I OSK 2243/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1161/21 w sprawie ze skarg Miasta Stołecznego Warszawy i W.P. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 23 marca 2021 r. nr KR II R 57/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz W.P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1161/21, po rozpoznaniu skarg Miasta Stołecznego Warszawy oraz W.P. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zwanej dalej "Komisją", z dnia 23 marca 2021 r., nr KR II R 57/19, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2012 r., nr 314/GK/DW/2012, dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską przy ul. [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Komisji na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy oraz na rzecz W.P. po 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.. Od wyroku Sądu I instancji skargę kasacyjną wniosła Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, podniesiono obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy , to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1709 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o szczególnych zasadach", w związku z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 215 ust. 2 u.g.n. w sytuacji, gdy naruszenie tego przepisu miało charakter oczywisty, a jego wykładnia nie prowadzi do rozbieżnych rezultatów i jest ugruntowana w orzecznictwie, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do oddalenia skargi W.P.; 2. art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o szczególnych zasadach w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że dowód w postaci wniosku dekretowego z dnia 25 sierpnia 1947 r. nie był dowodem obligatoryjnym w świetle przepisów stanowiących podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowawczej, a w konsekwencji przyjęcie, że nie doszło do rażącego naruszenia zasad regulujących postępowanie dowodowe bowiem brak rozpoznania wniosku dekretowego nie miał wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy Sąd I instancji pominął stanowisko Komisji w tym zakresie, a nadto nie kwestionował stanowiska orzecznictwa, co do konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku dekretowego, a prawidłowa ocena tej okoliczności powinna prowadzić do przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w ostateczności do oddalenia skargi W.P. w całości; 3. art. 50 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że uchylenie decyzji Komisji konsumuje żądanie wzruszenia jej wyłącznie w części obejmującej uzasadnienie wyrażone w skardze Miasta Stołecznego Warszawy, podczas gdy Sąd I instancji zaniechał oceny, czy skarżące Miasto Stołeczne Warszawy ma interes prawny w uchyleniu zaskarżonej decyzji co do jej osnowy (istoty), co miało wpływ na treść wyroku, bowiem Sąd I instancji uwzględnił skargę Miasta Stołecznego Warszawy i uchylił zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy skarga ta podlegała oddaleniu w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest: 1. art. 215 ust. 2 u.g.n. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że elementem normy wynikającej z tego przepisu nie jest pierwszeństwo rozpoznania wniosku dekretowego przed rozpoznaniem wniosku o odszkodowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że nie była to okoliczność niezbędna do wyjaśnienia istoty sprawy odszkodowawczej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem całego systemu prawa, stanowiska doktryny zasad wykładni prawa nakazuje przyjąć, że fakt nierozpoznania wniosku dekretowego wyklucza możliwość przyznania odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n., co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku bowiem doprowadziło do uchylenia przedmiotowej decyzji Komisji, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do oddalenia skarg Skarżących. Skarżąca kasacyjnie Komisja w oparciu o powołane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Komisja przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto Stołeczne Warszawa, wniosło o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, to jest opracowania geodezyjnego z dnia 28 października 2021 r., dotyczącego dawnej nieruchomości hipotecznej Hip Nr [...], zawierającego mapę sytuacją przedmiotowej nieruchomości z określeniem powierzchni i rozliczeniem nieruchomości w działkach ewidencyjnych oraz zdjęcia lotnicze: [...], wykonane w 1955 r. i [...], wykonane w 1960 r., na które naniesiono granice rzeczonej nieruchomości hipotecznej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Miasto Stołeczne Warszawa wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną złożonej przez pełnomocnika W.P. wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a także o oddalenie wniosku dowodowego złożonego przez Miasto Stołeczne Warszawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., to zarzuty zostały rozpoznane łącznie, gdyż ich treść wskazuje, że zasadniczym przedmiotem sporu jest to, czy decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2012 r., ustalająca odszkodowanie za nieruchomość warszawską przy ul. [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 215 ust. 2 u.g.n. Stosownie do treści art. 215 ust. 2 u.g.n., przepisy tej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 (czyli dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy – Dz. U. Nr 50, poz. 279) mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Przy czym ograniczenie zastosowania tego przepisu jedynie do domu jednorodzinnego (z pominięciem innych budynków) oraz do działki przeznaczonej jedynie pod budownictwo jednorodzinne (z pominięciem działek, które przed dniem wejścia w życie powołanego dekretu mogły być przeznaczone pod budownictwo inne niż jednorodzinne) zostało uznane za niezgodne z Konstytucją RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt SK 41/09, (Dz. U. z 2011 r. Nr 130, poz. 762). Komisja wskazała, że po wydaniu przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy decyzji z dnia 10 lipca 2012 r. dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską przy ul. [...], odnaleziono w Archiwum Państwowym wniosek - złożony w dniu 25 sierpnia 1947 r. przez B.S. i J.S. (dziadków W.P.) dotychczasowych właścicieli nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] – w którym wystąpili oni o "przyznanie jako dotychczasowym właścicielom wszelkich praw wynikających z obowiązujących ustaw do gruntu przy ul. [...]". Komisja uznała, że jest to wniosek złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowym właścicielom prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną – tzw. wniosek dekretowy, który nigdy nie został rozpoznany. W konsekwencji Komisja przyjęła, że wydanie decyzji przyznającej odszkodowanie w sytuacji, gdy odnalazł się nierozpatrzony wniosek dekretowy stanowi rażące naruszenie art. 215 ust. 2 u.g.n. Ponadto w odniesieniu do treści art. 215 ust. 2 u.g.n. Komisja podniosła, że brak było łącznego spełnienia wszystkich przesłanek do przyznania odszkodowania na podstawie tego przepisu, gdyż J. i B.S. zostali pozbawieni możliwości władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r., o czym świadczy wybudowanie na tej nieruchomości przez K. w W. budynku mieszkalnego, w którym pierwsi lokatorzy zostali zameldowani dnia 6 lutego 1957 r. Sąd I instancji, uchylając decyzję Komisji, wskazał, że w sprawie problemem nie jest wykładnia samego przepisu art. 215 u.g.n., lecz kolejność rozpoznawania wniosków – dekretowego z dnia 25 sierpnia 1947 r., zakładając że był to wniosek dekretowy oraz wniosku o odszkodowanie z art. 215 ust. 2 u.g.n. W ocenie Sądu I instancji, istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy rozpoznanie w pierwszej kolejności wniosku o odszkodowanie na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n. z pominięciem wniosku dekretowego stanowi rażące naruszenie prawa. Na tak postawione pytanie Sąd I instancji odpowiedział negatywnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe. Pierwszeństwo rozpoznania wniosku dekretowego przed rozpoznaniem wniosku o odszkodowanie za nieruchomość warszawską nie stanowi elementu normy prawnej art. 215 u.g.n. Złożenie wniosku w oparciu o art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. (wniosku dekretowego) nie jest przesłanką zastosowania art. 215 ust. 2 u.g.n. Wniosek o ustalenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości może złożyć przecież także podmiot, który nie złożył wniosku dekretowego. Warunkiem przyznania odszkodowania jest jedynie utrata własności nieruchomości warszawskiej (dekretowej). Dlatego błędne jest stanowisko Komisji, że dowód w postaci wniosku dekretowego z dnia 25 sierpnia 1947 r. był dowodem obligatoryjnym w świetle przepisów stanowiących podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowawczej. Dokument ten w realiach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania. W konsekwencji nie doszło do naruszenia zasad regulujących postępowanie dowodowe (art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a.) w powyższym zakresie. Komisja w zarzutach oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej eksponuje pierwszeństwo rozpoznania wniosku dekretowego przed rozpoznaniem wniosku o odszkodowanie, wskazując, że zawisłość postępowania dekretowego ma wpływ na postępowanie prowadzone w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n. Wzajemna zależność tych instytucji występuje, jednak może to mieć miejsce jedynie w postępowaniu jurysdykcyjnym, czyli w sprawie administracyjnej materialnej prowadzonej w trybie zwykłym. Przedmiotem kontroli prowadzonej przez Sąd I instancji była natomiast decyzja nadzorcza Komisji wydana w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności (w sprawie administracyjnej procesowej). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w stosunku do postępowania zwykłego, posiadającym odrębny przedmiot. O ile bowiem w postępowaniu zwykłym rozpoznaje się i rozstrzyga się sprawę indywidualną w formie decyzji administracyjnej lub milcząco (art. 1 pkt 1 K.p.a.), to przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym została wydana z ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa, którego rodzaje wylicza enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu zwykłym (jurysdykcyjnym) właściwy organ podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o ustalony i istniejący w chwili orzekania stan faktyczny i prawny. Jeżeli zatem organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość dekretową w toku tego postępowania dysponuje wiedzą co do tego, że został wcześniej złożony i nierozpoznany wniosek dekretowy, to postępowanie