I OSK 1493/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 557/19 w sprawie ze skarg T.W., M. W., M. W., E.W. , K.W. i [...] Sp. z o.o. Sp. k. w W. oraz Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 5 lutego 20219 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Komisji spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. (sygn. akt I SA/Wa 557/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu sprawy ze skarg: T.W., M. W., M. W., E.W. , K.W. i [...] Sp. z o.o. Sp. k. w W. oraz Miasta Stołecznego Warszawy (skarga na uzasadnienie decyzji) i z udziałem Stowarzyszenia [...] – Stowarzyszenia [...] w [...]: uchylił decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 5 lutego 2019 r. nr [...] uchyleniu decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 27 lutego 2009 r. nr [....] i o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego oraz umorzył postępowanie administracyjne. Z uzasadnienia w/w wyroku wynikało, że decyzją z dnia 5 lutego 2019 r. nr [....] Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich - działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4, 4a, 4b i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2267), art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279) oraz art. 214a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990, dalej jako: u.g.n.) -uchyliła decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] i [...] z obrębu [...] dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa prowadzi księgę wieczystą nr [...] (pkt 1 decyzji) - oraz odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości (pkt 2 decyzji). Z ustaleń Sądu wynikało, że (cyt.): "przeddekretowymi właścicielami nieruchomości oznaczonej dawnym nr hip. [...] byli A. W. w 90/104 niepodzielnych częściach oraz J.H. w 14/104 niepodzielnych częściach. Natomiast sąsiednia nieruchomość oznaczona dawnym nr hip. [...] była własnością A.B. w 9/12 części oraz M. S. co od 3/12 części; wniosek dekretowy dot. tej nieruchomości nie został ostatecznie rozpoznany (choć w sprawie zapadało wiele decyzji)". Jednocześnie Sąd nadmienił, że (cyt.): "budynek znajdujący się na gruncie ww nieruchomości został wybudowany ze środków Skarbu Państwa po 21 listopada 1945 r. oraz że przy odbudowie budynku przekroczono dawne granice nieruchomości hipotecznych, w wyniku czego znajduje się on w części na gruncie pochodzącym z nieruchomości hip. nr [...], a w części na gruncie pochodzącym z nieruchomości hip. nr [...] (ok 12m2)". Następnie Sąd wyjaśnił, że spadek po A. W. nabyli: I.W., A.W., E. W. i M.W. każde w ¼ części, zaś spadek po I.W.: E.W., A. W. i Marek W. każdy po 1/3 części. Z kolei spadek po E. W. nabyli: E. W., P. W. i K. W., każde po 1/3 części a spadek po A. W. - nabyła w całości T. W.. Natomiast spadek po J.z H. nabyła M. .L. Sąd wskazał również, że aktem notarialnym z dnia 4 listopada 2003 r. Rep. A nr [...] M. L. zbyła M. i M. W. (do majątku wspólnego) wszelkie prawa i roszczenia wynikające z przepisów dekretu warszawskiego w stosunku do udziału w wysokości 14/104 w dawnej nieruchomości (ozn. nr hip. [...]) za 80.000 złotych. Ponadto Sąd Wojewódzki nadmienił, że aktem notarialnym Rep. A [...], M.T. i .Z N.- działając w imieniu Z. i C. małżonków N.– sprzedali: A.W. w udziale 30/104 części, M.W. w udziale 30/104 części, E.W. w udziale 10/104 części, K. O. (z d. W.) w udziale 10/104 części, P.W. w udziale 10/104 części, M. W. i M.W. (do majątku wspólnego) w udziale 14/10 części wszelkie prawa i roszczenia wynikające z dekretu warszawskiego do gruntu o pow. [...] m kw - za cenę 1000 złotych. Wyjaśniając zaś stan prawny dotyczący dawnej nieruchomości oznaczonej nr hip. [...], Sąd wskazał, że tzw. wniosek dekretowy złożył w tym przypadku w dniu 3 czerwca 1948 r. adw. H.P., występujący jako pełnomocnik A.W.. Orzeczeniem administracyjnym z dnia 19 grudnia 1949 r. nr [...], Prezydent m.st. Warszawy odmówił jednak przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości ze wskazaniem, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren ww nieruchomości został przeznaczony pod użyteczność publiczną, co nie da się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowego właściciela. Z dniem 27 maja 1990 r., opisana na wstępie nieruchomość stała się własnością Dzielnicy-Gminy Warszawa-Śródmieście a następnie - na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) - przeszła na własność m.st. Warszawy. Decyzją z dnia 7 września 1992 r. nr [...], Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 10 grudnia 1949 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej z uwagi na brak w aktach sprawy dowodu, iż grunt przedmiotowej nieruchomości był przeznaczony pod użyteczność publiczną. W związku z tym Sąd przedstawił następnie, w jaki sposób przebiegało procedowanie nad wspomnianym wnioskiem dekretowym a które ostatecznie doprowadziło do wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji z dnia 27 lutego 2009 r. nr [...]. Decyzją tą zaś Prezydent m. st. Warszawy - po rozpatrzeniu wniosku A. W. z dnia 3 czerwca 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i ul. [...], hip. nr [...] - ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m2 położonego w Warszawie, przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni 10 m2 z obrębu [...] dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] - część, na rzecz: A. W. w udziale 30/104, M.W. w udziale 30/104, M. i M. małżonków W. na zasadzie wspólności ustawowej w udziale 14/104, E. W. w udziale 10/104, K. O.w udziale 10/104 oraz P. W. w udziale 10/104. Udział P. W. nabyła zaś następnie za kwotę 400.000 złotych [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...]. Powyższa decyzja reprywatyzacyjna – jak wskazał Sąd – stała się przedmiotem oceny w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych (...). Zdaniem Komisji, Prezydent m.st. Warszawy naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego (poprzez nieustalenie posiadania nieruchomości przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych w chwili złożenia wniosku dekretowego). Z akt sprawy – jak przyjął organ - wprost wynikało bowiem, że Prezydent m.st. Warszawy nie badał przesłanki posiadania gruntu w dacie złożenia wniosku dekretowego, a zatem doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej a postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w warunkach transparentności i z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Pominięcie kwestii posiadania w uzasadnieniu decyzji z 2009r. wg Komisji nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ też uznał, że u[...]ględnienie wniosku dekretowego pomimo niespełnienia przesłanki posiadania rażąco narusza art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego dekretu. Poza tym organ przyjął, że przeniesienie roszczeń do ww nieruchomości na rzecz rodziny W. nastąpiło w zamian za świadczenie [...]ajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości, a co - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach (...) stanowiło podstawę do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej. W tym zakresie organ wskazywał bowiem, że zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym, na dzień 21 grudnia 2018 r. wartość rynkowa prawa użytkowania wieczystego udziału 14/104 części ww nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie wynosiła [...] złote, podczas gdy z umowy sprzedaży praw i roszczeń z dnia 4 listopada 2003 r. wynikało, że M. L. sprzedała je M. i M. W. za kwotę 80 000 złotych, przy czym kwota ta obejmowała też roszczenia do nieruchomości położonej przy ul. [...], a wartość tej ostatniej została oszacowana przez biegłego na kwotę [...] złotych. Roszczenia do nieruchomości wg Komisji zostały zatem nabyte przez M. i M.małżonków W. za cenę prawie czterokrotnie niższą niż wartość oszacowana przez biegłych, a to było rażąco sprzeczne z interesem społecznym w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy. W rezultacie decyzją z dnia 5 lutego 2019 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2-4 a także art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy o szczególnych zasadach (...), Komisja uchyliła decyzję reprywatyzacyjną Prezydenta m st. Warszawy z dnia 27 lutego 2009 r. i odmówiła u[...]ględnienia wniosku dekretowego. Na wyżej przedstawioną decyzję Komisji z dnia 5 lutego 2019 r T.W., M. W., M. W., E.W. , K.W. i [...] Sp. z o.o. Sp. k. w W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, to jest: a) art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4a i pkt 4b w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego - poprzez wadliwe uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do "naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy", w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 4a cyt. ustawy wskutek braku prawidłowego uzasadnienia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2009 r. oraz nieustalenia posiadania nieruchomości w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 4b cyt. ustawy na chwilę złożenia wniosku dekretowego dotyczącego jedynie części (o pow. 12 m2) sąsiedniej nieruchomości hipotecznej nr [...], (obecnie przy ul. [...]), w sytuacji, gdy organ w sprawie zakończonej decyzją z 2009 r. - w świetle ugruntowanego orzecznictwa - w ogóle nie był zobowiązany badać okoliczności posiadania gruntu w chwili złożenia wniosku dekretowego gdyż wniosek dekretowy dot. hip. nr [...] złożyli w dniu 13.08.1947 r. dotychczasowi jej właściciele poprzez swoich pełnomocników, a ewentualne braki uzasadnienia decyzji nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, b) art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego wskutek wadliwego uznania, że przy wydawaniu decyzji z 2009 r. doszło do rażącego naruszenia art. 7 ust. 1 dekretu poprzez u[...]ględnienie wniosku dekretowego pomimo rzekomego braku posiadania gruntu, stanowiącego część dawnej nieruchomości hip nr [...] o powierzchni 12 m2, przez dotychczasowych właścicieli w chwili złożenia wniosku dekretowego, w sytuacji, gdy przesłanka "posiadania gruntu" nie dotyczy dotychczasowych właścicieli nieruchomości objętych dekretem warszawskim, a jedynie ich następców prawnych, co wynika z językowej wykładni przepisu, i z uwagi na brak podstaw do przyjęcia, że dotychczasowi