I GZ 106/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1444/13 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od zaległości w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. odrzucił wniosek M. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o wypłacie odsetek od zwracanych należności celnych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 5 grudnia 2013 r., doręczonym adresatowi w dniu 23 grudnia 2013 r., skarżący został zobowiązany do uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 477 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. M. P. uiścił wpis w dniu 31 grudnia 2013 r., czyli w dniu następnym po upływie terminu na dokonanie czynności postępowania, a dopiero w dniu 6 lutego 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wyjaśnił, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu z przyczyn przez niego niezawinionych. W ostatnim dniu terminu na uiszczenie opłaty otrzymał bowiem polecenie wyjazdu służbowego. Zgodnie z przedłożonym wydrukiem polecenia służbowego skarżący rozpoczął podróż służbową w dniu 30 grudnia 2013 r. o godzinie 6.00 i zakończył w tym samym dniu o godzinie 23.30. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że skoro przyczyna uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi ustała z chwilą zakończenia podróży służbowej, a więc najpóźniej z dniem 31 grudnia 2013 r., to bez związku ze sprawą pozostaje kwestia i termin doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 30 stycznia 2014 r. W zażaleniu na to postanowienie M. P. zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 88 i art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez uznanie, że skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wpisu od skargi. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. W uzasadnieniu zażalenia m.in. przytoczono treść art. 87 § 1 p.p.s.a., z którego następnie skarżący wywiódł, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia, w którym dowiedział się o treści orzeczenia w przedmiocie odrzucenia skargi, co miało miejsce w dniu 30 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej ustawy spóźniony lub na mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne, m.in. to czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu, gdyż został wniesiony po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że najpóźniej po powrocie z podróży służbowej – której przymusowego i nagłego charakteru Sąd pierwszej instancji nie kwestionował - to jest w dniu 31 grudnia 2013 r., ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia opłaty sądowej. To właśnie od tej daty należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Bezspornym jest, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jednakże miało to miejsce w dniu 6 lutego 2014 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek ten, jako złożony po upływie terminu, podlegał zatem odrzuceniu i Sąd pierwszej instancji podjął w tym zakresie prawidłowe rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że u podstaw rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji nie legły kwestie związane z brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia spornego wpisu od skargi, bowiem istota sprawy sprowadza się do oceny tego, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wobec bezspornej okoliczności, że wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony, to art. 88 p.p.s.a. stanowił podstawę prawną odrzucenia wniosku. Twierdzenia dotyczące możliwości uiszczenia wpisu w ostatnim dniu terminu otwartego do dokonania tej czynności, pozostają więc bez znaczenia dla oceny postanowienia o odrzuceniu wniosku. Niezrozumiałe są też argumenty wskazujące, jakoby skarżący nie mógł złożyć wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu do czasu doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi. M. P. wiedział bowiem, co wynika z treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, że w przypadku dokonania tej czynności z uchybieniem wskazanego terminu, jego skarga zostanie odrzucona (k. 22 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.