I OSK 1537/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2025r., sygn. akt II SAB/Wr 268/25 w sprawie ze skarg A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia solidarnie od A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. na rzecz Wojewody Dolnośląskiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r. (sygn. akt II SAB/Wr 268/25), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – orzekając na skutek skarg wniesionych przez: A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małżonków S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej – I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężne w kwotach po 800 złotych; V. oddalił dalej idące skargi; VI. zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz każdego ze skarżących kwoty po 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w części obejmującej: pkt IV w zakresie ponad zasądzoną kwotę po 800 złotych tytułem sumy pieniężnej przyznanej rzecz każdego ze skarżących oraz w zakresie pkt V, A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu na podstawie (cyt.): "art. 174 pkt 1 p.p.s.a.": I. naruszenie przepisów (cyt.): "postępowania", których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a. - poprzez odmowę zasądzenia sumy pieniężnej ponad kwotę 800 złotych i nieuwzględnienie grzywny, mimo że z materiału dowodowego jednoznacznie wynikała długotrwała, nieusprawiedliwiona bierność organu, a jak wynika z ustaleń stron przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 7 p.p.s.a. - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie wniosku skarżących ponad kwoty 800 zł na każdego z nich - pomimo że suma pieniężna ma za zadanie rekompensować skarżącym negatywne przeżycia wynikające z przewlekłości organu, a której zasądzenie w wysokości po 800 zł na rzecz każdego skarżącego nie jest adekwatna do czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i znaczenia dla skarżących, 3. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. - pozostającymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym okoliczności mających bezpośredni wpływ na zasądzenie sumy pieniężnej, co przyczyniło się do niezasadnego oddalenia skargi skarżących w części dotyczącej wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej ponad kwoty po 800 zł na rzecz każdego ze skarżących, co jawi się jako nieadekwatne do przewlekłości prowadzonego postępowania przez organ administracji oraz negatywach przeżyć wynikających z ww. przewlekłości dla każdego ze skarżących, 4. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 pozostającymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym okoliczności mających bezpośredni wpływ na wysokość grzywny wymierzonej organowi, co przyczyniło się do braku wymierzenia grzywny organowi; II. naruszenie przepisów prawa (cyt.): "materialnego" przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a to: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej w treści jako: "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostającymi w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli działalności organu administracji publicznej poprzez dokonanie wadliwej oceny wpływu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, które zostało określone, że miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i jednocześnie brak wymierzenia organowi grzywny, mając na uwadze całościowo czas trwania postępowania a także czynności i częstotliwość ich podejmowania przez organ, 2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostającymi w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli działalności organu administracji publicznej poprzez dokonanie wadliwej oceny wpływu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, które zostało określone, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a która to przewlekłość w ocenie Sądu uzasadniała przyznanie każdemu ze skarżących wyłącznie sumy pieniężnej w kwocie zaledwie 800 zł, mimo czasu trwania postępowania a także czynności i częstotliwość ich podejmowania przez organ a w zasadzie ich brak ponieważ z akt sprawy nie wynika aby organ podejmował czynności celem załatwienia sprawy a czas prowadzenia sprawy był bardzo długi i wpłynął na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, 3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 7 w zw. z art. 151p.p.s.a. pozostającymi w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyznanie sumy pieniężnej w kwocie symbolicznej, pomimo tego, że przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu, pełni rolę nie tylko środka o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, ale ma przede wszystkim charakter kompensacyjny dla skarżącego, którego celem jest naprawienie szkody doznanej przez skarżącego wskutek niezałatwienia jego sprawy w racjonalnym terminie, a który to środek powinien mieć zastosowanie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, tj. przy takiej, którą należy podkreślić, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a co przekłada się brak zaufania skarżącego do organów władzy publicznej, 4. art 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 pozostającymi w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie wymierzenie organowi grzywny, pomimo tego, że środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki, czy bezczynności organu w załatwieniu sprawy, tj. przy takiej, którą można określić, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a co przekłada się na brak zaufania skarżącego do organów władzy publicznej, 5. art. 35 § 1 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. pozostającymi w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 7 p.p.s.a. - poprzez brak uwzględnienia przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie z udziałem skarżącego przekroczył wszelkie ustawowe terminy załatwienia sprawy, a nadto nie informował skarżących regularnie o przyczynach zwłoki i nowym terminie rozpoznania sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do przyznania sum pieniężnych na rzecz każdego ze skarżących w kwocie nieadekwatnie niskiej do skali naruszeń organu w trakcie prowadzonego postępowania, 6. art. 35 § 1 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. pozostającymi w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a. - poprzez brak uwzględnienia przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie z udziałem skarżących przekroczył wszelkie ustawowe terminy załatwienia sprawy, a nadto nie informował skarżących o przyczynach zwłoki i nowym terminie rozpoznania sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia organowi grzywny w rażąco niskiej wysokości, która tym samym nie pełni środka represyjnego, gdyż w żaden sposób nie przystaje do poziomu działania organu i jego bezczynności w przedmiotowej sprawie. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku i - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, a także przyznanie od organu na rzecz każdego skarżących dalszych kwot tj. sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości (w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Ponadto skarżący wnosili o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Poza tym w skardze kasacyjnej wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego Wrocławia z dnia 16 czerwca 2025 r. nr WSP- DRSP.8125.18.2025.BS dotyczącego wniosku o udostępnienie danych i wydania dokumentów potwierdzających pozostawienie majątku przez A. S. w miejscowości [...], gmina [...] - na okoliczność przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania wskazującej na brak podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności w zakresie wyjaśnienia sprawy co ma bezpośredni wpływ na zakres zasądzonej sumy pieniężnej i grzywny na rzecz organu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2024, poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W ocenie składu orzekającego zarzuty kasacyjne okazały się nieskuteczne a przede wszystkim sama skarga kasacyjna była mało czytelna. Wprawdzie rozdzielono w niej zarzuty kasacyjne, które – zdaniem autora skargi – miały charakter procesowy i materialnoprawny, ale w znacznej części te same zarzuty zostały wymienione zarówno jako zarzuty procesowe jak i materialnoprawne. Ponadto zarzutom tym towarzyszyła także podobna argumentacja. Dodać także trzeba, że wskazując, iż w pkt I skargi kasacyjnej obejmuje ona zarzuty procesowe, autor skargi podał jednocześnie, że zarzuty te opiera na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. chociaż przepis ten odnosi się do zarzutów obrazy prawa materialnego. Przy tak określonych zarzutach kasacyjnych wskazać zatem trzeba, że przedmiotowa sprawa dotyczyła skarg: A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w związku z wnioskiem o potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małżonków S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżonym wyrokiem, Sąd Wojewódzki skargę tę częściowo uwzględnił. Stwierdził bowiem, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia w/w postępowania a które to naruszenie prawa miało charakter rażący. Z tego powodu Sąd Wojewódzki zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu lub dokonania czynności w prowadzonym postępowaniu w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i jednocześnie przyznał od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężne w kwotach po 800 złotych. Biorąc powyższe pod uwagę, należało więc uznać, że zarzuty oparte na art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. i w powiązaniu z art. 7 Konstytucji RP okazały się całkowicie niezasadne. Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. mają jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżących, nie mogło być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Zważyć bowiem należy, iż w/w przepisy zakreślają jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z powyższym podkreślić wypada, iż przepisy te mogłyby być naruszone tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Z tego powodu niezrozumiałym całkowicie było także o odwoływanie się w tym miejscu przez skarżących do treści art. 7 Konstytucji RP, gdyż przepis ten przewiduje, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Natomiast przepis art. 151 p.p.s.a. ma tylko charakter wynikowy, a co oznacza, że stanowi on jedynie formalną podstawę dla wydania wyroku oddalającego skargę. Kwestia natomiast czy oddalenie skargi było w danym przypadku uzasadnione było już wynikiem takiej a nie innej oceny legalności (w tym przypadku ) postępowania organu. Nieusprawiedliwione były również zarzuty związane z regulacją prawną zawartą w art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, organy administracji są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że (cyt.): "w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wystąpiły okresy opieszałości, które kwalifikować należy jako przewlekłe prowadzenie postępowania." Pomiędzy bowiem dniem 31 grudnia 2008 r. (data wpływu wniosku do organu), a dniem 30 listopada 2011 r. (data wydania postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy) minęło około 35 miesięcy a w tym okresie brak było dowodów na podjęcie przez organ jakichkolwiek działań. Następnie od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 18 grudnia 2012 r. (data wydania kolejnego postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy) minęło około 12 miesięcy i również w tym okresie brak było jakiejkolwiek aktywności organu. Dopiero, postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r., organ wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy (do dnia 30 czerwca 2014 r.). Kolejną zaś czynnością organu było wydanie postanowienia z dnia 19 marca 2015 r., którym zawieszono z urzędu przedmiotowe postępowanie, do czasu ustalenia kręgu spadkobierców zmarłej strony. Sąd Wojewódzki podkreślił przy tym, że choć wnioskodawczyni (A.S.) zmarła w dniu 4 stycznia 2009 r. to postępowanie zostało zawieszone dopiero w dniu 19 marca 2015 r. W konsekwencji zatem Sąd Wojewódzki uznał, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a