właściciele w chwili złożenia wniosku nie posiadali gruntu, a przejawem ich władania jak właściciel w rozumieniu art. 296 § 1 dekretu Prawo rzeczowe jest właśnie wniosek dekretowy z 13.08.1947 roku, złożony przez adwokata, któremu zlecono jego złożenie, a zatem właściciele przejawili ewidentną wolę posiadania gruntu, a także faktycznie władali gruntem w chwili złożenia wniosku, pomimo zniszczenia budynku, bowiem brak jest dowodów na przekazanie władztwa nad ich gruntem w tym czasie podmiotowi trzeciemu. Skarżący podnieśli, że organ w zaskarżonej decyzji popiera swoje stanowisko niewiążącymi i poczynionymi marginalnie tezami uzasadnienia wyroku TK z dnia 19 lipca 2016 roku, Kp 3/15, w którym TK badał wyłącznie zgodność ustawy nowelizującej ustawę o gospodarce nieruchomościami z Konstytucją, a dodatkowo, że to orzeczenie TK jest z 2016 roku a zatem zostało wydane po 7 latach od zapadnięcia decyzji z 2009 roku (...), c) art. 29 ust 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach (...) - poprzez wadliwe uznanie, że przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej nastąpiło w zamian za świadczenie rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej, podczas, gdy przeniesienie roszczeń nie nastąpiło w wyniku wprowadzenia kogokolwiek błąd lub w sytuacji wyzyskania niewiedzy co do aktualnego stanu postępowania i realizacji roszczeń lub nieporadności życiowej (a taki był przecież cel tej regulacji), a jedynie w celu spieniężenia i w pełni legalnego nabycia roszczeń o tylko potencjalnej możliwości ich realizacji w 2003 r. oraz w celu uregulowania wadliwości związanych z wybudowaniem budynku z przekroczeniem granic ewidencyjnych nieruchomości w 2005 r., a zatem w celu naprawienia błędu władz publicznych - Skarbu Państwa przy odtwarzaniu budynku stanowiącego własność przeddekretowego właściciela gruntu. Zarzucili, że sporządzone w sprawie operaty szacunkowe są bezprzedmiotowe, bowiem dotyczą wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości a nie wartości jedynie roszczeń, których realizacja była niepewna w chwili dokonywania sprzedaży w 2003 i 2005 r., przy u[...]ględnieniu, że decyzją z 09 kwietnia 2008 roku ponownie przecież odmówiono następcom prawnym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, a akt notarialny w wykonaniu decyzji z 2009 r. nie został do dnia dzisiejszego zawarty i zgodnie z pkt 6 decyzji z 2009 r. - był uzależniony bez[...]ględnie od zapłaty ceny nabycia budynku posadowionego na gruncie w kwocie [...] zł (zob. protokół rokowań ws. sprzedaży budynku w trybie bezprzetargowym z dn. 19.05.2017 r. - w załączeniu oraz w aktach sprawy), która to kwota powinna dodatkowo pomniejszać proporcjonalnie ustaloną wartość rynkową prawa użytkowania wieczystego, co zostało całkowicie pominięte przez Komisję. Ponadto przeniesienie roszczeń co do zabudowanej części dawnej nieruchomości hip nr [...] o pow. 12 m2 nie obejmowało nieruchomości, która mogła być przedmiotem obrotu na wolnym rynku, a jedynie mogła być przedmiotem transakcji na rzecz właścicieli nieruchomości sąsiedniej i nie przedstawiała jakiejkolwiek wartości rynkowej wobec przekroczenia granic nieruchomości przez budynek posadowiony na działce sąsiedniej, w związku z powyższym ustalone kwoty transakcji przede wszystkim nie są w ogóle obiektywnie niewspółmierne, a tym bardziej rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości nimi objętych, d) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak u[...]ględnienia, że w sprawie wydane zostały wiążące organ przy wydaniu decyzji z 2009 r. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 1998 r. (IV SA 1028/97) oraz z dnia 16 kwietnia 2000 r. (I SA 2471/00), w których Sądy nie miały wątpliwości co do legitymacji wnioskodawcy i zasadności wniosku dekretowego, w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2018 r., II OSK 831/16, LEX nr 2467398: "Dokonana przez organ wykładnia przepisu prawa - odpowiadająca ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu (art. 153 p.p.s.a.) - ma charakter wiążący i nie może podlegać badaniu pod kątem jej prawidłowości, a tym bardziej podlegać ocenie, czy przyjęty przez organ wynik wykładni nie posiada cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt2 k.p.a.", e) art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) i art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Paryżu w dniu 20 marca 1952 r. polegające na całkowitym zaprzeczeniu dotychczasowej linii orzeczniczej organów i Sądów administracyjnych w przedmiocie przesłanki posiadania nieruchomości przez dotychczasowego właściciela gruntu warszawskiego (zob. choćby wyr. NSA w W-wie z dnia 08.11.2002 roku, 1 SA 787/01, LEX nr 678044), na ocenie tej przesłanki przez pryzmat przepisów ustawy w kontekście ostatecznych i trwałych w myśl art. 16 k.p.a. decyzji administracyjnych zapadłych wiele lat przed jej wejściem w życie, co nie buduje zaufania do organów władzy publicznej, a także zignorowaniu funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji SKO w Warszawie z dnia 27 marca 2003 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji dekretowej z dn.14.02.1950 r. (znak [...]) odnośnie dawnej nieruchomości nr hip. [...], na mocy której wiążąco stwierdzono, że doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez nieu[...]ględnienie wniosku dekretowego pochodzącego od osoby w pełni legitymowanej do jego złożenia; na nieproporcjonalnym zastosowaniu sankcji ustawowych wynikających z ustawy wobec braku jakichkolwiek zdarzeń o charakterze kryminalnym na gruncie niniejszej sprawy, a przecież takie sprawy stały się ratio legis powstania Komisji o nadzwyczajnych, nadzorczych uprawnieniach wobec ostatecznych decyzji administracyjnych oraz wobec całkowicie nieznacznego i znikomego naruszenia przepisów dekretu warszawskiego, nawet jeżeli uznać, że miało miejsce - choć tutaj skarżący w pierwszej kolejności przeczą - wobec stwierdzenia wadliwości odnośnie jedynie niewielkiej części nieruchomości objętej stanowiącej część dawnej nieruchomości sąsiedniej - nr hip. [...] o pow. 12 m2, która musiała być objęta roszczeniem wobec odbudowania przez Skarb Państwa budynku rozebranego bez odszkodowania, a stanowiącego własność poprzedników prawnych skarżących, z przekroczeniem granic nieruchomości sąsiedniej, a nie wobec wadliwości w postępowaniu odnośnie pierwotnego gruntu objętego wnioskiem dekretowym; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, to jest: a) art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, wbrew treści tego przepisu, że dotychczasowy właściciel w dniu składania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej winien posiadać grunt, którego wniosek ten dotyczy, podczas gdy przesłanka posiadania gruntu stosownie do ówcześnie obowiązującej wykładni literalnej opartej na zasadach gramatycznych języka polskiego dotyczyła wyłącznie następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości warszawskich; w sprawie zostały już wydane wiążące organ in meriti (a z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Komisja jest organem orzekającym co do istoty sprawy) wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02 kwietnia 1998 roku (IV SA 1028/97) oraz z dnia 16 kwietnia 2000 roku (I SA 2471/00), w których Sądy nie miały wątpliwości co do legitymacji wnioskodawcy i zasadności wniosku dekretowego, b) art. 214a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poprzez chybione uznanie, że zachodzą przesłanki do odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, gdyż zabudowa dokonana przez Skarb Państwa przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu w sytuacji, gdy zabudowa "kosztem" Skarbu Państwa w postaci budynku przy ul. [...] w Warszawie nie została wykonana wskutek realizacji celu zajęcia gruntu, a wskutek zajęcia gruntu w celu budowy trasy [...] w tunelu pod budynkiem, odbudowa budynku miała nastąpić wskutek konieczności rozebrania dotychczasowego budynku tam posadowionego (który, co niesporne, przetrwał działania wojenne i nie był własnością Skarbu Państwa] i przyjęcia koncepcji budowy tunelu na trasie [...] metodą odkrywkową, zabudowa dokonana przez Skarb Państwa, powinna u[...]ględniać wartość budynku, który przetrwał Wojnę i został bez odszkodowania rozebrany, pomimo tego, że zgodnie z art. 5 w zw. z art. 8 dekretu stanowił wyłączną własność aż do czasu jego rozebrania przeddekretowego właściciela. Ponadto decyzję Komisji - w zakresie uzasadnienia – zaskarżyło także Miasto Stołeczne Warszawa, zarzucając jej naruszenie: art. 107 § 3 w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy o szczególnych zasadach (...) poprzez zawarcie bezzasadnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji. W odpowiedzi na skargi Komisja wniosła o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. Sąd Wojewódzki połączył sprawy z powyższych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Wa 557/19. