I GSK 495/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3603/24 w sprawie ze skargi [...] na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 31 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3603/24 oddalił skargę [...] (dalej zwanego: skarżącym) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 6 grudnia 2024 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 12 marca 2025 r. (patrz ZPO k. 74 akt administracyjnych). Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna została mylnie złożona w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu 31 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesłał skargę kasacyjną do WSA w Warszawie 3 kwietnia 2025 r. (patrz data stempla pocztowego – k. 84 akt sądowych). Sąd I instancji pismem z 11 kwietnia 2025 r. w wykonaniu zarządzenia z 9 kwietnia 2025 r. (patrz k. 86 akt sądowych) przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta sprawy wraz ze złożoną skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego 16 kwietnia 2025 r. (k. 86 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 495/25 pozostawił skargę kasacyjną bez rozpatrzenia, wskazując, że w rozpoznawanej sprawie skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowienie w tej sprawie zostało doręczone 26 maja 2025 r. Natomiast w dniu 2 czerwca 2025 r., skarżący osobiście wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do wniosku załączył kserokopię uprzednio wniesionej w jego imieniu skargi kasacyjnej oraz własnoręcznie podpisaną skargę kasacyjną. NSA postanowieniem z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 495/25 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, do którego nie została załączona skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. W dniu 1 lipca 2025 r., pełnomocnik skarżącego wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do wniosku załączył kserokopię uprzednio wniesionej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu sąd w pierwszej kolejności bada jego dopuszczalność oraz zachowanie terminu do jego wniesienia, a dopiero później – okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu (zob. postanowienie NSA z 15 listopada 2011 r., II OZ 1090/11). Oznacza to w szczególności, że Naczelny Sąd Administracyjny w kontroli instancyjnej postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu bada jedynie, czy Sąd I instancji prawidłowo ocenił termin i dopuszczalność jego złożenia. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona powinna dokonać czynności, której wcześniej uchybiła, przy czym dotyczy to także sytuacji, w której skarga, jako spóźniona, została już odrzucona. Dlatego niezbędne jest jej ponowne złożenie. W takim stanie faktycznym mamy do czynienia z dwiema odrębnymi czynnościami procesowymi - z wniesieniem skargi oraz z towarzyszącym mu wnioskiem o przywrócenie terminu. Obydwie te czynności procesowe - jakkolwiek bardzo ściśle ze sobą powiązane - podlegają odrębnemu rozpoznaniu: każda z nich pełni odrębną funkcję. Wniosek o przywrócenie terminu wszczyna wyłącznie postępowanie w tym przedmiocie, nie dotyczy natomiast głównego postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi, ponieważ ten skutek wywołuje dopiero dokonanie tej właśnie czynności, jeżeli żądanie przywrócenia terminu okaże się uzasadnione. Przewidziany w art. 87 § 1 siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym i jego wydłużanie jest niedopuszczalne. Zatem niezasadne są twierdzenia skarżącego, że siedmiodniowy termin jaki przysługuje na złożenie wniosku wraz ze skargą nie powinien być krótszy niż 30 dni od dnia w którym skarżący mógł faktycznie wnieść skargę. Jak wynika z akt sprawy, odpis zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 12 marca 2025 r. Zgodnie zaś z treścią art. 30d ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324; dalej zwanej: u.z.p.p.r.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Termin na wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie upływał zatem 26 marca 2025 r. Tymczasem powołany powyżej art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wprowadza zasadę wnoszenia skargi kasacyjnej w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju bezpośrednio do sądu kasacyjnego. Oznacza to, że dla oceny zachowania terminu do jej wniesienia nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi za pośrednictwem sądu I instancji (co w sprawie niniejszej tak czy inaczej nie miało wpływu na ocenę terminowości). Z daty zamieszczonej na pieczątce wpływu wynika, że czynności tej dokonano po terminie tj. 31 marca 2025 r. Dodatkowo przesyłka została złożona w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a następnie przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga kasacyjna wniesiona została zatem za pośrednictwem sądu I instancji. Dodatkowo z akt sprawy wynika , że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, do którego nie została załączona skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie skarżący osobiście sporządził i wystosował skargę kasacyjną z uchybieniem art. 175 p.p.s.a. Należy wskazać przy tym, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym i skutkującym jedynie odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (zob. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. I OZ 1088/11, postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. II FZ 1082/13). Realizacją tego obowiązku nie jest również załączenie kserokopii skargi kasacyjnej wniesionej uprzednio przez profesjonalnego pełnomocnika, a która została pozostawiona bez rozpatrzenia. Z tego powodu skarżący nie był wezwany do uzupełnienia tego braku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 4 p.p.s.a – tak jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 czerwca 2025 r. Na marginesie wskazać należy, że przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest terminem procesowym i podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.