które miało charakter rażący. O powyższej kwalifikacji świadczyła bowiem - w ocenie Sądu Wojewódzkiego – długotrwałość okresu, w którym wystąpiła przewlekłości postępowania, gdyż usprawiedliwieniem dla takiej sytuacji nie mógł być fakt związany z przekazaniem akt Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji celem rozpoznania zażalenia. Rzeczą organu było także takie zorganizowanie pracy, aby mógł on posiadać albo same akta administracyjne albo ich kopie w razie zaistnienia konieczności przekazania akt innemu organowi. W związku z tym, skoro Sąd Wojewódzki uznał, że postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małżonków S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej było prowadzone w sposób przewlekły i ponadto miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to nie można było twierdzić, że Sąd ten nie wziął pod uwagę uregulowań zawartych w art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 k.p.a. ani też, iż nie zastosował w tej sprawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią tego ostatniego przepisu, stwierdzając przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, sąd ma obowiązek zbadać czy owa przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wyżej zaś wskazano, zaskarżony wyrok obowiązek ten spełniał. Z tego też powodu dowód z treści pisma Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego Wrocławia z dnia 16 czerwca 2025 r., objęty wnioskiem dowodowym zgłoszonym w skardze kasacyjnej, a który miał potwierdzać przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania, nic nowego do niniejszej sprawy nie wnosił. Po myśli natomiast art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd w przypadku uwzględnienia skargi na m. in. przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W skardze kasacyjnej skarżący podnosili iż ponieważ w niniejszej sprawie doszło do rażącej przewlekłości postępowania prowadzonego w przedmiocie przyznania prawa do rekompensaty to, (cyt.): "powinien zostać zastosowany instrument o charakterze represyjno-prewencyjnym, jakim jest grzywna". W ocenie składu orzekającego, pogląd ten nie był jednak prawidłowy, gdyż skoro przepis art. 149 § 2 p.p.s.a., wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie stronie skarżącej stosownej sumy pozostawia uznaniu sądu, to rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie nie jest ani obligatoryjne, ani automatyczne. To samo zresztą odnosi się do wysokości ewentualnej grzywny czy wysokości wspomnianego zadośćuczynienia. W sytuacji zatem, w której Sąd I instancji przyznał skarżącym od organu – na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - kwoty po 800 zł, stwierdzając przy tym, że sumy te były adekwatne w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (bo wnioskowane przez skarżących kwoty były zbyt wygórowane) i jednocześnie nie wymierzył organowi grzywny, o którą skarżący wnosili, bo uznał, iż środek w postaci zasądzonej sumy pieniężnej spełni dostatecznie w tym przypadku funkcję represyjno-prewencyjną, nie można było przyjąć, że Sąd Wojewódzki wydał wyrok z obrazą w/w przepisu albo, iż naruszył przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. Kwoty przyznane skarżącym mieściły się bowiem w granicach określonych tym ostatnim przepisem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący w szczególności podnosili, że przyznane im przez Sąd Wojewódzki sumy były zbyt niskie oraz, iż Sąd ten jedynie (cyt.): "ograniczył się do ogólnej konstatacji, że przyznana kwota jest >, bez jakiejkolwiek analizy szkody niematerialnej po stronie Skarżących, czy też wpływu przewlekłości na ich sytuację osobistą lub majątkową". Podkreślali zatem, iż (cyt.): "Brak szczegółowej analizy tych aspektów skutkuje tym, że orzeczenie w zakresie przyznanej kwoty pieniężnej ma charakter arbitralny i nie spełnia konstytucyjnego wymogu sprawiedliwości proceduralnej". Ponadto kwestionowali taką sytuację w której (cyt.): "Sąd I instancji zwraca uwagę na przewlekłość postępowania wynoszącą kilkanaście lat, a jednocześnie nie uznaje, że powyższe zaniedbanie powinno skutkować przyznaniem sumy pieniężnej wyżej niż przyznane 800,00 zł ...". Jak z powyższego zatem wynika, skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucali Sądowi Wojewódzkiemu zarówno brak wszechstronności w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy i nierzetelne wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia. Rzecz jednak w tym, iż w takim zakresie skarga kasacyjna nie zawierała właściwych (niezbędnych) procesowych zarzutów kasacyjnych. Tej funkcji nie mogły bowiem w niniejszej sprawie spełniać powołane w skardze kasacyjnej przepisy procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). W sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej to nie organ bowiem dokonuje ustaleń faktycznych i nie organ ocenia zgromadzony materiał dowodowy) a czynności te wykonuje sam sąd administracyjny. Sąd ten natomiast orzeka nie na podstawie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego a na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem kwestionując w tym przypadku prawidłowość procedowania przez sąd wojewódzki, skarżący winni wskazać odpowiednie przepisy procedury sadowoadministracyjnej, a czego nie uczynili. Z tej przyczyny skład orzekający nie miał możliwości odniesienia się do przedstawionej wyżej argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zarzut natomiast oparty na art. 154 § 7 p.p.s.a. był całkowicie chybiony, gdyż przepis ten nie miał w ogóle w rozpoznawanej sprawie żadnego zastosowania. W/w przepis dotyczy bowiem postępowania ze skargi na niewykonanie wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania a nie skargi na przewlekłość postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieskuteczną i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a. mając na uwadze fakt, że postępowanie organu w sprawie, w której stwierdzono przewlekłość postepowania, miało charakter rażącego naruszenia prawa.