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) - zaskarżoną decyzję i umarzając postępowanie administracyjne - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi zasługiwały na u[...]ględnienie. Szczególnie zaś uzasadnione były zarzuty pierwszej skargi. Odnosząc się do przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt. 4b ustawy o szczególnych zasadach (...), Sąd wyjaśnił, że dotychczas w kilkudziesięcioletniej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, w przeważającej większości przypadków, kwestia posiadania gruntu w dacie składania wniosku dekretowego nie była szerzej kontestowana. W/w termin, określony w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego w orzecznictwie był wykładany rozbieżnie, a w zasadzie w ogóle nie był rozważany. Stąd, przesłanka, określona w art. 30 ust. 1 pkt. 4 b ustawy o szczególnych zasadach (...) powinna być rozumiana jako normatywne doprecyzowanie przepisów dekretu, a w konsekwencji stosowana ewentualnie jedynie na przyszłość począwszy od daty wejścia w życie ustawy. Zdaniem Sadu bowiem (cyt.): "Jakkolwiek w sprawie nie został wyeksponowany zarzut nie działania prawa wstecz, to Sąd jako nie związany zarzutami skargi uznał, że jest on istotny dla wyniku sprawy i u[...]ględnił go z urzędu". W ocenie Sądu, odnośnie do zarzutów Komisji w stosunku do decyzji dekretowej tj. zaistnienia przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt. 4b i pkt. 5 ustawy - powinna mieć zastosowanie podstawowa reguła prawa intertemporalnego tj. zasada tempus regit actum. Zasada ta nakazuje oceniać skutki zdarzenia prawnego według przepisów prawa materialnego obowiązujących w chwili gdy miało ono miejsce. Z tej przyczyny Sąd przyjął, że wprawdzie ustawa o szczególnych zasadach (...) ma zastosowanie także do decyzji już zapadłych przed jej wejściem w życie a zatem, iż Komisja może objąć nadzorem każdą ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, tym niemniej nie można jednak przyjąć, iż badanie legalności decyzji ostatecznej winno się opierać na normach, które nie istniały w dacie jej wydawania. To bowiem godziłoby w zasadę demokratycznego państwa prawnego. Ustawa stanowi zresztą jednoznacznie, że zadaniem komisji jest "usuwanie skutków prawnych decyzji wydanych z naruszeniem prawa" – a zatem z naruszeniem prawa powszechnie obowiązującego w dacie jego stosowania, a nie prawa dopiero ustanowionego w przyszłości. Jednocześnie Sąd Wojewódzki podkreślił, że u[...]ględnił w swych ocenach, że zasada lex retro non agit nie ma bez[...]ględnego charakteru, ale musi być jednak traktowana jako zjawisko aksjologiczne, aprobowane konstytucyjnie. Przyjmuje się bowiem, że zasada ta nie jest przeszkodą dla przyznawania lub rozszerzania uprawnień z mocą wsteczną i gdy jest to konieczne w celu realizacji wartości konstytucyjnej, ocenionej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji, a także jeżeli przemawia za tym konieczność realizacji innej zasady konstytucyjnej, a realizacja tej zasady nie jest możliwa bez wstecznego działania prawa (por. wyrok TK z 5 września 2007 r. P 21/06, Dz.U. 2007 nr 170 poz. 1205). Skoro jednak Komisja powołała się jedynie na "interes społeczny" nie rozwijając tej problematyki, a w szczególności problematyki praw i obowiązków osób biorących - zgodnie z prawem - udział w reprywatyzacji, a więc, że zakaz niedziałania prawa wstecz powinien mieć w tej sprawie zastosowanie z uwagi na konieczność urealnienia innej zasady konstytucyjnej, to należy stosować zasady ogólne. A te, w razie kolizji, czy w sprawie ma zastosowanie przepis dotychczasowy, czy nowy, wskazują, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Ponadto Sąd podkreślił także, że zagadnienia intertemporalne w każdej dziedzinie prawa budzą wątpliwości interpretacyjne. (cyt.): "Z uwagi na określony nadrzędny interes społeczny czy równorzędną zasadę konstytucyjną w konkretnym przypadku można kontestować dopuszczalność bądź niedopuszczalność działania prawa wstecz. W tej sprawie mamy jednak sytuację szczególną. Nie mamy tu do czynienia z problemem stosowania przepisów ustawy na przyszłość bądź wstecz, lecz mamy do czynienia z ustawą nadzwyczajną, która ustanowiła reguły nie tyle nowego prawa materialnego czy też prawa procesowego dla danych stosunków prawnych - lecz ustanowiła reguły kontroli zdarzeń prawnych już zaistniałych (tj. aktów administracyjnych) w ramach wiążących norm prawa materialnego, przy czym kontrola ta ma odbywać się częściowo w oparciu o całkowicie nowe normy. Chodzi tak o normy prawa materialnego, jak i o normy prawa procesowego - ustawa jest bowiem szczególną hybrydą. Sąd nie neguje ani działań samej komisji jako organu administracji, ani prawa komisji do kontroli wszystkich uprzednio zapadłych decyzji reprywatyzacyjnych – jednak kontrola ta powinna odbywać się w odniesieniu do przepisów dekretu czy przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami – gdy chodzi o prawo materialne, i w ramach procesowych przepisów ustawy z odniesieniem, w zakresie nieuregulowanym, do przepisów kpa – jak to nakazuje art. 38 ust. 1 ustawy. Przepisy te dają komisji całe spektrum możliwości oceny legalności decyzji reprywatyzacyjnych tak pod kątem naruszenia prawa procesowego jak i rażącego naruszenia prawa, o czym stanowi wprost art. 30 ust. 1 pkt. 4 ustawy. Jeśli zaś nawiązać do przesłanek przywołanych przez komisję w kontrolowanej sprawie tj. do przesłanek z art. 30 ust. 1 pkt. 4a, b i pkt. 5 ustawy – to, w ocenie Sądu, zastosowanie ich jako norm wyznaczających kryteria legalności decyzji zapadłej w 2009r. - nie może mieć miejsca. Stosowanie ich byłoby wyjątkowo dopuszczalne jedynie w stosunku do decyzji reprywatyzacyjnych wydawanych przez prezydenta czy inny organ reprywatyzacyjny czy też ocenianych przez Sąd – po ich wejściu w życie". W rezultacie Sąd przyjął, że wykładni art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego nie można dokonywać z perspektywy jego brzmienia, "doprecyzowanego" w art. 30 ust.1 pkt. 4b ustawy o szczególnych zasadach (...), gdyż w obu tych przepisach chodzi o inne "posiadanie", a ponadto wadliwości decyzji reprywatyzacyjnej nie można upatrywać w brzmieniu przepisu, który nie był doprecyzowany, tzn. w brzmieniu, którego w 2009 r. nie było. Ustawodawca "doprecyzował" dopiero w 2018r. rozumienie i wykładnię art. 7 ust. 1 dekretu – gdyż dotychczas przez ponad pół wieku przepis ten był wykładany odmiennie od jego aktualnej woli i aktualnego brzmienia przepisu. Zdaniem Sądu, treści art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego nie można było interpretować kierując się jedynie literalnym jego brzmieniem, z pominięciem regulacji prawnych współistniejących - przyjętych w innych, obowiązujących wówczas przepisach prawa. W dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego, na terenie m. st. Warszawy - w zakresie regulacji stosunków prawnorzeczowych – obowiązywały zaś przepisy zawarte w Kodeksie Napoleona oraz w Prawie o ustaleniu własności dóbr nieruchomych, o przywilejach i hipotekach z dnia 26 kwietnia 1818 r. Właściciele dekretowi do wniosku o prawo własności czasowej winni byli dołączyć świadectwo wystawione przez Wydział Hipoteczny Sądu Okręgowego w Warszawie a gdy wnioski dekretowe składali prawni następcy właściciela nieruchomości, winni oni legitymować się wprowadzeniem ich przez sąd w posiadanie - stosownie do obowiązującego wówczas art. 724 Kodeksu Napoleona (por też art. 1006 w zw. z art. 1008 Kodeksu Napoleona). Dekretowe postępowanie administracyjne miało zaś w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy istnieje osoba legitymowana do nabycia tego prawa jako strona postępowania, a jeżeli tak, to w drugiej kolejności rozstrzygnąć, czy planistyczne przeznaczenie gruntu pozwoli na ustanowienie tego prawa na rzecz ubiegającego się o to podmiotu. W rzeczywistości dekretowej, "wprowadzenie przez sąd następców prawnych w posiadanie nieruchomości" zastępowało dzisiejsze postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, a zatem dawało legitymację następcy do występowania w sprawie w charakterze uprawnionego spadkobiercy. Wobec tego na tym etapie administracyjnego rozpoznania sprawy nie mogła być brana pod uwagę przesłanka "posiadania" rozumiana w sensie cywilistycznym, na co po ponad 70-ciu latach od wejścia w życie dekretu wskazał ustawodawca w art. 30 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach (...). Poza tym, w ocenie Sądu, pojęcie "posiadania: użyte w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, zostało przypisane jedynie prawnym następcom właściciela, a nie samemu właścicielowi, jego pełnomocnikowi, użytkownikowi czy zarządcy. W rezultacie zatem Sąd uznał, że wadliwości decyzji reprywatyzacyjnej nie można było zatem upatrywać, jak dokonała tego Komisja, z powodu nieustalenia "posiadania" nieruchomości - w rozumieniu art. 30 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach (...), a co miałoby się przejawiać brakiem analizy tej kwestii w uzasadnieniu decyzji reprywatyzacyjnej z 2009 r. Same zaś braki uzasadnienia decyzji nie mogły stanowić o jej wadliwości skutkującej wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Pozostawałoby to bowiem w sprzeczności z zasadą stałości obrotu i trwałości decyzji administracyjnych. W sprawie nie budziło przy tym wątpliwości, że wniosek dekretowy pochodził od właściciela nieruchomości a nie jego następców prawnych. A. W. został wprowadzony w posiadanie nieruchomości nr hip. [...] po tym jak decyzją z dnia 27 lipca 1947r., przywrócono mu posiadanie do 90/104 części. Było to inne posiadanie – jak kontynuował Sąd - niż to opisane wyżej, oparte na przepisach dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich, tym niemniej świadczyło to o pewnym stanie faktycznym sprawy. Poza tym, jak podkreślił w tym miejscu Sąd, w sprawie istotne było także uzyskanie w grudniu 1996 r. przez ww zatwierdzenia projektu budowlanego i zakwalifikowanie ówczesnego budynku do odbudowy. Z tego powodu Sąd Wojewódzki przyjął, że zarzuty Miasta st. Warszawy jak i skarżących stron były zasadne. Odnosząc się z kolei do zastosowanej przez Komisję przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach (...) Sąd również przyjął, że wadliwości decyzji z 2009 r. nie można było badać w oparciu o prawo ustanowione w 2017 r. Przepisy dekretu warszawskiego (cyt.): "nie różnicują sytuacji prawnej dawnych właścicieli, ich spadkobierców bądź osób, które kupiły od nich nieruchomości czy prawa i roszczenia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie kwestionowano dotychczas prawa do przenoszenia roszczeń dekretowych choćby i pod tytułem darmym. Są to prawa majątkowe, chronione przez przepisy konstytucyjne i ingerencja w prawo obrotu nimi bądź jego ograniczenie musiałaby się wiązać ze zmianą przepisów rangi ustawowej. Do momentu ustawowego ograniczenia skuteczności obrotu prawami i roszczeniami dekretowymi nie można więc negować skutecznie, zwłaszcza w postępowaniu administracyjnym, zawartych uprzednio umów cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami prywatnymi. Poza tym zdaniem Sądu, (cyt.): "badając ewentualną nieekwiwalentność świadczeń organ powinien był przeanalizować cały cykl decyzji i orzeczeń, jakie zapadały w tym postępowaniu dekretowym i dopiero wówczas dokonać wyważenia interesów stron umowy o sprzedaży roszczeń, a następnie odnieść to do podstawowej przesłanki określonej w art. 30 ust. 1 pkt. 5 ustawy, jaką jest "interes społeczny". Innymi słowy organ nie wykazał na czym w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy polegało naruszenie interesu społecznego. W szczególności organ nie wyjaśnił, w jaki sposób w demokratycznym