I GZ 281/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia V. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 521/14 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi V. Spółki z o.o. w G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną V. Sp. z o.o. w G. od wyroku tego Sądu z dnia 7 października 2014 r. na decyzję Szefa Służby Celnej w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W terminie zakreślonym do uzupełnienia ww. braku formalnego pełnomocnik skarżącej nadesłał kserokopię skargi kasacyjnej niepoświadczoną za zgodność z oryginałem. W związku z tym Sąd uznał, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został usunięty i na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną odrzucił. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nieusunięcia braków formalnych skargi, pomimo iż braki skargi zostały uzupełnione przez Spółkę zgodnie z treścią wezwania WSA. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 (publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie ulega wątpliwości, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Istotą rozpatrywanej sprawy pozostaje zatem jedynie rozstrzygnięcie czy nadesłana kserokopia skargi kasacyjnej może zostać uznana za jej odpis. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w dniu 15 stycznia 2015 r. do Sądu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej (z jego własnoręcznym podpisem) z dnia 14 stycznia 2015 r., w którym pełnomocnik wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. w załączeniu przesyła odpis skargi kasacyjnej. Do pisma dołączono kserokopię skargi kasacyjnej wraz z załącznikami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej prawidłowo wykonał wezwanie Sądu I instancji. Wskazać należy, że czytelność nadesłanej kserokopii nie budzi wątpliwości, jest ona zgodna z oryginałem a jej treść jest dodatkowo potwierdzona podpisem pełnomocnika na piśmie przewodnim. Doręczenie pisma stronie przeciwnej w żaden sposób nie naruszy jej bezpieczeństwa prawnego czy przejrzystości postępowania. Organ będzie mógł zapoznać się z zarzutami i argumentacją skargi kasacyjnej oraz w prawidłowy sposób odnieść się do niej w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Należy zatem uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Ponadto nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie Sąd zostałby obciążony koniecznością uzupełnianie braków formalnych skargi kasacyjnej za stronę w jakikolwiek sposób. Odrzucenie skargi kasacyjnej w takiej sytuacji jest przejawem zbytniego formalizmu (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 3910/13; publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.