykonawczych z 6 grudnia 2011 r. obejmujących należności z tytułu zaległych składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz składek na Ubezpieczenie Społeczne w wysokości 2.011,10 złotych wraz z odsetkami. Zawiadomieniami z 8 grudnia 2011 r. organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy zobowiązanej i wkład oszczędnościowy w PKO BP S.A. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanej 17 grudnia 2011 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu 16 grudnia 2011 r. Następnie, Dyrektor I Oddziału ZUS w Warszawie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu zaległych składek na Ubezpieczenie Społeczne za późniejszy okres w wysokości 2.219,20 złotych wraz z odsetkami. Zawiadomieniem z 3 lipca 2012 r. doręczonym 11 lipca 2012 r. organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy zobowiązanej i wkład oszczędnościowy w PKO BP S.A., dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu 11 lipca 2012 r. Postanowieniem z 23 stycznia 2013 r. Dyrektor I Oddziału ZUS w Warszawie zawiesił postępowanie egzekucyjne, ponieważ 15 stycznia 2013 r. pomiędzy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych a H. S. zawarta została umowa o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek. Postanowieniem z 5 maja 2020 r. Dyrektor I Oddziału ZUS w Warszawie podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. Zawiadomieniami z 12 maja 2020 r. organ egzekucyjny zajął świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej. Zawiadomienie doręczono zobowiązanej 19 maja 2020 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie 13 maja 2020 r. Pismem z 15 czerwca 2020 r. H. S. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu przedawnienia. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie jest sporny, ponieważ kasator nie kwestionuje ustalenia przyjętego przez Sąd I instancji, że 17 grudnia 2011 r. oraz 11 lipca 2012 r. zobowiązanej doręczono zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w PKO BP S.A., a kwestią sporną pozostaje jedynie przedawnienie. W ramach tej podstawy kasacyjnej kasator zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów p.p.s.a.; przepisów kpa; art. 59 § 1 pkt 2) u.p.e.a. w związku z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. Według art. 18 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 25 marca 2024 r., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od 25 marca 2024 r. przepis ten brzmi: Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Należy podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dominuje przede wszystkim interes wierzyciela, natomiast ochrona praw zobowiązanego została uregulowana tak, że stosowanie przepisów kpa jest ograniczone tylko do zagadnień nie uregulowanych w u.p.e.a., ponieważ przepisy kpa nie mogą modyfikować regulacji specyficznych dla postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi się swoiste postępowanie dowodowe, którego przedmiotem jest określenie sposobu przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Organ egzekucyjny musi podjąć czynności w celu ustalenia sytuacji majątkowej i faktycznej zobowiązanego i ma prawo wykorzystywać tu wszelkie środki dowodowe, zarówno uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego, jak i nienazwane. Gdy postępowanie egzekucyjne nie było poprzedzone postępowaniem administracyjnym, osoba wobec której wystawiono tytuł egzekucyjny ma prawo domagać się przeprowadzenia postępowania dowodowego w trakcie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny w takich wypadkach zobowiązany jest natomiast do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy zastosowaniu odpowiednich reguł postępowania administracyjnego, także co do postępowania dowodowego w możliwie jak najszerszym dla realizacji specyfiki postępowania egzekucyjnego zakresie. Takie postępowanie wyjaśniające może prowadzić organ egzekucyjny wówczas, gdy jest jednocześnie wierzycielem. Zgodnie z art. 1 pkt 1), pkt 2) u.p.e.a., ustawa określa: sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2; prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Natomiast, według art. 1a tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o: 7) organie egzekucyjnym - rozumie się przez to organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków; 13) wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym; 20) zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Według art. 24 ust. 5b ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2022 r.), bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a., Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Według art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią, o której mowa w art. 26e § 1 pkt 4 albo 5, wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym - rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z rachunków bankowych; z innych wierzytelności pieniężnych. Na gruncie tych przepisów, zajęcie rachunku bankowego zobowiązanej i wkładu oszczędnościowego w PKO BP S.A. 17 grudnia 2011 r. oraz 11 lipca 2012 r. były podjętą pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 1, 2 i 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Skoro w dacie 15 czerwca 2020 r., kiedy H. S. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, obowiązek o charakterze pieniężnym nie został wykonany i nie stał się bezprzedmiotowy, to tym samym postępowanie egzekucyjne nie zakończyło się. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nadal trwa do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Jeśli chodzi o termin przedawnienia, to zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Natomiast od 1 stycznia 2012 r., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Według art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, do przedawnienia należności z tytułu składek (...), którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest trafny i sprowadza się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 października 2020 r. nie narusza przepisów postępowania, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że nie doszło do przedawnienia. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów postępowania, to brak jest uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa materialnego akceptując zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisów powołanych w podstawie prawnej postanowienia ostatecznego oraz jego uzasadnienie prawne, w którym wyjaśniono podstawę prawną postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd I instancji wskazał, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Stosowanie przepisów prawa przez sąd administracyjny polega również na uczynieniu przepisu wzorcem kontroli legalności decyzji administracyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).