państwie prawnym przy założeniu konstytucyjnie chronionego prawa własności doszło do naruszenia interesu społecznego poprzez potencjalne "zaniżenie" jednego ze świadczeń umowy [...]ajemnej zawartej pomiędzy podmiotami prywatnymi". Organ pominął też, (cyt.): "że owa nieekwiwalentna transakcja miała miejsce pomiędzy spadkobiercami właściciela dekretowego i dotyczyła jedynie ułamkowego udziału w prawie >" ww nieruchomości. M. L., która sprzedała M.i M. W. swoje roszczenia do ww nieruchomości była spadkobiercą ustawowym I. R., z d. W. (...)". W ocenie Sądu, (cyt.): "Przy ocenie umowy dotyczącej nabycia udziału w roszczeniach organ powinien był u[...]ględnić m.in. wielość decyzji organu I instancji i SKO, określić czas trwania ww postępowań, niepewność sytuacji prawnej wnioskodawców, a w konsekwencji zrelatywizować > ceny nabycia roszczeń w oparciu o dokonane ustalenia, wycenić ponadto nakład pracy w odniesieniu do cen usług prawniczych itd. Tymczasem organ porównał wartość nieruchomości przy ul. [...] do ceny nabycia roszczeń, z pominięciem odniesienia się do treści art. 30 ust. 1 pkt. 5 ustawy i istoty nieruchomości dekretowych - a zatem ustanowionego wyjątku od zasady superficies solo cedit. W sprawie istotne jest także, że decyzja dekretowa wymaga od jej beneficjentów spłaty nakładów poczynionych na nieruchomość a pomimo upływu od daty jej ostateczności ponad 10 lat, nie została sfinalizowana umowa aktu notarialnego ustanawiająca prawo użytkowania wieczystego. To samo dotyczy zarzutu co do nabycia przez rodzinę W. roszczeń do części nieruchomości stanowiącej dawny numer [...] – w związku z przekroczeniem granicy przez posadowiony na gruncie budynek." W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki – jak stwierdził - nie podzielił również stanowiska Komisji, że w niniejszej sprawie zachodziła wadliwość decyzji reprywatyzacyjnej, określona w art. 30 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach (...). Ponieważ więc Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się w sprawie innych przesłanek z art. 30 ustawy o szczególnych zasadach (...), postępowanie przed Komisją stało się – zdaniem Sądu - bezprzedmiotowe. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: a) prawa materialnego, to jest: 1. art. 30 ust. 1 pkt 4b i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: Ustawą) w zw. z art. 2, art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji odmowę ich zastosowania przez Sąd Wojewódzki, co wynikało z uznania powyższych przesłanek ustawowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez Komisję za nieodpowiednie (niesamodzielne) dla [...]ruszenia nadzorowanej w postępowaniu rozpoznawczym decyzji reprywatyzacyjnej, podczas gdy rolą Sądu jest przestrzeganie i stosowanie przepisów obowiązującego prawa o randze ustawowej, uchwalonego w prawem przewidzianym trybie przez powołane ku temu instytucje, a nie dokonywanie oceny procesu legislacyjnego, zasadności i możliwości orzekania na podstawie obowiązujących przepisów o randze ustawowej, a które to działanie doprowadziło finalnie do odmowy stosowania ww. przepisów Ustawy, prowadząc do z pogwałcenia zasad powszechności obowiązywania i domniemania konstytucyjności norm stanowionego prawa, 2. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności czasowej i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279; zwanego dalej: Dekretem) w zw. z art. 30 ust. 1 pkt4a i 4b Ustawy w z w. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; zwanym dalej: k.p.a.) w zw. z art. 38 ust. 1 Ustawy - poprzez błędną wykładnię i uznanie prawidłowości w pomijaniu przez Prezydenta m. st. Warszawy zbadania przesłanki "posiadania" w stosunku do dotychczasowego właściciela jego następców prawnych podczas wydawania decyzji reprywatyzacyjnej, co oparto na poglądzie, że wymóg "posiadania" gruntu przewidziany w art. 7 ust 1 Dekretu nigdy nie dotyczył dotychczasowego właściciela, z kolei odnośnie następców prawnych właściciela wymóg ten przestał obowiązywać po dacie 1 stycznia 1947 r., gdy tymczasem art, 7 ust. 1 Dekretu przewiduje niezmiennie wymóg posiadania gruntu w dacie złożenia wniosku w stosunku do właściciela i następców prawnych właściciela, nakładając tym samym na organy dekretowe obowiązek zbadania danej przesłanki, a której to powinności przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej nie dopełniono jak przyznaje sam Prezydent m. st. Warszawy (w złożonej skardze), co w konsekwencji winno skutkować uznaniem przez Sąd Wojewódzki wszystkich skarg złożonych na decyzję Komisji za podlegające oddaleniu jako niezasadne, z uwagi na prawidłowe oparcie rozstrzygnięcia decyzji Komisji o art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy, 3. art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b Ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że sam brak ustaleń co do posiadania (na gruncie art. 7 ust 1 Dekretu) [...]ględem tak właściciela jak i jego następców prawnych, przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej nie może zostać uznany za rażące naruszenie prawa, jak również naruszenie prawa w stopniu podstawowym, podczas gdy jeżeli warunkiem przyznania prawa użytkowania wieczystego (własności czasowej) było spełnienie łącznie trzech przesłanek, a organ sprawdza jedynie zaistnienie dwóch, odstępując w całości od weryfikacji spełnienia trzeciej przesłanki, to tym samym dopuszcza się wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa materialnego, 4. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy w zw. z art. 7 ust 1 Dekretu w zw. z art. art. 7, art 77 § 1, art 107 § 3 i art. 80 k.p.a. w zw. z art 38 ust. 1 Ustawy - poprzez odmowę ich zastosowania z uwagi na uznanie, że spełnienie warunku "posiadania" musi zostać ocenione jako niewątpliwe w przypadku składania wniosku dekretowego przez dotychczasowego właściciela z uwagi na sam fakt przysługującego mu prawa własności nieruchomości, podczas gdy żaden z przepisów materialnoprawnych obowiązujących w dacie wejścia w życie Dekretu, jak i w okresie po nim następującym, nie wprowadzał domniemania prawnego prowadzącego do automatycznego przypisania podmiotowi właścicielskiemu atrybutu posiadania z samego faktu przysługującego mu prawa własności rzeczy, 5. art. 7 ust. 1 Dekretu i art. 30 ust 1 pkt 4b Ustawy - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że art 30 ust 1 pkt 4b Ustawy stanowi nową - odrębną przedmiotowo normę materialnoprawną [...]ględem obowiązującego dotychczas art .7 ust 1 Dekretu i w konsekwencji przyjęcie, że w obu tych przepisach chodzi o "inne posiadanie" gruntu przez dotychczasowego właściciela, podczas gdy w obowiązującym porządku prawnym możną mówić tylko o jednej przesłance posiadania, albowiem w świetle unormowania art. 7 ust. 1 Dekretu, warunkiem skutecznego złożenia wniosku o przyznani prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy (od 1947 r. prawa własności czasowej) przez byłego właściciela lub jego następcę prawnego było posiadanie gruntu w momencie wnoszenia wniosku, zaś norma materialnoprawna z art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy, stanowi jedynie szczególną podstawę służącą [...]ruszeniu ostatecznych decyzji dekretowych, w których organy zaniechały badania przesłanki posiadania gruntu przez przeddekretowego właściciela, ujętej już w art. 7 ust 1 Dekretu, 6. art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 Ustawy w zw. z art. 7 , art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. w zw. z art 38 ust. 1 Ustawy - poprzez uznanie, iż wniosek dekretowy dotyczący nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] był wnioskiem złożonym w sposób skuteczny i pozwalał na wydanie decyzji przyznającej prawo użytkowania wieczystego gruntu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uprawniał do stwierdzenia, że wniosek dekretowy nie został złożony przez w sposób skuteczny, z uwagi na brak posiadania nieruchomości przez wnioskodawcę w rozumieniu przewidzianym ww. przepisem Dekretu, a co było spowodowane faktem budowy metodą odkrywkową trasy [...], co uzasadniało wydanie przez Komisję decyzji uchylającej decyzję reprywatyzacyjną i odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu na podstawie art 29 ust 1 pkt 2 Ustawy, 7. art. 30 ust 1 pkt 4b Ustawy i art. 7 ust 1 Dekretu w zw. z art. 2, art. 7 i art 178 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie, które wynikało z uznania przez Sąd Wojewódzki, że zbadanie przesłanki posiadania nie miało znaczenia w sprawie, skutkując tym, iż uchylenie decyzji reprywatyzacyjnej przez Komisję nie znajdowało oparcia ani w przepisach prawa, ani w jego wykładni, podczas gdy Komisja uchylając decyzję dekretową działała na podstawie przepisów obowiązującego prawa, na czele z art. 30 ust 1 pkt 4b Ustawy, ponadto znajdując oparcie rozstrzygnięcia swej decyzji w prawidłowej wykładni art 7 ust 1 Dekretu, 8. art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 80 k.p.a - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie, z uwagi na przyjęcie, że [...]ruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy może nastąpić tylko wówczas, gdy Komisja ustali, że dotychczasowy właściciel nieruchomości warszawskiej lub jego następcy prawni nie byli w posiadaniu nieruchomości, bowiem sam brak ustaleń ze strony organu dekretowego, co do posiadania - w szczególności jeśli owo posiadanie po stronie podmiotów uprawnionych w rzeczywistości wystąpiło - nie może prowadzić do postawienia organowi zarzutu naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy skorzystanie przez Komisję z przesłanki wymienionej w art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy: (a) nie jest uzależnione od poczynienia jednoznacznych ustaleń w postępowaniu rozpoznawczym przed Komisją, że w konkretnym przypadku dotychczasowy właściciel gruntu lub jego następcy prawni nie byli w posiadaniu gruntu w dacie składania wniosku dekretowego, albowiem takiego obowiązku nie przewidziano w żadnym z przepisów Ustawy, (b) nie jest powiązane z kwestionowaniem przez Komisję okoliczności posiadania gruntu przez dotychczasowych właścicieli lub ich następców prawnych w dacie składania wniosku dekretowego, gdyż Ustawa takiego warunku w kontekście skorzystania z powołanej przesłanki nie przewiduje - co uprawnia stwierdzenie, że