I GZ 137/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1475/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 26 lutego 2025 r., nr O-02.4141.3.22.8.2023.2024.AB w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych na realizację projektu dotyczącego kierunku pomocy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) postanowieniem z 7 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1475/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935, obecnie: Dz.U.2026.143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 26 lutego 2025 r., w przedmiocie zwrotu środków. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 9 maja 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu pełnego KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii). Doręczenie powyższego wezwania nastąpiło w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 17 czerwca 2025 r. (k. 46 akt sądowych). Ostatni dzień terminu do uzupełnienia baraków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 24 czerwca 2025 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie biegu skardze. Skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że przesyłka została dwukrotnie awizowania podczas gdy doręczyciel operatora publicznego nie zostawił awiza ani 3 ani 11 czerwca 2026 r. Nadto w uznaniu skarżącego bezzasadnie został on wezwany do przedłożenia odpisu z KRS, podczas gdy informacje te wynikają z powszechnie dostępnego rejestru, do którego każdy ma nieograniczony dostęp. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazania wymaga, że przepis art. 46 p.p.s.a. określa elementy, które powinno zawierać każde pismo strony kierowane do Sądu, w tym również skarga. Ponadto zgodnie z § 2 pkt 1 lit. c) powołanego przepisu, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać – numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Jednocześnie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadą, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a. w stanie prawnym obowiązującym przed 5 listopada 2025 r.). W przypadku związków sportowych, dokumentem, z którego wynika umocowanie do występowania w imieniu tego rodzaju organizacji, jest co do zasady odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Niewykazanie swojego umocowania odpowiednim dokumentem stanowi brak formalny skargi, który nieuzupełniony w wyznaczonym terminie powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że bezsporne jest, że skarga była dotknięta brakami formalnymi, bowiem nie dołączono do niej dokumentu (odpisu KRS), z którego wynika upoważnienie do reprezentowania skarżącego. W tej sytuacji słusznie wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca stosowne wezwania została przesłana na wskazany w skardze adres skarżącego i doręczona w trybie zastępczym (art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a.) w dniu 17 czerwca 2025 r., to jest z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia pisma (3 czerwca 2025 r.). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu oraz nadania do Sądu uzupełnionego braku formalnego skargi upływał zatem 24 czerwca 2025 r. Pomimo upływu terminu, brak formalny i fiskalny skargi nie zostały uzupełnione. W konsekwencji słusznie sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że okoliczności związane z ewentualnym brakiem winy strony w uchybieniu terminu nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie uzależnia bowiem w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy strona ponosi winę w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.