odszkodowawcze podlega zawieszeniu na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu rozpoznania wniosku dekretowego. W trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji bada się zaistnienie kwalifikowanej wadliwości materialnoprawnej w odniesieniu do decyzji ostatecznej w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący i istniejący w chwili podejmowania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem nadzorczym. Jak wynika z odzwierciedlonej w aktach chronologii sprawy, w momencie podejmowania decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie miał wiedzy co do tego, że w dniu 25 sierpnia 1947 r. został złożony wniosek dekretowy, który nie został rozpoznany. Istnienie tego nierozpoznanego wniosku dekretowego ma znaczenie prejudykatu (kwestii wstępnej) dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania tylko w trybie zwykłym. Wyjście na jaw tej okoliczności po wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie odszkodowania – jak wyżej wyjaśniono – nie stanowi rażącego naruszenia art. 215 ust. 2 u.g.n. i nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z tej przyczyny. Komisja w uzasadnieniu pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej (s. 10), w którym podnosi, że Sąd i instancji błędnie uznał, iż w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 215 ust. 2 u.g.n., wskazała, że w decyzji przytoczyła okoliczności uzasadniające wadliwość decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2012 r. Te okoliczności to: 1) brak jednoznacznego wyjaśnienia w jakiej strefie planu zabudowania m.st. Warszawy znajdowała się nieruchomość oznaczona hip. [...]; 2) brak ustalenia w sposób jednoznaczny i prawidłowy, czy byli współwłaściciele nieruchomości zostali faktycznie pozbawieni możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. Komisja podkreśliła, że przeprowadziła analizę całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i w uzasadnieniu decyzji wskazała sprzeczności, które w jej ocenie, dowodziły błędów w zakresie tego postępowania. Komisja twierdzi, że wskazała także dowody, które - w jej ocenie - świadczą, że byli współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania tą nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r., co wykluczało ustalenie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n. Odnosząc się do tej części zarzutu kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji słusznie uznał, iż Komisja uchyliła się od wyraźnej i jednoznacznej oceny okoliczności faktycznych uzasadniających rażące naruszenie prawa w kontekście przesłanek przyznania odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Komisja faktycznie w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 marca 2021 r. (s. 33 in.) przedstawia opisane w zarzutach okoliczności faktyczne sprawy, nie stwierdza jednak, że ich zaistnienie oznacza, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wydając decyzję z dnia 10 lipca 2012 r. ustalającą odszkodowanie za nieruchomość warszawską przy ul. [...] dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Komisja jest wyspecjalizowanym organem, którego kompetencje orzecznicze reguluje art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 1 P.p.s.a. kompetencja judykacyjna sądu administracyjnego obejmuje sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę legalności działania lub zaniechania organów wykonujących administrację publiczną. Sąd administracyjny nie może więc zastępować organu administracji (w tym przypadku Komisji) w czynnościach orzeczniczych. Komisja procedowała w trybie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o szczególnych zasadach w związku z art. 156 § 1 K.p.a.) ale nie oceniła wyraźnie ustalonych okoliczności w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sad I instancji nie mógł więc wyręczyć organu w tym zakresie. Z tego względu tak postawiony zarzut kasacyjny jest niezasadny. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo odtworzył wzorzec normatywny kontroli, a więc granice materialne, podmiotowe i przedmiotowe rozpoznawanej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane stosownie do treści art. 141 § 4 P.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji zaniechał oceny, czy skarżące Miasto Stołeczne Warszawy ma interes prawny w uchyleniu zaskarżonej decyzji co do jej osnowy (istoty), co miało wpływ na treść wyroku, bowiem Sąd I instancji uwzględnił skargę Miasta Stołecznego Warszawy i uchylił zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy skarga ta podlegała oddaleniu w całości. Podkreślić należy, że Miasto Stołeczne Warszawa występowało jako jednostka samorządu terytorialnego w oparciu o realizowane dominium, co w tym przypadku odróżnia je od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, któremu jako organowi administracji publicznej w związku z kompetencją do wydaniem decyzji odszkodowawczej przyznane było imperium (władztwo administracyjne). Z przyznanego Miastu dominium wynika legitymacja do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oparta na ochronie własnego interesu prawnego. Natomiast to, jak Miasto pojmuje i wyraża swój interes prawny w skardze do sądu administracyjnego jest już elementem subiektywnym, zależnym od woli skarżącego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).