przedstawione wyżej, odmienne stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest sprzeczne z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianych w art. 29 ust. 1 pkt 1-4 Ustawy, które Komisja może po ramach zakończenia postępowania rozpoznawczego, 9. art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy w zw. z art 7 ust 1 Dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust 1 Ustawy oraz w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji odmowę ich zastosowania, co oparto na uznaniu, że Komisja nie jest uprawniona do wyeliminowania ostatecznych decyzji reprywatyzacyjnych wydawanych z pominięciem obowiązku ustalenia posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, podczas gdy zgodnie z treścią art. 30 ust 1 pkt 4b Ustawy, Komisja jest zobligowana do przeprowadzenia postępowania pod kątem sprawdzenia, czy decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust 1 Dekretu, zaś w przypadku wykazania braku spełnienia owego obowiązku przez organy administracyjne, Komisja z woli ustawodawcy jest obowiązana do wydania decyzji związanej na podstawie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 29 ust 1-4 Ustawy, 10. art. 30 ust. 1 pkt 4b i 5 Ustawy w zw. z art. 3 ust 1-3 Ustawy w zw. z art 29 ust 1-4 Ustawy - poprzez błędne uznanie, że przesłanki w oparciu o które Komisja może wydać decyzję przewidzianą w art. 29 ust. 1-4 Ustawy, obejmują wyłącznie przypadki objęte hipotezą przepisów normujących postępowania nadzwyczajne przewidziane w k.p.a. w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej i to w sytuacji naruszenia przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji administracyjnej, co wyłącza stosowanie przez Komisję art. 30 ust. 1 pkt 4a, 4b, 5, 6, 7 i 8 Ustawy do decyzji ostatecznych w dacie wejścia w życie Ustawy (wydanych przed jej uchwaleniem), podczas gdy wolą ustawodawcy było jak najszersze ukształtowanie kompetencji Komisji jako organu szczególnego w polskim systemie prawnym, czemu służyło przyznanie temu organowi uprawnień pozwalających na ingerencję w zasadę przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. na podstawie nowych trybów postępowania (przy zastosowaniu m.in norm materialnoprawnych ujętych w art. 30 ust. 1 pkt 4b i 5 Ustawy) służących [...]ruszaniu ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniach reprywatyzacyjnych, 11. art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy i art. 27 Ustawy, poprzez ich błędną - rozszerzającą wykładnię, skutkującą odmową ich zastosowania w konkretnym przypadku, z uwagi na przyjęcie, że ocena przesłanki dotyczącej niewspółmierności świadczeń przez Komisję winna u[...]ględniać całokształt okoliczności sprawy, co w dalszej kolejności pozwalałoby dopiero na dokonanie wyważenia interesów stron umowy o sprzedaży roszczeń w kontekście interesu społecznego, przy czym ww. nieuprawniona wykładnia przytoczonych przepisów doprowadziła Sąd Wojewódzki do uznania braku podstaw do uchylenia nadzorowanej decyzji reprywatyzacyjnej przez Komisję w oparciu o ww. przesłankę, zgodnie z którą przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, ponieważ nastąpiło w zamian za świadczenie [...]ajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej, podczas gdy: (i) przyjęty przez Sąd Wojewódzki model wykładni rozszerzającej jest wadliwy, albowiem uzależnia możliwość zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy przez Komisję od spełnienia dodatkowych - pozanormatywnych przesłanek, co jest sprzeczne z ratio legis Ustawy, (ii) ustalenie wartości nieruchomości warszawskiej, a co za tym idzie stwierdzenie przez Komisję wystąpienia przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy w przypadku nieruchomości przy ul. [...] nastąpiło w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z modelem przewidzianym art. 27 Ustawy, (iii) dokonanie właściwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy w powiązaniu ze stanem faktycznym wskazanym w decyzji Komisji pozwalało na uznanie, że w przypadku nieruchomości przy ul. [...] wydanie decyzji reprywatyzacyjnej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym z uwagi na rażący brak ekwiwalentności świadczeń stron mający miejsce w umowie dotyczącej przeniesienia roszczeń do ww. nieruchomości, co uzasadniało wydanie decyzji przez Komisję na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy; 12. art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; zwanej dalej: ustawą Covidową) w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że pozbawienie stron prawa do udziału w rozprawie pozostawione zostało wyłącznej decyzji przewodniczącego, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami ustawy Covidowej zasadą jest przeprowadzenie rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych, a więc z poszanowaniem zasady jawności, zaś zarządzenie przeprowadzenia posiedzenia niejawnego może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, 13. art. 1, art. 2 ust. 1, art. 2a ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1-2 i 12-13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art 22 ust. 1 i 2 (Dz.U.2018.2068 t.j.; zwanej dalej: u.o.d.p.) oraz art. 143 w zw. z art. 46 § 1 i art. 47 § 1 w zw. z art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025: zwaną dalej: k.c.] w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 Ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu - poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że decyzja reprywatyzacyjna dotycząca ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] odpowiada prawu, podczas gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na działce ewidencyjnej objętej nadzorowaną przez Komisję decyzją reprywatyzacyjną było niedopuszczalne, albowiem przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład drogi publicznej, co powoduje, że: [1) taka nieruchomość jako res extra commercium może być przedmiotem prawa własności zastrzeżonym tylko dla podmiotów publicznych określonych w art. 2a u.o.d.p., co wyklucza obrót na rzecz podmiotów prywatnych, w tym przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. Dekretu na rzecz przeddekretowego właściciela lub jego następców praw, (2] pas drogowy, podobnie jak nieruchomość gruntowa ma charakter trójwymiarowy obejmując grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, zaś w obecnym stanie prawnym brak przepisów o tzw. własności warstwowej, co skutkuje tym, że obszar znajdujący się na płycie tunelu wchodzącego skład drogi publicznej winien stanowić własność publiczną wyjętą z publicznego obrotu, uniemożliwiając tym sarnim jej przyznanie na rzecz podmiotu prywatnego; (3] część struktury budynkowej, która znajduje się w przestrzeni nad gruntem stanowiącym własność publiczną, jest częścią składową gruntu i nie może stanowić odrębnego do gruntu przedmiotu własności; (4] takiej możliwości nie przewiduje przepis art. 22 u.o.d.p.; b) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 w zw. z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP w zw. z art. 30 ust 1 pkt 4a, 4b i 5 Ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1-3 Ustawy - poprzez niewłaściwe określenie kompetencji orzeczniczych, objawiające się w samodzielnym, dowolnym, a tym samym nieuprawnionym ustaleniu zasad intertemporalnych (zastosowaniem zasady tempus regit actum) w zakresie dotyczącym obowiązywania poszczególnych przepisów Ustawy (tj. przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 4a-6 Ustawy), co doprowadziło do odrzucenia możliwości zastosowania przez Komisję art. 30 ust. 1 pkt 4a, 4b i 5 Ustawy, a w konsekwencji uchylenia decyzji Komisji - podczas gdy zgodnie z zasadą praworządności sądy administracyjne obowiązane są do przestrzegania przepisów obowiązującego prawa, które korzysta z domniemania konstytucyjności, przez co Sąd Wojewódzki nie posiadał kompetencji do samodzielnego wyznaczania reguł intertemporalnych odnośnie możliwości stosowania prawa, wbrew treści przepisów znajdujących się w akcie o randze ustawowej jaki stanowi Ustawa, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z ark. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. i art. 30 ust. 1 pkt 4, 4a i 5 Ustawy oraz w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z artl. 38 ust. 1 Ustawy - poprzez uchylenie decyzji Komisji i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, co wynikało z uznania, że w stanie faktycznym i prawnym konkretnej sprawy żadna ze wskazanych jako podstawy rozstrzygnięcia decyzji przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 1 Ustawy nie mogła prowadzić do uznania naruszenia prawa, co wyklucza możliwość uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej przez Komisję i prowadzi do umorzenia postępowania z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 105 § 1 k.p.a., podczas gdy Komisja, działając w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy, była uprawniona do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej i następnie orzeczenia co do istoty sprawy, w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek pozytywnych wymienionych w art. 30 ust. Ustawy - tj. pkt 4,4a, 4b i 5 danego przepisu Ustawy - przewidujących niezależne podstawy [...]ruszenia decyzji, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b Ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 38 ust. 1 Ustawy - poprzez uchylenie decyzji Komisji i uznanie wadliwości rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym stwierdzenia przez organ, że Prezydent m. st. Warszawy wydając decyzję reprywatyzacyjną dopuścił się naruszenia prawa poprzez nieustalenie przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następcę prawnego dawnego właściciela w chwili złożenia wniosku, podczas gdy kwestionowane przez Sąd Wojewódzki stanowisko Komisji odnośnie zasadności w stwierdzeniu naruszenia prawa w podanym zakresie było prawidłowe i jako takie uzasadniało wyeliminowanie nadzorowanego aktu w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. art 30 ust. 1 pkt 4 Ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 6, art 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 Ustawy i w zw. z art 156 § 1 pkt 2 k.p.a.