I OSK 2029/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia NSA Piotr Przybysz Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2159/20 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr KOC/4485/Go/18 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 1240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2159/20 (dalej wyrok I SA/Wa 2159/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr KOC/4485/Go/18 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia 30 września 1949 r. S.Z. (dalej wnioskodawca), w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50 poz. 279, dalej dekret warszawski), wniósł o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...]. Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie orzeczeniem administracyjnym z dnia 17 stycznia 1956 r. nr ST/TN-15P/129/55 (dalej orzeczenie z 17 stycznia 1956 r.) odmówiło wnioskodawcy ustanowienia prawa własności czasowej do ww. gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej Kolegium) decyzją z dnia 30 listopada 1999 r. nr KOB/805/Go/99 (dalej decyzja z 30 listopada 1999 r.), po rozpoznaniu odwołania S.Z. (jednego ze spadkobierców wnioskodawcy), uchyliło orzeczenie z 17 stycznia 1956 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent m. st. Warszawy (dalej Prezydent) decyzją z dnia 11 sierpnia 2010 r. 303/GK/DW/2010 (dalej decyzja z 11 sierpnia 2010 r.), po rozpatrzeniu wniosku z 30 września 1949 r. 1. odmówił M.Z.-R., Z.Z.-R., H.G.-S., T.C.-D., B.L. i Z.L. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, stanowiącego dz. nr: [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]; 2. orzekł, że w pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym odrębną decyzją. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że dz. nr: [...] i [...] objęte były miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem jako teren tras komunikacyjnych (K) - ul. [...] (G); dz. nr: [...] i [...] oddano w użytkowanie wieczyste; na dz. nr [...] zlokalizowane są trzy budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z drogami dojazdowymi. Działki nr: [...], [...], [...] z uwagi na kształt, położenie i powierzchnię nie nadają się do samodzielnego zagospodarowania [k. 11-8 akt Kolegium]. Decyzją z 5 września 2012 r. nr 392/GK/DW/2012 (dalej decyzja z 5 września 2012 r.) Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku części byłych właścicieli z 27 lutego 2012 r. o zmianę decyzji z 11 sierpnia 2010 r., zmienił pkt 1 tej decyzji przez wyeliminowanie z niej dz. nr [...] z obrębu [...]. Ustalono, że działka ta stanowiła grunt niehipotekowany i nie wchodziła w skład nieruchomości hipotecznej nr [...]. Nie była objęta wnioskiem złożonym w trybie dekretu warszawskiego. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania [k. 14-12 akt Kolegium]. Wnioskiem z 24 lipca 2018 r. Prezydent wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o stwierdzenie nieważności własnych decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. [k. 2-1 akt Kolegium]. Postanowieniem z 11 sierpnia 2020 r. nr KOC/4485/Go/18 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zm. [poz. 695, 1298 - uw. NSA], dalej kpa), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Kolegium podniosło, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w drodze decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W konsekwencji, w sprawie, w której organ jednostki samorządu terytorialnego wydawał decyzję, rola jednostki samorządu terytorialnego kończy się z chwilą wydania tej decyzji. W efekcie, jednostka ta nie ma legitymacji do ewentualnego udziału w postępowaniu odwoławczym ani inicjowania postępowania w trybach nadzwyczajnych lub udziału w nich w przypadku zainicjowania postępowania nadzwyczajnego przez uprawniony podmiot, nawet jeżeli przedmiot takiego postępowania dotyczy jej praw właścicielskich. Prezydent, jako organ właściwy w sprawie wydania decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej, nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym badania legalności tej decyzji. Kolegium uznało, że wszczęcie postępowania było niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych [k. 19-16v akt Kolegium]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto Stołeczne Warszawa (dalej skarżący lub Miasto) wniosło o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 sierpnia 2020 r. nr KOC/4485/Go/18, zarzucając postanowieniu naruszenie: 1. art. 61a § 1 kpa przez łączne rozpoznanie - w jednym postanowieniu - wniosków o stwierdzenie