I OSK 2041/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (sprawozdawca) Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1690/23 w sprawie ze skargi B.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 sierpnia 2023 r., nr SKO-GN-4160-98/23 w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 6 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1690/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę B.M. (dalej również: "wnioskująca", "strona", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej również: "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Kolegium", "SKO") z 29 sierpnia 2023 r., nr SKO-GN-4160-98/23 (dalej: "zaskarżone postanowienie/akt", "postanowienie/akt z 29 sierpnia 2023 r."), utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. (dalej również: "Wójt", "organ I instancji") z 6 lipca 2023 r., nr GiGG.6810.3.2023.AK (dalej: "postanowienie/akt Wójta", "postanowienie/akt z 6 lipca 2023 r."), którym odmówiono sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w wydanym przez Naczelnika Gminy S. Akcie Własności Ziemi, nr [...] z 15 grudnia 1975 r. (dalej również: "Akt Własności Ziemi", "AWZ", "Akt z 15 grudnia 1975 r."). Wydanie powyższego wyroku poprzedzone było następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi. Wnioskiem z 14 czerwca 2023 r., skarżąca zwróciła się do Wójta o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w AWZ, poprzez określenie, że: 1. J.N. i B.N. stali się z mocy samego prawa współwłaścicielami pgr [...] w S. w udziale 17/46 części; 2. W.M. i A.M. stali się z mocy samego prawa współwłaścicielami pgr [...] w S. w udziale 17/46 części; 3. J.T. i A.T. stali się z mocy samego prawa współwłaścicielami pgr [...] w S. w udziale 12/46 części. Żądanie uzasadniono twierdzeniem, że w treści Aktu z 15 grudnia 1975 r. suma liczników ułamków zwykłych, określających udziały poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości (pgr [...]) stanowi liczbę 46, natomiast wartość mianowników – liczbę 41. Z powyższego wynika, że łączne udziały w prawie własności przekraczają liczbę 1, co – zdaniem strony – stanowi cyt.: "(...) oczywistą omyłkę, wymagająca sprostowania, w ten sposób, aby niczyj udział w prawie własności nie został uszczuplony". Do wniosku dołączono kopie dokumentacji, zdaniem strony, istotnej dla wyniku sprawy. Postanowieniem z 6 lipca 2023 r., Wójt, na podstawie art. 126 i art. 113 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "kpa"), odmownie rozpatrzył żądanie wnioskującej. Wyjaśnił, że analiza dokumentacji uwłaszczeniowej (tj.: protokołu przesłuchania strony świadka z 7 maja 1975 r.) i rejestrów ewidencji gruntów i budynków wskazuje, że wielkość udziałów poszczególnych właścicieli jest spójna z treścią Aktu z 15 grudnia 1975 r., wobec czego nie zachodzi oczywista omyłka pisarska w rozumieniu art. 113 kpa. SKO, po rozpatrzeniu zażalenia strony na ww. akt organu I instancji, postanowieniem z 29 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy stanowisko Wójta. Wskazało, że wniosek strony o sprostowanie oczywistej omyłki (błędu rachunkowego), poprzez zmianę udziałów we współwłasności nie może być uznany za okoliczność uzasadniającą zastosowanie trybu z art. 113 § 1 kpa. Organ przyznał, że w objętym wnioskiem AWZ, udziały w prawie własności poszczególnych współwłaścicieli łącznie przekraczają liczbę 1, co sugeruje błąd przy ich określaniu. W ocenie SKO, nie można jednak uznać, że jest to wada, która może zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa. Kolegium wyjaśniło, że sprostowanie AWZ w sposób wskazany przez wnioskodawczynię, prowadziłby do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, wymagającego uprzedniego przeprowadzenia postępowania ukierunkowanego na ponowne ustalenie poszczególnych udziałów. Z akt sprawy nie wynika zaś, by – jak twierdzi strona – błąd nastąpił w mianowniku ułamków, określających udziały. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że J.N. i B.N., W.M. i A.M. oraz J.T. i A.T. stali się, z mocy samego prawa, współwłaścicielami pgr [...] w S., w udziałach odpowiednio: 17/46 części, 17/46 części oraz 12/46 części. SKO powołało się tu na protokół przesłuchania strony/świadka z 7 grudnia 1975 r., w którym wskazano udziały tożsame względem AWZ. Organ podkreślił, że określenie udziałów we współwłasności należy do istoty rozstrzygnięcia aktu własności zmieni, a zatem popełniony przez organ błąd, jest błędem o charakterze merytorycznym, nie rachunkowym – zatem nie podlega sprostowaniu. Skargę na powyższe postanowienie wywiodła B.M. Zaskarżonym w tej sprawie wyrokiem z 6 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1690/23, WSA w Krakowie, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia przywołał treść art. 113 § 1 kpa – w oparciu o poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego i doktryny – dokonując wykładni normy prawnej, objętej tą regulacją i omawiając przesłanki predysponujące do jej zastosowania. Wskazał na znaczenie pojęć takich jak: "błąd rachunkowy", "błąd pisarski", "inne oczywiste omyłki", wyjaśniając przy tym istotę powiązanej z nimi przesłanki "oczywistości", kluczową – zdaniem tego Sądu – dla kierunku rozpoznania sprawy. Podkreślił, że w orzecznictwie akcentuje się, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, a sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego jest niedopuszczalne. Oceniając kontrolowane postanowienie przez pryzmat powyższego, WSA uznał, że Kolegium utrzymując w mocy postanowienie Wójta, nie naruszyło art. 113 § 1 kpa. Analizując treść AWZ, Sąd I instancji potwierdził ustalenie SKO, że udziały osób, które z mocy prawa stały się współwłaścicielami pgr nr [...], nie zostały określone zgodnie z regułami matematycznymi. Przyjęta w analizowanym dokumencie suma liczników ułamków zwykłych (17+17+12=46), nie odpowiada bowiem przyjętemu mianownikowi (41). WSA zauważył przy tym, że treść materiału dowodowego, zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy, nie sugeruje innej wartości mianownika ułamków, względem tej, którą przyjął organ wydający AWZ. Dowodów na powyższe brak jest też w załącznikach do wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, tj. w pozostałych aktach własności ziemi (k. 39, k. 29, k. 19 akt adm.) oraz w protokołach przesłuchania strony i świadków zeznających w sprawie uregulowania własności indywidualnych gospodarstw rolnych. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że nie można było kategorycznie wykluczyć, że wada AWZ dotyczy w istocie wartości wskazanych w licznikach podanych ułamków, nie zaś w ich mianowniku. Zauważył również, że każda zmiana wartości ułamka określającego udział współwłaściciela w prawie własności nieruchomości wpływa na zmianę zakresu tego prawa. Kwestia ta stanowi zaś element merytorycznego rozstrzygnięcia organu znajdującego wyraz w akcie własności ziemi. Przy braku danych wskazujących na popełnienie przez organ oczywistego (od razu rzucającego się w oczy) błędu przy określaniu parametrów udziałów – niedopuszczalnym było dokonanie sprostowania AWZ, w sposób określony żądaniem skarżącej. W ocenie WSA, pewne i poprawne ustalenie udziałów współwłaścicieli w prawie własności działki [...], nie mogło nastąpić w trybie sprostowania błędu w AWZ. Weryfikacja zasadności wniosku wymagałaby poczynienia szeregu ustaleń i ocen, w tym odnoszących się do zasięgu prawa własności, uzyskiwanego przez każdego z uprawnionych w oparciu o AWZ (wyznaczonego samoistnym posiadaniem części przedmiotowej nieruchomości rolnej przez każdego ze współwłaścicieli). WSA zauważył, że sama skarżąca formułując zarówno wniosek, jak i skargę przywoływała fakt, że przyczyny ukształtowania w AWZ mianownika ułamków nie są znane, a ponadto ani AWZ, ani też inne dokumenty sprawy nie dają odpowiedzi na pytanie, dlaczego organ w taki sposób ustalił ułamki. Sama więc skarżąca dostrzega, że w sprawie ustalenia udziałów współwłaścicieli w nabywanym prawie własności nieruchomości nie można stwierdzić, że jest to efekt oczywistej omyłki rachunkowej (oczywistego błędu pisarskiego organu), skoro przyczyny tej wadliwości nie są uchwytne i nie wynikają z analizy akt sprawy. WSA w Krakowie zwrócił uwagę, że art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. 