I OSK 1873/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 720/14 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 720/14) odrzucił wniesioną przez T. S. skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], doręczoną skarżącemu w dniu 29 stycznia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję [...] listopada 2013 r., znak: [...] – na mocy której nie udzielono T. S. zezwolenia na lokalizację indywidualnego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w B. T. S., w dniu [...] marca 2014 r. złożył na powyższe orzeczenie skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Odrzucając skargę – na podstawie 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że została ona wniesiona po upływie terminu przepisanego do dokonania tej czynności, tj. po dniu 28 lutego 2014 r. Sąd Wojewódzki zaznaczył również że w niniejszej sprawie, nie miała zastosowania regulacja, zgodnie z którą, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, termin do wniesienia skargi zachowany jest wtedy, gdy sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu, albowiem jak wyżej wskazano, w dacie jej wniesienia do Sądu, już została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu. T. S., w skardze kasacyjnej, zaskarżając w całości powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 65 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji w dniu 29 stycznia 2014 r. i w konsekwencji stwierdzenie, że T. S. złożył skargę po upływie 30 dni od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że w miejscu dostarczenia korespondencji do skarżącego kasacyjnie mieszka jego siostra A. S., która – na podstawie art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo Pocztowe (Dz. U. Nr 130 poz. 1188 ze zm.) - złożyła żądanie doręczenia korespondencji za pośrednictwem oddawczej skrzynki pocztowej adresata. Owa dyspozycja nie dotyczyła przy tym listów poleconych za potwierdzeniem odbioru. Pomimo tego listonosz doręczający korespondencję zawierającą zaskarżone orzeczenie pozostawił ją w skrzynce odbiorczej. Wskazana korespondencja została odebrana przez skarżącego kasacyjnie dopiero w dniu 30 stycznia 2014 r. Na jej zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się zaś podpis z adnotacją "A. S. siostra", który w rzeczywistości nie jest podpisem siostry skarżącego kasacyjnie. Na dowód powyższego skarżący kasacyjnie przedłożył inne dokumenty podpisane przez jego siostrę, które – jego zdaniem – ewidentnie potwierdzały tą okoliczność. Odbiór korespondencji w dniu 30 stycznia 2014 r. powodował zaś, że T. S. wniósł skargę w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw, które nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 3 marca 2014 r., zaś fizycznie w nim znalazła się w dniu 6 marca 2014 r. Uwzględniając zatem nawet podnoszone przez skarżącego kasacyjnie okoliczności, że zaskarżoną decyzję otrzymał dopiero w dniu 30 stycznia 2014 r., należałoby uznać, że nie wniósł on skargi w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie. Przesłanie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powodowało, że termin wniesienia skargi w prawem przepisany sposób mógł rozpocząć bieg od daty jej nadania przez Sąd do organu. Fizyczne dostarczenie ww. pisma procesowego do Sądu w dniu 6 marca 2014 r. powodowało, że nawet nadanie go w tym samym dniu de facto nastąpiłoby po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję należy wskazać, iż nie mógł on w tym przypadku zostać wzięty pod uwagę. Z treści skargi kasacyjnej wynika bowiem, iż zgłoszone przez A. S.– na podstawie art. 26 ust 4 obowiązującej w dacie dokonania tej czynności ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo Pocztowe - żądanie doręczenia korespondencji za pośrednictwem oddawczej skrzynki pocztowej adresata dotyczyło wyłącznie korespondencji kierowanej do tej osoby, nie zaś do wszystkich adresatów wskazujących miejsce jej zamieszkania, jako adres do doręczeń (taka okoliczność nie wynika ze znajdujących się w aktach dokumentów). Ponadto tego rodzaju żądanie nie obejmowało korespondencji doręczanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłka z zaskarżoną decyzją była zaadresowana do skarżącego kasacyjnie, który nawet nie zasugerował, aby takie żądanie również w stosunku do jego osoby zostało zgłoszone. Brak w związku z tym podstaw aby przypuszczać, że istniało prawdopodobieństwo, aby listonosz dla niego mógł pozostawić ww. przesyłkę bezpośrednio w skrzynce pocztowej. Zważywszy zatem, że T. S. złożył ww. skargę po upływie terminu przepisanego do dokonania tej czynności, Sąd I instancji – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. – zobligowany był ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.