I OSK 1168/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt I SAB/Wa 238/23 w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz M.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 20 lutego 2024 r. sygn. akt I SAB/Wa 238/23 (dalej wyrok I SAB/Wa 238/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku M.S. z 13 maja 2022 r. o wydanie zaświadczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz M.S. sumę pieniężną w wysokości 1000 zł; 4. zasądził od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz M.S. 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (k. 48, 51-54 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł Prezydent m.st. Warszawy (dalej Prezydent lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r.pr. M.R., zaskarżając wyrok I SAB/Wa 238/23 w części - w zakresie punktu 2 stwierdzającego, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz punktu 3 przyznającego od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1000 zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, zm. poz. 1705)], dalej ppsa w zw. z art. 35 § 1, 2, 3 i 5 [ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, zm. poz. 803), dalej] kpa przez niedostateczną i niewłaściwą kontrolę sposobu prowadzenia przez Prezydenta m.st. Warszawy postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia w trybie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów [(Dz.U. z 2023 r. poz. 904, zm. poz. 1586; z 2024 r. poz. 123, dalej ustawa przekształceniowa)] dotyczącego nieruchomości przy [...] w W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], opisanej w księdze wieczystej nr [...] i stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy działanie organu nie wynikało z jego złej woli czy chęci lekceważenia strony postępowania, ale z konieczności podjęcia przez organ szeregu czynności, w szczególności zebrania materiału dowodowego i jego wnikliwej analizy; 2. art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 w zw. z art. 141 § 4 ppsa przez wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w wysokości 1000 zł, w sytuacji gdy wymierzenie grzywny jest fakultatywne, a jej wysokość powinna zostać uzasadniona. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie od skarżącego na rzecz Prezydenta m.st. Warszawy [zwrotu] kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych; zrzekł się rozprawy (k. 61-66 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.S. (dalej skarżący), reprezentowany przez r.pr. K.N., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i przyznanie skarżącemu od organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym; oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (k. 74-80 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.10.2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 ppsa - zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ppsa - naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo pominięcia przez skarżącego kasacyjnie w sformułowanych zarzutach kwestii istotności wpływu podnoszonych naruszeń na wynik sprawy, zarzuty te nadawały się do rozpoznania. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 ppsa). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 kpa). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 2 kpa). Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 kpa). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 [...] (art. 35 § 4 kpa). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 kpa). W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy przekształceniowej. Zgodnie z tym przepisem, organ wydaje zaświadczenie na wniosek właściciela lokalu uzasadniony potrzebą dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot lokal albo właściciela gruntu uzasadniony potrzebą ustanowienia odrębnej własności lokalu - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku. Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną, polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji. Art. 218 § 1 kpa dopuszcza możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Jednakże, organ wydający zaświadczenie w trybie art. 217 i art. 218 kpa nie może dokonywać ocen prawnych, ponieważ taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, toczącym się na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa, jest niedopuszczalna. Organ nie może dokonywać nowych ustaleń determinujących zakres uprawnień lub obowiązków podmiotów wnioskujących o wydanie zaświadczenia. Nie powinien także rozstrzygać jakichkolwiek kwestii spornych, gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie to jest ograniczone do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie (wyrok NSA z 9.9.2020 r. I OSK 181/20, Legalis 2480842). Wnioskiem z 13 maja 2022 r. skarżący, powołując art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy przekształceniowej, wystąpił o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości gruntowej, położonej w W. przy [...], oznaczonej jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa prowadzi księgę wieczystą nr [...], w której to nieruchomości wnioskodawcy wraz z żoną M.S., na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, przysługuje udział 7011/390041 w nieruchomości wspólnej związany z własnością lokalu nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz odpowiednia część udziału 68345/390041 w nieruchomości wspólnej związanego z własnością lokalu stanowiącego garaż, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w którym to garażu wnioskodawcy wraz z żoną, na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, przysługuje udział we współwłasności wynoszący 1/27 części. Wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie brak było konieczności badania dokumentacji architektoniczno-budowlanej i ustalenie wyników kontroli prowadzonych przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego oraz czy użytkownicy wieczyści składali wnioski o zmianę sposobu użytkowania budynku, jak i analiza Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w kontekście wykorzystywania lokali na inne niż mieszkalne cele. Potrzeba dokonania przez wnioskodawcę czynności prawnej mającej za przedmiot lokal, na którą powoływał się we wniosku z 13 maja 2022 r., stanowiła o jego interesie prawnym w wydaniu wnioskowanego zaświadczenia na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy przekształceniowej. Sąd I instancji trafni uznał, że skoro wyrokiem z 27 lutego 2023 r. I SA/Wa 2979/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 października 2022 r. nr KOC/5783/Zs/22 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia i poprzedzające je postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 23 sierpnia 2022 r. nr UD-IV-WNI-H. 6826.16409.2019.DSZ, odnoszące się do wniosku skarżącego z 13 maja 2022 r. o wydanie zaświadczenia, wskazując, że organ winien przyjąć, że budynek przy [...] w W. jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej i zobowiązując organ do rozpoznania wniosku skarżącego opartego na art. 4 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, a z akt administracyjnych wynika, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem I SA/Wa 2979/22 doręczono organowi 15 czerwca 2023 r., to organ winien był rozpoznać wniosek maksymalnie do 17 lipca 2023 r. (art. 286 § 2 ppsa w zw. z art. 57 § 4 kpa), czego nie uczynił. Organ administracji, był związany oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania (art. 153 ppsa), nie dotrzymał przepisanego terminu, a - wbrew stanowisku Sądu wyrażonego w prawomocnym wyroku I SA/Wa 2979/22 - prowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym, Sąd I instancji w wyroku I SAB/Wa 238/23 zasadnie uznał, że wobec niezałatwienia wniosku w ustawowym terminie ani do dnia wyrokowania stwierdzić należało, że organ niewątpliwie dopuścił się bezczynności, przy czym opóźnienie to, wynoszące ponad 7 miesięcy, odnosiło się w istocie do załatwienia zasadniczo prostej (po wiążącym wyroku I SA/Wa 2979/22) sprawy. Wobec tego, że opieszałość organu była znaczna, oczywista i pozbawiona jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, zasadne było uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Skarżący kasacyjnie nie przedstawił argumentacji podważającej prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd I instancji w tym zakresie. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ppsa). Grzywna i suma pieniężna nie stanowią tej samej instytucji. Utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Sądów administracyjnych jest, że spójnik "lub" oznacza alternatywę łączną (nierozłączną) i stanowi przeciwieństwo wyrazu "albo", właściwego dla alternatywy rozłącznej; spójnik "lub" wyraża "alternatywę łączną, czyli dopuszcza możliwość współwystępowania sytuacji komunikowanych przez zdanie łączone tym spójnikiem" (odpowiednio - uchwała SN z 9.9.2008 r. sygn. akt. III CZP 31/08; uchwała Siedmiu Sędziów SN z 29.9.2006 r. sygn. akt II UZP 10/06). Naczelny Sąd Administracyjny podziela ów pogląd, co oznacza, że sąd, na podstawie art. 149 § 2 ppsa, może orzec grzywnę bądź przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, jak i zastosować obie te sankcje jednocześnie. Rację ma skarżący kasacyjnie, że norma wynikająca z art. 149 § 2 ppsa ma charakter fakultatywny, co oznacza, że sąd nie jest zobligowany do zastosowania wobec organu, który dopuścił się bezczynności, wymienionej w tym przepisie sankcji. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę czasownika "może". Bez wątpienia, sąd może orzec grzywnę lub zasądzić sumę pieniężną jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. Ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jej sprawy. W przypadku skorzystania przez sąd z tej instytucji wskazany przepis nie zawiera żadnych przesłanek, którymi miałby kierować się sąd, ustalając wysokość sumy pieniężnej (wyrok NSA z 17.4.2019 r. I OSK 3053/18, Legalis 1922145). Ocena sądu w tym zakresie jest swobodna i strona, która ocenę tę podważa, jest obowiązana do przedstawienia argumentów, które uzasadniałyby odstąpienie od zastosowania wskazanej sankcji. W niniejszej sprawie wbrew zarzutowi skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie wymierzył organowi grzywny w wysokości 1000 zł, lecz zasądził od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (k. 48 akt sądowych). Jest to o tyle istotne, że orzeczenie grzywny a zasądzenie sumy pieniężnej są odrębnymi sankcjami związanymi ze stwierdzoną bezczynnością, nie zaś instytucjami tożsamymi. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej chodzi, przede wszystkim, o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.), jakiego doznała strona skarżąca na skutek opieszałości organu administracji, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji prawidłowo przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1000 zł, o której stanowi art. 149 § 2 ppsa. Kwota ta nie wykraczała wysokością ponad górną granicę wyznaczoną przez art. 154 § 6 ppsa, tj. poza dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji naruszył prawo, orzekając o zasądzeniu na rzecz skarżącego 1000 zł tytułem sumy pieniężnej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, by była to kwota nieadekwatna do stanu faktycznego sprawy, prawidłowo ustalonego przez Sąd I instancji. Głównym celem sumy pieniężnej jest uczynienie zadość krzywdzie poniesionej przez stronę. Skarżący kasacyjnie podniósł, że jego działania nie miały na celu umyślnego przedłużania sprawy, a ewentualne wydłużenie terminu jej załatwienia spowodowane było szczegółową, niezbędną analizą zgromadzonej dokumentacji. W tym aspekcie wskazać trzeba, że cel organu, choć godny aprobaty, nie miał znaczenia dla faktu, że dopuścił się on bezczynności, która uzasadniała domniemanie pokrzywdzenia strony, oczekującej na załatwienie jej sprawy i tym samym zasądzenie na jej rzecz odpowiedniej sumy pieniężnej. Wydłużenie terminu załatwienia sprawy nie było ewentualne, lecz rzeczywiste, zaś opieszałe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie administracyjnej przez organ nie było uzasadnione jej okolicznościami. Istotne znaczenie ma w tym aspekcie wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnego wyroku I SA/Wa 2979/22. Rażący charakter stwierdzonej w tej sprawie bezczynności uzasadniał przyznanie od organu na rzec skarżącego adekwatnej sumy pieniężnej. Argumentacja skarżącego kasacyjnie nie stanowi argumentacji tego rodzaju, która mogłaby podważyć ocenę Sądu I instancji co do adekwatności wysokości przyznanej sumy pieniężnej, która jest w tej sytuacji (art. 153 ppsa) wręcz symboliczna. Brak jest podstaw do jej miarkowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie charakter sumy pieniężnej, o której stanowi art. 149 § 2 ppsa, nie obliguje skarżącego do wykazania pokrzywdzenia. Samo pozostawanie organu w bezczynności, szczególnie mającej charakter rażący, uzasadnia zastosowanie tej sankcji przez przyjęcie domniemania pokrzywdzenia strony, która bezskutecznie oczekuje na załatwienie jej sprawy administracyjnej, która dodatkowo - jak w tym przypadku (po prawomocnym wyroku I SA/Wa 2979/22) - nie jest szczególnie skomplikowana. Sąd I instancji klarownie wskazał przyczyny i cele, dla których przyznał od skarżącego kasacyjnie organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1000 zł. Sąd stwierdził że: kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, tj. oczywistej rażącej bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku; zasądzona kwota z jednej strony zrekompensuje skarżącemu negatywne przeżycia związane z bezczynnością postępowania i z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, a z drugiej, będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania; [suma pieniężna] będzie sygnałem ostrzegawczym i dyscyplinującym dla organu, by w przyszłości takie postępowanie organu nie miało miejsca. Tym samym, bezzasadny jest podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 w zw. z art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie wysokości przyznanej sumy pieniężnej nie wymaga wyprowadzenia rachunku matematycznego wykazującego zasadność takiej a nie innej kwoty. Wystarczające jest wskazanie przyczyn wskazujących na adekwatność przyznanej kwoty. Uzasadnienie Sądu I instancji w tym aspekcie odpowiadało dyspozycji art. 141 § 4 ppsa. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie stanowi jedynie polemikę z zaskarżonym wyrokiem strony nieusatysfakcjonowanej rozstrzygnięciem Sądu I instancji, które odpowiada prawu. Dlatego skarga kasacyjna nie zasługuje na aprobatę. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. O niezbędnych kosztach postępowania kasacyjnego, na które składały się jedynie koszty zastępstwa procesowego skarżącego przez radcę prawnego, Naczelny Sad Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa, ich wysokość w kwocie 240 zł ustaliwszy w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).