- poprzez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie wadliwości w stwierdzeniu przez Komisję, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej miało miejsce w sytuacji, gdy przeddekretowi właściciele nieruchomości nie spełnili przesłanki posiadania gruntu w rozumieniu art 7 ust 1 Dekretu, podczas gdy dokonana w tym zakresie ocena Komisji była prawidłowa i znajdowała oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, albowiem posiadanie nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli w dacie składania wniosku dekretowego było wykluczone przykładowo z uwagi na fakt realizacji w latach 1947-1949 inwestycji publicznej w postaci budowy trasy [...], która swym zasięgiem obejmowała grunt uregulowany w księdze hipotecznej oznaczonej numerem hip. [...] i hip. [...], a której realizacja uniemożliwiała ustanowienie prawa użytkowania w trybie art.. 7 ust 1 Dekretu, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust 1 Dekretu w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. - poprzez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie, że spełnienie warunku posiadania przez przeddekretowego właściciela gruntu musi zostać ocenione jako niewątpliwe w związku z przysługującym mu na datę wejścia w życie Dekretu prawem własności, co wyklucza w danym przypadku odmowę przyznania prawa użytkowania wieczystego, podczas gdy żaden z przepisów materialnoprawnych obowiązujących w dacie wejścia w życie Dekretu, jak i w okresie po nim następującym, nie wprowadzał domniemania prawnego prowadzącego do automatycznego przypisania podmiotowi właścicielskiemu posiadania z samego faktu przysługującego mu prawa własności rzeczy, 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy w zw. z art 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy w z w. z art. 27 Ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art 107 § 3 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 Ustawy - poprzez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie wadliwości w stwierdzeniu przez organ, że przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, jak również zarzucenie Komisji pominięcia przy ustalaniu spełnienia przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy innych okoliczności mających miejsce w przedmiotowej w sprawie, które mogły mieć wpływ na wysokość ceny nabycia roszczeń do nieruchomości, podczas gdy dokonana w tym zakresie ocena Komisji była prawidłowa, albowiem została poprzedzona ustaleniem wartości nieruchomości warszawskiej, zgodnie z art. 27 Ustawy, dokonaniem wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparciem rozstrzygnięcia na jasno określanych przesłankach wynikających z Ustawy, 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z 30 ust. 1 pkt 5 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b Ustawy w zwl z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. - poprzez uchylenie decyzji Komisji i umorzenie postępowania administracyjnego, co wynikało z błędnego uznania, że przesłanki wymienione w decyzji Komisji jako podstawa uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej nie mogły znaleźć zastosowania w konkretnym przypadku z uwagi na złamanie przez organ zakazu działania prawa wstecz, tj. do dokonania aktu nadzoru wobec decyzji reprywatyzacyjnej wydanej przed wejściem w życie ustawy o Komisji, w oparciu o przepisy materialnoprawne, które nie obowiązywały w dacie wydawania nadzorowanej decyzji administracyjnej, podczas gdy decyzja Komisji była prawidłowa i została oparta na podstawach materialnoprawnych określonych w powszechnie obowiązującym akcie prawnym o randze ustawy, co winno skutkować oddaleniem wszystkich złożonych na nią skarg, | 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c] p.p.s.a. i art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 29 uŁt. 1 pkt 2 w zw. z 30 ust. 1 pkt 5 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy i art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. - poprzez uchylenie decyzji Komisji i umorzenie postępowania administracyjnego, co wynikało z przyjęcia, że wprowadzone ustawą o Komisji nowe przesłanki materialnoprawne [...]ruszenia ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej wymienione w art. 30 ust. 1 pkt 4b i 5 Ustawy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia decyzji Komisji, nie mogą stanowić [...] kontroli zgodności z prawem dla decyzji reprywatyzacyjnej, a tym samym być podstawą do uchylenia nadzorowanego aktu, podczas gdy Komisja była uprawniona do wyeliminowania ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej wydanej przed wejściem w życie Ustawy po spełnieniu przesłanek z art. 30 ust 1 pkt 4b i 5 powołanego aktu normatywnego, która to okoliczność winna prowadzić do wydania przez Sąd wojewódzki orzeczenia opartego na art. 151 p.p.s.a. w stosunku do wszystkich skarg; j 9. art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej, a to jest poprzez jego niejasną oraz nielogiczną w odbiorze formułę, a nadto popadanie przez Sąd Wojewódzki w daleko idące sprzeczności wewnętrzne, 10. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 30 ust 1 pkt 4 Ustawy w zw. z art. 7 ust 1 Dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 Ustawy - poprzez brak odniesienia się przez Sąd Wojewódzki do wszystkich zarzutów przedstawionych w skargach na decyzję Komisji i zagadnień stanowiących podstawę wydania Decyzji, w szczególności zaś brak rozważenia zasadności zastosowania przez Komisję jako przesłanki uzasadniającej uchylenie decyzji reprywatyzacyjnej przesłanki wymienionej w art. 30 ust. 1 pkt 4 Ustawy z uwagi na ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w drodze decyzji reprywatyzacyjnej na gruncie wchodzącym w skład pasa drogowego drogi publicznej, co w dalszej kolejności uzasadniało odmowę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy, a w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej, co mogło mieć wpływ na bezpodstawne uchylenie Decyzji i umorzenie postępowania przed Komisją w oparciu o art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.; 11. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 105 k.p.a. w zw. z art. 38 ust 1 Ustawy w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 7 i 8 w zw. z art. 29 ust. 1-4 Ustawy - poprzez umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na uznanie, że postępowanie administracyjne przed Komisją stało się bezprzedmiotowe, co wynikało z odrzucenia przez Sąd Wojewódzki możliwości zastosowania przez Komisję podstaw materialnych wskazanych jako podstawa rozstrzygnięcia decyzji, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd Wojewódzki rozważenia zasadności w zastosowaniu pozostałych przesłanek materialnoprawnych przewidzianych w art. 30 ust. 1 Ustawy, a którym to zaniechaniem Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek kompleksowego rozpoznania sprawy w jej granicach, doprowadzając do przedwczesnego umorzenia postępowania przed Komisją, wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a., który to przepis obliguje Sąd Wojewódzki, aby w uzasadnieniu wyroku "zwięźle przedstawił stan sprawy (...) podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie", gdy tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki omówił stanowisko skarżących oraz zreferował motywy swego rozstrzygnięcia, ograniczając się przy tym jedynie do przedstawienia oceny prawnej wyrażonej odnośnie podstawy rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji, pomijając całkowicie w swych rozważaniach aspekt związany z możliwością istnienia pozostałych podstaw [...]ruszenia decyzji reprywatyzacyjnej przez Komisję, przewidzianych w art. 30 ust. 1 Ustawy, co powoduje, że skarżony wyrok nie poddaje się ocenie kasacyjnej, 12. art. 21 p.p.s.a. w zw. z art. 19 p.p.s.a. – (cyt.) : "poprzez niezawiadomienie przez sędziego Dorotę Apostolidis o zachodzącej w stosunku do niej podstawie wyłączenia i braku wstrzymania się od udziału w sprawie, a w konsekwencji brak wyłączenia konkretnego sędziego od rozpoznania sprawy i wydania wyroku, w sytuacji istnienia istotnej okoliczności wywołującej bądź też co najmniej mogącej wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziego w danej sprawie", 13. art. 90 § 1 i 2 p.p.s.a. w z w. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy Covidowej w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez naruszenie zasady jawności postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przyczyn, dla których nie przeprowadzono rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, a co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia Komisji możliwości złożenia wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. z uwagi na brak jawności informacji dotyczącej składu orzekającego wyznaczonego do rozpoznania sprawy. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, m. st. Warszawa wnosiło o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. skarżąca kasacyjnie Komisja cofnęła skargę kasacyjną w części odnoszącej się do zarzutów oznaczonych jako: II lit. a) pkt 2-9 i pkt 12 oraz lit. b) pkt 3-5 i 12-13. W pozostałym zakresie skargę kasacyjną poparła. Pełnomocnik m. st. Warszawy oświadczył natomiast, że modyfikuje swoje poprzednie stanowisko i aktualnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wnosi o nie obciążanie obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik uczestniczki postępowania – [...] Sp. z o.o. Sp. k. w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w (zmodyfikowanej) skardze . Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania i w zakresie zarzutów procesowych, opartych na art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a., okazały się uzasadnione. W przedmiotowej sprawie, zaskarżoną decyzją z dnia 5 lutego 2019 r. nr [...] Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich - działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4, 4a, 4b i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267), art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279) oraz art. 214a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990, dalej jako: u.g.n.) -uchyliła decyzję reprywatyzacyjną Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 27 lutego 2009 r. nr [...], wydaną w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 1 w/w dekretu przez adw. H. P. jako pełnomocnika A. W. (jednego z współwłaścicieli dawnej nieruchomości warszawskiej oznaczonej nr hip. [...]), położonej przy ul. [...] i odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości, objętej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy. W ocenie Komisji, decyzja Prezydenta m. st. Warszawy naruszała prawo bo została wydana pomimo nieustalenia "posiadania" nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu. Z akt sprawy wprost wynikało, że Prezydent m.st. Warszawy, wydając decyzję reprywatyzacyjną nie badał przesłanki posiadania gruntu w dacie złożenia tzw. wniosku dekretowego, a zatem doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej a ponadto postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w warunkach transparentności i z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa (pominięcie kwestii posiadania w uzasadnieniu decyzji Prezydenta m. st. Warszawy – zdaniem organu - rażąco naruszało art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego oraz nie spełniało wymogów z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a.). Poza tym organ przyjął, że przeniesienie roszczeń do objętej decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nieruchomości na rzecz nabywców tych roszczeń nastąpiło w zamian za świadczenia wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości, a co - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5 Ustawy - stanowiło podstawę do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej. Organ wskazał bowiem, że zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym, na dzień 21 grudnia 2018 r. wartość rynkowa prawa użytkowania wieczystego udziału 14/104 części w nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie wynosiła [...] złote, podczas gdy z umowy sprzedaży praw i roszczeń z dnia 4 listopada 2003 r. wynikało, że M.L. (spadkobierczyni drugiej byłej współwłaścicielki nieruchomości nr hip [...]) sprzedała je M. i M. małżonkom W. za kwotę [...] złotych, przy czym kwota ta obejmowała też roszczenia do nieruchomości położonej przy ul. [...], a wartość tej ostatniej nieruchomości została oszacowana przez biegłego na kwotę [...] złotych. W tej sytuacji – zdaniem organu - roszczenia do nieruchomości nabyte przez M. i M.małżonków W. zostały nabyte za cenę prawie czterokrotnie niższą niż wartość oszacowana przez biegłych. Analogiczne stanowisko organ zajął w odniesieniu do nabycia roszczeń, dokonanych na mocy aktu notarialnego z dnia 3 października 2005 r. Rep. A [...], mocą którego M.T., Z.N. i C. N. przenieśli na: A. W., M.W., E.W., K. O., P. W. oraz M.i M. małżonków W. części roszczeń, dotyczących sąsiedniej nieruchomości (oznaczonej nr hip. [...]), wynikających z dekretu warszawskiego a dotyczących ok. 0,0005 ha i 0,0012 ha gruntu (na którym posadowione zostały części budynków oznaczonych numerami porządkowymi "[...]" i "[...]") za cenę w kwocie 1.000 zł. Jak twierdziła bowiem Komisja, zgodnie z operatem szacunkowym, sporządzonym na dzień 21 grudnia 2018 r. wartość użytkowania wieczystego gruntu o obszarze 12 m kw położonego przy ul.[...] prawa użytkowania wieczystego gruntu o obszarze 5 m kw położonego przy ul. [...], na dzień wydania decyzji reprywatyzacyjnej wynosiła 105.284 zł. Powyższa dysproporcja, zachodząca pomiędzy ceną ustalona w umowie a rzeczywistą wartością zbywanego prawa miała – zdaniem organu – charakter rażący a tym samym było to rażąco sprzeczne z interesem społecznym. Stanowiska organu – jak wyżej to przedstawiono -nie podzielił jednak Sąd Wojewódzki, stwierdzając ostatecznie, że nie można było w stosunku do decyzji z 2009 r. stosować norm prawa materialnego, które weszły w życie dopiero w 2017 r. czy 2018 r. Ponadto - zdaniem Sądu - treści art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego nie można było interpretować kierując się tylko jego literalnym brzmieniem, z pominięciem regulacji prawnych współistniejących, przyjętych w innych, obowiązujących wówczas przepisach prawa, a to w konsekwencji oznaczało, że wymóg istnienia przesłanki "posiadania", wymienionej w wyżej wspomnianym przepisie, odnosił się jedynie do następców prawnych byłego właściciela nieruchomości, którzy występowali z wnioskiem dekretowym. W rozpoznawanej natomiast sprawie wniosek składał sam były właściciel. Odnosząc się natomiast do wspomnianego zagadnienia niewspółmierności świadczeń przy przenoszeniu praw i roszczeń do dawnej nieruchomości warszawskiej, Sąd wyraził pogląd, że (cyt.): " Przepisy dekretu nie różnicują sytuacji prawnej dawnych właścicieli, ich spadkobierców bądź osób, które kupiły od nich nieruchomości czy praw i roszczenia". Dotychczas nie kwestionowano też prawa do przenoszenia roszczeń dekretowych choćby i pod tytułem darmym, zatem (cyt.):"Do momentu ustawowego ograniczenia skuteczności obrotu prawami i roszczeniami dekretowymi nie można więc negować skutecznie, zwłaszcza w postępowaniu administracyjnym, zawartych uprzednio umów cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami prywatnymi". Poza tym, we przypadku nieuwzględnienia nawet tego stanowiska, Sąd Wojewódzki zwracał uwagę na fakt, że (cyt.): "badając ewentualną nieekwiwalentność świadczeń organ powinien był przeanalizować cały cykl decyzji i orzeczeń, jakie zapadały w tym postępowaniu dekretowym i dopiero wówczas dokonać wyważenia interesów stron umowy o sprzedaży roszczeń, a następnie odnieść to do podstawowej przesłanki określonej w art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy, jaką jest ", a czego organ jednak nie uczynił. Jak z powyższego zatem wynika, treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierała stanowisko Sądu Wojewódzkiego, ale odnośnie jedynie tych zagadnień, które zostały expressis verbis podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisji. W ocenie składu orzekającego – w realiach rozpoznawanej sprawy (o czym poniżej) – tego rodzaju wyjaśnienie przyczyn treści wydanego przez Sąd Wojewódzki wyroku, nie spełniało jednak wymogów rzetelnego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, o którym stanowi przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. a ponadto naruszało także w sposób istotny art. 134 § 1 p.p.s.a. Skład orzekający nie zgadza się przy tym ze stanowiskiem m. st. Warszawy, które w odpowiedzi na skargę kasacyjną podnosiło, że nie jest rzeczą sądu wskazywanie, jakie inne rozstrzygnięcie powinna wydać Komisja a poza tym dodać też w tym miejscu trzeba, że niejednokrotnie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kreowały właśnie pogląd przeciwny do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną (vide np. wyroki z dnia 28 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1333/17 i z dnia 31 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 98/19). Sam zresztą orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu I instancji nadmienił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w tym przypadku orzekał także (cyt.): " jako nie związany zarzutami skargi" i zarzut nie działania prawa wstecz uwzględnił z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że Sąd Wojewódzki, choć miał świadomość treści w/w unormowań procesowych, nie w pełni je jednak w zaskarżonym wyroku zastosował. Fakt ten jest zaś o tyle istotny, że kontrolowana w postępowaniu prowadzonym przed Komisją decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 27 lutego 2009 r. była decyzją, która (jak czytamy w jej treści) została wydana: (cyt.): "po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 czerwca 1948 r. adwokata H. P., pełnomocnika A. W., o przyznanie jego mocodawcy prawa własności czasowej do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i ul. [...], hip. Nr [...], oraz wniosku z dnia 13 sierpnia 1947 r. adwokata W. K., pełnomocnika M.S., o przyznanie jego mocodawcy prawa własności czasowej do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i ul. [...], hip. Nr [...]", czyli wniosków złożonych w oparciu o przepis art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu warszawskiego. Z drugiej jednakże strony (jak wynika z sentencji decyzji Prezydenta m. st. Warszawy) decyzja ta równocześnie była wydana na podstawie (cyt.) "art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" (bez sprecyzowania przy tym którego przepisu wchodzącego w skład art. 214 i bez określenia miejsca publikacji ustawy). W takiej zatem sytuacji należało niewątpliwie przede wszystkim ocenić, czy było w ogóle prawnie możliwe wydanie decyzji administracyjnej jednocześnie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego i art. 214 u.g.n. Oba bowiem w/w przepisy regulują różne stany prawne. Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 214 u.g.n., legitymację do złożenia wniosku o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste (i to tylko jednej) miał poprzedni właściciel nieruchomości, którego prawo do odszkodowania na podstawie dekretu warszawskiego wygasło lub jego następca prawny. Dlatego też w orzecznictwie sądowadministarcyjnym podkreślano wielokrotnie, że uprawnienie przewidziane w art. 214 u.g.n. będzie mogło przysługiwać wnioskodawcy, dopiero gdy były właściciel lub jego następcy prawni nie uzyskali i nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego do gruntu na podstawie art. 7 dekretu warszawskiego. Celem bowiem wprowadzenia przepisu art. 214 u.g.n., było złagodzenie skutków działania cyt. dekretu. W rezultacie orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje pogląd, że ze względu na odmiennym charakter obu rodzajów omawianych uprawnień, sprawy o przyznanie użytkowania wieczystego do gruntu dawnej nieruchomości warszawskiej, prowadzone w trybie dekretu warszawskiego są odrębnymi sprawami administracyjnymi od spraw o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub o odszkodowanie, które są prowadzone na podstawie art. 214 u.g.n. i z tego powodu sprawy te podlegają rozpatrzeniu w odrębnych postępowaniach administracyjnych (vide: wyroki NSA z dnia 7 marca 2019 r. sygn.. akt I OSK 1772/18, LEX nr 2637694 i z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt I OSK 370/13, LEX nr 1664462). Ponadto zgodzić się także wypada ze skarżącą Komisją, iż Sąd Wojewódzki całkowicie pominął w swych rozważaniach również ten aspekt rozpatrywanej sprawy, iż decyzja Prezydenta m. st. Warszawy, jak wynikało to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Komisji, ustanawiała prawo użytkowania wieczystego na posesji przez którą przechodził tunel. W związku z budową metodą odkrywkową Trasy [...] (w latach 1947-1949) mury pierwotnych frontowych budynków, usytuowanych przy ul. [...] oraz przy ul. [...], zostały rozebrane a następnie na płycie wybudowanego wspomnianego tunelu wybudowano ze środków Skarbu Państwa nowy budynek. Jak podał przy tym organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Konstrukcja tego budynku (cyt.): "jest nierozerwalnie związana z konstrukcją tunelu. Tunel ten stanowi część składową obiektu budowlanego, jakim jest aleja [...]