I OSK 1067/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 803/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 803/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty wynagrodzenia. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych oraz faktycznych sprawy. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] Oddział w [...], działając na podstawie art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, dalej w skrócie "ustawa o PIP" (Dz. U. z 2012 r., poz. 404) oraz powołując się na wyniki kontroli przeprowadzonej w maju 2012 r., wydał w dniu [...] maja 2012 r. decyzję nr [...], w której zawarł 11 nakazów, w tym nakaz określony w pkt 9. W nakazie tym, wskazując, że podlega on natychmiastowemu wykonaniu, Inspektor Pracy zobowiązał [...] Sp. z .o.o. w [...] do wypłacenia 86, wymienionym z imienia i nazwiska, pracownikom wynagrodzenia za pracę za miesiąc styczeń 2012 r., w tym m.in. E. B. w kwocie 1.639,98 zł, M. G. w kwocie 577,34 zł, B. K. w kwocie 1.719,90 zł, W. L. w kwocie 1.733,79 zł, J. L. w kwocie 1.660,15 zł, H. L. w kwocie 501,20 zł, M. M. w kwocie 1.498,63 zł, I. M. w kwocie 1.314,62 zł, G. R. w kwocie 1.772,87, A. W. w kwocie 1.201,24 zł, E. Z. kwocie 1.469,26 zł, M. M. w kwocie 1.289,82 zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 77 oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o PIP poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie nadzwyczajnych okoliczności związanych z niewypłacalnością Spółki, 2) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o PIP poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia braku możliwości natychmiastowego jej wykonania oraz 3) art. 159 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na niewstrzymanie z urzędu wykonania decyzji organu I instancji. Odwołanie Spółki zostało rozpatrzone przez Okręgowego Inspektora Pracy w [...] oddzielnie w stosunku do każdego z 11 nakazów objętych decyzją organu I instancji. W stosunku do nakazu zawartego w pkt 9 rozstrzygnięcia, Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wydał w dniu [...] lipca 2012 r. decyzję nr [...], którą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIP uchylił wskazany nakaz w części dotyczącej: E. B., M. G., B. K., W. L., J. L., H. L., M. M., I. M., G. R., A. W., E. Z., M. M. oraz W. W. i w tym zakresie orzekł o nakazie wypłaty przez Spółkę wynagrodzenia za pracę za styczeń 2012 r. pracownikom: E. B. w kwocie 91,26 zł, B. K. w kwocie 92,39 zł, W. L. w kwocie 906,41 zł, J. L. w kwocie 1125,99 zł, G. R. w kwocie 660,14 zł, A. W. w kwocie 664,67 zł i E. Z. w kwocie 170,89 zł natomiast w pozostałej części orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego nakazu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie tylko częściowo zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na zmianę stanu faktycznego i wypłacenie przez pracodawcę – już po zakończeniu kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy – należało skorygować treść decyzji organu I instancji poprzez usunięcie z niej pracowników, których należności zostały uregulowane w całości oraz poprzez obniżenie kwot wynagrodzeń pracowników, którym wypłacono je w części. Natomiast inne, podniesione przez Spółkę okoliczności nie mają w ogóle wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego nakazu. Przede wszystkim nakaz ten dotyczy wyłącznie pracowników zatrudnionych w Spółce w dniu podpisania protokołu kontroli, a zatem nie został on wydany - jak twierdzi Spółka - w stosunku do byłych jej pracowników. Niezasadne są też zarzuty dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuprawnionego pominięcia nadzwyczajnych okoliczności związanych z niewypłacalnością Spółki. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów oraz poglądów doktryny jednoznacznie bowiem wynika, że trudności ekonomiczne, nawet niezawinione przez pracodawcę, nie mają wpływu na legalność decyzji nakazującej wypłatę świadczeń należnych pracownikom, gdyż w stosunkach pracy ryzyko ekonomiczne obciąża tylko pracodawcę i nie można takich skutków przerzucać na pracowników. Ci ostatni odpowiadają jedynie za sumienne i staranne wykonywanie pracy, a nie za ekonomiczne efekty ich zakładu pracy (umowa o pracę jest tzw. umową starannego działania, a nie umową rezultatu). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia braku możliwości natychmiastowego wykonania decyzji, wyjaśniono że stanowiący podstawę prawną nakazu przepis art. 11 pkt 7 ustawy o PIP jednoznacznie stanowi, że nakazy podlegają z mocy prawa natychmiastowemu wykonaniu. W sytuacji, gdy z mocy prawa obowiązuje rygor natychmiastowej wykonalności, wydanie decyzji terminowej stanowiłoby zatem rażące naruszenie prawa. Natomiast co do zarzutu dotyczącego art. 159 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewstrzymanie z urzędu wykonania decyzji, organ stwierdził, że trudności ekonomiczne Spółki – w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych – nie powodują niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto Spółka nie wystąpiła do Okręgowego Inspektora Pracy, właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji, z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, a organ sam nie widzi postaw do zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. z urzędu. Zobowiązanie Spółki do wypłaty zaległych wynagrodzeń było uzasadnione, gdyż świadczenia objęte nakazem były bezsporne i wymagalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu, powtórzyła w całości zarzuty zawarte w odwołaniu oraz ich argumentację. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako "P.p.s.a."), oddalił skargę [...] Sp. z o. w [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że Państwowa Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w zakresie określonym w ustawie. Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy między innymi nadzór i kontrola przestrzegana przepisów prawa pracy dotyczących wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIP). W przypadku naruszenia tych przepisów, właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy zobowiązane są do nakazania pracodawcy określonego zachowania lub też powstrzymania się od niedozwolonych praktyk, w tym również do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę. Nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi wydawany jest przez właściwego inspektora pracy celem zrealizowania obowiązku pracodawcy wynikającego z art. 94 pkt 5 k.p. W świetle tego ostatniego przepisu pracodawca jest zobowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Zatem w sytuacji ustalenia w toku kontroli naruszenia tego obowiązku, właściwy inspektor pracy zobowiązany jest wydać nakaz (decyzję), o którym mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Celem takiej decyzji jest wymuszenie na pracodawcy wypełnienia jego ustawowego obowiązku wynikającego z zawartej z pracownikiem umowy w zakresie wypłaty wynagrodzenia i tych jej elementów, które związane są z wynagrodzeniem. Istotą nakazu wypłaty wynagrodzenia jest więc skłonienie pracodawcy, aby wypełnił on ciążące na nim względem pracownika obowiązki, wówczas gdy obowiązki te są wymagalne. Nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi podlega z mocy art. 11 pkt ustawy o PIP natychmiastowemu wykonaniu. Ustawodawca nie pozostawia organom administracyjnym w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego, co oznacza, że organy nie mają możliwości różnicowania terminu wykonania nakazu, nawet gdyby stwierdziły, że zaistniały po temu uzasadnione przesłanki. Z tych też względów nie może budzić wątpliwości dopuszczalność wydania nakazu wypłaty, skoro w dniu przeprowadzenia kontroli bezspornie istniały zaległości pracodawcy wobec pracowników w wypłatach wynagrodzeń za pracę, niesporna też była wysokość niewypłaconych wynagrodzeń. Okoliczności te zostały potwierdzone przez pracodawcę, który podpisał protokół z kontroli, bez zgłoszenia jakichkolwiek umotywowanych zastrzeżeń. Obowiązek objęty nakazem był zatem bezsporny i niewątpliwy, a świadczenia w nim wskazane należne. Weryfikacja przez organ odwoławczy wydanego w sprawie nakazu wynikała jedynie ze zmiany stanu faktycznego, jaki zaistniał po zakończeniu kontroli przez inspektora pracy i sprowadzała się ona wyłącznie do odpowiedniego skorygowania decyzji pierwszoinstancyjnej. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że niewypłacalność pracodawcy i przyczyny takiego stanu nie mają żadnego znaczenia dla oceny zasadności wydania nakazu przewidzianego w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Problemy finansowe Spółki nie powstały z winy pracowników i w żaden sposób nie mogą wpływać na wypłacalność należnych im świadczeń ze stosunku pracy. To zarząd Spółki decydował czy środki finansowe Spółki pozwalają na dalsze prowadzenie działalności na dotychczasowych zasadach lub czy należy podjąć określone kroki w celu restrukturyzacji zobowiązań w ramach stosownego postępowania przewidzianego przepisami obowiązującego prawa. Przepisy ustawy o PIP nie przewidują odpowiedzialności pracodawcy wyłącznie na zasadzie winy; zatem wskazane okoliczności ekskulpujące nie mogą podważać oceny prawidłowości wydanej w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dodał ponadto, że ustawodawca w sposób bezwzględny i jednoznaczny w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP przesądził o nadawaniu nakazom inspektora pracy rygoru natychmiastowej wykonalności. Swoboda więc organu w tym zakresie jest całkowicie wyeliminowana i organy nie mogą różnicować terminu wykonania nakazu. Z tych względów także kwestionowanie natychmiastowej wykonalności wydanego nakazu nie może odnieść zamierzonego skutku. Organ Inspekcji Pracy był uprawniony do wydania nakazu, który na mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP uzyskał natychmiastową wykonalność. Na uwzględnienie, w ocenie Sądu I instancji, nie zasługuje również podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 159 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 159 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zobligowany jest wstrzymać z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, w sytuacji gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Względy ekonomiczne i finansowe utrudniające wykonanie decyzji nie mogą być zakwalifikowane jako przesłanki niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Przyjęcie odmiennego poglądu oznaczałoby przerzucenie na pracowników ryzyka ekonomicznego, które obciąża wyłącznie pracodawcę. Tym samym niewypłacalność Spółki, nawet niezawiniona, nie może stanowić skutecznego argumentu do stwierdzenia niewykonalności zaskarżonej decyzji. Ponadto powoływana przeszkoda finansowa w wykonaniu nakazu wypłaty, nie ma charakteru trwałego, bowiem Spółka realizuje stopniowo spłatę świadczeń pieniężnych objętych nakazem wypłaty. Skoro zaś niewykonalność decyzji powinna mieć charakter trwały, a adresat nakazu nie jest trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonego na niego obowiązku, to zarzucana wada decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w niniejszej sprawie w ogóle nie zaistniała. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w [...], reprezentowana przez radcę prawnego. Pełnomocnik Spółki, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wystąpił o zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wystąpił ponadto o przeprowadzenie dowodu z analizy realizacji nakazu nr rej. [...] – stan na 28.02.2013 r. – pkt 1.6 na okoliczność częściowego uregulowania przez Spółkę zobowiązania ze stosunku pracy za styczeń 2012 r. Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o PIP poprzez nieuwzględnienie braku możliwości (z uwagi na złą sytuację finansową Spółki) natychmiastowego wykonania wydanego w dniu [...] maja 2012 r. nakazu wypłaty wynagrodzenia za pracę za miesiąc styczeń 2012 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie uwzględnił faktu, że Spółka nie ma w ogóle możliwości natychmiastowego wykonania nakazu wypłaty wynagrodzenia za pracę za styczeń 2012 r. Spółka nie wywiązała się z obowiązku wyłącznie z uwagi na złą sytuację finansową, która powstała w sposób całkowicie przez nią niezawiniony. W ocenie Spółki na złą kondycję finansową i ekonomiczną wpłynęło przede wszystkim podniesienie w 2001 r. opłat urzędowych za obowiązkową legalizację wyrobów przez podniesienie stawki legalizacyjnej, co przyczyniło się do wzrostu kosztów produkcji. Następnie sytuacja ta pogarszała się w związku z prowadzonym postępowaniem układowym oraz upadłościowym, co spowodowało z kolei wzrost postępowań egzekucyjnych i sądowych oraz doprowadziło Spółkę do utraty płynności finansowej. Podjęcie czynności restrukturyzacyjnych również doprowadziło do znacznych obciążeń finansowych związanych z powstaniem roszczeń pracowniczych. Okoliczności te spowodowały, że Spółka nie była w stanie zabezpieczyć we właściwym terminie dostatecznych środków finansowych na wykonanie w całości zobowiązań względem pracowników. Z tych też przyczyn Spółka nie ma możliwości natychmiastowego wykonania w całości orzeczonego wobec niej nakazu zapłaty. Skarżąca kasacyjnie reguluje stopniowo swe zobowiązania. Na dzień wniesienia skargi kasacyjnej wysokość zobowiązań pieniężnych objętych skarżonym nakazem uległa dalszemu obniżeniu na skutek wypłaconych na rzecz pracowników zaliczek na poczet zaległych wynagrodzeń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. W ocenie organu zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jest zgodny z prawem. Cała argumentacja Spółki sprowadza się do opisu jej złej sytuacji finansowej. Problemy ekonomiczne, chociaż bardzo poważne i niezawinione przez pracodawcę, nie zwalniają go jednak z obowiązku prawidłowego i terminowego wypłacania pracownikom wynagrodzeń oraz innych świadczeń. Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby do sprzecznego z podstawowymi zasadami prawa pracy przerzucenia ryzyka ekonomicznego na pracowników. Fakt, że Spółka mimo złej sytuacji finansowej stara się zmniejszać swoje zadłużenie wobec pracowników, został wzięty pod uwagę w toku postępowania odwoławczego, poprzez odpowiednią zmianę treści decyzji organu I instancji. Późniejsze zmiany, wynikłe z dalszego uregulowania części należności pracowniczych już po wydaniu decyzji II instancji, nie mają wpływu na zgodność z prawem tego rozstrzygnięcia, a także na prawidłowość zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna [...] Sp. z o.o. w [...] nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny należy przede wszystkim uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Jest to przepis o charakterze formalnym. Określa on jedynie wymogi konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, wskazując, że pisemne motywy takiego orzeczenia winny zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość pisemnych motywów wyroku może więc stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego opartego na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jedynie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak jest ustawowych elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w szczególności może mieć miejsce wówczas, gdy wojewódzki sąd administracyjny w swym uzasadnieniu nie zawarł stanowiska dotyczącego stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu złamania powołanego przepisu. Poprzez zarzut złamania art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać nie tylko prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ale także stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego i przepisów postępowania. Chybione są również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Ich istota sprowadza się do wytknięcia Sądowi I instancji, że – podobnie jak organy orzekające w sprawie – nie uwzględnił w swych rozważaniach nadzwyczajnych okoliczności związanych z powstaniem stanu niewypłacalności skarżącej Spółki oraz zignorował fakt, że nie ma ona żadnych możliwości natychmiastowego wykonania obowiązku objętego nakazem inspektora pracy. Stawiając takie zarzuty, Spółka sama pomija regulację zawartą w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Tymczasem przepis ten stanowi, że "W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu". Treść przytoczonego przepisu jest więc jednoznaczna. Wynika z niej wprost, że ustawodawca nie przewidział dla decyzji wydanych na omawianej podstawie innego terminu wykonania nałożonego obowiązku niż natychmiastowy. Organy PIP nie są zatem uprawnione do różnicowania terminu wykonania nakazu, a w szczególności określenia innego terminu niż wynikający z ustawy oraz wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji. Żadne wyjątki od tej zasady nie są dopuszczalne. Tym samym organy nie mogą od niej odstąpić nawet w sytuacjach niezawinionych przez przedsiębiorcę, w tym na przykład w razie utraty płynności finansowej pracodawcy. Nieuzasadnione są również zarzuty strony skarżącej kasacyjnie dotyczące wydania zaskarżonego wyroku bez dokonania analizy nadzwyczajnych okoliczności związanych z powstaniem niewypłacalności Spółki. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił dopuszczalność wydania zaskarżonego nakazu przez Okręgowego Inspektora Pracy. Z ustaleń zawartych w protokole kontroli, niezakwestionowanych przez Spółkę, bezspornie wynika, że pracodawca pozostawał w zwłoce w wypłacie należności pracowniczych, które miały charakter wymagalny. W rozpatrywanej sprawie nie było bowiem sporu ani co do faktu niewypłacenia przez Spółkę pracownikom wskazanych w nakazie wynagrodzeń ani co do wysokości powstałych z tego tytułu zobowiązań pracodawcy. W tej sytuacji nie budzi żadnych wątpliwości, że należności przysługiwały określonym pracownikom i nie zostały im wypłacone, a więc były one wynagrodzeniem należnym, o jakim mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. W takim wypadku świadczenia te mogły stanowić przedmiot nakazu organu Państwowej Inspekcji Pracy zobowiązującego pracodawcę do ich wypłacenia. Istota nakazu wypłaty należności pracowniczych sprowadza się do nakłonienia pracodawcy, aby wypełnił ciążące na nim względem pracownika powinności wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z zawartej z nim umowy o pracę, w sytuacji, w której obowiązki te są wymagalne. Okoliczności związane z sytuacją finansową pracodawcy, a więc i powstaniem stanu niewypłacalności Spółki, nie mogą mieć w omawianej kategorii spraw żadnego istotnego znaczenia. Muszą zatem pozostać bez wpływu na dopuszczalność wydania decyzji, o której mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Zaprezentowany w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pogląd prawny jest prawidłowy. Względy ekonomiczne, finansowe lub trudności techniczne nie stanowią też przeszkód powodujących niewykonalność decyzji, gdyż mają one charakter czasowy a nie trwały. Z tych przyczyn należy uznać, że toczące się przed sądami powszechnymi postępowania związane z niewypłacalnością Spółki nie podważają dokonanej przez Sąd I instancji oceny legalności rozstrzygnięć podjętych w sprawie prowadzonej przed organami Państwowej Inspekcji Pracy. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.