2024 r., poz. 589, dalej: "ustawa z 19 października 1991 r.", "ugnrSP") pozostaje bez merytorycznego związku z tą sprawą, a obowiązywanie ww. przepisu nie spowodowało, że niemające charakteru oczywistych błędów i omyłek wadliwości aktów własności ziemi, mogą być usuwane w trybie z art. 113 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła B.M., kwestionując go w całości i zarzucając naruszenie cyt.: "(...) przepisu postępowania, tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie sprostowania oczywistej omyłki rachunkowej w akcie własności ziemi numer [...], wydanym przez Naczelnika Gminy S., dotyczącej wartości i ułamków zwykłych określających udziały w prawie własności nieruchomości stanowiącej pgr nr [...] w sytuacji istnienia podstaw do takiego sprostowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, i w związku z tym wnosząc o: - uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie ww. zarzutu. Organ nie wywiódł odpowiedzi na wniesiony środek zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądał jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami środka zaskarżenia, wyznaczonymi wskazanymi w nim podstawami, tj.: naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) urzeczywistnia się poprzez dopuszczenie badania naruszenia jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą, a postulowana wadliwość powinna zostać skonkretyzowana i uprawdopodobniona stosownym pod względem merytorycznym i czytelnym uzasadnieniem. Ze względu na ograniczenia wynikające z ww. regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie precyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, czy też w inny sposób korygować. Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w powyżej zakreślonych granicach stwierdzić należy, że jej argumentacja pozbawiona jest zasadności. W środku zaskarżenia postawiono wyłącznie zarzut naruszenia przepisu postępowania, polegający na wadliwej odmowie zastosowania art. 113 § 1 kpa, w sytuacji zaistnienia podstaw sprostowania - co w ocenie skarżącej - miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się zaś do powtórzenia argumentacji przedstawianej przed SKO i WSA w Krakowie. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podnosi bowiem fakt, że przyjęta w AWZ suma wartości ułamkowych, określających poszczególne udziały stron w prawie własności nieruchomości pgr [...] - objęta wnioskiem o sprostowanie - nie wynosi 1, wobec czego stanowi oczywistą omyłkę rachunkową. Autor skargi kasacyjnej wskazuje przy tym, że cyt.: "Analiza powyższego awz oraz awz nr (...) wraz z aktami uwłaszczeniowymi nie daje odpowiedzi na pytanie o przyczyny takiego ukształtowania tych udziałów, które tak czy inaczej tak ukształtowane być nie mogą, gdyż ich suma musi stanowić liczbę 1. Stąd taka sytuacja stanowi oczywistą omyłkę rachunkową, wymagającą sprostowania, w ten sposób, aby niczyj udział w prawie własności nie został uszczuplony."(str. 2 skargi kasacyjnej). Pozostałe twierdzenia strony dotyczą wyłączenia możliwości kwestionowania treści aktów własności ziemi w trybach nadzwyczajnych, a więc kwestii wejścia do porządku prawnego art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Na wstępie przypomnieć wpada, że w myśl art. 113 § 1 kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Konsekwencją takiego ukształtowania instytucji rektyfikacji aktu administracyjnego w opisywaniem trybie, jest możliwość przypisania danej wadliwości atrybutu "oczywistości", konstytuującego granice dopuszczalności sprostowania. Wyraża się ona w "dostrzegalności błędu na pierwszy rzut oka", a więc w możliwości jego prostej weryfikacji - bez konieczności przeprowadzania dodatkowych analiz w ramach postępowania wyjaśniającego. Oczywistość podlegająca konwalidacji w trybie art. 113 § 1 kpa, obejmuje przy tym jedynie okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia, wynikające z samej natury danej nieprawidłowości, bądź z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą w sprawie wątpliwości. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się - na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji - że błąd pisarski rozumieć należy jako niezamierzone, czy niewłaściwe posłużenie się przez organ danym słowem lub określeniem, zastosowanie wadliwej pisowni, bądź pominięcie wyrazu, albo litery. Z błędem rachunkowym mamy zaś do czynienia w przypadku wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej, czy wadliwością dokonanych obliczeń. Inne oczywiste omyłki to forma wady aktu administracyjnego o zbliżonym do ww. błędów charakterze. Inna oczywista omyłka polega na tym, że w treści aktu wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu; jest to błąd, który jednoznacznie wynika z zestawienia zebranego materiału dowodowego z treścią aktu. Błędem pisarskim będzie np. błąd w nazwisku strony, który powstał przy sporządzaniu czystopisu maszynowego decyzji przez naciśnięcie niewłaściwego klawisza. Błędem rachunkowym w rozumieniu art. 113 kpa będzie omyłka w działaniu matematycznym, jeżeli jest ono zawarte w treści decyzji. (por. np. wyroki NSA: z 23 kwietnia 2001 r., SA 863/00; z 4 kwietnia 2007 r., II OSK 581/06; z 26 czerwca 2012, II GKS 812/11; z 14 września 2016 r., II OSK 3013/14; z 23 maja 2017 r., II OSK 1776/16; czy z 12 marca 2024 r., I OSK 2700/20). Nieprawidłowości aktu administracyjnego, usuwalne w trybie rektyfikacji z art. 113 § 1 kpa, obejmować mogą zatem jedynie wady oczywiste, o charakterze stricte technicznym, nieistotnym. Zastosowanie instytucji sprostowania nie może przy tym prowadzić do zmiany istoty rozstrzygnięcia, czy obejmować znaczącą ingerencję w ustalenia stanu faktycznego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być zatem w żadnym wypadku: błędne ustalenia faktyczne przyjęte przez organ, czy wada polegająca na nieprawidłowym zastosowaniu przepisu prawa. W analizowanej sprawie stwierdzić należy, że Akt z 15 grudnia 1975 r. bez wątpienia dotknięty jest wadą. Jak przyznają organy i Sąd wojewódzki - suma poszczególnych udziałów w prawie własności nieruchomości pgr [...] nie jest bowiem równa 1. Powyższe jest niezaprzeczalne i oczywiste. W takim przypadku rozważyć należało, czy prawidłowym, a zatem i nieingerującym w istotę Aktu Własności Ziemi, będzie tryb rektyfikacyjny z art. 113 § 1 kpa, polegający na sprostowaniu (a więc zmianie) wartości ułamkowej - określającej zakres prawa własności poszczególnych stron aktu własności ziemi. Odpowiedź na powyższe związana jest bezpośrednio z przepisami prawa materialnego, regulującymi istotę aktów własności ziemi - a więc z ustawą z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. z 1971 r., Nr 27, poz. 250 ze zm., dalej: "ustawa z 26 października 1971 r.", "uouwgr"). I tak, w myśl art. 1 ust. 1 uouwgr, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych, zwane dalej "nieruchomościami", i znajdujące się w dniu wejścia w życie ustawy w samoistnym posiadaniu rolników stają się z mocy samego prawa własnością tych rolników, jeżeli oni sami lub ich poprzednicy objęli te nieruchomości w posiadanie na podstawie zawartej bez prawem przewidzianej formy umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, umowy o dożywocie lub innej umowy o przeniesienie własności, o zniesienie współwłasności albo umowy o dział spadku. Z mocy ust. 2 powyższej regulacji, rolnicy, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają nieruchomości jako samoistni posiadacze nieprzerwanie od lat pięciu, stają się z mocy samego prawa właścicielami tych nieruchomości, chociażby nie zachodziły warunki określone w ust. 1. Jeżeli jednak uzyskali posiadanie w złej wierze, nabycie własności następuje tylko wtedy, gdy posiadanie trwało co najmniej przez lat dziesięć. Z art. 12 ust. 1 ustawy wynika, że: właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej stwierdza nabycie nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz orzeka o przekazaniu nieruchomości na własność dotychczasowego posiadacza zależnego w drodze wydania aktu własności ziemi, zwanego dalej "decyzją". Art. 12 ust. 2 uouwgr określał zaś zapisy aktu własności ziemi w zakresie: obszaru nieruchomości, wysokości, sposobu i terminów spłat (orzekania o zwolnieniu od obowiązku spłaty należności), a w wypadku przewidzianym w art. 8 stwierdzania powstania prawa dożywocia. "Stan posiadania rolników oraz powierzchnię nieruchomości określa się według danych zawartych w ewidencji gruntów z uwzględnieniem zmian w stanie samoistnego posiadania, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy." - art. 12 ust. 7 uouwgr. Akt własności ziemi był zatem formą deklaratoryjnej decyzji administracyjnej potwierdzającej nabycie - ex lege - prawa własności nieruchomości (gospodarstw rolnych). Jego zapisy konstytuowały stan prawny danej nieruchomości, który zaistniał z dniem wejścia w życie ustawy z 26 października 1971 r. (4 listopada 1971 r.). Akt taki odzwierciedlał m.in.: obszar nieruchomości (jej powierzchnię) oraz wielkość udziału danej strony awz w prawie własności gruntu, określając tym samym przysługujące jej - z mocy przepisów uouwgr - prawo własności (w całości lub w części ułamkowej). Zapisy te stanowiły obligatoryjne elementy awz, a więc - jako "nośniki prawa" - należały do obszaru merytorycznego rozstrzygnięcia. Wartość udziału określona w awz nie może być przy tym uznana jedynie za proste wyliczenie matematyczne. Wynika ona bowiem z przeprowadzonego postępowania uwłaszczeniowego, opartego na aktualizacji wpisanych w ustawę z 26 października 1971 r. przesłanek, analizowanych w odniesieniu do każdej ze stron danego aktu. W konsekwencji każda zmiana wysokości danego udziału, objętego awz (czy to w części licznika: określającego, część udziału danego podmiotu w prawie; czy mianownika: wskazującego, na ile równych części została podzielona cała wielkość), stanowi rezultat postępowania uwłaszczeniowego (element istotny, merytoryczny awz), który nie podlega sprostowaniu. Konwalidacja wady tego typu wymagałby przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia wartości każdego z udziałów współwłaścicieli nieruchomości objętej AWZ z 15 grudnia 1975 r. - co jest niedopuszczalne przy zastosowaniu trybu rektyfikacji aktu administracyjnego, określonego w art. 113 § 1 kpa. Dokonanie zmiany w Akcie Własności Ziemi, polegającej na "sprostowaniu" wielkości udziału strony w prawie współwłasności - poprzez jego rzeczywiste, ponowne wyliczenie - nie stanowi ani okoliczności nieistotnej, ani też niewymagającej przeprowadzenia dodatkowego postępowania. Powyższe zdaje się dostrzegać również skarżąca kasacyjnie, w uzasadnieniu środka zaskarżenia powołując się w przeważającej części na argumentację w zakresie wyłączenia innej niż sprostowanie możliwości wzruszenia AWZ (w trybach nadzwyczajnych). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jednak, że wyłączenie ustawą (w tej sprawie art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r.) możliwości konwalidacji wady danego aktu administracyjnego w trybie nadzwyczajnym, nie stanowi upoważnienia dla przekroczenia dyspozycji art. 113 § 1 kpa. Uwzględnienie żądania skarżącej stanowiłoby w tej sytuacji nieuzasadnione sanowanie próby obejścia prawa. W tej sytuacji, uznając argumentację środka zaskarżenia za bezzasadną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.