– droga wojewódzka." (str. 4 oraz 28 zaskarżonej decyzji). Wprawdzie, oceniając prawidłowość decyzji Prezydenta m. st. Warszawy, Komisja nie wyjaśniła szerzej powyższego zagadnienia, ale fakt, że problem ten został jednak podniesiony w motywach zaskarżonej decyzji, uzasadniał stanowisko, że powyższe zagadnienie winno być jednak przedmiotem rozważań Sądu. Z ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynikało, że grunt, objęty decyzją Prezydenta m. st. Warszawy, był gruntem wyjątkowo specyficznym. Okoliczność, iż pod budynkiem, stanowiącym część składową nieruchomości gruntowej, objętej decyzją reprywatyzacyjną, przebiegała w tunelu trasa przelotowa, będąca drogą wojewódzką, mógł więc (i zresztą nadal może ) budzić szereg poważnych wątpliwości prawnych. W tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komisja zwracała w szczególności uwagę na fakt istnienia w obrocie prawnym odpowiednich regulacji prawnych zawartych w ustawie o drogach publicznych, unormowań zawartych w art. 143, art. 140 i art. 46 § 1 k.c. oraz odwoływała się do orzecznictwa Sądu Najwyższego nawiązującego do koncepcji trójwymiarowej przestrzeni nieruchomości gruntowej (uchwała SN z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt III CZP 72/06. W ocenie składu orzekającego, w takiej zatem sytuacji, skoro z uzasadnienia zaskarżonej wynikało dostatecznie dużo informacji, które mogły poddawać w wątpliwość prawidłowość wydanej decyzji reprywatyzacyjnej z innych przyczyn niż te które zostały wskazane przez organ w sposób expressis verbis, Sąd Wojewódzki był zobowiązany do uwzględnienia w swych rozważaniach także i tych uwarunkowań. Wyjaśnić bowiem w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), drogi krajowe stanowiły i nadal stanowią własność Skarbu Państwa (ust. 1) a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. (ust.2). Stąd, jeśli nieruchomość wchodziła w skład drogi publicznej, to nie mogła być przedmiotem prawa własności (ani prawa użytkowania wieczystego jako prawa mocno zbliżonego do prawa własności) innego podmiotu aniżeli ten, o którym mowa w w/w przepisie. W przedmiotowej natomiast sprawie budynki wchodzące w skład nieruchomości gruntowej, objętej decyzją reprywatyzacyjną, znajdowały się – jak wyżej wskazano - jednocześnie na płycie tunelu, który stanowił drogowy obiekt inżynierski – w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy o drogach publicznych. Po myśli zaś art. 4 pkt 2 cytowanej ustawy, pod pojęciem drogi należało rozumieć budowlę wraz z m. in. drogowymi obiektami inżynierskimi. Jednocześnie, zgodnie z art. 4 pkt 1 cyt. ustawy, pas drogowy stanowił wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu (...). Definicja ta korelowała zaś z unormowaniem zawartym w art. 143 k.c., który przewiduje, że w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. (...). Odnosząc więc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy - jak podkreślała to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komisja - obszar stanowiący przedmiot niniejszego postępowania znajdował się na poziomie położonym bezpośrednio nad pasem drogowym i swymi granicami nakładał się na biegnącą w tym miejscu drogę wojewódzką (aleję [...]). Granice gruntu objętego decyzją reprywatyzacyjną pokrywały się z powierzchnią zajętą pod drogę publiczną, która - będąc częścią składową gruntu - w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiła pas drogowy. Autor skargi kasacyjnej akcentował zatem, że tunel na płycie którego znajdowała się nieruchomość objęta decyzją reprywatyzacyjną był usytuowany w pasie drogowym Trasy [...], będąc funkcjonalnie związany z drogą wojewódzką. Wprawdzie powyższe zarzuty skierowane w stosunku do decyzji Prezydenta m st. Warszawy, a które opierały się na argumencie, iż mocą tej decyzji zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na gruncie wchodzącym w istocie rzeczy w skład pasa drogowego drogi publicznej, a co w dalszej kolejności uprawniało do odmowy ustanowienia tego prawa na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Ustawy, Komisja skonkretyzowała dopiero na etapie skargi kasacyjnej, ale skoro – jak wyżej to nadmieniono - stwierdzenia, w których Komisja zwracała uwagę na fakt, że decyzja reprywatyzacyjna dotyczyła w tym przypadku nieruchomości, której zabudowania (stanowiące jej część składową) powstały na płycie tunelu istniejącego na drodze wojewódzkiej, były niejednokrotnie podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to Sąd Wojewódzki winien tę kwestię jednak dokładnie wyjaśnić, zwłaszcza, że tematyka, w której poruszono zagadnienie budowy Trasy [...] w tunelu pod budynkiem znajdującym się na przedmiotowym gruncie, przewijała się również w zarzutach skargi wniesionej przez uczestników postępowania. Podkreślenia wymaga, że omawiane zagadnienie nie było zagadnieniem oczywistym a jednocześnie budziło zainteresowanie w sferze publicznej. O powyższym świadczy bowiem choćby fakt, że w dniu 19 listopada 2019 r. gazeta poczytna w całym kraju – "Rzeczpospolita" opublikowała artykuł pt. "Nie można sprywatyzować drogi publicznej" (dostępny w części także w internecie), a w którym jego autor - M.D. przedstawił stan prawny związany z istnieniem przedmiotowego tunelu na Trasie [...], zadając w w/w publikacji wymowne pytanie: " jak daleko sięgają granice prawa własności?" Dlatego też – zdaniem składu orzekającego – brak zajęcia stanowiska przez Sąd Wojewódzki w omawianej kwestii nie mógł pozostać niedostrzeżony przez Sąd Kasacyjny i potraktowany jako uchybienie nie mające charakteru istotnego. Skoro bowiem określona kwestia budziła niepokój w sferze publicznej to rzeczą Sądu było tę kwestię dokładnie zbadać. W związku z tym – zdaniem składu orzekającego - istotne w tym przypadku było dokonanie oceny, czy w takiej sytuacji część struktury budynkowej, która znajdowała się w przestrzeni nad gruntem stanowiącym własność publiczną mogła być jednocześnie traktowana jako część składowa gruntu, na którym zostało ustanowione użytkowanie wieczyste, zwłaszcza, że było i jest rzeczą powszechnie wiadomą (choćby z wielu publikacji i programów medialnych, dotyczących problemów, jakie występowały przy budowie metra w stolicy), iż miasto Warszawa w tym przede wszystkim Skarpa Warszawska ma bardzo skomplikowaną strukturę geologiczną a okoliczność, że jest ona zabudowana może dodatkowo powodować występowanie różnego rodzaju awarii i innych sytuacji nieprzewidywalnych. Podsumowywując, z uwagi na brak zajęcia stanowiska przez Sąd Wojewódzki w przedmiocie dotyczącym prawnej poprawności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z względu na wydanie jej zarówno na podstawie art. 7 dekretu warszawskiego jak i art. 214 u.g.n. oraz ustanowienie w tej decyzji prawa użytkowania wieczystego na gruncie, co do którego istniała wątpliwość czy ze względu na inne, szczególne uregulowania prawne grunt ten mógł być obciążony tego rodzaju prawem, należało uznać, że zaskarżony wyrok w sposób istotny naruszał art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. zwłaszcza, że wyrokiem tym Sąd Wojewódzki nie tylko uchylił zaskarżoną decyzję, ale jednocześnie umorzył również postępowanie wszczęte przez Komisję. Skutkiem więc tego rodzaju rozstrzygnięcia było by to, że postępowanie, mające na celu weryfikację przedmiotowej decyzji reprywatyzacyjnej, zostałoby prawomocnie zakończone. Pozostałe (podtrzymane) zarzuty kasacyjne należało uznać za co najmniej przedwczesne. Dopiero bowiem wszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych w tej sprawie kwestii będzie pozwalało na odniesienie się do zagadnień materialnoprawnych. Zauważyć też trzeba, że ocena niewyjaśnionych przez Sąd I instancji zagadnień, a którą obecnie, to jest przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Wojewódzki będzie zobligowany przeprowadzić, może spowodować, że pewne kwestie np. związane z uprawnieniem Komisji do badania czy przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, okażą się zagadnieniami teoretycznymi. Wskazać bowiem w tym miejscu trzeba, że po wydaniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 10 kwietnia 2024 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów (sygn. akt I OPS 1/23), a w której stwierdził, że stronie przelewu wierzytelności, określonej w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279, ze zm.), nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm.) do uzyskania prawa użytkowania wieczystego w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 powołanego dekretu. W takiej zatem sytuacji, mając na uwadze fakt, że wspomniana uchwała jest wiążąca dla wszystkich składów orzekających zarówno w Naczelnym Sądzie Administracyjny jak i w sądach wojewódzkich, należało zauważyć, że skoro decyzja reprywatyzacyjna ustanawiała prawo użytkowania wieczystego także na rzecz osób, które uprawnienia swoje wywodziły z umów dotyczących roszczeń, wynikających z dekretu warszawskiego, to ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Wojewódzki będzie obecnie zobligowany do oceny zaskarżonej decyzji także w kontekście treści zawartej w przytoczonej wyżej uchwale. W rezultacie, z uwagi, że skarga kasacyjna okazała się skuteczna, Naczelny Sąd Administracyjny – orzekając na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien ocenić legalność zaskarżonej decyzji nie tylko przez odniesienie się jedynie do zarzutów zawartych w skargach, ale – jak wyżej to przedstawiono – powinien ocenić tę decyzję w granicach rozpoznawanej sprawy, czyli w kontekście materiału dowodowego zgromadzonego w aktach tej sprawy. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że uchylenie zaskarżonego wyroku nastąpiło w tym przypadku z powodów leżących po stronie Sądu Wojewódzkiego.