nieważności dwu decyzji administracyjnych z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r., podczas gdy wnioski te winny zostać rozpoznane osobno, jako dwie oddzielne od siebie sprawy administracyjne; 2. art. 28 kpa przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że m.st. Warszawie nie przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących nieruchomości, podczas gdy decyzje te dotyczyły ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości, której właścicielem było Miasto Stołeczne Warszawa; 3. art. 61a § 1 kpa przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na wniesienie żądania przez podmiot niebędący stroną, w sytuacji gdy z żądaniem wystąpił podmiot, któremu przymiot strony przysługiwał. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że - w świetle orzecznictwa sądowego i stanowiska doktryny - skarżącemu przysługiwać winien przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym, o którego wszczęcie wnioskiem z 24 lipca 2018 r. wystąpiono. Miasto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości i występując z ww. wnioskiem, działa w sferze dominium, a nie imperium. Skarżący nie ma możliwości w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. działania w sposób władczy. Jako właściciel nieruchomości niewątpliwie ma interes prawny we wszczęciu tego postępowania (k. 2-4 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (k. 7-8 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem I SA/Wa 2159/20 na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z art. 61a § 1 kpa wynika obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwu etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (wyrok NSA z 5.8.2010 r. I OSK 1366/09, [cbosa]). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W rozpoznanej sprawie Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2021 r. z przyczyn podmiotowych, ponieważ decyzje te wydane zostały przez Prezydenta jako organ właściwy, zaś obecnie organ ten żąda ich unieważnienia. W ocenie Kolegium, wyklucza to zainicjowanie przez Miasto st. Warszawa postępowania nadzorczego. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko organu nadzoru. W rozstrzygnięciu zaistniałego sporu co do legitymacji procesowej gminy ocena istnienia interesu prawnego, uzasadnianego przez skarżącego posiadaniem przez m.st. Warszawa tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości, nie ma - w ocenie Sądu I instancji - decydującego znaczenia. Kluczowe znaczenie ma w tym przypadku pozycja ustrojowa jednostek samorządu terytorialnego w systemie jurysdykcji administracyjnej w Polsce, którym powierzono orzekanie w sprawach indywidualnych. Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów NSA z 16.2.2016 r. I OPS 2/15 (cbosa [ONSAiWSA 2016/4/54, dalej uchwała I OPS 2/15]), w której wskazano, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji, stwierdzenie to rozciąga się również na postępowanie prowadzone w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę w tej sprawie jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Jeśli obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji, o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela (uchwały NSA z: 9.10.2000 r. OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; 19.5.2003 r. OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że bez względu na przedmiot sprawy gmina nie może być stroną w postępowaniu w sprawie indywidualnej, w której w I instancji decyzję wydaje wójt albo burmistrz tej gminy, ponieważ nie jest możliwe jednoczesne występowanie w tej sprawie jako strona kierująca się własnym interesem prawnym i organ prowadzący postępowanie (np. w postanowienie NSA z 15.10.1990 r. SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7). W orzecznictwie podkreśla się szczególną rolę jednostek samorządu terytorialnego i ich organów w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Argumentuje się, że jeżeli ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 i 6 kpa, to będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego, której jest organem, w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie, kierując się zasadą praworządności określoną w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji [Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP)]. Jednocześnie, sytuacja taka wyłącza możliwość dochodzenia ochrony przez jednostkę samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję I instancji, jej interesu prawnego, jako strony postępowania i możliwość bycia reprezentowaną