I GZ 31/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2006/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 5 lutego 2025 r., V SA/Wa 2006/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 22 maja 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Pismem z dnia 16 maja 2025 r. skarżący wniósł podpisaną samodzielnie skargę kasacyjną od ww. wyroku z 5 lutego 2025 r. Postanowieniem z 30 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę kasacyjną. W pouczeniu wskazano, że na postanowienie to przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący pismem z 26 czerwca 2025 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie z 30 maja 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, podpisane przez niego osobiście. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. Sąd I instancji odrzucił zażalenie wskazując, że zażalenie na postanowienie z dnia 30 maja 2025 r. skarżący złożył osobiście i tym samym nie został wypełniony obowiązek wynikający z art. 175 § 1-3 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego zarządzenia stanowił prawidłowo zastosowany w tej sprawie przepis art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.". Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. wymaga, aby zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej było sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w myśl art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 zd. 2 p.p.s.a., wymóg ten nie obowiązuje tylko wówczas, jeżeli zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Wobec ustalenia, że w przedmiotowej sprawie na postanowienie z 30 maja 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie, a jednocześnie wnoszący zażalenie nie wykazał, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 194 § 4 oraz w art. 175 § 2 p.p.s.a., Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że zażalenie to jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji