I OSK 1636/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 263/20 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2019 r. nr PR4.6400.143.2018.GNEY w przedmiocie przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 263/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2019 r. nr PR4.6400.143.2018.GNEY w przedmiocie przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia 15 czerwca 2018 r. nr PR3.6400.12.2017.5.ZAR; 2. zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącego Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (k. 31, 34-44 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej Minister lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r. pr. M.Ż., zaskarżając wyrok I SA/Wa 263/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ppsa) w zw. z art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. "2020 r. poz. 256" ze zm., dalej kpa) przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że Minister naruszył zasadę praworządności prowadząc postępowanie mimo braku jednoznacznego i precyzyjnego określenia jego przedmiotu, podczas gdy Minister prawidłowo wskazał przedmiot postępowania - zgodnie z wymogami określonymi przepisami prawa materialnego; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 § 1 kpa przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że Minister zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w zakresie pozyskania informacji dotyczących dawnych i aktualnych oznaczeń hipotecznych nieruchomości, podczas gdy Minister podejmował wszelkie czynności do których był zobligowany, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (wydania decyzji administracyjnej), natomiast uzyskanie powyższych wiadomości pozostaje poza podstawowym przedmiotem postępowania prowadzonym przez Ministra i nie jest konieczne do prawidłowego podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 80 kpa przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że wydanie decyzji przez Ministra nastąpiło w sposób wykraczający poza granice określone zasadą swobodnej oceny dowodów, podczas gdy ocenę znaczenia i wartości poszczególnych dowodów w sprawie przeprowadzono z uwzględnieniem całokształtu zebranego materiału dowodowego, natomiast z pominięciem okoliczności co do których gromadzenia Minister nie był ustawowo obowiązany (oznaczeń hipotecznych nieruchomości); 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 107 § 2 kpa i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. nr 17 poz. 109, dalej rozporządzenie z 1968 r.) przez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że brak określenia w decyzji Ministra oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej skutkuje jej kwalifikowaną wadą, podczas gdy umieszczanie tych informacji nie jest obowiązkowe (nie stanowi obligatoryjnego elementu decyzji), natomiast dokonywane jest przez Ministra jedynie w miarę jego możności, a tym samym ich zawarcie albo nie, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności rozstrzygnięcia organu; II. prawa materialnego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. z 1968 nr 12 poz. 65, dalej ustawa z 1968 r.) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla wydania decyzji konieczne jest poczynienie przez Ministra ustaleń w zakresie oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej (ustalenia dawnych i aktualnych oznaczeń hipotecznych), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że z uwagi na charakter prawny decyzji podejmowanej w trybie ustawy z 1968 r. (decyzja deklaratoryjna), gromadzenie tego typu danych w sposób oczywisty wykracza poza zakres ustawowych zadań Ministra, wynikających z tych przepisów; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 1968 r. przez ich błędną wykładnię polegającą na utożsamianiu (zrównaniu) przedmiotu postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z 1968 r. z aktualnym zidentyfikowaniem nieruchomości, wyrażającym się koniecznością pozyskania oraz przyporządkowania historycznych oznaczeń nieruchomości oznaczeniom współczesnym, podczas gdy przedmiotem postępowania jest stwierdzenie wystąpienia "stanu przejścia" historycznie określonej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, w związku z zawarciem konkretnej międzynarodowej umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, co skutkuje nieistnieniem bezwzględnego obowiązku Ministra do pozyskiwania aktualnych oznaczeń wieczystoksięgowych nieruchomości. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; w sytuacji uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy przez jej oddalenie; w każdym przypadku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 56-62 akt sądowych). Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Skarb Państwa - Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, reprezentowany przez r.pr. J.M., wnosząc o: oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 73-75, 81 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie (art. 182 § 2 a contrario ppsa). Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i to, że skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć w ocenie skargi kasacyjnej istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. nr 12 poz. 65) oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 2 kpa. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy miały zarzuty materialnoprawne, przeto wymagały one rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania były tylko funkcją zarzutów z pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa). Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z 15 czerwca 2018 r. nr PR3.6400.12.2017.5.ZAR w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości w Warszawie przy ul. [...], ozn. niegdyś w księgach hipotecznych: nr [...] i [...], powodujące utratę w tym samym zakresie uprawnień dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), w udziale w łącznej wysokości 0,64 części, stanowiących uprzednio własność spółki pod firmą X., tj. w wysokości wynikającej z udziałów P.H. i S.H. w prawach do tej spółki. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji Ministra Finansów z 15 czerwca 2018 r. nr PR3.6400.12.2017.5.ZAR były - m.in. - art. 1 i art. 2 ustawy z 1968 r. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest wykładnia przepisów ustawy z 1968 r., a także wykładnia normy zawartej w § 2 ust. 1 rozporządzenie z 1968 r., który stanowił, że decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości, powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możności ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. Decyzja dotycząca wieczystego użytkowania lub ograniczonych praw rzeczowych winna określać ich treść, osobę dotychczas uprawnioną do korzystania z tych praw oraz nieruchomość, na której je wpisano, ze wskazaniem położenia i oznaczenia w księdze wieczystej tej nieruchomości. Zgodnie z normą zawartą w § 2 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia z 1968 r., wydanego na podstawie art. 3 ustawy z 1968 r., decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możliwości ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "w miarę możliwości" odnosi się wyłącznie do danych adresowych nieruchomości - podania ulicy i numeru, a nie samej nieruchomości, skoro decyzja ma stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej tytułu Skarbu Państwa. Jednoznaczny opis nieruchomości dokonywany jest za pomocą oznaczeń geodezyjno-katastralnych w postaci numeru działki, obrębu geodezyjnego w jakim jest położona, a także oznaczenie jej powierzchni. Numer działki stanowi oznaczenie skonkretyzowanej powierzchni gruntu, będąc nazwą własną używaną w obrocie prawnym. W konsekwencji, bez takiej identyfikacji, wątpliwa staje się nawet możliwość wykonania takiej decyzji. Decyzja administracyjna musi być tak sformułowana, by możliwe było jej wykonanie według rzeczywistej treści. Treści tej nie można domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji. To oznacza, że Minister ustalił stan faktyczny sprawy z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, skoro z wydanych decyzji nie wynika dokładne określenie całości nieruchomości, której prawo własności przeszło na rzecz Skarbu Państwa, w szczególności jej przestrzenne umiejscowienie, co jest konieczne z uwagi na cel decyzji, którym jest dokonanie wpisu. Zgodzić się trzeba ze skarżącym kasacyjnie, że zaskarżona decyzja miała charakter deklaratoryjny i odnosiła się do zdarzeń prawnych o charakterze już historycznym, ale nie zwalniało to Ministra od obowiązku prawidłowego określenia nieruchomości, będącej przedmiotem omawianej decyzji, czyli w taki sposób, by aktualnie było możliwe dokonanie stosownego wpisu w księdze wieczystej. Układ z 15 października 1971 r. zawarty pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Kanady (dalej Układ), dotyczący uregulowania spraw finansowych odpowiada przesłankom, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. Jego przedmiotem, co wynika z art. I i II Układu, było ostateczne załatwienie pretensji, tzw. "roszczeń kanadyjskich", kanadyjskich osób prawnych oraz osób fizycznych, które były obywatelami kanadyjskimi w dniu wejścia w życie Układu i które były lub których prawni poprzednicy byli obywatelami kanadyjskimi w dniu wejścia w życie przepisów lub innych odpowiednich zarządzeń, dotyczących przejęcia na rzecz Państwa ich mienia znajdującego się na terenie Polski, poczynionych przez Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W tym celu, co wynika z treści Układu, Rząd Polski miał wypłacić Rządowi Kanadyjskiemu określoną w art. I kwotę 1.225.000 dolarów kanadyjskich, jako całkowite i ostateczne zaspokojenie roszczeń kanadyjskich, powstałych przed dniem wejścia w życie Układu. Całkowita zapłata powołanej kwoty powodowała zwolnienie Rządu Polskiego oraz polskich osób fizycznych i prawnych od wszystkich zobowiązań objętych niniejszym Układem (art. IV Układu). Rozdział wpłaconej przez stronę polską kwoty należał do wyłącznej kompetencji Rządu kanadyjskiego (art. V Układu). Z uwagi na fakt, że Układ nie stanowił wystarczającej podstawy prawnej do udokumentowania w księgach wieczystych przejścia na rzecz Skarbu Państwa konkretnych praw obywateli państw obcych (Układ nie został ani ratyfikowany, ani opublikowany) konieczne było ustawowe uregulowanie kwestii dotyczących nieruchomości, za których przejęcie Państwo Polskie - na mocy układów międzynarodowych - wypłaciło odszkodowania. Taką regulację prawną zawiera ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. Art. 1 tej ustawy przewiduje, że jej przepisy stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości obywateli państw obcych oraz uprawnień z wieczystego użytkowania lub z ustanowionych na rzecz tych obywateli ograniczonych praw rzeczowych, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych z rządami tych państw przez Rząd Polski (ust. 1). Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do zagranicznych osób prawnych (ust. 2). Zgodnie z art. 2 ustawy, wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa, jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo z ograniczonego prawa rzeczowego, następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów, stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Ze wskazanych regulacji wynika wydawana, że - w oparciu o art. 1 i 2 ustawy z 1968 r. - decyzja deklaratoryjna jest wydawana w określonym celu. Jest nią możliwość dokonania - na jej podstawie - przez sąd wieczystoksięgowy stosownego wpisu w księdze wieczystej. By taki wpis mógł być aktualnie dokonany, dana nieruchomość musi być właściwie określona. W świetle obowiązującego prawa, nie jest możliwa sytuacja, w której będzie zachodziła rozbieżność pomiędzy określeniem danej nieruchomości, zawartym w żądaniu wniosku skierowanego do sądu wieczystoksięgowego a treścią decyzji, która stanowi jego podstawę prawną. W związku z tym, nie zasługuje na aprobatę pogląd skarżącego kasacyjnie, że dookreślenie i sprecyzowanie danych identyfikujących będącą przedmiotem postępowania nieruchomość należy do obowiązków starosty - jako reprezentującego Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami - bo dane te byłyby dopiero istotne na etapie składania wniosku wieczystoksięgowego. Wymóg zawarcia w tego rodzaju decyzji oznaczenia danej nieruchomości, właściwego dla księgi wieczystej, potwierdza także § 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z 1968 r. Treść zawartego w powołanym przepisie sformułowania "w miarę możliwości" należy odnosić wyłącznie do danych adresowych (ulicy, numeru nieruchomości). Okoliczność ta wynika nie tylko z gramatycznej treści omawianego przepisu, ale i z faktu, że tylko te dane nie są szczególnie istotne przy identyfikowaniu nieruchomości. Przedstawiona wyżej wykładnia omawianych przepisów jest zgodna z dotychczasowym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (przykładowo wyroki NSA z: 20.1.2023 r. I OSK 2333/21; 17.1.2023 r. I OSK 3159/19; 1.10.2024 r. I OSK 1106/21; 22.10.2024 r. I OSK 1086/21, cbosa). W wyroku NSA z 22.10.2024 r. I OSK 1086/21 wskazano, że "W wyroku bowiem z dnia 16 czerwca 2009 r. (sygn. akt V CSK 458/08 LEX Nr 527157) Sąd Najwyższy wyraźnie zauważył, że to właśnie decyzja Ministra Finansów, wydawana na podstawie omawianej ustawy z 1968 r., (a nie żadna inna), jest podstawą dokonania wpisu prawa Skarbu Państwa do księgi wieczystej prowadzonej dla danej nieruchomości. Zatem - jak wyżej to nadmieniono - decyzja ta musi spełniać wymogi właściwe dla podstawy prawnej do dokonania stosownego wpisu.". Trafnie Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie został określony jednoznacznie przedmiot postępowania, gdyż organ nie przeprowadził postępowania pod kątem przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności wszystkich nieruchomości objętych dawnymi nieruchomościami oznaczonymi w księgach hipotecznych nr [...] i [...]. W tenorze decyzji z 15 czerwca 2018 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją brak jest wszystkich koniecznych, współczesnych oznaczeń nieruchomości. Stan taki nie odpowiada prawu. Niewystarczające określenie przedmiotu postępowania administracyjnego jest niewątpliwe, co czyni zarzuty II. 1i II.2 petitum skargi kasacyjnej nieuzasadnionymi. Przedstawiona wykładnia prawa materialnego wpływa bezpośrednio na ocenę zarzutów procesowych. Brak zawarcia w zaskarżonej decyzji części elementów, wymaganych przepisami prawa materialnego, świadczy niewątpliwie o istotnym naruszeniu przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7 , 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 2 kpa. Minister ma możliwość ustalenia aktualnych numerów działek i aktualnych numerów ksiąg wieczystych obejmujących wszystkie nieruchomości objęte dawnymi nieruchomościami oznaczonymi w księgach hipotecznych nr [...] i [...] przy pomocy opinii biegłego. Zarzuty określone w punktach I.1-I.4 petitum skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił przekonywających argumentów, by podważyć zaskarżony wyrok. Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie stanowi jedynie polemikę z zaskarżonym wyrokiem strony nieusatysfakcjonowanej rozstrzygnięciem Sądu I instancji, które odpowiada prawu. Dlatego skarga kasacyjna nie zasługuje na aprobatę. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, odpowiadających kosztom zastępstwa procesowego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, ich wysokość ustalając w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) - 75% z 480 zł = 360 zł.