przed innym organem lub sądem administracyjnym przez jakikolwiek swój organ lub jednostkę organizacyjną. Przyjmuje się, że rola organu I instancji kończy się w zasadzie z chwilą wydania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, natomiast organem, o którym mowa w art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ppsa), jest organ wydający zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję. Nie jest dopuszczalna sytuacja, by prezydent miasta lub starosta w tej samej sprawie raz występował jako organ wydający decyzję, a innym razem jako przedstawiciel gminy lub powiatu, których są organami wykonawczymi, zmierzającymi do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego, wydanego wskutek rozpatrzenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej przez swój organ wykonawczy. W takiej sytuacji przyjmuje się, że uprawnienia skargowe gminy i powiatu, jako osób prawnych, doznają ograniczenia wskutek braku legitymacji procesowej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ zostały one w drodze ustawy ulokowane w strukturze organów załatwiających daną indywidualną sprawę administracyjną (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29.10.2008 r. K 32/08; wyroki NSA z: 5.9.2013 r. II OSK 1971/13; 16.1.2007 r. I OSK 389/06; 10.7.2005 r. I OSK 557/07; postanowienia NSA z: 3.2.2011 r. I OZ 68/11; 2.7.2009 r. I OSK 815/09; cbosa). Ta argumentacja, uzasadniająca wyłączenie prawa jednostki samorządu terytorialnego do wniesienia skargi od decyzji II instancji rozstrzygającej o losie decyzji wydanej przez jej organ, winna, zdaniem Sądu I instancji, znaleźć zastosowanie także w nadzwyczajnym trybie postępowania. Postępowanie nadzwyczajne jest, co prawda, postępowaniem odrębnym od postępowania zwyczajnego, ale nadal dotyczy oceny prawidłowości decyzji I instancji, od której organ ten, któremu powierzono merytoryczne rozstrzyganie sprawy, winien być wyłączony. Stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) powierzono w postępowaniu nieważnościowym innemu organowi, dokonującemu weryfikacji prawidłowości decyzji, tak jak ma to miejsce w przypadku rozpoznania odwołania. Sytuacja ta nie różni się w istocie w zakresie roli organu wydającego decyzję I instancji w prowadzonym postępowaniu, zaś przyznanie roli strony organowi w postępowaniu nieważnościowym prowadziłoby do sytuacji, w której system weryfikacji decyzji byłby w tym zakresie niekonsekwentny, nie tylko na etapie działania organu weryfikującego prawidłowość decyzji, ale także zaskarżalności decyzji do sądu administracyjnego. W "uchwale [winno być "uzasadnieniu uchwały - uw. NSA] z 16 lutego 2016 r. siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego r." OPS 2/15 stwierdzono, że "sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego nie wymaga jednak zapewnienia tym jednostkom statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym ani też przyznania im prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, lecz sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Podstawowe znaczenie dla takiej regulacji prawnej ma tu fakt, że jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego, o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygają w I instancji. Dotyczy to również tych spraw, kiedy decyzja administracyjna wydawana przez organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi rozstrzygnięcie w przedmiocie stosunków cywilnoprawnych, których jednostka ta jest stroną. (...) Stworzenie jednostkom samorządu terytorialnego prawnej możliwości dochodzenia swego interesu przed sądem administracyjnym przeciwko interesowi prawnemu obywatela, który był przedmiotem decyzji organu tej jednostki wydanej w I instancji naruszałoby standardy demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).". Naczelny Sąd Administracyjny z konstytucyjnych zasad legalności działania (art. 6 "Konstytucji RP" [winno być "kpa - uzasadnienie uchwały I OPS 2/15 - ONSAiWSA 2016/4/54, s. 25 - uw. NSA) i praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wywiódł, że skoro organy administracji, w tym samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela w drodze decyzji administracyjnej, obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, to w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, bo po prostu postępowania te nie dotyczą dochodzenia tych interesów. Ponadto w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego, realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji. Sąd I instancji w ślad za przedstawicielami doktryny i orzecznictwa stwierdził, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego zwyczajnego i nadzwyczajnego, jak i sądowoadministracyjnego w obu tych postępowaniach. W postępowaniu sądowoadministracyjnym badane są zarówno przesłanki prawidłowości decyzji (postanowień) rozważane w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym. W konsekwencji, założona przez ustawodawcę konstrukcja, w której organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy jest do rozpoznania sprawy, mimo posiadania interesu prawnego przez jego jednostkę samorządu terytorialnego w rozpoznaniu sprawy, pozwala wykluczyć jej status jako strony nie tylko w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stanowiącym jego kontynuację, lecz także w postępowaniach nadzwyczajnych. W przeciwnym razie organ I instancji, który nie był stroną postępowania pierwszoinstancyjnego, mógłby stać się stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w którym doszłoby do badania prawidłowości decyzji tego organu pod kątem jej nieważności. Uwzględnienie tej kwestii przemawia za uznaniem, że sam fakt prowadzenia postępowania nieważnościowego przez inny organ (podobnie jak ma to miejsce w przypadku postępowania odwoławczego) nie daje możliwości przyznania organowi I instancji prawa do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Z tego względu Sąd I instancji uznał, że bez znaczenia były zarzuty podniesione w skardze odnośnie do uprawnień właścicielskich m.st. Warszawy do przedmiotowej nieruchomości. Zasadniczego podziału kompetencji między organy samorządu terytorialnego a organy administracji rządowej z wyszczególnieniem spraw, które stanowią zadania własne gminy, dokonała ustawa z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 34 poz. 198), która weszła w życie 27 maja 1990 r. Od tej daty do zadań własnych gminy należy rozpoznawanie wniosków w sprawach wieczystego użytkowania na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy w odniesieniu do gruntów, które stały się ponownie własnością komunalną. W rozpoznawanej sprawie w związku z uchyleniem przez Kolegium decyzją z 30 listopada 1999 r. orzeczenia dekretowego odmawiającego ustanowienia prawa użytkowania wieczystego poprzedniemu właścicielowi odżył wniosek dekretowy, do rozpatrzenia którego w niniejszej sprawie zobligowany był Prezydent (który wydał decyzję w tej sprawie, a której w niniejszej sprawie stwierdzenia nieważności żąda), co w sposób oczywisty wyklucza udział m.st. Warszawy w niniejszym postępowaniu. Prezydent, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, zastąpił nieistniejący [obecnie] organ, jakim było Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie, jako organ rozpatrujący wnioski dekretowe, przejmując jego kompetencje w tym zakresie. Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 28 i art. 61a § 1 kpa były bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozpoznania zaskarżonym postanowieniem wniosku o stwierdzenie nieważności obu decyzji wydanych w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, tj. decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r., Sąd I instancji zauważył, że obie te decyzje wydane zostały w tym samym postępowaniu administracyjnym, wobec tych samych stron i dotyczą tej samej nieruchomości. Decyzja z 5 września 2012 r. zmienia decyzję z 11 sierpnia 2010 r., a zatem jest z nią bezpośrednio związana. Nie można było zarzucić organowi naruszenia art. 61a § 1 kpa w związku z rozpoznaniem jednym postanowieniem wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności tych decyzji, tym bardziej, że w obu sytuacjach przyczyna odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego była ta sama (k. 13, 28-32 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodło Miasto Stołeczne Warszawa (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), zastępowane przez r.pr. J.M., zaskarżając wyrok I SA/Wa 2159/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 ppsa w zw. z art. 61 § 2 i art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z "2021 r. poz. 735" [winno być "2020 r. poz. 256, zm. [poz. 695, 1298 - uw. NSA], dalej kpa) przez uznanie, że rozpoznanie w jednym rozstrzygnięciu procesowym - postanowieniu - wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 11 sierpnia "2020 nr 303/GK/DW/2020" [winno być "2010 r. nr 303/GK/DW/2010" - uw. NSA], i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 września 2012 r. nr 392/GK/DW/2012 zmieniającej za zgodą stron punkt 1 decyzji z 11 sierpnia 2010 r. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy - stosownie do utrwalonego poglądu prezentowanego w orzecznictwie - postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 kpa stanowi nowe, odrębne postępowanie, a w związku z tym nie można przyjąć, że kontrola legalności decyzji wydanej w trybie zwykłym oraz nadzwyczajnym mogła odbyć się w ramach jednego postępowania; 2. prawa materialnego - art. 28 kpa w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z "2020 r. poz. 1740" [winno być "2019 r. poz. 1145, zm. poz. 1495; z 2020 r. poz. 875" - uw. NSA] , dalej kc), przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że posiadanie przez m. st. Warszawę interesu prawnego wynikającego z własności [nieruchomości] nie daje samo w sobie możliwości dochodzenia swoich praw z uwagi na łączenie przez Prezydenta m.st. Warszaw[y] funkcji orzeczniczej, podczas gdy łączenie działań w sferze imperium oraz dominium samo w sobie nie wyklucza możliwości działania przez m.st. Warszawę w charakterze strony. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 sierpnia 2020 r. nr KOC/4485/Go/18; zasądzenia [zwrotu] kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (k. 36-38 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Na rozprawie dnia 12 grudnia 2024 r. nikt się nie stawił, mimo prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy (k. 66-70 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie (art. 182 § 2 a contrario ppsa). Istotą niniejszej sprawy jest kwestia, czy powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w postępowaniu zwykłym, w sprawie indywidualnej, w formie decyzji, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego związanego z przysługującym jej prawem własności nieruchomości w trybie postępowania administracyjnego nieważnościowego i sądowoadministracyjnego w postępowaniu ze skargi jednostki samorządu terytorialnego na postanowienie organu nadzoru odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w I instancji w postępowaniu zwykłym, jak i decyzji podjętej na podstawie art. 154 § 1 kpa przez organ jednostki samorządu terytorialnego w I instancji w postępowaniu naprawczym. Sąd I instancji na tak postawione pytanie odpowiedział pozytywnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 28 kpa w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, zm. poz. 1495; z 2020 r. poz. 875), przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że posiadanie przez m. st. Warszawę interesu prawnego wynikającego z własności przedmiotowej nieruchomości nie daje samo w sobie możliwości dochodzenia swoich praw (w sferze dominium) z uwagi na łączenie przez Prezydenta m.st. Warszawy funkcji orzeczniczej w postępowaniu zwyczajnym jak i naprawczym. Utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że gmina, jako podmiot mający osobowość prawną (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz.U. z 2020 r. poz. 713, dalej usg) ma zdolność do występowania przed sądem administracyjnym w charakterze strony (zdolność sądową - art. 25 ppsa). Prezydent m.st. Warszawy, reprezentujący Miasto Stołeczne Warszawa, wystąpił do Kolegium pismem z 24 lipca 2018 r., zawierającym dwa wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. Uprzednio Prezydent m.st. Warszawy jako wyłącznie właściwy organ I instancji w sprawach zakończonych ww. decyzjami, wydał każdą z tych decyzji: decyzję dekretową z 11 sierpnia 2010 r. i decyzję z 5 września 2012 r., zmieniającą za zgodą stron punkt 1 decyzji z 11 sierpnia 2010 r., nie wydawał zaś i nie będzie wydawał żadnej decyzji czy postanowienia w postępowaniach w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. (wydanej w postępowaniu dekretowym) ani 5 września 2012 r. (wydanej z powołaniem art. 154 § 1 kpa). Występując z dwoma wnioskami pismem z 24 lipca 2018 r. Prezydent trafnie powołał się na uprawnienia gminy ze sfery dominium (I. Niżnik-Dobosz w: red. P. Chmielnicki, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Wolters Kluwer 2022, s. 112-117, uw. 1 i 2 do art. 2; K. Bandarzewski - tamże; s. 820-821, uw. 2 i 3 do Rozdziału 5), w związku z tym, że gminie Miasta Stołecznego Warszawy przysługuje prawo własności nieruchomości będących przedmiotem decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. Ustawodawca nie powierzył Prezydentowi m.st. Warszawy, jako organowi jednostki samorządu terytorialnego, orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej czy postanowienia, w postępowaniu nieważnościowym, którego przedmiotem są uprzednio wydane przez Prezydenta decyzje: (decyzja dekretowa z 11 sierpnia 2010 r. w trybie zwykłym) czy w trybie naprawczym (z powołaniem art. 154 § 1 kpa). Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że jednostka samorządu terytorialnego nie ma w obu tych postępowaniach legitymacji procesowej strony i nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnej czy postanowienia do sądu administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej, powołując uchwały NSA z: 16.2.2016 r. I OPS 2/15; 19.5.2003 r. OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; 9.10.2000 r. OPK 14/00, ONSA 2001/1/17. Przeciwko stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonym wyroku przemawia dorobek orzecznictwa i piśmiennictwa. Jeżeli postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ gminy dotyczy interesu tej gminy chronionego przepisami prawa a opartymi na jej uprawnieniach właścicielskich, zarazem organ tej gminy nie uzyskał kompetencji władczych do działania na którymkolwiek etapie postępowania nieważnościowego, to tym samym hipotezę art. 28 kpa odnieść należy do wskazanej gminy i uznać ją za stronę postępowania tego postępowania nadzwyczajnego, reprezentowaną przez wójta [Prezydenta] gminy, jeżeli tylko zostało ono wszczęte przez legitymowany podmiot. [...] jednostka samorządu terytorialnego jest stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy interesu tej jednostki i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu (wyrok NSA z 7.5.2015 r. I OSK 2188/13, cbosa). Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyrokach z: 3.12.1996 r. II SA/Gd 74/96; 12.1.1994 r. II SA 2164/92, ONSA 1995/1/32, aprobowane przez P. Przybysza, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2021, s. 618-619, uw. 5 do art. 157). Stanowisko to aprobuje doktryna. Tam, gdzie przepisy prawa nie przyznają organowi administracji uprawnień do wydawania decyzji i postanowień, organ ten może uczestniczyć w nim jako strona, pod warunkiem że postępowanie to będzie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku (W. Chróścielewski, Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ., PiP 2003/4/s. 32 i nast.). W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (będące przedmiotem kontrolowanej sprawy) jest nową sprawą w stosunku do sprawy o ustanowienie na rzecz spadkobierców przeddekretowych właścicieli nieruchomości warszawskiej decyzją z 11 sierpnia 2010 r. (Borkowski/Adamiak w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2024, s. 1048-1049, nb 26). Decyzję I instancji (w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji z 11 sierpnia 2010 r.) wyda Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, rozstrzygając wyłącznie co do nieważności decyzji dekretowej, nie rozstrzygając o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (zatem nie Prezydent m.st. Warszawy; odpowiednio - wyrok NSA z 23.11.1992 r. IV SA 721/92, ONSA 1993/3/72, aprobowany przez Komentatorów - tamże). Prezydent nie wydawał decyzji w postępowaniu nieważnościowym, a jedynie w zwykłym (decyzja z 11 sierpnia 2010 r.) i w trybie art. 154 § 1 kpa (decyzja z 5 września 2012 r.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli Miastu st. Warszawa przysługuje prawo własności nieruchomości (art. 140 kc), co do której uprzednio Prezydent wydał decyzję w trybie zwykłym na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego, a następnie decyzję naprawczą w trybie art. 154 § 1 kpa (powołując w decyzji z 5 września 2012 r.), Miasto st. Warszawa może dochodzić swych praw w postępowaniu nieważnościowym na prawach strony. W niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy wystąpił do Kolegium z wnioskiem z 24 lipca 2018 r. o stwierdzenie nieważności własnych decyzji z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. Decyzją z 11 sierpnia 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku z 30 września 1949 r., Prezydent 1. odmówił M.Z.-R., Z.Z.-R., G.G.-S., T.C.-D., B.L. i Z.L. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, stanowiącego dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]; 2. orzekł, że w pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym, odrębną decyzją. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że dz. nr: [...] i [...] objęte były miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem jako teren tras komunikacyjnych (K) - ul. [...] (G); dz. nr: [...] i [...] oddano w użytkowanie wieczyste; na dz. nr [...] zlokalizowane są trzy budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z drogami dojazdowymi. Z kolei, dz. nr: [...], [...], [...] z uwagi na kształt, położenie oraz powierzchnię nie nadają się do samodzielnego zagospodarowania. Decyzją z 5 września 2012 r. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku części byłych właścicieli z 27 lutego 2012 r. o zmianę decyzji z 11 sierpnia 2010 r., zmienił pkt 1 tej decyzji przez wyeliminowanie z niej dz. nr [...] z obrębu [...]. Jak ustalono, działka ta stanowiła grunt niehipotekowany i nie wchodziła w skład nieruchomości hipotecznej nr [...], przeto nie była objęta wnioskiem złożonym w trybie dekretu warszawskiego. Wydanie owych decyzji przez Prezydenta nie wyklucza uprawnienia Miasta st. Warszawy do występowania w charakterze strony w postępowaniach nieważnościowych dotyczących - odpowiednio - decyzji z 11 sierpnia 2010 r. oraz decyzji z 5 września 2012 r. Każde z tych postępowań jest odrębnym postępowaniem - co istotne - w niniejszej sprawie zainicjowanym przez Prezydenta. Łączenie działań w sferze imperium (w postępowaniu zwykłym) oraz dominium (w postępowaniu nieważnościowym co do każdej z obu decyzji: z 11 sierpnia 2010 r. oraz decyzji z 5 września 2012 r., samo w sobie nie wyklucza możliwości działania przez m.st. Warszawę w charakterze strony w każdym z tych postępowań nieważnościowych. Wynika to z faktu, że postępowanie nadzorcze co do każdej z tych decyzji, jest postępowaniem odrębnym w stosunku do - odpowiednio - postępowania zwykłego oraz do postępowania naprawczego. Należy zwrócić uwagę na konstytucyjne gwarancje odnoszące się do prawa własności, które dotyczą - między innymi - jednostek samorządu terytorialnego. Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP). Każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (art. 64 ust. 1 Konstytucji RP). Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Jednostki samorządu terytorialnego mają osobowość prawną. Przysługują im prawo własności i inne prawa majątkowe (art. 165 ust. 1 Konstytucji RP). Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Skoro Miasto stołeczne Warszawa nabyło prawo własności przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, to jego interes prawny w postępowaniach o stwierdzenie nieważności - odpowiednio - decyzji z 11 sierpnia 2010 r. oraz decyzji z 5 września 2012 r. znajduje oparcie w art. 28 kpa w zw. z art. 140 kc. Trafnie skarżący kasacyjnie podnosi, że skoro Prezydent m. st. Warszawy nie będzie miał kompetencji władczych na żadnym z etapów objętych wnioskami zawartymi w piśmie z 24 lipca 2018 r. postępowań nieważnościowych, to brak było podstaw do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ppsa w zw. z art. 61a § 1 kpa, wobec niezasadnego niezastosowania art. 28 kpa w zw. z art. 140 kc. Przyjęcie koncepcji wykluczającej jednostkę samorządu terytorialnego, której przysługuje prawo własności, o którym stanowi art. 140 kc, z ochrony prawnej w trybie postępowań administracyjnych nieważnościowych, jak i sądowoadministracyjnych w tych postępowaniach, w sytuacji w której organ wykonawczy gminy wydał decyzje w postępowaniu - odpowiednio - zwykłym oraz naprawczym, a będące przedmiotem wniosków o wszczęcie postępowań nieważnościowych (nadzwyczajnych), godziłoby w konstytucyjne zasady ochrony prawa własności wynikające z przywołanych wyżej norm Konstytucji RP. Ochrona prawna własności obejmuje przy tym ochronę sądową, która przysługuje jednostkom samorządu terytorialnego będącym właścicielami. Nietrafne jest założenie, że ustawodawca przyjął konstrukcję, w której organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy jest do rozpoznania sprawy w postępowaniu zwykłym, mimo posiadania interesu prawnego przez jego jednostkę samorządu terytorialnego w rozpoznaniu sprawy, co pozwala wykluczyć jej status jako strony nie tylko w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stanowiącym jego kontynuację, lecz także w postępowaniach nadzwyczajnych. Postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez organ jednostki samorządu terytorialnego - odpowiednio - zwykłym oraz naprawczym, są odrębnymi postępowaniami od postępowań, w których wydane zostały decyzje, stwierdzenia nieważności których domaga się ta jednostka samorządu terytorialnego, której przysługuje prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Postępowania nieważnościowe w każdej z tych spraw są ściśle związane z interesem prawnym Miasta st. Warszawy. Nie sposób odmówić jednostce samorządu terytorialnego prawa do sądu, zagwarantowanego jej w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, mającego na celu ochronę sądową przysługującego jej prawa własności. Należy zauważyć, że Miasto st. Warszawa ma przymiot strony w postępowaniach toczących się przed Komisją, a następnie przed Sądami administracyjnymi, w sprawach, w których Miasto st. Warszawa jest właścicielem nieruchomości warszawskich, a Prezydent m.st. Warszawy wydawał decyzje dekretowe. Zarzut naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 61 § 2 i art. 62 kpa zasługiwał na uwzględnienie. Nietrafnie Sąd I instancji uznał, że obie decyzje z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r., wydane zostały w jednym postępowaniu administracyjnym. Obie te decyzje wydane zostały w dwu odrębnych postępowaniach administracyjnych - odpowiednio - zwykłym i naprawczym, wobec tych samych stron i dotyczą tej samej nieruchomości. Decyzja z 5 września 2012 r., wydana w odrębnym postępowaniu naprawczym, zmieniła decyzję z 11 sierpnia 2010 r. To, że decyzja z 5 września 2012 r. była bezpośrednio związana z decyzją z 11 sierpnia 2010 r., a także, że w obu sytuacjach Kolegium uznało, że przyczyna odmowy wszczęcia każdego z postępowań nadzorczych, była ta sama, nie uprawniało Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do wydania jednego postanowienia w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności obu tych decyzji. Kolegium obowiązane było do oddzielnego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności każdej ze wskazanych decyzji. Oceny tej nie zmienia fakt, że wnioski o stwierdzenie nieważności obu decyzji zostały sformułowane w jednym piśmie, bowiem pismo może zawierać kilka oświadczeń woli (żądań) stron. Postępowanie nieważnościowe ze swej istoty dotyczy konkretnej decyzji administracyjnej. Organ, badając ewentualne zaistnienie przesłanek nieważnościowych, określonych w art. 156 § 1 kpa, musi badać ich wystąpienie w okolicznościach konkretnej sprawy. Zakres sprawy określa jej charakter (postępowanie nieważnościowe) oraz przedmiot (o którym rozstrzygnięto konkretnymi, odrębnymi decyzjami administracyjnymi, będącymi przedmiotem kontroli). Taki stan rzeczy uniemożliwia orzekanie w ramach jednego postępowania nieważnościowego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności dwu odrębnych decyzji administracyjnych. Postępowanie prowadzone w trybie art. 154 kpa jest samodzielnym postępowaniem odrębnym od tego, w którym wydano kwestionowaną decyzję ostateczną, a jego przedmiotem nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (wyroki NSA z: 9.5.2012 r. I OSK 1840/11; 13.9.2017 r. II OSK 51/16, cbosa). Podzielając ów pogląd, należy stwierdzić, że organ nie powinien w jednym postępowaniu dokonywać oceny legalności ostatecznej decyzji dekretowej oraz decyzji naprawczej zmieniającej decyzję dekretową. Organ, wydając decyzję ostateczną i decyzję zmieniającą, kieruje się zupełnie innymi przesłankami, co oznacza, że ocena ewentualnego rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, winna być badana w odniesieniu do każdej z tych decyzji z osobna. O ile art. 62 kpa pozwala na wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony w tych sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, o tyle dotyczy to tego rodzaju postępowań, które zostały oparte na tej samej podstawie prawnej, co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie w tym zakresie. Organ naruszył art. 61a § 1 kpa w związku z rozpoznaniem jednym postanowieniem dwu wniosków skarżącego o stwierdzenie nieważności każdej z dwu decyzji - z: 11 sierpnia 2010 r. i 5 września 2012 r. Z uwagi na zasadność skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 ppsa, uchylił zaskarżony wyrok w całości i zaskarżone postanowienie w całości (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 140 kc i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 61 § 2, art. 61a § 1 i art. 62 kpa. Rozpoznając wnioski ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie, zawarte w uzasadnieniu wyroku I OSK 2029/21 (art. 193 zd. 1 w zw. z art. 153 ppsa). O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 193 ppsa. Na koszty te składały się koszty sądowe: wpis od skargi (200 zł); opłata od skargi kasacyjnej (100 zł); koszty zastępstwa procesowego skarżącego w I instancji, o wysokości których orzeczono stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265); koszty zastępstwa procesowego skarżącego kasacyjnie reprezentowanego przez radcę prawnego, o wysokości których orzeczono stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, a więc wynoszących 75% z 480 zł, czyli 360 zł.