I GSK 763/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. [...] Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1300/19 w sprawie ze skargi B. [...] Sp. z o.o. w D. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 28 maja 2019 r. nr DRP.WPAV.411.33.2019.MM L.dz.42334.24Q5054H0 w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 września 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1300/19 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę B. [...] sp. z o. o. w D. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 28 maja 2019 r. w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, zaskarżając go w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest "art. 26a ust. 1 a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych" poprzez błędną wykładnię, "sprzeczną z art. 86 § 2 i 3 k.p.", polegającą na uznaniu że pracodawca ma obowiązek wypłacania wynagrodzenia jedynie w formie przelewu bankowego lub przekazu pieniężnego, podczas gdy przepis rangi kodeksowej nakazuje pracodawcy wypłatę wynagrodzenia do rąk pracownika, "art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych" poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na orzeczeniu o zwrocie środków, pomimo że skarżący nie wykorzystał ich niezgodnie z przeznaczeniem ani nie pobrał w nadmiernej wysokości, a gotówkowy sposób wypłaty nie może być uznany za nieprawidłowość, art. 86 § 3 Kodeksu pracy poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie zastosowanie miała zasada prawa lex specialis derogat legi generali i odmowę zastosowania tego przepisu, ustanawiającego minimalny standard ochrony pracownika. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanej w sprawie decyzji, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bo podniesione zarzuty nie podważyły trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zwrócić jednak uwagę należy na to, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga przede wszystkim precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Należy także określić dane aktu prawnego, w którym dany przepis się znajduje w sposób powszechnie przyjęty, to jest wskazać rodzaj aktu prawnego, jego datę, w razie potrzeby autora oraz niezbędne dane publikacyjne, precyzujące zarazem wersję tekstu normatywnego. Jest to szczególnie istotne w przypadku, gdy zarzut dotyczy przepisu poddawanego nowelizacjom, bo w przeciwnym razie można powziąć wątpliwość co do tego, której wersji przepisu zarzut dotyczy. Powinnościom tym nie uczyniono zadość. Formułując zarzuty naruszenia przepisów ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426) – zwaną dalej "ustawą o rehabilitacji" ograniczono się bowiem do tytułu ustawy, dwukrotnie przy tym nadając skrótowe jej oznaczenie, którym operowano w uzasadnieniu środka odwoławczego. W skardze kasacyjnej posłużono się ponadto skrótowcem "k.p." nie identyfikując go z pełnymi danymi aktu prawnego. Tylko dlatego, że skrótowiec ten należy do powszechnie używanych możliwe było odkodowanie pełnego tekstu ustawy, której zarzuty środka odwoławczego dotyczą – jako ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320). Mankamenty redakcyjne nie uniemożliwiły rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej. Są one nieuzasadnione, dlatego że przyjęty przez Sąd pierwszej instancji rezultat wykładni przepisu art. 26a ust. 1a pkt 2 ustawy o rehabilitacji jest prawidłowy. Przepis ten ustanawia klarowny warunek uzyskania miesięcznego dofinansowania – wypłatę wynagrodzenia w formie bezgotówkowej bądź przesłanie wynagrodzenia na adres zamieszkania pracownika. W orzecznictwie NSA od lat akcentuje się to, że celem tego unormowania było uszczelnienie systemu wypłaty dofinansowania poprzez zagwarantowanie kontroli wypłaty wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym. Dofinansowanie to stanowi postać pomocy publicznej i powinno poddawać się rzeczywistej, obiektywnej weryfikacji co do spełnienia przez uprawnionego przesłanek do jego otrzymania. To zaś uzasadnia ustanowienie bardziej sformalizowanych, niż wynikające z Kodeksu pracy, zasad wypłaty wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., I GSK 1470/18, LEX nr 2777915, wyrok NSA z 28 kwietnia 2023 r., I GSK 1354/19, LEX 3609119). Skarżący nie podważył ustaleń poczynionych przez organ w tej sprawie. Nie kwestionuje tego, że wynagrodzenie było wypłacane pracownikom w formie gotówkowej. Wobec tego o błędnym zastosowaniu przepisu art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji nie może być mowy. Z kolei zarzut błędnego zastosowania przepisu art. 86 § 3 Kodeksu pracy nie jest trafny, bo konstrukcja tego zarzutu zmierza do podważenia wyniku wykładni przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, która – jak już wyjaśniono była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.