I GZ 334/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 25 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 557/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 maja 2024 r., nr 1601-IEW.4269.74.2024 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 557/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej jako: WSA, Sąd I instancji) odrzucił skargę R.H. (dalej jako: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 17 maja 2024 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. WSA w uzasadnieniu wskazał, że skarga zawierała brak formalny polegający na braku opatrzenia skargi do WSA podpisem kwalifikowanym elektronicznie, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Weryfikacja podpisów wykazała, że skarżący składając skargę za pomocą ePUAP podpisał tylko pismo przewodnie. Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od momentu otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono 6 lipca 2024 r., zatem termin na uzupełnienie braku formalnego upływał 13 lipca. Do momentu wydania postanowienia przez WSA – 30 sierpnia 2024 r. – strona nie uzupełniła braku formalnego. Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionował skarżący, domagając się jego uchylenia. W treści uzasadnienia zażalenia argumentowano, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji cechował nadmierny formalizm, ponieważ wnosząc skargę, skarżący opatrzył podpisem pismo przewodnie, czym dostatecznie wyraził wolę zaskarżenia decyzji do WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Przy czym opatrzenie pisma przewodniego zaufanym podpisem elektronicznym nie skutkuje podpisaniem całego dokumentu elektronicznego stanowiącego załącznik do dokumentu. Przepis art. 46 § 2b p.p.s.a. jednoznacznie przesądza o obowiązku podpisania wszystkich załączników na zasadach art. 46 § 2a tej ustawy. Oznacza to, że zgodnie z art. 46 § 2b p.p.s.a., zasady podpisywania przewidziane w ww. przepisie art. 46 § 2a p.p.s.a. dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Sąd I instancji słusznie odwołał się w tym względzie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, w której Sąd ten wypowiedział się w zakresie zasad wnoszenia przez stronę pism do sądu w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP, przyjmując, że: "Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji